Daily Archives: 5 Μαΐου, 2010

Πράγματι, κάποιοι μας κοροϊδεύουν, αλλά υπάρχει και το µποϊκοτάρισµα!

  • Εξωφρενικό!
  • Με αφορµή την επιστολή της αναγνώστριας κ. Γκορτσίλα για τα εισιτήρια των τριών παραστάσεων «Πέρα από τα όρια» _ µε Ρόµπερτ Γουίλσον, Στίβεν Μπέρκοφ και Τζον Μάλκοβιτς _ της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, επιστολή που σχολίασα στη στήλη χτες, λέω ας το ψάξω λίγο το θέµα για τις τιµές. Και τι βρίσκω; Πως τα εισιτήρια για την παράσταση του Μάλκοβιτς µε την Ορχήστρα της Ακαδηµίας της Βιέννης _ που δεν είναι δα και η Φιλαρµονική της Βιέννης… – εάν έχετε τον Θεό σας, πόσο τιµώνται; 35, 50, 85, 100, 120 έως και 150 ευρώ!!!! Αυτά δεν είναι εισιτήρια, είναι τεκµήρια! Αλίµονο κι αν περάσουν απ’ το ταµείο του θεάτρου οι του ΔουΝουΤου… Ψάχνω όµως και στο Διαδίκτυο. Και τι ανακαλύπτω; Πως για την ίδια παράσταση στο Φεστιβάλ της Κωνσταντινούπολης, στις 14 Μαΐου, τα εισιτήρια κοστίζουν 22,50 έως 165 τουρκικές λίρες, ήτοι 11 έως 84 ευρώ. Στο Τορόντο, στις 11 και 12 Ιουνίου, 55 έως 125 καναδικά δολάρια, ήτοι 41 έως 94 ευρώ. Και στο Λονδίνο, στο Μπάρµπικαν, στις 17 Ιουνίου, 11 έως 45 λίρες, ήτοι 13 έως 52 ευρώ. Μήπως κάποιοι µας κοροϊδεύουν; Μήπως πρέπει να αντιδράσουµε; Διότι υπάρχει και το µποϊκοτάρισµα… [Γ.Δ.Κ.Σ., Τα Νέα, 5/5/10]

Άπαιχτος Κάουαρντ…

  • Το τέταρτο κουδούνι

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

Το, σύµφωνα µε όλα τα στοιχεία που υπάρχουν, άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Νόελ Κάουαρντ «Ο καλύτερος τρόπος να ζεις» («Design for Living») του 1932 θα παρουσιαστεί τον επόµενο χειµώνα στην Β΄ Σκηνή του «Από Μηχανής Θεάτρου», την οποία για πρώτη φορά θα χρησιµοποιήσει η Εταιρεία Θεάτρου «Συν – Επί» που ’χει αναλάβει από πέρσι το θέατρο. Σε µετάφραση και σκηνοθεσία Αντώνη Γαλέου.

Ενα ερωτικό τρίγωνο µε διαρκείς παλινδροµήσεις – θέµα προσφιλές του άγγλου συγγραφέα (1899 – 1973) ο οποίος δέσποσε για πολλές δεκαετίες στη βρετανική και στην αµερικάνικη σκηνή αλλά και στη διεθνή κοσµική ζωή… – είναι ο άξονας της κωµωδίας του: η Γκίλντα, διακοσµήτρια εσωτερικών χώρων, ο Οτο, ζωγράφος, και ο Λίο, θεατρικός συγγραφέας, έτσι κι αλλιώς φίλοι στενοί, οι τρεις αλληλοεξαρτώµενες πλευρές του µε τέταρτο παράγοντα τον έµπορο έργων τέχνης Ερνεστ που ’χει αδυναµία και στους τρεις.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Κλίβελαντ του Οχάιο και στη συνέχεια στην Νέα Υόρκη, στο Μπρόντγουέι, το 1933 µε το συγγραφέα – ηθοποιό, που υπέγραφε και τη σκηνοθεσία, στο ρόλο του Λίο, Γκίλντα την Λιν Φοντέν και Οτο τον Αλφρεντ Λαντ ενώ αµέσως, την ίδια χρονιά, µεταφέρθηκε στον κινηµατογράφο απ’ τον Ερνστ Λιούµπιτς µε Φρέντρικ Μαρτς, Γκάρι Κούπερ και Μίριαµ Χόπκινς. Στο Λονδίνο, λόγω προβληµάτων µε τη λογοκρισία, ανέβηκε µόλις το 1939.

Στην παράσταση του «Από Μηχανής» (πρεµιέρα 21 Νοεµβρίου) θα πρωταγωνιστήσουν Φαίη Ξυλά, Νέστωρ Κοψιδάς – που ανέλαβε και τη µουσική επιµέλεια , Δηµήτρης Μακαλιάς και Κωνσταντίνος Γαβαλάς. Τα σκηνικά και τα κοστούµια του Νίκου Αναγνωστόπουλου κι οι φωτισµοί του Νίκου Βλασσόπουλου.

Η Κεντρική Σκηνή θ’’ ανοίξει, όπως σας έχω γράψει, µε τους «Εξόριστους» του Τζέιµς Τζόις σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη στις 5 Νοεµβρίου και θα συνεχίσει, όπως επίσης σας έγραψα, µε το άπαιχτο στην Ελλάδα «Οταν εµείς οι νεκροί ξυπνήσουµε» του Χένρικ Ιψεν σε σκηνοθεσία του Λιθουανού Γκίνταρας Βάρνας (πρεµιέρα 25 Φεβρουαρίου).

Οταν πρωτοβγήκε στο «Θέατρο Τέχνης» – απόφοιτος 1996 της δραµατικής σχολής του – η Αννα Κουτσαφτίκη µού άφηνε µια αίσθηση ψυχρής τελειότητας. Αψογη αλλά, οµολογώ, δε µε συγκινούσε. Τα τελευταία χρόνια έχω εντελώς αναθεωρήσει τη γνώµη µου αυτή. Μ’ έχει απόλυτα κερδίσει. Βλέπω πια µια πλήρη ηθοποιό. Που µόνο «ψυχρή» δε θα µπορούσα να τη χαρακτηρίσω – το αντίθετο, ένα ταµπεραµέντο τροµερό! Ωριµη, µεστή – αν και στη νέα ακόµα γενιά του θεάτρου µας κατατάσσεται – µε τσαγανό, µε γκάµα απ’ τη σπαρταριστή κωµωδία έως την τραγωδία, µε απίστευτη φωνάρα, µε πολύ καλή κίνηση, µε χιούµορ, απ’ τον ένα ρόλο στον άλλο όλο και καλύτερη, έτοιµη να µας κάνει µεγάλες εκπλήξεις.

Φέτος, στην οµάδα του «Συνεργείου», τη θαύµασα πρώτα στο «Shoot / Get Τreasure / Repeat» του Μαρκ Ρέιβεν χιλ, τώρα στο δυνατό εξάπτυχο «Κόντρα στην πρόοδο» του Εστέβα Σολέρ, µια πολύ ενθαρρυντική συνένωση δυνάµεων τεσσάρων ταλαντούχων νέων σκηνοθετών που ’χουν ήδη δώσει ελπιδοφόρα σηµάδια. Απ’ το ξέφρενο τάνγκο «Ηistoria de un Αmor», που απολαυστικά τραγουδάει και χορεύει µε τον Δηµήτρη Μυλωνά, έως τον – ένθετο απ’ τη σκηνοθεσία – µονόλογο της Νύφης του λορκικού «Ματωµένου γάµου» σκίζει. Θεατρίνα!

Κάποτε το Γεγονός ήταν η επιστροφή της Κυβέλης – έτσι, σκέτο – στη σκηνή. Τώρα το Γεγονός είναι η επιστροφή της Ρούλας έτσι, σκέτο – στην ΤιΒί. Αρχίζω να αµφισβητώ τη θεωρία του Δαρβίνου περί της εξέλιξης των ειδών.… Η οποία συγκεκριµένη επιστροφή στη µικρή οθόνη, µε τους – εις µάτην – σφιγµένους κορσέδες τι µου θύµισε, λέτε;

Ενα παραλειπόµενο που ‘χω διαβάσει – νοµίζω η Ελένη Χαλκούση το ’χει γράψει – για τον περίφηµο, επί δεκαετίες ενδυµατολόγο του Εθνικού Θεάτρου Αντωνάκη Φωκά. Ετοίµαζε, λέει, τα κοστούµια πρωταγωνίστριας ευτραφούς που φιλοδοξούσε όµως να δείχνει στο κοινό της συλφίς και τον είχε τρελάνει: «Σφίξε το κορσάζ», της το ’σφιγγε, της πεταγόταν το στοµάχι. «Σφίξε τον κορσέ στο στοµάχι», της τον έσφιγγε, της πεταγόταν η κοιλιά. «Σφίξε τον κορσέ στην κοιλιά», της τον έσφιγγε, της πεταγόταν η περιφέρεια.… Οπότε απηύδησε ο ανεκτικός Φωκάς απ’ την γκρίνια και τις απαιτήσεις και εξανέστη: «Κυρία µου, αδύνατον! Ολ’ αυτά δεν εξαφανίζονται, µε-τατο-πί-ζο-νται».

Παρουσίαση του «Κυµβελίνου» του Σαίξπηρ, που θα παιζότανε, λέει, εκείνο το βράδυ απ’’ τη θεσσαλονικιώτικη Πειραµατική Σκηνή της «Τέχνης» στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου ενώ είχε ήδη παιχτεί Τετάρτη, οχτώ µέρες πριν, άκουγα την περασµένη Πέµπτη στην καθηµερινή «Ατζέντα της Εβδοµάδας» – όπου καθόλου δε σπανίζουν τα λάθη, ακόµα και στα ονόµατα καλλιτεχνών… Πού;

Μα στο αφύλαχτο µαντρί που ’χει καταντήσει το Τρίτο Πρόγραµµα της ΕΡΑ.

Οπου διάφοροι αλωνίζουν, νιαουρίζουν, κροταλίζουν τις µασέλες τους on air, µιλούν µε σουρντίνα στη φωνή ως εξ οργασµού δονούµενοι, αλλάζουν εντελώς αυθαίρετα το περιεχόµενο των εκποµπών τους, αδίστακτα παρουσιάζουν συγγενείς και φίλους, τα CD κολλάνε, η µετάδοση σταµατάει και το παίρνουν είδηση έπειτα από κανένα πεντάλεπτο – πλήρης διάλυση µέσα στην οποία χαντακώνονται κι οι πέντε-δέκα άξιοι άνθρωποι που Ξέρουν και που επιµένουν να µην καταφεύγουν στο ανεξέλεγκτο, σκανδαλώδες πια, άρπα-κόλλα. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Χατζιδάκι.

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…

Κι έτσι ξαφνικά, όπως θα µπαίνει η άνοιξη, µια και καλή θα σε ξεγράψω, µου φαίνεται, θέατρό µου… Διότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, δε µου φτάνει ο χρόνος πια να σε παρακολουθήσω.

Ε(θνικό)ΚΕ(ντρο)ΘΕ(άτρου)Χ(ορού) ήταν και πάει… Κρίµα, γιατί, όταν ξεκίνησε, όλοι ελπίσαµε σε καλύτερες µέρες για το ελληνικό θέατρο. Κρίµα, γιατί στους κόλπους του δεν έλειπαν κάποιοι άνθρωποι ικανοί να σχεδιάσουν το µέλλον του. Οπως ο Βασίλης Παπαβασιλείου. Το ’φαγαν οι µωροφιλοδοξίες κάποιων «κεφαλών» που νόµισαν πως βρήκαν την ευκαιρία να πιάσουν τον Πάπα ξέρετε από πού……

  • Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «ΝΕΩΝ» γράφει τα εξής: Παρήγορο: Το Εθνικό επετέλεσε ένα χρέος προς την νεοελληνική θεατρική παράδοσι. Ανέβασε χθες Ξενόπουλο. Μικρής πνοής, αλλά πάντοτε µαστορικό, το Θέατρό του. Απλώς συµπαθητικοί, οι πασίγνωστοι «Φοιτηταί» του. Παράστασις συνηθισµένη, χωρίς τίποτε ιδιαίτερο. Ξεχώρισαν ο Γαλανός, ο Νέζερ, ο Βλαχόπουλος. Ανυπόφορες οι δυο φίλες. Ωραίο το δεύτερο σκηνικό του Κλώνη. Και κάτι απαράδεκτο: Η εµφάνισις «κλάκας» στο Εθνικό! – 6 Μαΐου 1960.

Εγνώσθη ότι η εκλεκτή ηθοποιός Σµάρω Στεφανίδου έκλεισε συµφωνία µε τον Δηµήτρη Χορν και θα αποτελέση βασικό στέλεχος του θιάσου που θα στεγασθή τον ερχόµενο χειµώνα στο «Κεντρικό» – 11 Μαΐου 1960.

Η διασκεδαστική κωµωδία «Τόπο στα νιάτα», που απετέλεσε την µεγαλύτερη επιτυχία της εφετεινής χειµερινής σαιζόν, εισήλθε στον 8ο µήνα των παραστάσεών της στο θέατρο «Κώστα Μουσούρη». Το έργο, στο οποίο τους κεντρικούς ήρωες ενσαρκώνουν ο Κώστας Μουσούρης και η Αλίκη Βουγιουκλάκη, παρηκολούθησαν µέχρι σήµερα άνω των 150.000 θεαταί – 7 Μαΐου 1960.

Οχι δάκρυα για την Εβίτα

  • Η ΔΙΑΣΗΜΗ ΡΟΚ ΟΠΕΡΑ ΤΩΝ ΓΟΥΕΜΠΕΡ – ΡΑΪΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΠΑΝΤΜΙΝΤΟΝ

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

Σάντα Εβίτα! Παρά τρίχα να αγιοποιηθεί! Η Εύα Ντουάρτε Περόν µετά τον θάνατό της. Το προσπάθησε µε ολόκληρη εκστρατεία ο σύζυγός της Χουάν Περόν, πρόεδρος της Αργεντινής. Δεν τα κατάφερε να πείσει την Καθολική Εκκλησία. Η Εβίτα όµως επρόκειτο να «αγιοποιηθεί» καµιά εικοσιπενταριά χρόνια αργότερα. Μέσα από µια ροκ όπερα, από τις πιο επιτυχηµένες στην ιστορία του µουσικού θεάτρου _ ποιος δεν έχει σιγοτραγουδήσει ή δεν ξέρει το «Don’t Cry for Μe Αrgentina» («Μην κλαις για µένα Αργεντινή»): την «Εβίτα» που υπογράφει το δίδυµο των µεγάλων επιτυχιών («Jesus Christ Superstar») Αντριου Λόιντ Γουέµπερ (µουσική) και Τιµ Ράις (στίχοι). Και που θα δούµε _ µε ζωντανή ορχήστρα _ σε λίγες µέρες για πρώτη φορά στην Αθήνα στο πρωτότυπο, σε µία αγγλική παραγωγή η οποία περιόδευσε στην Βρετανία την περίοδο 2008 – 2009.

Γεννηµένη το 1919, εξώγαµο, από φτωχή οικογένεια, η Εύα Ντουάρτε, που κατάφερε να γίνει ηθοποιός και από το 1939 να κάνει όνοµα µέσα από το ραδιόφωνο _ στις δόξες του τότε _, συνδέθηκε ερωτικά από το 1944 µε τον συνταγµατάρχη Περόν, ηγετικό στέλεχος της χούντας που κυβερνούσε την Αργεντινή, για να τον παντρευτεί την επόµενη χρονιά. Το ’46 ο Περόν θα εκλεγεί Πρόεδρος και η Εβίτα, Πρώτη Κυρία πλέον, θα αγωνιστεί µε λαϊκίστικο πάθος να δηµιουργήσει, πέρα από το εντυπωσιακό προφίλ της σταρ, και κοινωνικό προφίλ _ µια αγία των φτωχών. Συντελώντας αποφασιστικά στη δηµιουργία ενός τε ράστιου πλέγµατος υποστήριξης του Περόν που εξελίχθηκε σε κίνηµα υπόπτων διασυνδέσεων µε φασιστικά καθεστώτα _ τον περονισµό.

Ο Περόν θα εκλεγεί για δεύτερη φορά το 1951 αλλά η αµφιλεγόµενη Εβίτα θα πεθάνει από καρκίνο τον επόµενο χρόνο σε ηλικία 33 ετών. Ο θάνατός της θα χρησιµοποιηθεί πολιτικά από τον Περόν ο οποίος όµως θα ανατραπεί από πραξικόπηµα και η σορός της Εβίτα θα… εξαφανιστεί για δεκάξι χρόνια. Θαµµένη στο Μιλάνο µε ψευδώνυµο, θα µεταφερθεί το 1971 στην Ισπανία όπου ο εξόριστος Περόν είχε βρει φιλόξενο άσυλο από τον Φράνκο ωσότου το 1973 επέστρεψε στην Αργεντινή για να εκλεγεί για τρίτη φορά πρόεδρος. Το 1974, όταν πεθάνει, θα τον διαδεχτεί ως αντιπρόεδρος η τρίτη σύζυγός του Ιζαµπέλ, _ ανατράπηκε το 1976 _ χάρη στην οποία η σορός της Εβίτα θα επιστρέψει στην πατρίδα της για να ταφεί αρχικά πλάι στον Περόν και κατόπιν στον οικογενειακό τάφο των Ντουάρτε.

Ο Αντριου Λόιντ Γουέµπερ και ο Τιµ Ράις έγραψαν την ροκ όπερά τους για την περιπετειώδη ζωή της Εβίτα που είχε γίνει πια λαϊκός θρύλος, αντιπαραθέτοντας στο έργο, για να ισορροπήσουν τα πράγµατα, στον ρόλο της τον ρόλο ως σχολιαστή του Τσε Γκεβάρα, και την ηχογράφησαν αρχικά το 1976 σε δίσκο. Του οποίου η επιτυχία ήταν τόση ώστε το έργο να ανεβεί πια στη σκηνή το 1978 στο Λονδίνο, στο Γουέστ Εντ, και τον επόµενο χρόνο στη Νέα Υόρκη, στο Μπρόντγουεϊ. Το 1996, τιµηµένο µε πολλά βραβεία, µεταφέρθηκε εξαιρετικά στον κινηµατογράφο από τον Αλαν Πάρκερ µε τη Μαντόνα στον επώνυµο ρόλο, Τσε τον Αντόνιο Μπαντέρας και Περόν τον Τζόναθαν Πράις.

  • Την «Εβίτα» πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα, στο θέατρο «Αλίκη», κρατώντας τον επώνυµο ρόλο, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάµπους, µε Τσε τον Βλάση Μπονάτσο και Περόν τον Δηµήτρη Μαλαβέτα _ κανείς τους δεν ζει πια

ΙΝFΟ

  • Από 11 έως 30 Μαΐου, στο θέατρο «Βadminton».
  • Με ελληνικούς υπέρτιτλους.
  • Εισιτήρια: 20 έως 75 ευρώ. Πληροφορίες – κρατήσεις:
  • http://www.ticketnet.gr, τηλ. 210.8840600.

Από την κοινωνία του θεάματος στο φόβο

Η σκηνοθεσία της παράστασης είναι της Αργυρώς Χιώτη, ενώ παίρνουν μέρος οι Ariane Labed, Ευθύμης Θέου, Naima Carbajal, Πέτρος Σταθακόπουλος καθώς και χορωδία. Επίκαιρη, χωρίς να γίνεται και επικαιρική, η παράσταση που παρουσιάζει στο «νεανικό πανδοχείο» του Εθνικού Θεάτρου, στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, η ομάδα Vasistas με τίτλο Phobia: ένα θέαμα. Πρόκειται για ένα ευαίσθητο σχόλιο πάνω στην κοινωνία του θεάματος, που τα μέλη της ομάδας (τα οποία έγραψαν από κοινού τα κείμενα, βασισμένα σε γραπτά των Α. Λαμπορί, Γκι Ντεμπόρ, Ζ. Μποντριγιάρ, Κ. Παπαγιώργη, M. Φουκό) ταυτίζουν με την κοινωνία του φόβου. Αντικείμενο μελέτης αποτελούν εδώ άνθρωποι σε κατάσταση κρίσης, μέσα σε διαφορετικές φοβίες. Όμως δεν είναι τόσο η εκδήλωση της φοβίας που έχει σημασία, αλλά η θεαματοποίησή της για το κοινό, πώς χρησιμοποιείται και για ποιο σκοπό, μέσα από τις διαδικασίες της διάθλασης της πραγματικότητας, της διαστρέβλωσης, του αποπροσανατολισμού, εντέλει της χειραγώγησης. «Μάλλον κοινή σε πολλούς ανθρώπους κατάσταση: είσαι και αισθάνεσαι μόνος μέσα σε μια πραγματικότητα εικονική», σημειώνουν τα μέλη της ομάδας. «Απαλείφονται τα όρια ανάμεσα στο εγώ και στον κόσμο, στην παρουσία και την απουσία, στο ψέμα και στην αλήθεια, στο φαίνεσθαι και το είναι, το εδώ και το αλλού, στην ενεργητικότητα και την παθητικότητα, την παράσταση και την αναπαράσταση. Ο αυτοματισμός, σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου, μοιάζει να είναι προφανής όσο και αναπόφευκτος».

Η «Κυρία Μαργαρίτα» από φοιτητές του ΑΠΘ

Το έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε, «Κυρία Μαργαρίτα» παρουσιάζει η φοιτητική ομάδα του τμήματος θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσαλονίκης, στο Θέατρο «Σοφούλη», σε δύο παραστάσεις ανοιχτές για το κοινό, στις 5 και 6 Μαΐου, στις 9 το βράδυ. Μία δασκάλα με το όνομα Μαργαρίτα, συστήνεται στο κοινό της, παίρνει την εξουσία που της δίνει ένας πίνακας και μία έδρα που κουβαλά μαζί της, και γίνεται εφιάλτης για όσους την ακούν αλλά και για τον εαυτό της. Λαμβάνει το βήμα της και αποφασίζει μέσα σε μια ώρα να παραδώσει ένα μάθημα ζωής. Διδάσκει γεωγραφία, αριθμητική, βιολογία και γραμματική. Η διασκευή είναι της Χριστίνας Μπιρμπίλη – Καραλέκα, η σκηνογραφία – ενδυματολογία της Μαργαρίτας Δεληαγγέλου. Παίζουν οι Χριστίνα Μπιρμπίλη – Καραλέκα και ο Ηλίας Παπαδόπουλος.

Παράσταση του «θεάτρου της σιγής» της ομάδας κωφών Μακεδονίας – Θράκης

Το δεύτερό του έργο με τίτλο «eleni@gr», παρουσιάζει στις 8 και 9 Μαΐου, στις 9 το βράδυ, στο πολιτιστικό κέντρο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» (Εθν. Αμύνης 1, Θεσσαλονίκη), το «Θέατρο της Σιγής» της ομάδας κωφών Μακεδονίας – Θράκης. Το «Θέατρο της Σιγής» δημιουργήθηκε από τη νομαρχία Θεσσαλονίκης – κέντρο πολιτισμού, σε συνεργασία με κωφούς, μη επαγγελματίες ηθοποιούς, που προέρχονται από την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης και είναι το πρώτο, επισήμως αναγνωρισμένο, θέατρο κωφών της Βόρειας Ελλάδας. Με καλλιτεχνικό υπεύθυνο τον Φώτη Κόκκο, αποτελεί μία από τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες της ομάδας κωφών, που απαρτίζεται επίσης από ζωγράφους, με επιτυχή ήδη παρουσία σε εκθέσεις εικαστικών. Το έργο «eleni@gr» έγραψε και σκηνοθέτησε ο Χρήστος Χατζησάββας για τις ανάγκες της συγκεκριμένης παράστασης, και αποδίδεται δε εξολοκλήρου στη νοηματική γλώσσα με παράλληλη προβολή υπέρτιτλων. Εκτός από τον Χρήστο Χατζησάββα εργάστηκαν στα σκηνικά και τα κοστούμια η Αναστασία Καραμανλή – Ιορδανίδη, στη μουσική επιμέλεια ο Αργύρης Νικολάου, ενώ τη διερμηνεία και την απόδοση στη νοηματική έκανε η Ειρήνη Σοκολάκη. Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν αλφαβητικά ο Πάνος Κατσιπίδης, ο Παναγιώτης Μικρόπουλος, η Ευαγγελία Μπαϊράμη, η Ελένη Ντόγιερ – Φούντα, η Χρύσα Παυλή, η Παναγιώτα Πρόισκου και ο Θωμάς Χαραλαμπίδης. Η είσοδος στην παράσταση είναι ελεύθερη.

Αννα Μάσχα: «Ηξεραν το όνομά μου, όχι όμως και εμένα»

  • Η Αννα Μάσχα μιλάει για τη βράβευσή της από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου

Με ένα βραβείο επιστρέφει η Αννα Μάσχα έπειτα από δύο χρόνια, και μάλιστα κινηματογραφικό, με αφορμή μια υποψηφιότητα που ούτε καν περίμενε. «Οταν μού τηλεφώνησε η σκηνοθέτις (σ.σ.: Μαργαρίτα Μαντά ) και μου είπε ότι η ταινία μας, η “Χρυσόσκονη”, έχει δύο υποψηφιότητες στα βραβεία της Ακαδημίας, αναρωτήθηκα ποιες να είναι αυτές…». Και όμως, την περασμένη Δευτέρα το βράδυ κέρδισε το βραβείο β΄ γυναικείου ρόλου για την Αμαλία, την ηρωίδα της. «Είναι αλήθεια ότι για β΄ ρόλος ήμουν ιδιαίτερα ευνοημένη, γιατί ήταν ένας μεγάλος ρόλος» εξηγεί. «Ομολογώ ότι και μόνο με την υποψηφιότητα είχα χαρεί πολύ, γιατί ήταν από μόνη της πολύ σημαντική»- με συνυποψήφιες τη Βικτώρια Χαραλαμπίδου («Ψυχή βαθιά») και την Μπέτυ Βακαλίδου («Στρέλλα»). «Το βραβείο ήταν έκπληξη για μένα. Είναι ωραία η στιγμή που σε βραβεύουν- η επιβράβευση της κοινότητας, των ανθρώπων της δουλειάς. Και μια αναγνώριση, κυριολεκτικά μια αναγνώριση- γιατί έβλεπα στα μάτια του κοινού ότι δεν ήξερε ποια είμαι. Ηξεραν το όνομά μου, όχι όμως και εμένα. Είμαι και λίγο ακριβοθώρητη» συμπληρώνει με χιούμορ… Και προσθέτει: «Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει με το σινεμά. Εκανα την ταινία πριν από έναν χρόνο και, ενώ έχω αφήσει τη δουλειά, η δουλειά δεν με άφησε» τονίζει και συμπληρώνει ότι παρ΄ ότι δεν έχει παρακολουθήσει τη δημιουργία αυτής της Ακαδημίας, χαίρεται που στήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν το σινεμά.

Τι ήταν αυτό που την τράβηξε στην ταινία και στον ρόλο; «Τη Μαργαρίτα την ξέρω χρόνια, ήταν βοηθός σκηνοθέτη στο “Ρυζότο” της Μαλέα… Ετσι όταν προ διετίας με προσέγγισε για τη “Χρυσόσκονη” δέχθηκα αμέσως. Εχω πολλά κοινά με την Αμαλία, αν και εγώ δεν περιμένω να φθάσουν τα πράγματα στα άκρα για να ξεσπάσω. Εκείνη υπομένει πιο πολλά. Είναι η γυναίκα με τις καλές προθέσεις που όμως δύσκολα καταφέρνει να κάνει πράξη. Τη συμπαθώ την Αμαλία, έχω και εγώ καλές προθέσεις. Και ήθελα μέσα από τον ρόλο να δικαιώσω αυτούς τους αν θρώπους, τους ανθρώπους που με τη σιωπή και την έλλειψη αντίδρασης δεν εμποδίζουν το κακό να συμβεί τελικά…».

Τ αυτισμένη με το Θέατρο του Νότου ξεκίνησε την πορεία της στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 με τον Γιάννη Χουβαρδά. Η μετέπειτα «μούσα» του Θωμά Μοσχόπουλου και εκ των βασικών συνεργατών του συμμετείχε ως και στις «Μεταμορφώσεις» του (2008), τελευταία παράσταση στο «Αμόρε», και έκτοτε δεν έκανε θέατρο. Μόνο τα γυρίσματα της «Χρυσόσκονης» και τα τηλεοπτικά γυρίσματα της σειράς «Ματωμένα χώματα» την απασχόλησαν ενδιάμεσα. Λογικό, αν σκεφθεί κανείς ότι μπήκε στη ζωή της ο γιος της, έξι μηνών σήμερα, ο οποίος προφανώς την απορρόφησε πλήρως.

Απολαμβάνει τον ρόλο της ζωής της, γι΄ αυτό και «δεν είχα τον χρόνο να καθήσω να σκεφθώ αν μου έλειψε το θέατρο. Σίγουρα δεν μου έλειψε η νεύρωση που κουβαλά μαζί του, η τσίτα του, η κούρασή του… Μου έλειψαν όμως οι άνθρωποι του θεάτρου, οι άνθρωποι με τους οποίους δούλευα μαζί, οι φίλοι μου, ο Θωμάς, ο Αργύρης…». Θα τους ξαναβρεί, όμως, τον προσεχή χειμώνα που θα αρχίσει να… μοιράζεται ανάμεσα στον γιο της και στο θέατρο…

«Pet city» στο θέατρο «Σημείο» από την ομάδα «Kart»

  • Η Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Kart ανεβάζει την παράσταση «Pet city» της Μαρίας Ξανθοπουλίδου στο θέατρο «Σημείο» (από 3/5, κάθε Δευτέρα – Τρίτη, 9.15μμ, για λίγες παραστάσεις). Στο «μέλλον», που μπορεί να είναι η επόμενη μέρα, πέντε νέοι πρέπει να μάθουν να ζουν χωρίς οξυγόνο, χωρίς άφθονο νερό, με ανακατεργασμένα τρόφιμα, περιορισμένες ελευθερίες και υπάκουοι στην καθεστηκυία τάξη, ως «κατοικίδια» ζώα της. Πόσο μακριά είναι οι άνθρωποι απ’ αυτήν την πραγματικότητα και πώς αντιδρούμε σ’ αυτό; Σκηνοθεσία – Εργο: Μαρία Ξανθοπουλίδου . Κινησιολογία: Κατερίνα Φωτιάδη. Σκηνικά- Κοστούμια: Κατερίνα Ζουράρη. Μουσική: Lolek. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Παίζουν: Κατερίνα Σαβράνη, Γιάννης Λεάκος, Αλέξανδρος Γιάννου, Ευτέρπη Παπαευθυμίου, Βάλια Πάτσιου, Κατερίνα Φωτιάδη.

Κυπριακή δραματουργία στην Αθήνα

«DNA»

Το Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, σε συνεργασία με το αντίστοιχο Ελληνικό και με τη στήριξη του υπουργείου Παιδείας – Πολιτισμού Κύπρου και του «Σπιτιού της Κύπρου», οργανώνουν βδομάδα κυπριακού θεατρικού έργου στην Αθήνα, στο «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης» (τηλ. 210.3228.706). Συγκεκριμένα, θα παιχθούν τα εξής έργα:Σήμερα και αύριο (9 μ.μ.) το «Σατιρικό Θέατρο» θα παρουσιάσει το «DNA» του Γιώργου Νεοφύτου, σε σκηνοθεσία Δέσποινας Μπεμπεδέλη, σκηνικά – κοστούμια Χάρη Καυκαρίδη, μουσική επιμέλεια Ανδρέα Μακρή, φωτισμούς Γιώργου Λάζογλου. Παίζουν: Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Βασίλης Μιχαήλ, Μαρία Χριστοδούλου.

Στις 8, 9/5 (9 μ.μ.) το θέατρο «Versus» θα παρουσιάσει το έργο «ΙΟΥΛΙΕΤΑ (των σκυβάλων)» του Παντελή Γεωργίου, σε σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Μαρίνου Ανωγυριάτη, σκηνικά – κοστούμια Μέλπως Νεοκλέους. Παίζουν: Μαρία Φιλίππου, Χάρης Ευριπίδου, Νούλα Θεοφυλάκτου.

Στις 7/5 (8 μ.μ.) θα πραγματοποιηθεί στο «Σπίτι της Κύπρου» (Ηρακλείτου 10 Κολωνάκι), διάλεξη της θεατρολόγου Αντρης Χ. Κωνσταντίνου, με θέμα «Η κυπριακή δραματουργία μετά την Ανεξαρτησία».

Το έργο «DNA» υπενθυμίζει ότι οι πληγές που άνοιξαν το πραξικόπημα και η εισβολή στην Κύπρο, σ’ όσους περιμένουν το γυρισμό τον αγαπημένων τους, δε θα κλείσουν ποτέ. Για το έργο η Δ. Μπεμπεδέλη επισημαίνει μεταξύ άλλων: «Τριάντα πέντε χρόνια αναμονής, υπομονής, ελπίδας, αμφιβολίας, πόνου, σύγκρουσης αισθήματος και λογικής».

Στην «Ιουλιέτα (των σκυβάλων)» ο λόγος ελλειπτικός, πειραματίζεται ως φόρμα. Η Ιουλιέτα είναι μια καταναλωτική εκδοχή της ομορφιάς, που σηματοδοτείται σκηνογραφικά με σακούλες από ψώνια, στοίβες σκουπιδιών και μια παράλογη διανυκτέρευση σε top-model, όπου βέβαια συμβαίνουν όλα τα απεχθή.