Daily Archives: 5 Φεβρουαρίου, 2010

«Ευριπίδη Βάκχες»

Η παράσταση «Ευριπίδη Βάκχες» παρουσιάζεται στο «Βios» (Πειραιώς 84, τηλ. 210-3425.335) στις 21.00, από τη θεατρική εταιρεία Χορίαμβος. Σκηνοθετεί και παίζει ο Άρης Μπινιάρης. Μαζί του εμφανίζονται στη σκηνή οι Δήμητρα Γκλιάτη, Γιάννης Κανελλής, Σταύρος Σερέτης.

*Πρεμιέρα της κωμικής παράστασης «Θοδωρής ετών 33 μ.Χ.» (φωτογραφία) των Γιώργου Ριζόπουλου και Ευθύμη Μπαλωμένου πραγματοποιείται στον πολυχώρο «Ρandou» (Καραϊσκάκη 28, Ψυρή, τηλ. 6988-780.831) στις 21.15.

*Η παράσταση «Τhe theater case» επανέρχεται στο Θέατρο Ειλισσός(Αγλαονίκης 3 και Βουλιαγμένης 40, τηλ. 210-9214.248), από την ομάδα βλακlist, σε σκηνοθεσία Μαργαρίτας Αμαραντίδη.

Στυγερό έγκλημα σε θέατρο ημιτονίων

  • Φαίνεται πως η Μαργκερίτ Ντιράς συνεχίζει να είναι μια «θάλασσα» δημιουργικής γονιμότητας, η οποία μυστηριωδώς «επαναφορτιζόμενη» δίνει διαρκώς ζεστή «τροφή» στο θέατρο και το σινεμά.

Νίκος Διαμαντής, Ιωάννα Μακρή, Γεράσιμος Δεστούνης: η δολοφόνος, ανάμεσα στον σύζυγό της και τον ανακριτή της

Νίκος Διαμαντής, Ιωάννα Μακρή, Γεράσιμος Δεστούνης: η δολοφόνος, ανάμεσα στον σύζυγό της και τον ανακριτή της

Απόψε η «Αγγλίδα ερωμένη» της, έργο «ημιτονίων» και λεπτών ψυχικών ανακλήσεων -παρ’ ότι βασίζεται σε ένα στυγερό έγκλημα- κάνει πρεμιέρα στο θέατρο «Σημείο». Τη μετάφραση της Μπουμπουλίνας Νικάκη σκηνοθετεί πρωταγωνιστώντας ο Νίκος Διαμαντής. Είναι μια καλή ευκαιρία να διαπιστώσουμε γιατί η δημιουργός του «Εραστή» και του «Χιροσίμα, Αγάπη μου» δεν ξεπεράστηκε από τον χρόνο.

Το θεατρικό «πατάει» γερά σε ένα πραγματικό γεγονός, που όμως η Ντιράς φέρνει στα δικά της «μέτρα». Βουτάει στο απύθμενο «πηγάδι» του γυναικείου ψυχισμού αναζητώντας το σημείο όπου ο έρωτας τέμνεται με τον θάνατο. Το πραγματικό γεγονός είναι ότι η Κλερ Αμελί Λαν τον Απρίλιο του 1949 δολοφόνησε και τεμάχισε τον σύζυγό της. Τα κομμάτια του τα πέταξε στα βαγόνια διερχόμενων εμπορικών αμαξοστοιχιών.

Η Ντιράς διασώζει τη low profile θύτη -κανείς στη γαλλική μικροκοινωνία δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ήρεμη Κλερ Λαν ήταν ικανή για φόνο- αλλάζοντας την ταυτότητα του θύματος: στα βαγόνια της «Αγγλίδας ερωμένης» «ταξιδεύουν» τα μέλη της κωφάλαλης υπηρέτριας Μαρί-Τερέζ Μπουσκέ. Η ένοχη παραδέχτηκε το έγκλημα. Με μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: ποτέ δεν εξήγησε τους λόγους.

Η Ντιράς φέρνει την Κλερ Λαν (Ιωάννα Μακρή) και τον σύζυγό της Πιερ Λαν (Νίκος Διαμαντής) ενώπιον του ανακριτή (Γεράσιμος Δεστούνης). Το έγκλημα είναι η αφορμή για να ξαναφέρει αντιμέτωπους τον αντρικό και τον γυναικείο κόσμο «μιλώντας για τη συντριβή εντέλει και των δύο».

«Αντικαθιστώντας τον σύζυγο με την κωφάλαλη υπηρέτρια η Ντιράς καθιστά ακόμα πιο δραματικούς τους λόγους του εγκλήματος», υποστηρίζει ο Διαμαντής. «Δίνει φωνή και στον άντρα, προκειμένου να ξετυλίξει τη δική του ιστορία και να αποδειχτεί ο πραγματικός «κωφάλαλος» της ιστορίας».

Σε μια κρίσιμη για το θέατρο περίοδο ο Διαμαντής αποφάσισε να ανεβάσει ένα βίαιο κείμενο με ισορροπίες «τρόμου». Ηταν συνειδητή επιλογή, ξεκαθαρίζει, καθώς πρόκειται για ένα έργο που «γράφτηκε το 1968, τη στιγμή που η Γαλλία έβραζε κι ο κόσμος επαναστατούσε διεκδικώντας νέα τάξη και αξίες. Οπως, δηλαδή, τώρα».

Ποια ακριβώς είναι η Κλερ Λαν της Ντιράς; «Ο χείμαρρος των συναισθημάτων της ηρωίδας διυλισμένος στη μοναξιά ακουμπάει στην τρέλα», απαντάει ο σκηνοθέτης. «Η Ντιράς είναι ένας Μπέκετ του έρωτα. Μια συγγραφέας μουσικός του λόγου. Η Κλερ Λαν είναι μια γυναίκα, που δεν διεκδίκησε τίποτα στη ζωή της, παρεκτός έναν έρωτα. Μετά την απώλειά του καταδίκασε τον εαυτό της σε μια κυριολεκτική σιωπή». Μέχρι τη στιγμή του φόνου.

Ο Διαμαντής γνωρίζει ότι το θέατρο της «υγρής» Ντιράς είναι «απόλυτο». «Ενας μεταϋποκριτικός κώδικας θεάτρου», που αναζητεί συγκεκριμένη υποκριτική προσέγγιση. Κι ο ίδιος θέλησε με την παράστασή του να κτίσει «μια απόλυτη θεατρική χειρονομία, μια δωρική, σχεδόν μπεκετική χειρονομία ακροβασίας».

Γι’ αυτό το λόγο φέρνει τους θεατές ακριβώς δίπλα στους ηθοποιούς, «σε ένα διαρκές close up». «Ωστε να μπορέσουν να τους ακούσουν και να τους δουν μέσα από τα ελαττώματά τους. Και τελικά να ανακαλύψουν τη μαγεία του μικρού, του ελάσσονος, του ημιτονίου».

Υποδύεστε τον σύζυγο. Επιθυμήσατε ξαφνικά την από σκηνής έκθεση;

«Υστερα από πολύ καιρό διδασκαλίας στα Πανεπιστήμια Ναυπλίου και Πάτρας και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποφάσισα να περάσω από την άλλη πλευρά. Ηθελα να ξανακοιτάξω αυτά για τα οποία μιλάω, αμφισβητώντας όσα θεωρώ δεδομένα».

Τελευταία έχει παραδόξως «ανάψει» η συζήτηση για την αναγκαιότητα των θεατρικών επιχορηγήσεων.

«Θίγει την υπερηφάνειά μας και την καλλιτεχνική μας υπόσταση αυτή η συζήτηση. Το επιχορηγούμενο θέατρο είναι η ατμομηχανή ιδεών, πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα του θεάτρου μας. Πρέπει πάση θυσία να διασωθεί. Αν και περιμένω με υπομονή, όπως όλοι, να καταλάβω σε τι προχώρησε τη θεατρική κατάσταση στην Ελλάδα η δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού».

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Το «Φιόρο του Λεβάντε» στη Θεσσαλονίκη

  • Το έργο του Γρηγόρη Ξενόπουλου «Το Φιόρο του Λεβάντε» παρουσιάζεται στο «Ράδιο Σίτυ» της Θεσσαλονίκης (Παρασκευοπούλου 9 και Βας.Όλγας, 2310-824970, 2310–819153) από τις 3 έως τις 28 Μαρτίου.

Ο τετραπέρατος Ζακυνθινός, πανέξυπνος, αθώος, γαλίφης, πολυμήχανος και καταφερτζής, Νιόνιος Νιονιάκης, που ενσαρκώνει ο Σπύρος Παπαδόπουλος, μαζί με τους συνεργάτες του και μετά από 3 χρόνια παραστάσεων στο θέατρο «Ανεσις» στην Αθήνα, έρχεται στη Θεσσαλονίκη.

Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, μουσική Παναγιώτη Καλατζόπουλου, χορογραφία Φωκά Ευαγγελινού και φωτισμούς Ανδρέα Μπέλλη.

Παίζουν οι Σπύρος Παπαδόπουλος, Φωτεινή Τσακίρη, Γιώργος Ψυχογιός, Ίρις Πανταζάρα, Στέλιος Πέτσος, Ελίνα Μάλαμα, Αντώνης Δημητροκάλης, Άλκηστις Βούλγαρη, Νίκη Δραγούμη, Παναγιώτης Βασιλόπουλος και Μαρία Καντιφέ.

Έως τις 14 Φεβρουαρίου «Ο θάνατος του εμποράκου» στη Θεσσαλονίκη

  • Ως τις 14 Φεβρουαρίου θα συνεχιστούν οι παραστάσεις του έργου του Αρθουρ Μίλερ, «Ο θάνατος του εμποράκου», με το Θύμιο Καρακατσάνη, στο «Ράδιο Σίτυ», στη Θεσσαλονίκη.

Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη, ο οποίος καταπιάνεται για δεύτερη φορά με έργο του Αμερικάνου δραματουργού (προηγήθηκε η παράσταση «Ηταν όλοι τους παιδιά μου» στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με τον Κώστα Καζάκο), ενώ ο Θύμιος Καρακατσάνης έρχεται αντιμέτωπος για δεύτερη φορά με το ρόλο του Γουίλλυ Λόμαν, αφού τον είχε ερμηνεύσει και πάλι, το 1985.

Παίζουν οι Θύμιος Καρακατσάνης, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Μιχάλης Μαρκάτης, Φίλιππος Φιλόγλου, Γιώργος Ρούφας, Ελευθερία Ρήγου, Χάρης Εμμανουήλ, Στάθης Κακαβάς, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Ελευθερία Ευθυμιάτου.

Η Μνουσκίν μπαρκάρει παρέα με τον Ιούλιο Βερν

  • Η ΝΕΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ «ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ», ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Στο φουαγέ της «Καρτουσερί» η διακόσμηση περιλαμβάνει μια σειρά από ανατυπώσεις λιθογραφιών του 19ου αιώνα. Προέρχονται όλες από την πρωτότυπη εικονογράφηση των δερματόδετων τόμων με τα «Φανταστικά ταξίδια» του Ιουλίου Βερν, από τις ιστορικές εκδόσεις Hetzel. Αλλά και στους τοίχους οι αφίσες υπόσχονται «περιπέτεια, άγνωστο, κίνδυνο, έρωτα».

«Να ξαναγυαλίσουμε τα όπλα των ιδανικών...» μας καλεί η Μνουσκίν, στα 71 της, έτοιμη για καινούργιες μάχες

«Να ξαναγυαλίσουμε τα όπλα των ιδανικών…» μας καλεί η Μνουσκίν, στα 71 της, έτοιμη για καινούργιες μάχες

Η Αριάν Μνουσκίν, που πέρυσι γιόρτασε τα 70 της χρόνια και τα 45 του θιάσου της, ανακάλυψε στην εργογραφία του Βερν έναν τουλάχιστον λόγο για να μην ασχοληθεί με τον «Μάκβεθ», όπως είχε αρχικώς προγραμματίσει. Ετσι το «Θέατρο του Ηλιου», ο θίασος-εργαλείο που στα χέρια της επαναδιαπραγματεύτηκε την έννοια του πολιτικού θεάτρου, παρουσιάζει από προχθές τη θεατρική διασκευή ενός από τα λιγότερο γνωστά και περισσότερο συμβολικά και πολιτικά μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν (1828-1905): «Οι Ναυαγοί του «Ιωνάθαν»», έχουν εδώ μετονομαστεί «Οι Ναυαγοί της τρελής ελπίδας». Η «τρελή ελπίδα» περικλείει μια βολική αμφισημία για την εμβληματική σκηνοθέτρια της σύγχρονης Γαλλίας. Παραπέμπει στη σχεδόν απέλπιδα απόπειρα επαναδιαπραγμάτευσης του πολιτικο-κοινωνικού προσανατολισμού της σύγχρονης Δύσης.

Οι δημιουργίες της Μνουσκίν, αυτές που έκαναν το «Θέατρο του Ηλιου» τον διασημότερο γαλλικό θίασο στον κόσμο, από το «1789» και την επανεξέταση της Γαλλικής Επανάστασης, μέχρι το «Καραβάν Σεράι» και τους «Εφήμερους», περνώντας από την «Τρομερή, αλλά ημιτελή ιστορία του Νοροντόμ Σιχανούκ», επανεφηύραν τον πολιτικό ρόλο του θεάτρου. Η δαιμονική ενέργεια της θεατρικής ευφυΐας της δεν θα μπορούσε παρά να ανιχνεύσει διαφορετικά μηνύματα και στον κόσμο του συγγραφέα που θεωρήθηκε πρόδρομος της επιστημονικής φαντασίας και κατάλληλος κυρίως για τις εφηβικές βιβλιοθήκες.

«Μετά τους «Εφήμερους»», εξηγεί, «σκέφτηκα να ξεκινήσω έναν νέο κύκλο Σέξπιρ. Ηθελα κυρίως ν’ ανεβάσω «Μάκβεθ» για προφανείς λόγους που σχετίζονται με τη σύγχρονη πολιτική. Στην πορεία αντιλήφθηκα, όμως, ότι για να μιλήσω αληθινά για το σήμερα, ήμουν υποχρεωμένη να διαστρεβλώσω τον Σέξπιρ: ο σημερινός πολιτικός κόσμος, μ’ όλη την αγριότητα και τον κυνισμό του, δεν είναι αυτός του Μάκβεθ. Τότε έπεσα πάνω στο λιγότερο γνωστό μυθιστόρημα του Βερν. Ηταν ακριβώς ο μύθος που μας χρειαζόταν για να μελετήσουμε ένα βέβαιο αίσθημα του παρόντος: αυτή την προφητική απογοήτευση που μοιάζει να έχει γίνει ο μοναδικός ορίζοντας».

«Οι Ναυαγοί του (πλοίου) «Ιωνάθαν»» είναι η πιο… μυστηριώδης νήσος της εργογραφίας του Βερν. Το 1891 είχε γράψει μια πρώτη εκδοχή του μυθιστορήματος, με τίτλο «En Magellanie». Οταν πέθανε το 1905, ο γιος του Μισέλ πήρε το μυθιστόρημα κι αφού έκανε μερικές παρεμβάσεις, το επανεξέδωσε με νέο τίτλο. Η ιστορία διηγείται τις περιπέτειες μιας ομάδας μεταναστών (εργάτες, τεχνίτες, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες και διανοητές) που, ταξιδεύοντας προς την Αφρική, ναυαγούν το 1881 σε ένα νησί, κοντά στο Ακρωτήριο Χορν. Φυσικός αρχηγός τους αναδεικνύεται ο Kaw-Djer, μια περίεργη μυθιστορηματική προσωπικότητα, που μελετητές του Βερν έκριναν ότι παραπέμπει στον περίφημο Ρώσο αναρχικό πρίγκιπα Κροπότκιν.

Για τη Μνουσκίν το παραμύθι του Βερν, με τη θεατρική μεταγραφή της συνεργάτιδάς της Ελέν Σιξού, της δίνει την ευκαιρία να επιστρέψει στον 19ο και 20ό αιώνα, αναζητώντας την εποχή της «τρελής ελπίδας», όταν «μέσα σε ένα κλίμα υπέροχης πίστης στην πρόοδο εφευρίσκονταν τα πάντα: ο ηλεκτρισμός, το τηλέφωνο, το σινεμά, τα αεροπλάνα, τα υποβρύχια, ο Φρόιντ, ο Μαρξ… Ολα ήταν εκεί ώστε ο κόσμος να γίνει αυτό που θα μπορούσε… Αυτή η καταπληκτική ελπίδα προσέκρουσε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν άνοιξε η πόρτα της απογοήτευσης. Θέλησα να επιστρέψουμε στην περίοδο της ελπίδας για να δούμε ποιος θα μπορούσε να είναι ο σημερινός της απόηχος».

Στην πρόσοψη της «Καρτουσερί» είναι εγχάρακτο το «τρίπτυχο» έμβλημα της Γαλλικής Δημοκρατίας: «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη». Στην ουσία του θέλει να επιστρέψει η Μνουσκίν με το καινούργιο «χαρούμενο, αλλά με τη χαρά που μας ισχυροποιεί» θέαμά της. «Γιατί να μην ξαναγυαλίσουμε», αναρωτιέται, «τα όπλα του ιδανικού; Το περίφημο έμβλημά μας είναι αλήθεια «μουχλιασμένο»; Κάποιοι προσπαθούν να μας κάνουν να το πιστέψουμε, ενώ γελούν με ένα γέλιο ολέθριο. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο γέλιο, ανανεωτικό. Θα ήταν υπέροχο αν κατορθώναμε να ξαναδώσουμε φρεσκάδα σε μερικές λέξεις, επιθυμίες και όνειρα».

  • Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Από το ΚΘΒΕ: Μία βασίλισσα, τρεις καραβέλες κι ο Χριστόφορος Κολόμβος ξανά

Ο Κώστας Σαντάς (Χριστόφορος  Κολόμβος) και η Πολυξένη Σπυροπούλου (βασίλισσα Ισαβέλλα)  στην παράσταση «Η Ισαβέλλα, τρεις  καραβέλες κι ένας παραμυθάς»
«Kι εγώ που περίμενα να έρθουν οι δικοί μας για να μας σώσουν. Οι δικοί μας όμως είμαστε εμείς…». Η τελευταία ατάκα του Χριστόφορου Κολόμβου στο έργο του Ντάριο Φο «Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς» θα μπορούσε να είναι και η τελευταία ατάκα σύγχρονου «πολιτικού προβληματισμού», θα μπορούσε ίσως και ο Χριστόφορος Κολόμβος και το ταξίδι του προς την Ανατολή (που «διακόπηκε βίαια» με την ανακάλυψη της «απόλυτης Δύσης») να είναι το ταξίδι, το όνειρο, το παραμύθι όλων μας…

Το εμβληματικό έργο του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ιταλού συγγραφέα Ντάριο Φο «Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς» (που είχε προκαλέσει θέμα στην Αθήνα του 1974, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν -και με το τραγούδι «Το στρείδι και το μαργαριτάρι» του Χρήστου Λεοντή που ηχογράφησαν ο Μανώλης Μητσιάς με την Τάνια Τσανακλίδου), ανεβάζει στη σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε μια από τις πλέον πολυπρόσωπες παραγωγές του: συμμετέχουν 20 και πλέον ηθοποιοί και έντεκα νεαροί σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του θεάτρου.

«Πώς έγινε πραγματικότητα η απόφαση ενός ανθρώπου να φτάσει στις Ινδίες από τον “σωστό και σύντομο δρόμο”, πώς έπεισε την καθολική Ισαβέλλα και τον Φερδινάνδο της Ισπανίας να του χρηματοδοτήσουν το ταξίδι, πώς έφτασε- χωρίς ποτέ να το μάθει- στην Αμερική, πώς κατηγορήθηκε για προδοσία, πώς κυριαρχεί ακόμα στις μνήμες μας; Ο Ντάριο Φο διηγείται, με τον δικό του αμίμητο τρόπο, την ιστορία του Χριστόφορου Κολόμβου. Χειμαρρώδης, γενναιόδωρος, απολαυστικός.

Ξετυλίγει το κουβάρι μιας “γνωστής” ιστορίας και ανάγει ένα λησμονημένο “παραμύθι” σε προβληματισμό ενός σύγχρονου πολίτη. Γιατί το ταξίδι του Κολόμβου μπορεί να είναι, εντέλει, η διαδρομή του καθενός μας. Το παραμύθι της δικής μας ζωής, το όνειρό μας», τονίζει μεταξύ άλλων ο σκηνοθέτης της παράστασης του ΚΘΒΕ Γιάννης Ρήγας, που συμμετείχε μάλιστα ως νεαρός ηθοποιός στην εμβληματική πρώτη παράσταση του έργου (στην ίδια μετάφραση του Κωστή Σκαλιόρα) το 1974 από το θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν.

Τον ρόλο του Χριστόφορου Κολόμβου ερμηνεύει ο Κώστας Σαντάς ενώ αυτόν της βασίλισσας Ισαβέλλας η Πολυξένη Σπυροπούλου. Τα σκηνικά είναι του Κένι ΜακΛέναν, τα κοστούμια του Χρήστου Μπρούφα και η μουσική και τα εννέα τραγούδια της παράστασης του Γιώργου Χριστιανάκη.

ΙΝFΟ: «Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς» από το ΚΘΒΕ. Πρεμιέρα απόψε στις 21.00 στο Βασιλικό Θέατρο (τηλ. 2310-288.000). Εισιτήρια: 20, 15 και 12 ευρώ.

  • Β.Χ., ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

//

To «ακατάλληλο» Μπουρανί

  • ΤΥΡΝΑΒΟΣ

  • Απεκδυθείτε τον μανδύα της σεμνοτυφίας, οπλιστείτε με χιούμορ, θάρρος, θράσος και ετοιμαστείτε να βιώσετε μια απόλυτα απελευθερωτική εμπειρία στο καρναβάλι του Τυρνάβου Λαρίσης, ευγενική χορηγία των Μπουρανίδων

Αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής παράδοσης των κατοίκων του Τυρνάβου αποτελεί το Μπουρανί το οποίο, παρά τις απαγορεύσεις που έχουν επιβληθεί στη μακροχρόνια πορεία του, δεν έχει χάσει ούτε σε ένταση ούτε σε υποστηρικτές. Οι ρίζες του εθίμου εντοπίζονται στις βακχικές τελετές. Έτσι, επιτρέπει την αθυροστομία και τους βωμολοχικούς χαρακτηρισμούς. Οι ξέφρενοι διονυσιακοί ρυθμοί και το αμείωτο κέφι όλων όσοι συμμετέχουν έχει καταστήσει το Μπουρανί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της Κεντρικής Ελλάδας και αποτελεί πόλο έλξης για πληθώρα καρναβαλιστών από όλα τα μέρη της χώρας. Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις αρχίζουν με το άνοιγμα του Τριωδίου, διαρκούν ένα μήνα και ολοκληρώνονται την Καθαρά Δεύτερα, οπότε όλοι οι κάτοικοι συγκεντρώνονται βόρεια της πόλης σε ένα μεγάλο αλώνι, κοντά στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και στρώνουν να φάνε στο γρασίδι. Παράλληλα αρχίζει η διαδικασία παρασκευής του περίφημου μπουρανίου.

Το μπουρανί είναι μια χορτόσουπα χωρίς λάδι από σπανάκι και ξίδι, η οποία μαγειρεύεται σε τεράστιες κατσαρόλες. Παλαιότερα, προκειμένου οι μυημένοι να φτάσουν στο στάδιο της μέθεξης, έπρεπε πρώτα να δοκιμάσουν από τη σούπα και έπειτα να αρχίσουν τους αστεϊσμούς. Σήμερα, γύρω από το μπουρανί στήνεται ένα σκηνικό παιχνιδιού με φαλλικά σύμβολα και τολμηρά λογοπαίγνια, τα οποία υποκινούνται από τα σκωπτικά και άκρως προβοκατόρικα τραγούδια των Συλλόγου των Μπουρανίδων με σκοπό την έξαρση της διονυσιακής ατμόσφαιρας. Το έθιμο συμβολίζει την αναπαραγωγή και την ευτεκνία, ενώ για την προέλευσή του δύο είναι οι επικρατέστερες εκδοχές. Η μία κάνει υποστηρίζει ότι προέρχεται από τους Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή λίγο πριν από τα Ορλωφικά και η άλλη ότι αποτελεί κατάλοιπο από αρχαίες τελετές, όπως τα Διονύσια, τα Θεσμοφόρια, τα Αφροδίσια, τα Θαργήλια και κυρίως από τη γεωργική προθρησκευτική γιορτή των αλωαίων.

Παράλληλα με το Μπουρανί, στον Τύρναβο διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις, θεατρικές βραδιές και φυσικά η μεγάλη παρέλαση των αρμάτων (Κυριακή 14 Φεβρουαρίου), η θεματική των οποίων είτε ακολουθεί την παράδοση είτε εμπνέεται από την επικαιρότητα (για παράδειγμα, φέτος θα είναι το Gummy Βear, Λέλος, Λίζα και μπανάνα, ο εφιάλτης στην κουζίνα «love bites και κάτι», η γρίπη των χοίρων κ.τ.λ.).

//

Έρωτας στην Παλιά Πόλη

  • ΞΑΝΘΗ

  • Διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του μεγαλύτερου καρναβαλιού της Βόρειας Ελλάδας. Φέτος, το καρναβάλι της Ξάνθης είναι αφιερωμένο στους ερωτευμένους και εκτός από αστείρευτο κέφι στο πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων υπόσχεται και πολλά… χτυποκάρδια

Η γιορτή της Αποκριάς στην πόλη έχει τις ρίζες της βαθιά στο παρελθόν, από το 1926. Τότε, τα εξυπνότερα καρναβάλια κέρδιζαν πέντε βραβεία από τα οποία το πρώτο ήταν 5.000 δρχ. – ποσό ιδιαίτερα υψηλό για την εποχή. Σαράντα χρόνια μετά διοργανώθηκε το πρώτο καρναβάλι της Ξάνθης. Αυτές τις ημέρες το καρναβάλι έχει αρχίσει, αλλά το αποκορύφωμά του αναμένεται το επόμενο Σαββατοκύριακο (13-14 Φεβρουαρίου).

Στη μαγευτική Παλιά Πόλη της Ξάνθης θα λάβουν χώρα διάφορα λαογραφικά δρώμενα, εικαστικές εκθέσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, παραδοσιακής φορεσιάς, θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, θέατρο Δρόμου, ποικίλες εκδηλώσεις για μεγάλους αλλά και μικρούς όπως η Παιδοκαρναβαλούπολη (8-10/2, 8.30 π.μ., Αθλητικό Κέντρο «Φίλιππος Αμοιρίδης»), αρκετά πάρτι και χοροί. Το εορταστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης τρεις καρναβαλικές παρελάσεις. Όλες θα έχουν αφετηρία την Κεντρική Πλατεία Ξάνθης. Η πρώτη είναι η Παρέλαση Λαογραφίας αύριο Κυριακή 7 Φεβρουαρίου (έναρξη στις 11.30

π.μ.). Το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί η Βραδινή Καρναβαλική Παρέλαση (έναρξη στις 8 μ.μ.) και την επόμενη ημέρα η Μεγάλη Καρναβαλική Παρέλαση (έναρξη στη 1.30 μ.μ.). Το απόγευμα, στις 7, στη γέφυρα του ποταμού Κόσυνθου, γίνεται το κάψιμο του «Τζάρου» που έρχεται ως επιστέγασμα της κάθαρσης μετά την έκσταση (δηλαδή τη μεσημεριανή παρέλαση της Κυριακής). Τα πρώτα πυροτεχνήματα εκτοξεύονται με τη δύση του ηλίου και το θέαμα είναι φαντασμαγορικό.(Πλήρες πρόγραμα στο http://www.carnivalx.gr)

  • ΚΕΙΜΕΝΟ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ

  • ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Οι Γιανίτσαροι στους δρόμους

  • ΝΑΟΥΣΑ ΗΜΑΘΙΑΣ

Η νύφη- Μπούλα  ανάμεσα στους  Γιανίτσαρους
  • Μια αλλιώτικη ατμόσφαιρα πλημμυρίζει τους δρόμους της Νάουσας τις ημέρες της Αποκριάς. Το παμπάλαιο έθιμο του Γιανίτσαρου και της Μπούλας ταξιδεύει ανά τους αιώνες για να μυήσει τους επισκέπτες σε ένα τελετουργικό δρώμενο, με τους μακρόσυρτους χορούς και τους υποβλητικούς ήχους του νταουλιού και του ζουρνά να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο

Oι ρίζες του εθίμου ανάγονται στον 18ο αιώνα, όταν οι Ναουσαίοι εμφανίστηκαν τις Απόκριες με κέρινες μάσκες, χορεύοντας σκοπούς τραγουδιών που τους θύμιζαν την ελευθερία, για να τιμήσουν τα παλικάρια που αντιστάθηκαν στον Σουλτάνο το 1705. Γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, για να διατηρηθεί αναλλοίωτο ώς τις μέρες μας. Στο δρώμενο συμμετέχουν μόνο νεαροί άνδρες (ακόμα και τη νύφη-Μπούλα την υποδύεται άνδρας), ενώ όλο το τελετουργικό ακολουθεί πατροπαράδοτους κανόνες.

Από νωρίς το πρωί την πρώτη Κυριακή της Αποκριάς (7/2) αλλά και την Κυριακή της μεγάλης Αποκριάς (14/2) αρχίζει το ντύσιμο του Γιανίτσαρου με τη φουστανέλα, τα ασημικά στο στήθος, τη μακριά πάλα (σπαθί) και την εντυπωσιακή κέρινη μάσκα, τον «πρόσωπο».

Η μπάντα θα ξεκινήσει με το μάζεμα όλων των μελών της ομάδας, με τελευταίο τον αρχηγό του μπουλουκιού. Τα μπουλούκια συγκεντρώνονται στο Δημαρχείο από όπου ο αρχηγός παίρνει την άδεια για την τέλεση του εθίμου. Η Μπούλα υποκλίνεται, ενώ οι Γιανίτσαροι γέρνουν πίσω το κορμί τους και τινάζουν αγέρωχα το στήθος τους. Στη συνέχεια θα βγάλουν τις πάλες από τα θηκάρια και θα αρχίσουν να χορεύουν τις καθορισμένες από την παράδοση πατινάδες, περνώντας από γειτονιά σε γειτονιά σε προκαθορισμένη διαδρομή. Το απόγευμα φτάνουν στα Αλώνια όπου θα βγάλουν τους «πρόσωπους» και θα στήσουν τον τελευταίο χορό μαζί με τον κόσμο.

info

Από τη Δευτέρα 8/2 έως και το Σάββατο 13/2 πραγματοποιούνται παραδοσιακά γλέντια και πάρτι μασκέ σε διάφορες περιοχές της πόλης.

  • ΚΕΙΜΕΝΟ: ΛΙΑΝΑ ΤΣΩΝΟΥ , ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: Γ. ΓΙΑΚΟΥΜΙΔΗΣ

  • ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου και Κυριακή 14 Φεβρουαρίου: Έθιμο Γιανίτσαρου και Μπούλας.

●09.00

: Ντύσιμο Γιανίτσαρου και μάζεμα μπουλουκιού, στο Λύκειο Ελληνίδων, κτίριο «Μυλωνά», περιοχή Πουλιάνα.

●11.00-13.00: Δημαρχείο- Προσκύνημα: Τα μπουλούκια παίρνουν την άδεια και ακολουθούν καθορισμένη διαδρομή.

●17.00-19.00: Στην Πλατεία Αλωνιών γίνεται το βγάλσιμο του «πρόσωπου», ακολουθεί χορός με τη συμμετοχή όλου του κόσμου.

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου ●12.30-14.30: Πλατεία Καρατάσου. Εκδήλωση με παραδοσιακούς χορούς.

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου ●23.00

: Οδός Μεγ. Αλεξάνδρου. Παράσταση με ξυλοπόδαρους, ακροβάτες, πυροτεχνήματα.

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου ●13.00-14.00: Πλατεία Καρατάσου. Δρώμενο με ξυλοπόδαρους, κλόουν, ακροβατικά και ζωντανή μουσική.

●14.00

: Έναρξη παρέλασης με την Ομάδα Πειραματικών Τεχνών. Ακολουθούν σατιρικά άρματα, καρναβαλικές ομάδες του Συλλόγου Φίλοι του Καρναβαλιού και σχολείων, πολιτιστικοί και λαογραφικοί σύλλογοι Νάουσας. Αναπαράσταση ναουσαίικου γάμου.

Με το τέλος της παρέλασης: Αποκριάτικο γλέντι του Συλλόγου Φίλοι του Καρναβαλιού στην οδό Μεγ. Αλεξάνδρου. Λαογραφικοί σύλλογοι χορεύουν σε κεντρικά σημεία της πόλης.

Καθαρά Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου ●11.00

: Πλατεία Καρατάσου. Ελεύθερη πορεία των μπουλουκιών χωρίς τον «πρόσωπο». Γιορτή Φασολάδας με σαρακοστιανά, παραδοσιακοί χοροί με τη συμμετοχή Λαογραφικών Συλλόγων Νάουσας.

●11.00

: Κτίριο «Μούγγρη», περιοχή Πουλιάνας. Παραδοσιακό γλέντι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Αριστοτέλης». ●11.00

: «Κούλουμα» στο Δημοτικό Διαμέρισμα Γιαννακοχωρίου.

//

Ο Βασιλιάς της Καρδιάς στους δρόμους της Λεμεσού

  • ΚΥΠΡΟΣ

Με βαθιά ιστορία, το Λεμεσιανό Καρναβάλι υπόσχεται και φέτος αξέχαστες διακοπές στο νησί της Αφροδίτης. Όσοι τυχεροί βρεθούν στη Λεμεσό το τελευταίο τριήμερο της Αποκριάς θα απολαύσουν, εκτός από τις ομορφιές της πόλης, ουκ ολίγες εκδηλώσεις.

Ειδικότερα, την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι, η Ομάδα Κυπρίων Κανταδόρων τραγουδά στον πεζόδρομο της Αγίου Ανδρέου. Μία ημέρα μετά, στις 6.30 το απόγευμα, αρχίζει μία άκρως μελωδική παρέλαση από Κανταδόρους στους δρόμους της πόλης (εκκίνηση από το Δημοτικό Μέγαρο).

Το αποκορύφωμα του Λεμεσιανού Καρναβαλιού είναι την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου. Στη 1.30 το μεσημέρι αρχίζει η μεγάλη καρναβαλίστικη παρέλαση στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Επικεφαλής ο Βασιλιάς της Καρδιάς με τη συνοδεία αρμάτων και ομάδων πεζών στους ρυθμούς της μουσικής. Στις 8.30 το βράδυ, το καρναβάλι φθάνει στο τέλος του με τρόπο πανηγυρικό: με τον μεγάλο υπαίθριο καρναβαλίστικο χορό και τον διαγωνισμό ΠΕΛΛΟΜΑΣΚΑΣ (με βραβεία για τις τρεις καλύτερες αμφιέσεις). Τη λήξη του καρναβαλιού θα σηματοδοτήσουν δεκάδες πυροτεχνήματα στις 9.00 το βράδυ.

  • ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

// <![CDATA[//