Daily Archives: 10 Φεβρουαρίου, 2010

Πρόγευση Ελληνικού Φεστιβάλ

Λιγότεροι χώροι, λιγότερα χρήματα

Μια σκηνή από τη σαιξπηρική παραγωγή του Bridge Project, που συνδυάζει την «Τρικυμία» και το «Οπως σας αρέσει», σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες. Θα είναι μία από τις ξένες θεατρικές παραστάσεις που θα παρακολουθήσουμε το καλοκαίρι στο Ελληνικό Φεστιβάλ. Δίπλα στην οκτάωρη παράσταση των «Δαιμονισμένων» που σκηνοθετεί ο Πέτερ Στάιν, στο αφιέρωμα στην Πίνα Μπάους, στις σκηνοθεσίες του Γερμανού Τόμας Οστερμάγιερ, σε Επίδαυρο και Αθήνα, σε ελληνικές και ξένες μουσικές, χορευτικές και θεατρικές προτάσεις. Το Ελληνικό Φεστιβάλ ποντάρει στο κλασικό σε μια δύσκολη οικονομική χρονιά.

Ελληνικό Φεστιβάλ, «σίγουρα χαρτιά» σε καιρό κρίσης

Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΙΝΗ, 10/02/2010

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Ο καιρός για τις επίσημες ανακοινώσεις πλησιάζει. Τέλη Φεβρουαρίου – αρχές Μαρτίου ο διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ, Γιώργος Λούκος, θα δώσει μια πρώτη επίσημη γεύση των κατευθύνσεων που φέτος θα ακολουθήσει ο επιτυχημένος πολιτιστικός θεσμός. Μέχρι τότε θα προσπαθήσουμε να ενώσουμε το παζλ όσων σιγά σιγά αποκαλύπτονται. Με κυρίαρχη «πρωταγωνίστρια» την οικονομική κρίση, που φαίνεται να μην αφήνει ανεπηρέαστο τον προγραμματισμό των παραγωγών και του γενικότερου προγράμματος του Ε.Φ., αφού η χρηματοδότηση από το υπουργείο θα είναι και για το Φεστιβάλ, όπως και για πολλά άλλα, μειωμένη.

Ενας άλλος πονοκέφαλος του Γιώργου Λούκου είναι η ανεύρεση νέας έδρας για τα γραφεία του Ε.Φ., αφού η σύμβαση με τον ιδιοκτήτη του κτιρίου της οδού Χατζηχρήστου έχει λήξει. Σκέψεις και ιδέες υπάρχουν πολλές, τελική απόφαση και κατεύθυνση όμως όχι. «Περικοπές» θα υπάρχουν και στους χώρους που πέρυσι απλώθηκε το Ε.Φ. στην Αθήνα. Για παράδειγμα, δεν θα δούμε παράσταση στο θέατρο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού. Οι μετακινήσεις μας θα περιοριστούν ανάμεσα σε Πειραιώς, Μέγαρο, Ηρώδειο, ενώ δεν φαίνεται να λειτούργησε ιδιαίτερα η ένταξη εικαστικών γεγονότων στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ.

  • Ποιοι θα έρθουν

Χορός, θέατρο και κλασική μουσική θα είναι το βασικό τρίπτυχο και του φετινού προγράμματος, με τα «γεγονότα» να βαραίνουν τον τομέα του θεάτρου. Για τους ελληνικούς θιάσους και τα έργα που θα παρουσιάσουν δεν έχει προχωρήσει ιδιαίτερα ο σχεδιασμός (ένα σκέλος του προγράμματος που δεν έχει δώσει ιδιαίτερα επιτυχημένα αποτελέσματα και συχνά λειτουργεί ως «τακτοποίηση» εκκρεμοτήτων και ικανοποίηση παραπόνων, κυρίως στις θεατρικές παραστάσεις της Αθήνας). Τα μόνα σίγουρα είναι η παρουσία του Εθνικού Θεάτρου και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Με δύο παραστάσεις το Εθνικό (τον «Ορέστη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά και τον Νίκο Κουρή στον ομώνυμο ρόλο και τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στο ρόλο της Λυσιστράτης) και με μία το ΚΘΒΕ (όπως δείχνουν όλες οι πληροφορίες θα παρουσιάσει επίσης Αριστοφάνη, και δη τους «Αχαρνής», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη).

  • Για την Πίνα Μπάους

Διαφορετικά είναι τα πράγματα με τους ξένους θιάσους που θα φιλοξενηθούν είτε στην Επίδαυρο είτε στην Πειραιώς. Εδώ οι επαφές και οι συνεννοήσεις έχουν προχωρήσει, και είναι πολύ κοντά στις τελικές συμφωνίες (οικονομικού προϋπολογισμού επιτρέποντος φυσικά).

Η όπερα «Ορφέας και Ευρυδίκη» σε χορογραφία Πίνα Μπάους πριν από δύο χρόνια στην Επίδαυρο είναι από τις παραστάσεις που έχουν μείνει στη μνήμη όλων. Το Ελληνικό Φεστιβάλ ετοιμάζει ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα στη μνήμη της μεγάλης καλλιτέχνιδας που πέθανε πέρυσι.

  • Bridge Project ξανά

Ο Γιώργος Λούκος μας είχε προϊδεάσει από πέρυσι, μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη εμφάνιση του Bridge Project στην Επίδαυρο. «Συζητάμε να ξανάρθουν και του χρόνου» μας είχε πει στο τέλος του περασμένου καλοκαιριού. Αν τίποτα δεν ανατραπεί μέχρι την τελευταία στιγμή, στην Επίδαυρο θα ξαναδούμε σκηνοθεσία του Sam Mendes κι έναν θίασο βρετανοαμερικανικής σύνθεσης που θα παρουσιάσουν τη «συνομιλία» δύο έργων του Σαίξπηρ: του «Οπως σας αρέσει» και της «Τρικυμίας». Στην ενιαία παράσταση θα εμφανιστούν οι Michelle Beck, Christian Camargo, Ron Cephas Jones, Stephen Dillane, Juliet Rylance, κ.ά. Πολλοί παραδέχονται ότι με το Φεστιβάλ Αθηνών γνώρισαν και αγάπησαν πολλοί το σύγχρονο γερμανικό θέατρο και τους μεγάλους Γερμανούς σκηνοθέτες. Ενας από αυτούς είναι ο Τόμας Οστερμάγιερ με τη «Σαουμπίνε», που φέτος θα τον δούμε και στην Αθήνα και στην Επίδαυρο και δύο από τα πιο κλασικά κείμενα του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου: στην Επίδαυρο θα δούμε τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ και στην Πειραιώς 260 την παράσταση που τώρα παρουσιάζει η Σαουμπίνε στο Βερολίνο, τον «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν» του Ιψεν. Το κλασικό ρεπερτόριο φαίνεται ότι αφορά όλους τους μεγάλους ξένους θιάσους.

Μια πολύ μικρή πρώτη γεύση από το φετινό πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ. Με την ανακοίνωση του πλήρους και οριστικού προγράμματος θα μπορούμε να κρίνουμε τις κατευθύνσεις και τις επιλογές.

Ο μακρύς δρόμος του πόνου…

Α. Λάμπρη – Κ. Διδασκάλου σε μια σκηνή από τον «Δρόμο…»

«Μια πραγματικότητα τρομερά σοκαριστική»… Με αυτά τα λόγια περιγράφει η Βρετανή συγγραφέας Σήλα Στήβενσον την εμπειρία της από την έρευνα στις αγγλικές φυλακές. Μια έρευνα που την οδήγησε στο θεατρικό έργο Δρόμος μακρύς, ένα συγκλονιστικό κείμενο με θέμα του το έγκλημα, τον πόνο και τη συγχώρεση…

Γραμμένο πριν από δύο χρόνια κατ’ ανάθεση, στο πλαίσιο του «Προγράμματος της συγχώρεσης» του βρετανικού υπουργείου Δικαιοσύνης, απαίτησε μακρόχρονη έρευνα στις φυλακές και η ίδια η συγγραφέας πέρασε πολύ χρόνο εκεί, προκειμένου να κατανοήσει τις συνθήκες που επικρατούν  και να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις με τους εκπροσώπους του προγράμματος του υπουργείου όσο και με τους ίδιους τους κρατουμένους. Στόχος του προγράμματος είναι η συγχώρηση, η συμφιλίωση και η επίλυση των διαφορών, όχι θεωρητικά αλλά σε πρακτικό επίπεδο ανθρώπινων συμπεριφορών και σχέσεων. Για τον λόγο αυτό πολλές φορές η λογοτεχνία και το θέατρο χρησιμοποιούνται ως «εργαλεία» για την επίτευξη του στόχου αυτού.

Όμως το έργο της Σ. Στήβενσον, που εντάσσεται στο βρετανικό ρεύμα του «in-yer-face theatre», δεν είναι σε καμία περίπτωση εργαλειακό… Ξεκινά από μια καθημερινή ιστορία, από αυτές που δημοσιεύονται σωρό στα μονόστηλα των εφημερίδων: ένα κορίτσι, υπό την επήρεια ναρκωτικών, μαχαιρώνει ένα αγόρι που με απότομο τρόπο της ζήτησε λίγα χρήματα… Πάνω σε αυτό το συνηθισμένο (δυστυχώς…) περιστατικό, η συγγραφέας επικεντρώνει στην οικογένεια του δολοφονημένου, που αγωνίζεται για να δώσει νόημα στην εμπειρία της, να επουλώσει το τραύμα και να συγχωρήσει, μη αφήνοντας το κακό να την οδηγήσει στη γάγγραινα της εκδίκησης.

Στη χώρα μας έχουν ακόμη παιχτεί τα έργα της Σ. Στήβενσον Η μνήμη του νερού (σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, 2000) και Πέντε είδη σιωπής (σε σκηνοθεσία Αναστασίας Ρεβή, το 2002 και από το Εθνικό Θέατρο, το 2006, σε σκηνοθεσία Άσπας Τομπούλη).

Ο Δρόμος μακρύς παρουσιάζεται στο Θέατρο Ορφέας, σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρχαδάκη και σε αυτό παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Κατερίνα Διδασκάλου, Χρήστος Καρτέρης, Μέλπω Κωστή, Αγγελική Λάμπρη και Χριστόδουλος Στυλιανού. [Η ΑΥΓΗ: 09/02/2010]

  • – Από το Εθνικό Θέατρο ανακοινώθηκε ότι οι παραστάσεις του στις 10 και 24 Φεβρουαρίου, λόγω των προγραμματισμένων απεργιών της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕE, ακυρώνονται. Όσοι έχουν προμηθευτεί ήδη εισιτήρια γι’ αυτές τις μέρες μπορούν να τα αλλάξουν στα ταμεία του θεάτρου.

Μια δύσκολη γυναίκα…

Μια διαφορετική Κ. Καραμπέτη στον ρόλο της «La Chunga» του Λιόσα

Τον Μάριο Βάργκας Λιόσα (Γιόσα, για τους ισπανομαθείς) τον γνωρίζουμε ως πεζογράφο, τον σημαντικότερο ίσως εν ζωή Λατινοαμερικανό συγγραφέα, μαζί με τον Μάρκες. Τον γνωρίζουμε ακόμη και ως υποψήφιο πρόεδρο της πατρίδας του, του Περού, πριν από αρκετά χρόνια. Όμως, ανάμεσα στα γραπτά του Λιόσα συγκαταλέγονται και οκτώ θεατρικά έργα. Αυτήν την «παραγνωρισμένη» στη χώρα μας πλευρά του μεγάλου Περουβιανού συγγραφέα έρχεται να μας κάνει γνωστή η Ομάδα Νάμα και η Ελένη Σκότη, που σκηνοθετεί την La Chunga, έργο του 1985, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ομώνυμο ρόλο.

Το έργο, που ο τίτλος του σημαίνει «δύσκολη γυναίκα», διαδραματίζεται σε ένα φτωχικό καφενείο της Λίμα το 1945. Θαμώνες του τέσσερις φτωχοδιάβολοι που πίνουν και παίζουν ζάρια και η Τσούνγκα, η αινιγματική ιδιοκτήτρια. Ένας από τους θαμώνες φέρνει μαζί του ένα ελκυστικό κορίτσι, το οποίο δεν θα διστάσει να «πουλήσει» στην ιδιοκτήτρια, προκειμένου να ρεφάρει στον τζόγο. Ένα χρόνο αργότερα, οι τέσσερις άνδρες θυμούνται το γεγονός και ο καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία, κάτι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, για την τύχη της κοπέλας και τον ρόλο της Τσούνγκα.

Αυτή η διαρκής ταλάντευση του κειμένου ανάμεσα στον κόσμο του υπαρκτού και του φανταστικού αποτέλεσε και τη μεγαλύτερη πρόκληση για τη σκηνοθέτιδα και την ομάδα Νάμα: «Εκπλαγήκαμε θετικά όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ο κόσμος της φαντασίας δεν αποτελεί παρά μια ακόμα μορφή πραγματικότητας», σημειώνει η Ε. Σκότη μιλώντας για τους άνδρες αυτούς που «καταλήγουν ο καθένας χωριστά να παλεύει με τους δαίμονες και τους αγγέλους του. Κι όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιου είδους κλειστές κοινότητες, εκείνο που για τους άντρες αποτελεί όνειρο, είναι για τις γυναίκες εφιάλτης».

Στην παράσταση, που κάνει πρεμιέρα αύριο στην Κεντρική σκηνή του Θεάτρου Επί Κολωνώ, εκτός της Κ. Καραμπέτη, παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Δημήτρης Λάλος, Στάθης Σταμουλακάτος, Δημήτρης Καπετανάκος, Γιάννης Λεάκος, Ηλιάνα Μαυρομάτη και Ισίδωρος Πάτερος. [Η ΑΥΓΗ: 10/02/2010]