Daily Archives: 8 Μαΐου, 2010

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: «Εισιτήριο» στο εργοτάξιο

Το αρχιτεκτονικό κόσμημα του Λαζαρίμου, κλειστό από το σεισμό του ’81, προετοιμάζεται πυρετωδώς για την επόμενη, αντάξια της ιστορίας του, πρεμιέρα

  • Της Νατάσας Σινιώρη
    Φωτο: Σπύρος Δεληβοριάς

Mπαίνοντας σήμερα στο θέατρο των 9.300 τ.μ., προσπαθώ να το φανταστώ πλημμυρισμένο από θεατρόφιλους που κατέφθαναν στον Πειραιά από όλες τις γωνιές της Ελλάδας για να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις που άφησαν εποχή. Δύσκολο. Βρίσκομαι μέσα σε ένα εργοτάξιο. Οι εργασίες «τρέχουν» πλέον με γρήγορους ρυθμούς. Περπατώ μέσα στη σκόνη και στις λάσπες, στα αιωρούμενα καλώδια και στα σίδερα, προσέχοντας τα βήματά μου. Ενα στραβοπάτημα αρκεί για να βρεθώ στο κενό.

Οι μηχανικοί, αρχιτέκτονες, συντηρητές, όσοι εμπλέκονται στο έργο, με «όπλα τους» λίγες φωτογραφίες της εποχής, πληροφορίες από εφημερίδες του τότε και όσα αποκάλυψε η «αποκαθήλωση» των στρωμάτων διακόσμησης, συνεχίζουν ακάθεκτοι την προσπάθεια αναστήλωσης, η οποία πραγματοποιείται από τη Διεύθυνση Αναστήλωσης Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού.

Το Δημοτικό Θέατρο -σήμα κατατεθέν της πόλης του Πειραιά- θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα της δημόσιας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Εργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Λαζαρίμου, θεμελιώθηκε το 1884 από τον δήμαρχο Αριστείδη Σκυλίτση Ομηρίδη και εγκαινιάστηκε έντεκα χρόνια αργότερα, το 1895. Στην πλατεία, στα θεωρεία και στους εξώστες χωρούσαν 1.300 – 1.500 θεατές.

Ο αρχιτέκτονας έδωσε στο έργο του καθαρούς όγκους με δύο κυρίαρχα στοιχεία, το επιβλητικό πρόπυλο της εισόδου και την αετωματική στέγη, καθώς και επιμέρους στοιχεία, όπως είναι οι ψευδοπαραστάδες με τα κορινθιακά επίκρανα στους ορόφους. Κάνω μια βόλτα και, υπό τους ήχους ενός τρανζίστορ που κρατάει συντροφιά στους εργάτες και των θορύβων από τις εργασίες, θαυμάζω όσες διακοσμητικές οροφογραφίες δεν είναι καλυμμένες με πανιά.

Η αρχιτεκτονική αξία του θεάτρου έχει αναγνωριστεί ήδη από το 1980 όταν ορίστηκε προστευόμενο μνημείο «ως έργο τέχνης». Από το 1981 παραμένει κλειστό καθώς μετά το σεισμό κηρύχθηκε ετοιμόρροπο. Εγιναν οι απαραίτητες εργασίες υποστύλωσης για να μην καταρρεύσει και ουσιαστικά η αποκατάσταση άρχισε το 2008 και προβλέπεται να ολοκληρωθεί στις αρχές του 2011.

  • Η σκηνή – επίτευγμα της τεχνολογίας

Σκέφτομαι ότι στους διαδρόμους αυτούς περπάτησαν κάποτε μεγάλοι σκηνοθέτες, όπως ο Ροντήρης, ο Κουν, ο Σολομός, ο Καραντινός και ο Μιχαηλίδης και στη σκηνή του -τεχνολογικό επίτευγμα της εποχής- ενσάρκωσαν μοναδικούς ρόλους ηθοποιοί όπως ο Μάνος Κατράκης και ο Αλέκος Αλεξανδράκης. «Η σκηνή, πλάτους 12 μέτρων και βάθους 18 μ., είναι κάτι τι έκτακτον δι’ ελληνικόν θέατρον», έγραφε η Νέα Εφημερίς τις μέρες των εγκαινίων (15/3/1895). «Το δάπεδον ταύτης είναι άπαν κινητόν, παρέχον ευκολίας και διά τα πολυπλοκότερα των θεαματικών έργων….. Διά των ποικίλων άνωθεν και κάτωθεν μηχανημάτων δύναται μετά καταπληκτικής ευχερείας να εκτελώνται παντός είδους εναέριοι και υποχθόνιοι εμφανίσεις».

«Εχει διασωθεί περίπου το 60% των μηχανισμών της σκηνής», επισημαίνει ο αρχιτέκτονας κ. Μάριος Μιχαηλίδης που μας ξεναγεί. «Σκοπός μας είναι να τη διατηρήσουμε αποκαθιστώντας τα φθαρμένα τμήματά της. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός που βρέθηκε διατηρείται και ανακατασκευάζεται. Θα είναι το μοναδικό θέατρο στην Ελλάδα, ακόμα και στα Βαλκάνια, το οποίο θα έχει αναφορές στον 19ο αιώνα και θα μπορεί να φιλοξενεί παραστάσεις της εποχής».

Τι έχει εντυπωσιάσει περισσότερο την ομάδα των ανθρώπων που ασχολούνται με το δύσκολο αυτό έργο της αναστήλωσης; Η ποιότητα της ξυλείας που έχει χρησιμοποιηθεί. Ο γνωστός σκηνοθέτης όπερας, σκηνογράφος και σχεδιαστής θεάτρων Νίκος Πετρόπουλος, ο οποίος έχει σχεδιάσει και τους καινούργιους μηχανισμούς, εξηγεί: «Αν και το θέατρο βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, φαίνεται να μην το έχει επηρεάσει η υγρασία. Είναι εκπληκτικό. Οι μηχανισμοί, τα τεράστια ταμπούρα και οι ξύλινοι τροχοί, όλα έχουν παραμείνει άθικτα. Δεν έχουν προσβληθεί από τις γνωστές ασθένειες του ξύλου. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο».

Οι προτάσεις του για να γίνει το θέατρο ένα ευρύτερο μορφωτικό κέντρο, και μάλιστα πρότυπο, είναι πολλές. «Η σκηνή είναι ένα πολυεργαλείο. Ο μηχανισμός θα μπορούσε να ενταχθεί σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα έτσι ώστε να διοργανώνονται μικρές αναπαραστάσεις ανεβασμάτων μπαρόκ: να κινούνται τα σκηνικά, να υπάρχουν κούκλες με κοστούμια, να ακούγεται μουσική και μέσα από οθόνες οι θεατές να παρακολουθούν τη λειτουργία των μηχανισμών υποσκηνίου σε πραγματικό χρόνο. Πρόκειται για το μοναδικό θέατρο στην Ελλάδα -και ένα από τα ελάχιστα δείγματα τα οποία διασώζονται στην Ευρώπη- με μηχανισμούς θεάτρου μπαρόκ. Και μου κάνει εντύπωση που την εποχή εκείνη στον Πειραιά, σε μια Ελλάδα όπου ακόμα δεν υπήρχε το Εθνικό Θέατρο, είχαν φτάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο τεχνολογίας!»

«Γνώρισα το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά από το δημοτικό, ως μαθητής των Σχολών Αυγέρη, στην Αγιά Σοφιά του Πειραιά, όταν μας πήγαιναν να δούμε κουκλοθέατρο, έξι ή επτά χρονών», γράφει στο βιβλίο του «Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Θέατρο και Πόλη» ο ιστορικός τέχνης Νίκος Αξαρλής. «Ηταν κάτι το μεθυστικό. Ονειρώδες. Μεγαλειώδες».

Πηγή: Περιοδικό «Κ» [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ]

Νέοι χορογράφοι συστήνονται στο κοινό

Γνωστοί αλλά και πρωτοεμφανιζόμενοι χορογράφοι παρουσιάζουν τη δουλειά τους στο κοινό από τις 8 Μαϊου-28 Ιουνίου, στο πλαίσιο του 9ου Φεστιβάλ Χορού που διοργανώνει το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων. Για δύο μήνες, χορευτικές ομάδες και καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους στα αθηναϊκά θέατρα «Ήβη», «Ροές» και «Θέατρο ΠK». Το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων, χωρίς διαμεσολάβηση και επιλογή, προσφέρει την ευκαιρία σε νέους ιδιαίτερα καλλιτέχνες να επικοινωνήσουν με τους φίλους του χορού και να εισπράξουν την ανταπόκρισή τους. Ανάμεσα στις ομάδες που συμμετέχουν αναφέρουμε ενδεικτικά τους «Έλδωρ», «Μάγμα», «Yelp Danceco», «Κι όμως κινείται», «Κιναίσθηση», «Δρυάδες εν πλω», «Ακτίνα», «Χορευτές του Βορρά»,«Φωτοσκίασις», «Κει φυσά», «Αλλού, εδώ, παντού», «Ίασις» κ.α.

  • Πληροφορίες: Θέατρο Ροές: Ιάκχου 16, Γκάζι, τηλ. 2103474312, Θέατρο ΠΚ: Ρενέ Πυώ 2 και Κασομούλη, Νέος Κόσμος, τηλ. 2109011677, θέατρο Ήβη: Σαρρή 27, τηλ. 2103215127.

Μια «Εβίτα» του καιρού μας

  • Στην Αθήνα, το αναβαπτισμένο διάσημο μιούζικαλ

  • Του Νικου Βατοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/05/2010

Με ανάμεικτα αισθήματα, ομολογώ, μπήκα στο Gaiety Theatre του Δουβλίνου για να παρακολουθήσω την «Εβίτα», στην εκδοχή που θα δούμε και στην Αθήνα (Θέατρο Μπάντμιντον, 11-30 Μαΐου). Ο λόγος ήταν το ίδιο το έργο, χιλιοακουσμένο και ίσως κουρασμένο από τις πολλές προσεγγίσεις. Don’t Cry For Me Argentina, το θυμάμαι ως μεγάλη επιτυχία όταν ο Αντριου Λόιντ Γουέμπερ και ο Τιμ Ράις ως στιχουργός είχαν δημιουργήσει την απόλυτη επιτυχία. Από το 1978 ώς το 1986, η «Εβίτα» ήταν η εγγυημένη θεατρική παράσταση στο Prince Edward Theatre στο Λονδίνο.

  • Γεμάτο χορό

Σήμερα, η «Εβίτα» δοκιμάζεται πάλι, πλήρως ανανεωμένη, διαφορετική αλλά με τη σφραγίδα πάντα του Αντριου Λόιντ Γουέμπερ, που, ακούραστος, παρακολουθεί τα πάντα στην κάθε λεπτομέρεια. Ατελείωτη ήταν η διαδικασία επιλογής της «Εβίτας» (και των λοιπών πρωταγωνιστών) και όπως κάνει, τώρα, στην τηλεόραση, καθώς αναζητεί την Ντόροθι για τον «Μάγο του Οζ», έτσι έκανε και ακόμη πιο πολύ για να βρει την τέλεια Εβίτα και να την λανσάρει και πάλι για το κοινό του σήμερα. Η νέα θεατρική Εβίτα είναι η Abigail Jaye, μία ηθοποιός που μεταμορφώνεται στη σκηνή, καθώς ξεχνάς το μάλλον συνηθισμένο παρουσιαστικό της και βλέπεις μία καλλιτέχνιδα πρώτης γραμμής, με εκπληκτική φωνή και μοναδική χορευτική ικανότητα. Ναι, η νέα «Εβίτα» είναι ένα non-stop μουσικοχορευτικό show, υψηλότατης αισθητικής, με τις μοναδικές χορογραφίες του Bill Deamer.

«Εχουμε χορογραφήσει ακόμη και backstage», μας έλεγε μετά ο Deamer. «Είναι τόσο μεγάλο το καστ και πρέπει να γίνουν όλα με τέτοια ταχύτητα και ακρίβεια ώστε οι ηθοποιοί ακολουθούν χορογραφία ακόμη κι εκτός σκηνής για να μη χάνουν το τέμπο τους». Ο επαγγελματισμός στο απόγειό του. Η Εβίτα αλλάζει φόρεμα επί σκηνής σε μετρημένο χρόνο 4.2 δευτερολέπτων. Δεν υπάρχει παρέκκλιση.

Ο σκηνοθέτης Bob Tomson προσφέρει ένα υπερθέαμα στην πιο «σφιχτή», χωρίς κοιλιές, παράσταση. Ομολογώ, με αιφνιδίασε το γεγονός ότι παρ’ ότι η μουσική είναι ούτως ή άλλως υπέροχη, όπως και οι στίχοι (η χορογραφία στήθηκε πάνω στους στίχους), το θεατρικό θέαμα ξεφεύγει από τα χιλιοειπωμένα και γίνεται ένα κράμα πολιτικού έπους και λυρικής ιστορίας.

Βέβαια, η Εβίτα Περόν, ένα icon του 20ού αιώνα, όπως η Μαρία Κάλλας, η Τζάκι Κένεντι Ωνάση ή η πριγκίπισσα Νταϊάνα, είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πρόσωπα στη Νότια Αμερική. Αγαπήθηκε σαν «αγία» στα τέλη του ’40 και στις αρχές του ’50 και ο πρόωρος θάνατός της στα 33 της χρόνια την εξωράισε. Ηθοποιός και ίνδαλμα, αναρριχάται στην εξουσία με την ερωτική σχέση της με τον Περόν, τον δικτάτορα και αναμορφωτή της Αργεντινής. Γυναίκα ευφυής και με μεγάλη ακτινοβολία, η Εβίτα ενσάρκωσε μία εικόνα. Αγαπήθηκε και μισήθηκε.

Η Abigail Jaye είναι Εβίτα με λάμψη, χωρίς μεγάλη ομορφιά, αλλά με εκπληκτικό ταλέντο. Οταν βγαίνει στο μπαλκόνι και τραγουδάει το κλασικό τραγούδι, ελέγχει το θέατρο. Στο Δουβλίνο, στο υπέρκομψο εδουαρδιανό Gaiety Theatre, η σκηνή είναι μικρή και η παράσταση που παρουσιάστηκε εκεί ήταν προσαρμοσμένη ανάλογα. Αλλά στο Θέατρο Badminton (όπως και στις λοιπές χώρες όπου θα περιοδεύσει, Γερμανία, Ελβετία, Ιταλία, Απω Ανατολή) θα ξεδιπλωθεί σε όλο το σκηνικό μεγαλείο της.

Εντυπωσιάζει η επιλογή των ηθοποιών, που όλοι, φυσικά, τραγουδούν και χορεύουν μοναδικά. Ο Τσε, που λειτουργεί ως γωνία ενός «τριγώνου», σχολιαστής, παρατηρητής, κάτι σαν χορός σε ελληνική τραγωδία, είναι εκπληκτικός στην άρθρωση και στη δύναμη (Mark Powell). Στον ρόλο του Περόν, ο Αμερικανός Mark Heenehan είναι αυτό που πρέπει. Αλλά αυτός που προσωπικά με εντυπωσίασε περισσότερο είναι ο ηθοποιός Stephen Carlile (στον ρόλο του Magaldi), ο οποίος έχει μία φωνή και σκηνική παρουσία που εκπέμπει μεγάλη δύναμη. Η Εβίτα στην αρχή της παράστασης, πριν γίνει Περόν, είναι καστανή (όπως και η Αbigail Jaye στην πραγματικότητα) και τα κοστούμια (Matthew Wright) είναι το απαύγασμα του στυλ εποχής 1945 – 1952. Θα το χαρείτε.

Είναι ευκαιρία να ξεχαστούμε για λίγο σε ένα παραμύθι, έστω και για δύο, μόνο, ώρες.

Εμπνευση και φαντασία από την Τρίπολη



Εξώφυλλα του θεατρικού περιοδικού «ΔΡΩΜΕΝΑ», δημιουργήματα του Βαγγέλη Κασσαβέτη

Το μοναδικό γραφιστικό γραφείο της περιφέρειας που έχει βραβευτεί με ΕΒΓΕ δύο διαφορετικές χρονιές

  • Του Δημητρη Ρηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/05/2010

Εδώ και λίγες εβδομάδες, η Τρίπολη φουσκώνει από υπερηφάνεια. Το γραφείο του Ευάγγελου Κασσαβέτη έγινε το πρώτο δημιουργικό γραφείο εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης, που βραβεύεται με δύο Ελληνικά Βραβεία Γραφιστικής και Εικονογράφησης την ίδια χρονιά. Ταυτοχρόνως, είναι το μοναδικό δημιουργικό γραφείο της ελληνικής περιφέρειας που έχει βραβευτεί με ΕΒΓΕ δύο διαφορετικές χρονιές (2004 και 2010).

Τα ΕΒΓΕ είναι η κορυφαία εκδήλωση του graphic design στην Ελλάδα και τα βραβεία μοιράζονται συνήθως οι δύο μεγάλες μας πόλεις. Η ηχηρή «παρεμβολή» της Τρίπολης οφείλεται στο ταλέντο και τον επαγγελματισμό του κ. Κασσαβέτη και των συνεργατών του. Η επιλογή του να παραμείνει στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, επιβραβεύεται πολλαπλώς, αποδεικνύοντας ότι ο έπαινος του 2004 (στην κατηγορία Κατάλογος Εστιατορίου για το μενού «Καπάκι στο Καπάκι») μόνο τυχαίος δεν ήταν. Η επιτυχία μεγεθύνεται από το γεγονός ότι ο κ. Κασσαβέτης είναι αυτοδίδακτος δημιουργός. Εχει δύο πανεπιστημιακά πτυχία στο ενεργητικό του, αλλά κανένα δεν έχει σχέση με τη γραφιστική. Σήμερα διευθύνει το δημιουργικό γραφείο που ίδρυσε το 1991.

«Η απόφασή μου να δουλέψω στην Τρίπολη ήταν μια επιλογή καθημερινότητας. Ηθελα ένα είδος καθημερινότητας που δεν θα μπορούσα να έχω στην Αθήνα». Και σε μια εποχή που τα δημιουργικά γραφεία τόσο στην πρωτεύουσα όσο και στη Θεσσαλονίκη ήταν ελάχιστα. «Εμεινα για την ευκολία που έχει η ζωή στην Τρίπολη στη διάρκεια της ημέρας, αλλά οι νύχτες είναι μια άλλη ιστορία. Αλλά δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μου».

Επαγγελματικά η απόφαση είχε μεγάλες δόσεις ρίσκου. «Στην Τρίπολη απουσιάζουν οι μεγάλοι πελάτες, τα μεγάλα project. Είναι μεγέθη που δεν σου επιτρέπουν μεγάλους προϋπολογισμούς, το κοινό είναι περιορισμένο και κάποιες φορές έχεις την παράξενη αίσθηση ότι “καις” μεγάλες ιδέες για μικρά ζητήματα. Αν υποθέσουμε φυσικά ότι έχεις τις μεγάλες ιδέες».

Αλλά ο κ. Κασσαβέτης δεν δουλεύει μόνο με την Τρίπολη. Το Διαδίκτυο έχει διευκολύνει αφάνταστα τη (γραφιστική) εργασία εξ αποστάσεως. Το πελατολόγιο από την Αθήνα αντιπροσωπεύει ένα 30% του κύκλου εργασιών του γραφείου που σε τζίρο μεταφράζεται στο καθόλου αμελητέο 60%. «Ενα άλλο ζήτημα στην περιφέρεια είναι η δυσκολία να περάσεις πιο πρωτοποριακές ιδέες σε μικρούς πελάτες».

Αλλά ευτυχώς κι εδώ οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν λείπουν. Χάρη στην παρουσία σημαντικών οινοπαραγωγικών μονάδων στην ευρύτερη περιοχή της Αρκαδίας, το γραφείο τού κ. Κασσαβέτη εξειδικεύθηκε, ανάμεσα σε άλλα, στην οινική συσκευασία, ένας τομέας που έκανε το όνομα του γραφείου να ταξιδέψει πολύ μακριά από την Τρίπολη.

Για το αύριο της ελληνικής γραφιστικής είναι πολύ αισιόδοξος. «Διάγουμε μια περίοδο εφηβικής ανησυχίας και αδεξιότητας, με όλα τα προβλήματα που μπορεί να έχει μια τέτοια περίοδος. Τα καλύτερα είναι μπροστά μας».

Αγανάκτηση για όσους μας έριξαν στα… σκουπίδια

  • Λέει «Πού πας Γιωργάκη με τέτοιον καιρό» στο «Αθήναιον», με τον Στάθη Ψάλτη να ντύνεται… Τζούλια

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, που είχε φέτος τη διπλή χαρά να πάρει θερμές κριτικές από κοινό και ειδήμονες για την ερμηνεία του στον «Αμπιγιέρ» και να αποσπάσει το Ειδικό τιμητικό βραβείο στα τηλεοπτικά βραβεία του «TV Εθνος» «Πρόσωπα 2009», πρόκειται να «χτυπήσει» επιθεωρησιακά και πάλι. Οι πληροφορίες μας λένε ότι θα σκηνοθετήσει και θα πρωταγωνιστήσει στην επιθεώρηση «Πού πας Γιωργάκη με τέτοιον καιρό», η οποία θα φιλοξενηθεί στο θέατρο «Αθήναιον» από τα τέλη Μαΐου και μετά.

Αγανάκτηση για όσους μας έριξαν στα... σκουπίδια

Ο Κωνσταντίνου θα ηγηθεί πολυμελούς θιάσου έχοντας στο πλάι του τον Στάθη Ψάλτη και τη Μάρθα Καραγιάννη, αλλά και τους Κώστα Ευριπιώτη, Σόφη Ζαννίνου, Βασίλη Ζωνόρο, Αλεξάνδρα Καρακατσάνη, Χριστίνα Ψάλτη, Τίσα Βασιλάκη και Εύα Γαλανού. Ο ίδιος, όπως μας είπε, θα υποδυθεί έναν κλοσάρ που βρίσκεται στα όρια της πείνας και ψάχνει τα σκουπίδια για να επιβιώσει.

Αγανάκτηση για όσους μας έριξαν στα... σκουπίδια

«Εβγαινα απ’ το «Κάπα»» μου λέει, «όπου έπαιζα στον «Αμπιγιέρ», κι ήταν καθημερινή αυτή η εικόνα των ανθρώπων που ήταν χωμένοι στους κάδους των σκουπιδιών. Από αυτούς εμπνεύστηκα κι έγραψα το κείμενο που κάνει βιτριολική κριτική σε όσους μας οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, σε όσους μας έριξαν στα σκουπίδια! Κάποια στιγμή ο ήρωας που θα παίξω θα θέσει στο κοινό το ερώτημα: Πώς χρωστάμε χρήματα που δεν τα έχουμε πάρει και είναι το ερώτημα όλων μας αυτό στη δεινή θέση που βρισκόμαστε. Πώς φτάσαμε σε αυτήν την κατάντια, πώς;».

  • Ιδανική εποχή

Ο Κωνσταντίνου πιστεύει ότι η εποχή είναι ιδανική για επιθεώρηση, μια και είναι πολλά τα κακώς κείμενα και ο κόσμος έχει βγει από τα ρούχα του πια! Μου περιγράφει τα νούμερα, σιγοτραγουδά το «Γιατί πέφτει πείνα, πείνα καμπάνα», που παραλλάσσει γνωστό διαφημιστικό, και δίνει τη σκυτάλη στον Στάθη Ψάλτη, που συναινεί ότι «είναι μια ιδανική περίοδος για επιθεώρηση, μια και ο κόσμος θέλει να αρθρώσει μέσα από εμάς το δριμύ του κατηγορώ σε όσα τον καπελώνουν και όσα τον οδηγούν στα σκουπίδια!». Ο ηθοποιός που έχει φάει με το κουτάλι την επιθεώρηση θα ερμηνεύσει την «Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ» Τζούλια Αλεξανδράτου και θα φτάσει στο δεύτερο μέρος, που θα είναι όλο στημένο ως «Ελλάδα έχεις ταλέντο», να βγει μ’ ένα μπουκάλι σαμπάνια ανάμεσα στα πόδια, για να πει πώς ένιωσε σε όλο αυτό το σκηνικό. «Το βασικό μου νούμερο είναι το «Ο Στάθης και το… κουπί του», κι όχι, μην πάει το μυαλό σας στον Γιωργάκη και το κανό του. Θα παίξω τον πολύπαθο Ελληνα που τραβάει κουπί και προσπαθεί να μην πνιγεί στα κύματα που έρχονται από το εξωτερικό αλλά και από το εσωτερικό!». Ο ίδιος θα υποδυθεί και μια γριά, «τη Συμπεθέρα απ’ τα Τίρανα, που έρχεται να βρίσει τους πάντες και να μη χαριστεί πια σε κανέναν», ενώ πρόκειται να κάνει δριμεία κριτική και «στην αντισεξουαλική Ανγκελα Μέρκελ, με τρόπο που δεν μπορώ να σου περιγράψω» [γελά]. Και οι δύο πιστεύουν ότι ο κόσμος θα στηρίξει τη δουλειά τους, μια «και έχει ανάγκη να γελάσει, να ξεδώσει, να δραπετεύσει απ’ όλη αυτήν την τρομολαγνεία!».

  • Χαμηλό εισιτήριο
    Mε τη σύμφωνη γνώμη των παραγωγών αδελφών Τάγαρη οι παραστάσεις θα έχουν πολύ χαμηλό εισιτήριο -20 και 15 ευρώ- «μια και οι δύσκολοι καιροί μας το επιβάλλουν!».

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, EΘΝΟΣ, 08/05/2010

Εβγαλαν στο σφυρί το «Τρίτο στεφάνι»!

Μία από τις πλέον εμπορικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου τα τελευταία χρόνια, απ’ ό,τι φαίνεται βγήκε σε… δημοπρασία. Μοναδικός «πλειοδότης» η εταιρεία Ελληνική Θεαμάτων. Ορισμένοι μάλιστα μιλούν για το μεγαλύτερο σκάνδαλο στη μακρόχρονη ιστορία του Εθνικού Θεάτρου.

Το «Τρίτο στεφάνι», έργο βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Κώστα Ταχτσή, που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή στο θέατρο «ΡΕΞ – Κοτοπούλη» και έσπασε ταμεία, στην κυριολεξία χαρίστηκε ως δώρο στο εμπορικό θέατρο. Ετσι, τον χειμώνα θα ανεβεί στο θέατρο «Παλλάς» με τον ίδιο θίασο, τους ηθοποιούς, δηλαδή, που ανήκουν στο καλλιτεχνικό δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου και αμείβονται από τον κρατικό κορβανά. Μόνο οι πρόβες για τη συγκεκριμένη παράσταση διήρκεσαν περίπου τέσσερις μήνες και οι ηθοποιοί εισέπρατταν τους μισθούς τους κανονικά. Η Ελληνική Θεαμάτων έχει προς εκμετάλλευση μία καθ’ όλα έτοιμη παράσταση, χωρίς να χρειαστεί να βάλει το χέρι στην τσέπη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια τα διαθέτει το Εθνικό Θέατρο.

Η απόφαση που υπερψηφίστηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου -ένα μέλος του Δ.Σ. μειοψήφησε- παραχωρεί την παραγωγή στην Ελληνική Θεαμάτων και απλώς το Εθνικό θα εισπράττει το 20% των εσόδων. Να διευκρινίσουμε ότι όταν έριξε αυλαία το έργο στο «REX – Κοτοπούλη» υπήρχαν λίστες αναμονής από θεατές! Η παράσταση από την αρχή ήταν sould out, ακόμη και τις μέρες που πήρε παράταση.

«Υπεγράφη μια οικονομική συμφωνία» αποκάλυψαν στην «Espresso» άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει στην πρώτη κρατική σκηνή. Αν και στο παρελθόν, όταν ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού ο Νίκος Κούρκουλος το θέατρο φιλοξένησε μεγάλες καλλιτεχνικές και εμπορικές επιτυχίες («Βίρα τις άγκυρες» πάλι σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, «Ποια Ελένη» σε κείμενα Ρέππα – Παπαθανασίου), ουδέποτε συνέβη κάτι παρόμοιο.

Την είδηση επιβεβαίωσε στην «Espresso» η μία από τις πρωταγωνίστριες, η Φιλαρέτη Κομνηνού: «Ναι, είναι αλήθεια ότι θα παίξουμε στο “Παλλάς”. Μας έχουν ενημερώσει και θα ξεκινήσουμε στις αρχές Οκτωβρίου». Για το θέμα παίρνει θέση η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, η οποία διαμαρτύρεται «για την απαράδεκτη αυτή και μοναδική στα χρονικά ενέργεια του πρώτου τη τάξει θεάτρου της χώρας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει με ανακοίνωσή της.

Εκτός από τη Φιλαρέτη Κομνηνού, στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Τάνια Τρύπη, Αλκίνοος Αλμπάνης, Μαρία Ζορμπά, Γιάννης Νταλιάνης, Ντόρα Σιμοπούλου κ.ά. Η Νένα Μεντή, η οποία συμμετείχε ενσαρκώνοντας τον ρόλο της Εκάβης, δεν θα εμφανιστεί την επόμενη σεζόν και είναι η μόνη από τον θίασο που θα αντικατασταθεί. Η ηθοποιός θα συνεχίσει τις παραστάσεις της με το έργο που αφορά τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

  • ΧΡΥΣΑ ΔΟΤΣΙΟΥ, ESPRESSO, 8.5.2010

«Μαρτυρώ» από την Ομάδα Stimulus στη σκηνή Black Box του θεάτρου Επί Κολωνώ


Από Παρασκευή 7 Μαΐου ’10 και για 8 μόνο παραστάσεις, ανεβαίνει το έργο με τίτλο «Μαρτυρώ» Stimulus στη σκηνή Black Box του θεάτρου Επί Κολωνώ.

Documentary theatre/Πειραματικό θέατρο

Μαρτυρώ: λέω, μουρμουρίζω, φωνάζω, ψιθυρίζω

Μαρτυρώ: πάσχω, υποφέρω, πονάω

Η παράσταση αντλεί το υλικό της από μαρτυρίες βασανισθέντων, ανήκοντας με τον τρόπο αυτό, δραματουργικά, στον χώρο του θεάτρου-ντοκουμέντου (documentary theatre). Μαρτυρίες από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης έως το σύγχρονο Ιράν, την ελληνική χούντα, το Γκουαντανάμο, το Άμπου Γκράιμπ αλλά και αφηγήσεις απλών καθημερινών ανθρώπων που έτυχε να είναι κάτι διαφορετικό…

Υπάρχουν κανόνες στο παιχνίδι της βίας;

Ποιο το υλικό της αντοχής;

Πως η ζωή συνεχίζεται μετά;

…αυτός ο κόσμος αλλάζει ποτέ…;

«Για αυτό έτρεμα να παραβώ τον κανονισμό αυτό… Μετά από αυτό, κατά καιρούς, με πιάνουν κρίσεις με κλάματα… Οργή νιώθω… αυτό… οργή… Σε κάποιον έπρεπε να τα πω…»

Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Μιχάλης Παλίλης

Φωτισμοί: Πάνος Κουκουρουβλής

Κοστούμια: Σοφία Σγούρα

Παίζουν: Βάσω Καμαράτου, Βιργινία  Κλαστάδα, Μιχάλης Παλίλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Αγγελική Μπινάκη

Αφίσα – Φωτογραφίες: Χρήστος – Σταύρος Βλαχάκης

Παραστάσεις: Παρασκευή – Σάββατο 21.30

Πρεμιέρα: Παρασκευή 7 Μαΐου 2010

Τελευταία παράσταση: Σάββατο 29 Μαΐου 2010

Διάρκεια: 60’

Χώρος: Σκηνή Black Box θεάτρου Επί Κολωνώ

Τιμή εισιτηρίου: 15€, 12€ φοιτητικό

ΤΙΜΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΣΠΑΘΑΡΗ

  • Προτομή και Σχολή: ε, ρε, γλέντια…

  • Χ.Π., ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 8 Μαΐου 2010

Ενας χρόνος συμπληρώνεται την Κυριακή από τον  θάνατο του Ευγένιου  Σπαθάρη

O Σπαθάρης και ο Καραγκιόζης του. Το έργο ζωής του. Και οι πρώτες αναμνήσεις της δικής μας ζωής, όταν σε κάποια αυλή, σε κάποια αλάνα στήσαμε κι εμείς το δικό μας λευκό σεντονάκι και προσπαθήσαμε να μιμηθούμε τη βραχνή φωνή του. Πάντως εκτός από την κληρονομιά των αναμνήσεών μας υπάρχει ένας χώρος όπου μπορούμε να τον «συναντάμε» από κοντά: στο Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών. Με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατό του, ο Δήμος Αμαρουσίου τελεί επιμνημόσυνο δέηση στον ιερό καθεδρικό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Κυριακή 9 Μαΐου στις 11 το πρωί) και αμέσως μετά θα κάνει τα αποκαλυπτήρια προτομής που φιλοτέχνησε η Βασιλική ΓρουσοπούλουΜαρκούση, στον εξωτερικό χώρο του Σπαθάρειου (Πλ. Κασταλίας, Βασ. Σοφίας & Δημ. Ράλλη, Μαρούσι) πάνω σε μαρμάρινη βάση. Οι ορειχάλκινες φιγούρες του Καραγκιόζη, του Μπαρμπαγιώργου και του Κολλητηριού θα μας θυμίζουν τις εποχές που μας διέτρεχαν ρίγη συγκίνησης με εκείνο το βραχνό (και μάλλον προφητικό!) «θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε». Στη μνήμη του Ευγένιου Σπαθάρη, το Δημοτικό Συμβούλιο Αμαρουσίου αποφάσισε ομόφωνα να υλοποιήσει ένα (ακόμη) όνειρό του: τo διατηρητέο οίκημα (κληροδοτήματος Λουμίδη) στην πλατεία Ηρώων, ιδιοκτησίας του δήμου, να γίνει Σχολή Καραγκιόζη. Γι΄ αυτό αναθέτει στη Δημοτική Επιχείρηση Ανάπτυξης να προχωρήσει σε ενέργειες για την αναπαλαίωσή του, προκειμένου να δημιουργηθεί μια μόνιμη στέγη για τη Σχολή. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι το Μουσείο (και η Σχολή) ήταν ένα παλιό όνειρο του μεγάλου καραγκιοζοπαίχτη. Οι προσπάθειές του είχαν ως αποτέλεσμα να ιδρυθεί (το 1991) επίσημα το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου και τον Μάιο του 1993 να διοργανωθεί η πρώτη ημερίδα Ελληνικού Θεάτρου Σκιών. Η συστηματική λειτουργία του Σπαθάρειου Μουσείου άρχισε τον Ιανουάριο του 1996 με εκπαιδευτικά προγράμματα για μαθητές σχολείων και ο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός τους οδήγησε στην επέκταση του Μουσείου και τη διαμόρφωση του αύλειου χώρου σε θέατρο. Τώρα ο Καραγκιόζης θα αποκτήσει και Σχολή, «με την προϋπόθεση βέβαια να υπάρξει και η βοήθεια από το ΥΠΠΟ», όπως μας είπε ο δήμαρχος κ. Γ. Πατούλης.

//

Ηθοποιός σημαίνει… φωνή. ΦΛΕΡΤΑΡΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΚΟ

  • Της Χάρης Ποντίδα, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 8 Μαΐου 2010

Με την ανωτάτη… ζαμπετική, ουδεμία σχέση ιδιοσυγκρασιακά. «Γιατί παρόλο που είμαι λαϊκό παιδί, είχα πάντα μεγαλοαστική ιδιοσυγκρασία». Ομως πεθύμησε τον «τύπο Ζαμπέτα», που τολμούσε να είναι ο εαυτός του. Το απενοχοποιημένο χιούμορ του και την αμεσότητά του. Πιο πολύ «γιατί με έχει κουράσει η σοβαροφάνειά μας- λες και συνορεύουμε με τη Σουηδία». Ο Γιάννης Μπέζος σε ρόλο τραγουδιστή- και δεν είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει στο πάλκο- φιλοδοξεί αυτή την εποχή να «βιογραφήσει» μέσω Ζαμπέτα, τους Ελληνες. Την ίδια εποχή ο τηλεοπτικός γιος του στο «Ευτυχισμένοι μαζί», Πέτρος Μπουσουλόπουλος, απολαμβάνει τις δάφνες της πρώτης του δισκο-τηλεοπτικής επιτυχίας (το CD που προέκυψε για τις ανάγκες της σειράς έγινε χρυσό) και ενώ βρίσκεται επί ποδός για την ηχογράφηση του δεύτερου, δηλώνει ότι από την επόμενη σεζόν θα προτιμήσει να κάνει λάιβ, παρά να παίξει στο θέατρο. Εν τω μεταξύ, λί γο πιο κάτω, στη μουσική σκηνή 9/8, ο Γιώργος Νινιός και ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος εξακολουθούν τις Τετάρτες να μας θυμίζουν τη φούντωση της Φραγκοσυριανής (και των ομοίων της), δηλώνοντας ότι το τραγούδι (σε σχέση με την ηθοποιία) είναι κάτι σαν ευχάριστη εκδρομή. «Και καθόλου κόντρα ρόλος. Το αντίθετο… Στο ένα μαθαίνεις κείμενο, στο άλλο μέτρο», λέει ο Γιώργος Νινιός. «Κι αν κάνεις τη δουλειά σου σωστά, εννοώ με την προσοχή και την προετοιμασία που απαιτεί, περνάνε όλοι καλά».

Ενα είναι το σίγουρο και το λέει ευθαρσώς ο Πάνος Μουζουράκης (που αυτή την εποχή τελειώνει τα γυρίσματα του «4»): «Μπορεί να κέρδισα την αναγνωρισιμότητά μου από την τηλεόραση και όχι από τη μουσική, αλλά όπως λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικανοί, «there is no bad publicity». Αυτή την εποχή ηχογραφεί και αυτός το δεύτερό του CD, το οποίο και θα δοκιμάσει ζωντανά στην καλοκαιρινή του περιοδεία, μαζί με τον Λεωνίδα Μπαλάφα. «Η αναγνωρισιμότητα», λέει, «σου δίνει μια ελευθερία σε κάθε σου κίνηση. Και στη μουσική επίσης». Μπορεί ηθοποιός να σημαίνει φως, αλλά όλοι (λίγο- πολύ) γνωρίζουμε ότι η γέφυρα μεταξύ θεάτρου και πάλκου έχει ρίζες βαθιές στην ελληνική πραγματικότητα και ότι το μουσικό θέατρο και αργότερα ο κινηματογράφος έχει δώσει φως σε πάμπολλες αγαπημένες φωνές που έμειναν ανεξίτηλες μέσα από μεγάλα τραγούδια. Φωνές όπως της Ρένας Βλαχοπούλου, της Ζωής Φυτούση, της Μάγιας Μελάγια, της Λάουρας, της Ζωζώς Σαπουντζάκη αλλά και της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η Αλίκη δεν βγήκε ποτέ σε πάλκο, αλλά έχει έναν μακρύ κατάλογο συνεργασιών με συνθέτες που θα ζήλευε κάθε καταξιωμένη φωνή: από Χατζιδάκι, Μαμαγκάκη, Ξαρχάκο και Πλέσσα, μέχρι Ζαμπέτα, Λαβράνο, Μούτση, Μικρούτσικο, Κραουνάκη κ.ά. Δεν το πολυσυζητάμε, αλλά η Αλίκη του «Ρίκο ρίκο ρίκοκο» και της «Θάλασσας Πλατιάς» έχει μια δεύτερη λαμπρή- τραγουδιστική- καριέρα, που κυρίως επί εποχής Φίνου έδωσε ώθηση και οικονομική στήριξη και στη δισκογραφία αλλά και τους δημιουργούς που τότε ξεκινούσαν (ή δοκιμάζονταν στη νέα κινηματογραφική εποχή).

Για να επιστρέψουμε στον μουσικό Μπέζο, ο οποίος και έχει τραγουδήσει ζωντανά Θεοδωράκη και έχει δισκογραφήσει τις συναυλίες του αλλά και τον έχει υποδυθεί δις – την πρώτη φορά στη μουσική παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, επί καλλιτεχνικής διεύθυνσης Θέμη Μουμουλίδη, αλλά και πρόσφατα στην αυτοβιογραφική ταινία «Μίκης Θεοδωράκης- Ο Συνθέτης των Ποιητών και των Οραμάτων» του Γιάννη Κατωμέρη- είναι φανερό ότι προέρχεται από εκείνη τη μακρά αλυσίδα ηθοποιών που κινούνται με άνεση μεταξύ πάλκου και σκηνής. «Είχα πάντα μια σχέση με τη μουσική» λέει. «Πήγαινα ωδείο, τραγουδούσα, ασχολιόμουν με τη μουσική. Αργότερα έκανα και πολύ μουσικό θέατρο, όπως με τον Λαζόπουλο».

Δεν είναι υποχρεωτικό για έναν ηθοποιό να βγει να τραγουδήσει, λέει, αλλά από την άλλη, το θέατρο σου καλλιεργεί τα επικοινωνια- κά σου εργαλεία κι αν το ΄χεις και λίγο μέσα σου- δηλαδή να μπορείς να είσαι άμεσος- είναι μια καλή βάση για να αναπτυχθείς και στο τραγούδι.

  • Και γιατί τον Ζαμπέτα;

«Μoυ αρέσει το σύνολο. Ανθρώπου και έργου. Κι αυτό που έβγαζε προς τα έξω. Ηταν ένας τύπος που δεν είχε συμπλέγματα για την ταπεινή του καταγωγή. Το αντίθετο, χαιρόταν γι΄ αυτό που ήταν και το έβγαζε πολύ ωραία στον κόσμο… Αισθάνομαι ότι ο Ζαμπέτας είχε ένα απενοχοποιημένο χιούμορ που έβαζε τον κόσμο μέσα σε μια μεγάλη αγκαλιά. Εκείνη την εποχή ΄60-΄70 εν τω μεταξύ, πήγαιναν και τον έβλεπαν όλοι, ακόμη και η διανόηση, αλλά μάλλον δεν πολυκαταλάβαιναν ποιον είχαν μπροστά τους. Εκτός των άλλων ήταν και εξαιρετικός μουσικός και περφόρμερ».

ΙΝFΟ: «Θα τραγουδήσω για σένα», με τον Γιάννη Μπέζο. Από την Τρίτη 18 Μαΐου στο Θέατρο Κιβωτός (Πειραιώς 115, Γκάζι 210 3427426) στις 21:00. Παραστάσεις: 19-23 και 25-30 Μαΐου.

  • Ο πρώτος χρυσός δίσκος
  • Η αρχή της σχέσης τους έγινε το 1959 με την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Το ξύλο βγήκε απ΄ τον παράδεισο» (ο πρώτος χρυσός δίσκος που δόθηκε στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας) για ν΄ ακολουθήσουν: «Το κλωτσοσκούφι» (1960) και η «Μανταλένα» (1960) σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, «Η Αλίκη στο ναυτικό» (1961) με τον Αλέκο Σακελλάριο, «Η Λίζα και η άλλη» (1961) με τον Ντίνο Δημόπουλο, τα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» (1963), και το 1964 η χαμένη ταινία «Αliki my love» σε σκηνοθεσία του Rudolf Μate κ.ά.

    Ο Χατζιδάκις βέβαια σε κάθε ευκαιρία ξεκαθάριζε ότι έγραψε τραγούδια για τις ταινίες του Φίνου για καθαρά βιοποριστικούς λόγους και ότι τα τραγούδια αυτά δεν εξέφραζαν το ζητούμενό του στην τέχνη της μουσικής. Ο,τι και να ήταν, η Αλίκη είχε την πρωτιά σε κομμάτια όπως «Εχω ένα μυστικό» (Χατζιδάκις, Σακελλάριος), «Η αγάπη θέλει δύο» (Μαμαγκάκης, Ντ. Δημόπουλος), «Θάλασσα Πλατιά» (Χατζιδάκις, Γ. Ρούσσος), «Θαλασσοπούλια μου» (Χατζιδάκις, Γκάτσος), «Λευτέρη» (Ξαρχάκος, Γκάτσος), «Μες σ΄ αυτή τη βάρκα» (Χατζιδάκις, Χατζιδάκις), «Το σύννεφο έφερε βροχή» (Χατζιδάκις, Γκούφας), «Πέρα στον πέρα κάμπο» (Πλέσσας, Ντ. Δημόπουλος), «Πόσο σ΄ αγαπώ» (Λοΐζος, Παπαδόπουλος) κ.ά.

    Στους δρόµους του παραλόγου

    • Πάμε θέατρο

    • Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει, Τα Νέα, 08/05/2010

    • Το έργο.

    Σκηνή 1. Ενα ζευγάρι µεσηλίκων, αποβλακωµένο µπροστά στην τηλεόραση κάνει ζάπινγκ. Το τηλεκοντρόλ κολλάει. Σ’ ένα κανάλι που δείχνει εικόνες από τον Τρίτο Κόσµο – παιδιά που πεινάνε. Και δεν ξεκολλάει µε τίποτα. Οι εικόνες τούς στοιχειώνουν. Ενα από τα παιδιά ξεπηδάει, α λα Γούντι Αλεν και «Πορφυρό ρόδο του Καΐρου», από τη µικρή οθόνη και βρίσκεται πλάι τους. Προσπαθούν να το αγνοήσουν, προσπαθούν να το «σβήσουν, προσπαθούν να το εξαφανίσουν… Δεν είναι εύκολο.

    Σκηνή 2. Ενα άλλο ζευγάρι συνειδητοποιεί πως ένα αφύσικο γιγαντιαίο µήλο έχει καταλάβει µε ιονεσκικό τρόπο σχεδόν όλο τον χώρο της τραπεζαρίας του. Εκπλήσσονται, στο τέλος όµως σκέφτονται να το εκµεταλλευτούν. Ενας άντρας, µια γυναίκα, ένα µήλο… Πόσο µακριά ή πόσο κοντά βρισκόµαστε στο προπατορικό αµάρτηµα;

    Σκηνή 3. Μια δασκάλα µέσα στην τάξη της διαβάζει στους µικρούς µαθητές της το παραµύθι της Κοκκινοσκουφίτσας. Σε µια πιο άγρια εκδοχή στην οποία εµπλέκεται ένα από τα παιδιά της τάξης, που ο λύκος το κατασπαράζει. Η δασκάλα δεν κάνει τίποτα να εµποδίσει την τραγωδία.

    Σκηνή 4. Στην καντίνα ενός σιδηροδροµικού σταθµού ένα παντρεµένο ζευγάρι αποχωρίζεται. Γιατί; Μα ζουν στην εποχή που ισχύουν συµβόλαια γάµου περιορισµένου χρόνου. Ενός έτους στην περίπτωσή τους. Μόνο που ο άντρας, ερήµην της «προσωρινής» συζύγου, έχει υπογράψει άλλο συµβόλαιο: να κάνουν µαζί παιδί. Ελα όµως που εκείνη έχει ήδη υπογράψει το επόµενο συµβόλαιο γάµου της… Με άλλον.

    Σκηνή 5. Μια φώκια σκοτώνει ένα µωρό. Οι άνθρωποι έχουν πληθύνει τόσο που οι φώκιες δικαιούνται να σκοτώνουν 500.000 µωρά τον χρόνο για να ελέγχουν την αύξηση του ανθρώπινου πληθυσµού. Οταν τα πράγµατα αντιστρέφονται… Σκηνή 6. Ενα τραµ χτυπάει έναν άντρα. Μια κοπέλα, έξω από το σπίτι της οποίας έγινε το ατύχηµα και το αντιλαµβάνεται, παρά τις εκκλήσεις του βαριά τραυµατισµένου, δεν θα καλέσει ποτέ ασθενοφόρο.

    Ο Καταλανός Εστέβα Σολέρ µε το εξάπτυχό του αυτό – ο ειρωνικός του τίτλος, «Κόντρα στην πρόοδο» – ακολουθώντας – µετρηµένα – τους δρόµους του σουρεαλισµού και του παραλόγου δίνει κείµενα (2008) µε δραµατουργικές αδυναµίες αλλά σφιχτά (εκτός ίσως από τον µονόλογο της φώκιας) και, κυρίως, µε δυνατή, ουσιαστικά πολιτική θέση, κόντρα στην αποξένωση, στον καταναλωτισµό, στην απώλεια της ικανότητας να ακούσουµε τον διπλανό µας, στη διάλυση των σχέσεων, στην οικολογική καταστροφή… Αρα ευθύβολα. Η παράσταση. Το ένα από τα ιδιαίτερα της παράστασης είναι ότι την υπογράφουν τέσσερις νέοι σκηνοθέτες – Γιολάντα Μαρκοπούλου, Λίλλυ Μελεµέ, Δηµήτρης Μπίτος, Αρης Τρουπάκης – οι οποίοι µοίρασαν τις έξι σκηνές – µονόπρακτα, µεταφρασµένες εξαίρετα από τη Μαρία Χατζηεµµανουήλ και τον Δηµήτρη Ψαρρά, αλλά δεν αποκαλύπτουν ποιος σκηνοθέτησε ποια. Το δεύτερο είναι ότι χρησιµοποίησαν ευφάνταστα για την κάθε σκηνή – µονόπρακτο διαφορετικό χώρο της παλιάς, ουδέτερης πολυκατοικίας που φιλοξενεί την οµάδα καταλήγοντας, για τη σκηνή του τροχαίου, σε µια βεράντα της. Η εναλλακτική ατµόσφαιρα σκηνικά δεν ταυτίζεται µε τη µιζέρια. Η Αλεξάνδρα Σιάφκου, ο Αριστοτέλης Καρανάνος και ο Θοδωρής Χρυσικός, που υπογράφουν σκηνικά και κοστούµια, διαµόρφωσαν, µε τη βοήθεια των φωτισµών της Ηλέκτρας Περσελή, εξαιρετικά τους έξι χώρους. Και µε τη δουλειά τους – που στην Κοκκινοσκουφίτσα εκτοξεύεται –, χρησιµοποιώντας κάποια κοινά «θέµατα», όπως οι οθόνες ή τα παράθυρα ή οι πολύ ταιριαστές «πινελιές» Μαγκρίτ, έδεσαν τα διαφορετικά σκηνοθετικά ύφη σε µία ενιαία παράσταση. Οµολογώ πως προτίµησα τη σκηνή της Κοκκινοσκουφίτσας που έχει τους καλύτερους ρυθµούς. Προβληµατική ηχητικά η σκηνή της τηλεόρασης.

    • Οι ερµηνείες.

    Ξεχώρισα Μαρία Αιγινίτου, Λίλλυ Μελεµέ και Δηµήτρη Μυλωνά. Αλλά το µεγάλο ατού είναι η Αννα Κουτσαφτίκη. Αν και παίζει µόνο στη σκηνή του σταθµού, µέσα σε λίγα λεπτά κάνει µία επίδειξη – καθόλου επιδεικτικά όµως – των δεινών φωνητικών, χορευτικών και υποκριτικών ικανοτήτων και του χιούµορ της απλώνοντας το τάλαντό της από ένα παράφορο τάνγκο µέχρι τον παθιασµένο δραµατικό µονόλογο της Νύφης από τον «Ματωµένο γάµο» του Λόρκα, παιγµένο στην κόψη, που η σκηνοθεσία παράτολµα αλλά απόλυτα επιτυχηµένα έχει παρεµβάλει.

    • info: «Κόντρα στην πρόοδο» Στο«Συνεργείο»Κολωνού 31, Μεταξουργείο, τηλ. 6981-802544
    • Εν ολίγοις.
    • Μια ελπιδοφόρα συνένωση δυνάµεων.
    • Προσκήνιο

    Επανέλαβε ο Λάµπρος Λιάβας στο «Ακροπόλ» για τη Λυρική Σκηνή το προπέρσινο ατυχές εγχείρηµά του «Θυµήσου εκείνα τα χρόνια», αφιέρωµα αναποφάσιστο ανάµεσα στα 100 χρόνια της ελληνικής οπερέτας και στον Θεόφραστο Σακελλαρίδη. Αναποφασιστικότητα και πάλι – «Το µικρόβιο του έρωτα» ο τίτλος της παράστασης από τον τίτλο οπερέτας του Κώστα Γιαννίδη αλλά ουσιαστικά επρόκειτο περί αφιερώµατος στον συνθέτη µε µερικές µόνο σκηνές της – και η θεωρία και η γνώση να µη γίνονται µε τίποτα θέατρο παραµένοντας µάλλον διάλεξη… Την κατάσταση έσωσαν αυτή τη φορά οι χορογραφίες της Σοφίας Σπυράτου που συνυπέγραφε τη σκηνοθεσία, και τα σκηνικά και, κυρίως, τα κοστούµια του Γιάννη Μετζικώφ. Οσο για τη διανοµή, η εξαίρετη για το είδος Νίνα Λοτσάρη µε τίποτα δεν έδενε µε τον «πολύ σοβαρό» Γιώργο Κέντρο που απάγγελλε… Καβάφη, τον χαριτωµένο αλλά ερασιτεχνικής αφέλειας Αγγελο Παπαδηµητρίου και τους δύσκαµπτους καλλιτέχνες της Λυρικής όπως ο Δηµήτρης Σιγαλός.

    Στην αιχµή της επικαιρότητας το έργο του Αγγλου Στίβεν Τόµπσον «Χρυσές δουλειές»: τράπεζεςεπενδύσεων, ήρωές του χρηµατιστές, χρηµατιστηριακά παιχνίδια πέραν πάσης ηθικής, κάποτε και πέραν του νόµου… Αρτιο κείµενο, µε αίσθηση της δραµατικής οικονοµίας γραµµένο αλλά κάπως στεγνό, µονόχνωτο. Το βοήθησε η πολύ καλή µετάφραση όχι όµως και η σκηνοθεσία του Βασίλη Χριστοφιλάκη. Το έργο ζητούσε µεγάλη ακρίβεια και κάποια απόσταση από το κοινό. Και δεν τα είχε στη µικροσκοπική σκηνήόπου παίχτηκε («Θέατρο του Νέου Κόσµου» / Δώµα). Οι ηθοποιοί πάντως το υπερασπίστηκαν σθεναρά: Κώστας Καζανάς, Δανάη Σαριδάκη, Σταύρος Σιούλης, Δήµητρα Ματσούκα – ο καλύτερός της ρόλος, µε στακάτη εκφορά απάλλαξε τον λόγο της από την ψευτοηδυπάθεια – και Νέστορας Κοψιδάς.