Daily Archives: 19 Φεβρουαρίου, 2010

Αλβανική τραγωδία χωρίς ελληνικά δεκανίκια

  • ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

Ηρθε επιτέλους η στιγμή το αλβανικό θέατρο να συναντηθεί για τα καλά, χωρίς ελληνικά δεκανίκια, με την αρχαία ελληνική τραγωδία. Το Εθνικό Θέατρο των Τιράνων, ενώ πρόπερσι ανέβασε την πρώτη στην ιστορία του αρχαιοελληνική τραγωδία, την «Εκάβη», μετακαλώντας τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για να «ανοίξει» τον δύσβατο δρόμο, φέτος αποφάσισε να κονταροχτυπηθεί με την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή αποκλειστικά με τις δικές του δυνάμεις.

Λαέρτης Βασιλείου και Αδονι Φιλίπι σε πλατεία της Αθήνας. «Στο Εθνικό μας Θέατρο», λέει ο δεύτερος, «υπάρχει κύμα ανανέωσης. Επί κομμουνισμού οι τραγωδίες, γέννημα της δημοκρατίας, δεν είχαν θέση»

Λαέρτης Βασιλείου και Αδονι Φιλίπι σε πλατεία της Αθήνας. «Στο Εθνικό μας Θέατρο», λέει ο δεύτερος, «υπάρχει κύμα ανανέωσης. Επί κομμουνισμού οι τραγωδίες, γέννημα της δημοκρατίας, δεν είχαν θέση»

Τη σκηνοθεσία επωμίστηκε ο Αδονι Φιλίπι. Εκτός από τα αλβανικά στρατευμένα έργα που έπρεπε λόγω καθεστώτος να «υπηρετήσει», έχει σκηνοθετήσει Τσέχοφ, Γούντι Αλέν, Μάμετ, Ιονέσκο και Τένεσι Ουίλιαμς.«Νιώθω τυχερός», δηλώνει. «Εχω ερωτευτεί την Ηλέκτρα».

Η τραγωδία θα κάνει πρεμιέρα στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Αλβανίας, στα Τίρανα, στις 5 Μαρτίου. Και όλοι οι συντελεστές της θεωρούν αυτονόητο ότι θα έπρεπε να μετακληθεί στο Φεστιβάλ της Αθήνας.

  • Τι έφταιξε και άργησε τόσο πολύ το Εθνικό σας να ανεβάσει αρχαία ελληνική τραγωδία;

«Η κομμουνιστική δικτατορία, η έλλειψη ελευθερίας. Ημασταν μια χώρα κλειστή για περίπου μισό αιώνα και το ρεπερτόριο του Εθνικού ελεγχόταν εξ ολοκλήρου από το Κόμμα. Οι τραγωδίες γεννήθηκαν στη δημοκρατία. Δεν ταιριάζουν με μία δικτατορία ούτε με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Σήμερα, όμως, στο Εθνικό Θέατρο υπάρχει ένα κύμα ανανέωσης και θέληση να ασχοληθούμε επιτέλους με την αρχαία τραγωδία. Θεωρώ μεγάλη τύχη το ότι γεωγραφικά είμαστε γείτονες. Νομίζω ότι αυτό ισχύει και πολιτιστικά».

  • Η «Ηλέκτρα» είναι μια τραγωδία που «μιλά» στους Αλβανούς;

«Ο μύθος της Ηλέκτρας, η εκδίκηση, απαντάται αυτούσιος στην Αλβανία. Η βεντέτα διατρέχει όλη τη χώρα, ιδίως στον βορρά. Πάνω στο πρόσωπο της Ηλέκτρας ακουμπούν ατομικές και συλλογικές ανησυχίες. Είναι το σημείο που καταλαβαίνεις ότι τα έργα αυτά είναι διαχρονικά. Υπάρχουν σήμερα οικογένειες σαν της Κλυταιμνήστρας. Και πιστεύω ότι οι Ηλέκτρες είναι απαραίτητες σε κάθε εποχή».

  • Πώς τη δουλέψατε; Η μέθοδος Στανισλάβσκι, που αποτελεί τη βάση της Ακαδημίας σας, σας χρησίμευσε καθόλου;

«Προσπαθώ να αναλύσω τον χαρακτήρα μέσα απ’ το ρυθμό. Ο αέρας που περικλείει την τραγική ηρωίδα, πρέπει να έχει αυτή τη μουσικότητα. Αν καταφέρουμε να εισχωρήσουμε βαθιά στο κείμενο, η παράσταση θα γλιτώσει από έναν συναισθηματισμό της ανάμνησης. Είναι ένα στοίχημα. Οχι αποκλειστικά θεατρικό αλλά και ιδεολογικό, φιλοσοφικό. Για τη θεατρολογική ανάλυση μας βοηθά η καθηγήτρια στο Univercity of London Δήμητρα Κοκκίνη. Τα «ζωτικά» στοιχεία της τραγωδίας μάς είναι οικεία – η μουσική, ο ρυθμός. Ως λαοί πρέπει να έχουμε κοινή ρίζα».

  • Τα χορικά πώς τα αντιμετωπίσατε;

«Το πόσο μοιάζουμε οι δυο λαοί, το βλέπουμε στο θρήνο μας. Τον θρήνο του χορού τον διασώζω. Στα υπόλοιπα χορικά θα προσπαθήσω να ερευνήσω κι άλλες πλευρές, πέρα απ’το άσμα. Ο καθρέφτης, που ενδυναμώνει όλο το συναισθηματικό τοπίο του έργου, είναι ο Χορός. Δεν θέλω να κάνω μια παράσταση που να είναι στο τώρα, όπως δεν θέλω και μια παράσταση που να θυμίζει αγγεία. Κάνουμε κι έναν συμβολισμό: το σκηνικό είναι ένα σπασμένο αβγό. Συμβολίζει τη γέννηση και τη μήτρα».

  • Ποια είναι η κατάσταση, η ταυτότητα του σύγχρονου αλβανικού θεάτρου;

«Ενώ κάποτε αποτελούσε όπλο για την ιδεολογία, σήμερα είναι εφάμιλλο των υπόλοιπων βαλκανικών χωρών. Οι δρόμοι στο μεταξύ, από το 1990 ώς σήμερα, έχουν ανοίξει. Κι ο καθένας προσλαμβάνει ό,τι θέλει».

«Θέλουμε η «Ηλέκτρα» να ‘ρθει στην Αθήνα»

Η «Ηλέκτρα» είναι μια 100% αλβανική παραγωγή, αλλά υπάρχουν κάποιες κρυφές… ελληνικές «λεπτομέρειες». Διότι υπάρχει στην παράσταση ένας Ελληνοαλβανός. Ο Λαέρτης Βασιλείου. Δεν μετέφρασε μόνο την τραγωδία, πατώντας στη μετάφραση (απ’ τα αρχαία ελληνικά) του Δημήτρη Μαυρίκιου. Υποδύεται και τον Ορέστη.

Ο θίασος της αλβανικής «Ηλέκτρας». Την τραγική ηρωίδα υποδύεται η Λουίζα Τζουβάνι, που ήταν η Ανδρομάχη στις «Τρωάδες» του Εθνικού Θεάτρου των Τιράνων

Ο θίασος της αλβανικής «Ηλέκτρας». Την τραγική ηρωίδα υποδύεται η Λουίζα Τζουβάνι, που ήταν η Ανδρομάχη στις «Τρωάδες» του Εθνικού Θεάτρου των Τιράνων

«Αφησα τη θεατρική σεζόν στην Αθήνα και τα καλά λεφτά της, ακύρωσα τα πάντα και ήρθα στα Τίρανα. Εχω νοικιάσει ένα διαμέρισμα. Τη μία κόβεται το νερό, την άλλη το ρεύμα. Δεν πειράζει. Ηξερα ότι στην πόλη επικρατεί αυτή η κατάσταση», αποκαλύπτει.

Το ίδιο ισχύει, όμως, και θεατρικά. «Στα Τίρανα δεν συναντάς τον πειραματισμό της Αθήνας. Ούτε θα έρθει ποτέ στην Αλβανία ο Γκότσεφ. Η χώρα δεν έχει έναν Βογιατζή ή έναν Τερζόπουλο».

Εχοντας συνεργαστεί με τα Εθνικά Θέατρα της Αλβανίας και της Ελλάδας μπορεί να τα συγκρίνει. «Το Εθνικό των Τιράνων είναι πάρα πολύ φτωχό. Εχει πέντε παραγωγές τον χρόνο. Οι 40 μόνιμοι ηθοποιοί κάνουν πρόβες σε παγωμένες αίθουσες, για ελάχιστα λεφτά. Κάνουν θέατρο με αυταπάρνηση», λέει. Αυτό τον συγκινεί ιδιαίτερα.

Η Αλβανία είναι, μας υπενθυμίζει, πιο κοντά στην Ελλάδα από τα Σκόπια και την Ιταλία. «Ερχονται στην Αθήνα ο Καστελούτσι κι ο Ουνκόφσκι και δεν έρχονται Αλβανοί; Θα κάνω ό,τι μπορώ για αυτό. Και φυσικά θέλουμε η «Ηλέκτρα» να έρθει στην Αθήνα».

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010

ΙΨΕΝ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΝΟΡΒΗΓΟΥ ΕΪΡΙΚ ΣΤΟΥΜΠΕ

  • Μια γοργόνα από τα νορβηγικά φιόρδ στο Εθνικό

  • Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010

«Η θάλασσα αντιπροσωπεύει όλα όσα έχει χάσει»  για την ιψενική «Η κυρία από τη θάλασσα»- Μαρία  Ναυπλιώτου

«Oι Νορβηγοί είναι πνευματικά κυριευμένοι από τη θάλασσα» έλεγε ο Χένρικ Ίψεν το 1888. Ήταν ακριβώς η χρονιά που ο εθνικός θεατρικός συγγραφέας της Νορβηγίας έγραψε το έργο του «Η κυρία από τη θάλασσα». Αυτό που ανεβαίνει στο Εθνικό μας Θέατρο. Και μάλιστα σε σκηνοθεσία ενός συμπατριώτη του Ίψεν: του Έιρικ Στούμπε, θεωρούμενου από τους σημαντικότερους Σκανδιναβούς σκηνοθέτες, καλλιτεχνικού διευθυντή από το 2000 έως το 2008 του Εθνικού Θεάτρου της Νορβηγίας, που κάνει την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά στην Ελλάδα, επιλέγοντας ένα από τα λιγότερο παιγμένα στην πατρίδα μας ιψενικά έργα, με τη Μαρία Ναυπλιώτου στον επώνυμο ρόλο.

Η Ελίντα- η Κυρία από τη θάλασσα-, στο έργο παγιδευμένη σε έναν γάμο χωρίς έρωτα με τον χήρο και πατέρα δύο θυγατέρων γιατρό Βάνγκελ, με ένα δικό τους παιδί που πέθανε μωρό, έλκεται ακατανίκητα από τη θάλασσα. Η εμφάνιση ενός μυστηριώδους ξένου με τον οποίο την δένει ένα τρομερό μυστικό την φέρνει αντιμέτωπη με το παρελθόν της και τον πόθο της για την ελευθερία και το άγνωστο…

Η Ελίντα παρουσιάζεται από την αρχή του έργου σαν ένα πλάσμα από άλλον κόσμο- ο Ίψεν και εδώ έχει επηρεαστεί από τις λαϊκές δοξασίες και τους θρύλους. Με έναν λυρικό τρόπο, σαν να αναδύεται από τη θάλασσα: όταν μπαίνει στη σκηνή έρχεται κατ΄ ευθείαν μετά το μπάνιο, με τα μαλλιά της να πέφτουν λυτά στους ώμους της, παραπονούμενη για τα «άρρωστα» νερά των φιόρδ- ήταν κόρη φαροφύλακα.

«Ο νορβηγικός τίτλος του έργου χρησιμοποιεί μια λέξη που παραπέμπει σε “γοργόνα”», λέει ο σκηνοθέτης Έιρικ Στούμπε στη συνέντευξη που έχει δώσει στον «Οδηγό Σκηνής» του Εθνικού Θεάτρου. Αυτό δεν είναι πολύ καθαρό στη μετάφραση αλλά στα νορβηγικά είναι σαφές. Δίνει την εντύπωση ότι το έργο είναι ένα παραμύθι, όπου ο θεατής καλείται για να ερμηνεύσει τις εικόνες του».

Το έργο ανεβαίνεισε μετάφραση Μαργαρίτας Μέλμπεργκ, με σκηνικά και κοστούμια Κάρι Γκράβκλεβ. Τους άλλους ρόλους ερμηνεύουν: Βασίλης Ανδρέου, Άρης Λεμπεσόπουλος, Λουκία Μιχαλοπούλου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Άλκηστις Πουλοπούλου, Νίκος Χατζόπουλος.

ΙΝFΟ

Από απόψε έως 15 Μαΐου στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Αγίου Κωνσταντίνου 22/ 24, τηλ. 210-5288.170). Σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με τον «Θείο Βάνια» και τον «Δον Ζουάν».

//

Το top 4 των παιδικών παραστάσεων

  • Οι σκηνοθέτες τεσσάρων θεατρικών έργων για μικρούς και μεγάλους αποκαλύπτουν το μυστικό της επιτυχίας τους

Είναι όντως το παιδικό το πιο δύσκολο είδος θεάτρου; Ισως ναι, αν αναλογιστεί κανείς ότι όποιος κάνει παιδικό θέατρο θα πρέπει να απευθύνεται εξίσου αποδοτικά σε μικρούς και μεγάλους. «Το Βήμα» ξεχώρισε τέσσερις από τις καλύτερες παιδικές παραστάσεις της σεζόν και απευθύνθηκε στους συντελεστές τους. Αν οι κάτωθι παιδικές σκηνές έχουν κάνει αίσθηση στο εφετινό θεατρικό τοπίο, αυτό συνέβη επειδή κατάφεραν να τους ευχαριστήσουν όλους: τα παιδιά, τους γονείς τους… και τους φίλους στους οποίους τις συνέστησαν.

«Τα παιδιά καθοδηγούν τη δράση»

Σκηνοθέτις του «Εβδομου σταθμού: Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» και «ψυχή» του Τρένου στο Ρουφ, όπου ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά, η Τατιάνα Λύγαρη διαπιστώνει ότι τα παιδιά αντιδρούν πιο γρήγορα από τους ενηλίκους: ανταποκρίνονται πιο άμεσα στο χιούμορ και σε κάποια έξυπνη ατάκα. Ισως επειδή από τη φύση τους είναι περισσότερο αυθόρμητα, ίσως διότι στη δεύτερη χρονιά της παράστασης είναι περισσότερο ενημερωμένα σε σχέση με ό,τι συμβαίνει μέσα σε ένα πραγματικό βαγόνι. Η ίδια, παρ΄ ότι το θεωρούσε ασύμφορο λόγω μεγάλου κόστους, αποφάσισε να ξανανεβάσει το ιδιαίτερο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά που πραγματεύεται το θέμα της ελευθερίας στην τέχνη για να ευχαριστήσει τους μαθητές-θεατές οι οποίοι ήθελαν να παρακολουθήσουν το έργο και άλλοι συμμαθητές τους αλλά και τους γονείς που ήθελαν να το δουν οι δικοί τους φίλοι.

«Βλέπω τα παιδιά να συμμετέχουν στην παράσταση που τους επιτρέπει να γίνουν επιβάτες αυτού του θεατρικού τρένου σε τέτοιον βαθμό ώστε το θέαμα να γίνεται διαδραστικό. Το βαγόνι είναι μικρό, υπάρχει η αίσθηση της επικοινωνίας και τα παιδιά καθοδηγούν τη δράση» καταλήγει. Θα ανεβάσει και για τρίτη χρονιά το ίδιο έργο; «Νομίζω όχι, λόγω του υψηλότατου κόστους. Αλλά πάλι, τα ίδια έλεγα και πέρυσι».

«Αυτό το έργο δεν έχει happy end»

Η πιο έντονη μνήμη που έχει από παιδική παράσταση ο Γιάννης Κακλέας δεν ήταν από παράσταση που παρακολούθησε μικρός αλλά… μεγάλος. Ηταν πριν από λίγα χρόνια που πήγε την κόρη του Λενιώ, πιτσιρίκα, σε μια παράσταση της Μικρής Πόρτας της Ξένιας Καλογεροπούλου. Τι τον εντυπωσίασε περισσότερο από όλα; Οτι η συγκεκριμένη παιδική παρά σταση αφορούσε και εκείνον. «Εκτοτε ονειρευόμουν να κάνω μια παράσταση για παιδιά που να τη χαίρονται όσο οι ενήλικοι. Οπως εκείνη που απήλαυσα στην παράσταση της Μικρής Πόρτας που, σημειωτέον, θεωρώ στολίδι του παιδικού θεάτρου».

Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα μόλις εφέτος, όταν ανέβασε τα «Μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου: ο άπληστος βασιλιάς Αρπατίλαος απαγορεύει τις Κυριακές, τα πάρτι γενεθλίων, τις παιδικές χαρές, ως και τον λόξυγγα. «Με βοήθησε στον στόχο μου ο Τριβιζάς» λέει ο Γιάννης Κακλέας «διασκευάζοντας με τέτοιον τρόπο το μυθιστόρημά του ώστε να απευθύνεται σε διαφορετικές ηλικίες, με όπλο το χιούμορ και όχι τον διδακτισμό». Αποτέλεσμα, ένα πολύχρωμο και κοινωνικό σχόλιο για την αυθαιρεσία της εξουσίας, απευθυνόμενο σε ένα κοινό κάθε ηλικίας.

Ποια είναι, αλήθεια, η διαφορά στον τρόπο αντίδρασης μικρών και μεγάλων; «Κατά κανόνα εμείς είμαστε πιο παθητικοί από τα παιδιά μας. Οι μεγάλοι αρέσκονται στο να καταναλώσουν το νόημα του έργου· οι μικροί στο να μεταμορφωθούν, να γίνουν οι ίδιοι ρόλοι» σημειώνει και αναρωτιέται: «Γιατί να περιμένουμε κατ΄ ανάγκην το “happy end” σε μια παιδική παράσταση; Ε, σας πληροφορώ ότι αυτό το έργο τελειώνει και είναι λίγο… στον αέρα».

«Οι ηθοποιοί δημιουργούν τα σώματά τους»

Ενα ρυθμικό «μπράβο» στο τέλος του «Αλλαντίν» στο Θέατρο Τέχνης από μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ήταν εκείνο που αναστάτωσε τον σκηνοθέτη της παράστασης Δημήτρη Δεγαΐτη. «Δεν το είχα ξανασυναντήσει ποτέ αυτό σε σχολείο. Και ενθουσιάστηκα» μας λέει.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου, ο αυτοσχεδιασμός στον οποίο έχει παράδοση η Σχολή είναι το κύριο στοιχείο της παράστασης, ενός μιούζικαλ για παιδιά που διαδραματίζεται στη Βαγδάτη. «Το σκηνικό είναι όλο κι όλο τρεις πάγκοι. Τα υπόλοιπα τα φτιάχνουν οι ηθοποιοί με τα σώματά τους. Μπορούν να δημιουργήσουνέτσιμια σπηλιά, τρεις βρύσες, μια πύληή να πάρουν ένα ποτήρι και να το κάνουν κάστρο. Αυτό είναι το ξεχωριστό κομμάτι της παράστασης που ευχαριστιέται ο θεατής- μικρός και μεγάλος. Γιατί τους έχουμε όλους στο πίσω μέρος του μυαλού μας» εξηγεί. Η παράσταση απευθύνεται σε κοινό από τριών ετών και πάνω. Πώς, αλήθεια, μπαίνουν στο παιχνίδι του αυτοσχεδιασμού; «Συμμετέχουν παρακολουθώντας» μας λέει ο σκηνοθέτης. «Και πιστέψτε με, αυτό είναι αρκετό».

ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΔΕΙΤΕ

  • «Τα μαγικά μαξιλάρια»: Εθνικό Θέατρο- Παιδική Σκηνή Ρεξ (Πανεπιστημίου 48), τηλ. 210 3301.881.
  • «Grimm & Grimm»: Θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59), τηλ. 210 7711.333.
  • «Εβδομος σταθμός:Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» : Αμαξοστοιχία- Θέατρο «Το Τρένο στο Ρουφ», Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρουφ, επί της οδού Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 210 5298.922.
  • «Αλλαντίν»: Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα), τηλ. 210 3222.464 και 210 3236.732.

Ξένια Καλογεροπούλου: «Το στοίχημα είναι να καθηλώσεις το κοινό»

«Το δύσκολο δεν είναι να κάνεις το παιδί να γελάσει, να επαναλάβει μια λέξη ή να μιμηθεί μια κίνηση» έχει πει η Ξένια Καλογεροπούλου, δημιουργός της παιδικής σκηνής Μικρή Πόρτα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. «Το δύσκολο είναι να το κρατήσεις πραγματικά καθηλωμένο τις στιγμές που θέλεις να περάσεις κάποιο μήνυμα». Προς αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει το γεγονός ότι η καινούργια παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου και της Λίλο Μπάουρ (ιδρυτικό μέλος της Τheatre de Complicite) με τίτλο «Grimm & Grimm» βασίζεται σε τέσσερα κλασικά παραμύθια επιλεγμένα από την πλούσια συλλογή των αδελφών Γκριμ. Κάποια από αυτά όπως «Το μαγικό τραπέζι, ο γάιδαρος και η μαγκούρα» χαρακτηρίζονται από το έντονο κωμικό στοιχείο. Οι ήρωες- άνθρωποι και ζώα – δίνουν τις μάχες τους με αδικίες και πονηριές και βγαίνουν νικητές, ενώ σε άλλα όπως «Οι τρεις χρυσές τρίχες του διαβόλου» ή «Οι έξι κύκνοι» ο τίμιος και γενναίος ήρωας κερδίζει τη μάχη απέναντι στους εχθρούς του. Τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι χαίρονται τον συνδυασμό παιχνιδιού, φαντασίας και χιούμορ.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010

Μπίχνερ… χωρίς λόγια

Σκηνή από την περφόρμανς της ομάδας Πλεύσις «Υπό τη σκιά του Βόυτσεκ»

Ο Γιόχαν Κρίστιαν Βόυτσεκ, ο εμβληματικός αυτός ήρωας του παγκόσμιου δραματολογίου, αποτελεί έναν από τους αγαπημένους των Ελλήνων σκηνοθετών. Η δραματική του ιστορία, που έκανε γνωστή μέσα από την πένα του ο Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ, στο έργο που φέρει ως τίτλο το επώνυμό του, έχει παρασταθεί στη χώρα μας δεκάδες φορές.

Όμως, τι θα ήταν το έργο του Μπύχνερ χωρίς… λόγια; Η θεατρική ομάδα «Πλεύσις» επιχειρεί να το ανιχνεύσει, προτείνοντας τη δική της «σιωπηλή» εκδοχή της ιστορίας του Βόυτσεκ, του νεαρού στρατιωτικού κουρέα που πάσχει σωματικά και ψυχικά προσπαθώντας να επιβιώσει μέσα στην ταπείνωση και την  καταπίεση που υφίσταται από τον κοινωνικό του περίγυρο. Πίεση που θα τον οδηγήσει στην τρέλα και στο φόνο της αρραβωνιαστικιάς του και, τελικά, στην πλατεία της Λειψίας, όπου θα εκτελεστεί στις 27 Αυγούστου 1824.

Μόνος και αδύναμος στο κέντρο μιας αφήγησης που «πλάθεται» επί σκηνής βρίσκεται και ο  Βόυτσεκ της «Πλεύσις», στο επίκεντρο μιας εικαστικής περφόρμανς για πέντε ερμηνευτές, όπου θέατρο, χορός και μιμική συνυπάρχουν, δημιουργώντας έντονα εικαστικά τοπία πλαισιωμένα από μουσική πρωτότυπη, σαν εξπρεσιονιστική ταινία βωβού κινηματογράφου.

Η σκηνοθεσία της παράστασης Υπό τη σκιά του Βόυτσεκ, που κάνει πρεμιέρα σήμερα στο θέατρο «Άκης Δαβής» (πρώην «Αλκμήνη»), ο Αντώνης Κουτρουμπής, ο οποίος και πρωταγωνιστεί μαζί με τους Όλγα Γερογιαννάκη, Γιώργο Βρόντο, Θένια Κουτρουμπή και Νίκο Τόμπρο. Τη μουσική επιμελείται ο Μηνάς Εμμανουήλ. [Η ΑΥΓΗ: 18/02/2010]

Κουκλοθέατρο για μεγάλους

Από την παράσταση της ομάδας Κοκουμούκλο «Το όνειρο του Γερο-Ταρκάν» που «ανοίγει» τις «Βραδιές κουκλοθέατρου» στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης

Τη γνωριμία με ένα διαφορετικό είδος θεάτρου δίνει στο ενήλικο αθηναϊκό κοινό το  Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, το οποίο, σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο της UNIMA (Διεθνούς Ένωσης Κουκλοθέατρου), διοργανώνει από σήμερα και κάθε Πέμπτη μέχρι τις 25 Μαρτίου, στην αίθουσα Black Box (Πειραιώς 206, Ταύρος), «Βραδιές κουκλοθέατρου». Στόχος της διοργάνωσης και των εναλλασσόμενων παραστάσεων που θα παρουσιαστούν, από διαφορετικό θίασο κάθε φορά, να αποτελέσει έναν πόλο έλξης και σημείο συνάντησης όλων όσοι αγαπούν το είδος αυτό θεατρικής δημιουργίας και ενδιαφέρονται για την ελληνική «κουκλοθεατρική» σκηνή.

Ο κύκλος της συνάντησης κούκλας και ανθρώπου ανοίγει απόψε στις 10 μ.μ. με τρεις διαφορετικές παραστάσεις: «Το όνειρο του Γερο-Ταρκάν» από την ομάδα Κοκουμούκλο, «Το κάδρο» από την  Σ. Κουκλουβελάκου και «Νηματζόρε» από τον Α. Παπαχατζή.

Το κουκλοθέατρο για μεγάλους στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης θα συνεχιστεί στις 25/2 με το Συνεργείο Κουκλοθεάτρου («Λεμονιά» και «Σελίδα 251»), στις 4/3 με τους Φίρδυν-Μίγδην («Φλοξ, το κουτί και τα σύννεφα») και τους Αντάρα («Φασουλής»), ενώ οι Baruti με τις «Στιγμές αγάπης» και ο Παύλος Καββαδίας με τον «Μουστρουφίνο, τον περιπλανώμενο ζωγράφο» θα πάρουν τη σκυτάλη στις 11/3. Οι ParaMana με «Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο» (18/3) και η ομάδα Τα φτερά του μύθου με «Το όνειρο του μολυβένιου στρατιώτη» στις 25/3 θα ολοκληρώσουν τον κύκλο των κουκλοθεατρικών παραστάσεων. [Η ΑΥΓΗ: 18/02/2010]