Έλληνες… Βeatles παίζουν Σαίξπηρ

ΠΩΣ ΟΙ ΜΠΙΤΛΣ ΕΙΣΧΩΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ  ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ ΚΑΙ ΠΩΣ Ο ΒΑΡΔΟΣ
ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΙΩΝΕΣ  ΝΕΩΤΕΡΟ ΤΟΥ ΤΖΟ ΟΡΤΟΝ; Ο ΘΩΜΑΣ
ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟ  ΠΑΖΛ.

«Μπροστά σου συνέχεια το χειρότερο, μέχρι να σε κάνει να γελάσεις». Αυτή η φράση του Μπέκετ στριφογυρίζει στο μυαλό του Θωμά Μοσχόπουλου, διασκεδάζοντας τα διάφορα εμπόδια που παρουσιάζονται στη νέα φάση της καριέρας του.

  • Γράφει η Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, TA NEA, 16/01/2010

Μετά τη διάλυση του «Αμόρε» (2006), η θεατρική επιχείρηση Ελληνική Θεαμάτων τού πρότεινε μόνιμη συνεργασία, προσφέροντάς του θέατρο με δύο σκηνές για να δουλέψει με την ομάδα του. Κι ενώ το θέατρο που επρόκειτο να χτιστεί σε ένα χρόνο βρίσκεται ακόμα στα σχέδια, ο καλλιτεχνικός προγραμματισμός (δύο παραστάσεις με ενιαίο τίτλο «Ό,τι προτιμάτε» και κοινή αισθητική) άρχισε να υλοποιείται. Η υπενοικίαση μιας αίθουσας του Φεστιβάλ Αθηνών στην «Πειραιώς 260» ήταν η λύση. Ωστόσο νέα αναποδιά παρουσιάστηκε, όταν η οικονομική διαφωνία της παραγωγής με το Φεστιβάλ διέλυσε τη συμφωνία. Η πρόταση να φιλοξενηθούν οι δύο παραστάσεις σ΄ ένα από τα θέατρα της ΕΛΘΕΑ, στο «Αλίκη», ήταν μια διέξοδος. Αλλά ένας mainstream χώρος, για μια νεανική θεατρική ομάδα με προφίλ καλλιτεχνικό- ερευνητικό, όπως και να το δεις, είναι μια αντίφαση που έχει να κάνει με ατμόσφαιρες, ποιότητες, νοοτροπίες. Πώς λοιπόν, ένας «περιθωριακός» του καλλιτεχνικού θεάτρου συνεργάζεται με την πιο ισχυρή θεατρική επιχείρηση και στεγάζει τη δουλειά του στο πιο εμπορικό θέατρο της πόλης;

«Όλες οι σχέσεις στηρίζονται σε μια σχέση αμοιβαίου συμφέροντος. Όσο διατηρείται μια ισορροπία τα πράγματα πάνε καλά. Όταν το ζητούμενο είναι πόσο πουλάς, συνεργάζεσαι με αυτούς που εκτιμούν το τι πουλάς, με ποιους και τι είναι το προϊόν, που είναι θέμα καλλιτεχνικής συνείδησης. Συμβιβασμούς κάνει ο καθένας παντού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχω κάνει λιγότερους από αλλού. Όσο για την απόφαση να παίζουμε στο “Αλίκη”, αυτό που μέτρησε ήταν να μη διαλυθεί η ομάδα.

Στη φάση της δουλειάς που είμαστε μπορώ να προσαρμόσω την παράσταση. Έχει το ίδιο πλαίσιο σκηνογραφικά, ένα αφαιρετικό σκηνικό, κοινό και στις δύο παραστάσεις.

Επιδιώκουμε την αίσθηση της μαγικής εικόνας- από κει που είμαστε στο σκοτάδι παρουσιάζεται ένα φωτεινό κουτίκαι μια αίσθηση κολάζ, που υπήρχε το ΄60. Φαινομενικά ασύνδετα κομμάτια σε μια σύνθεση».

  • Περίεργο πείραμα. Πώς συνδέονται αισθητικά,ιδεολογικά,δύο αυτόνομες παραστάσεις, η «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ και το «Τι είδε ο μπάτλερ» του Τζο Όρτον;

Με το ποπ στοιχείο της αγγλικής κωμωδίας, που είναι μέρος της κουλτούρας τους και που θα υπάρχει και στο ποιητικό έργο του Σαίξπηρ και στη φάρσα του Όρτον. Σαρκασμός υπάρχει και στα δύο, σκοτεινά και ταυτόχρονα πάρα πολύ αστεία έργα. Σε εποχές κρίσης, η έννοια της κωμωδίας είναι μια αντίδραση, όπου το γέλιο ταυτίζεται με τον σαρκασμό. Η αισθητική των σίξτις και η μουσική συνδέει τους δύο κόσμους.

Οι Μπιτλς και η μουσική τους θα υπάρχουν και στις δύο παραστάσεις με μουσικά αντιδάνεια. Ο Χρήστος Λούλης (Τζον Λένον), ο Αργύρης Ξάφης (Πολ ΜακΚάρντνεϊ), ο Σωκράτης Πατσίκας (Τζορτζ Χάρισον), ο Θάνος Τοκάκης (Ρίνγκο Σταρ) παίζουν ζωντανά μια παρωδία των Μπιτλς πάνω σε δύο τραγούδια από την εποχή του Σαίξπηρ, ενώ βουβές και τραγουδιστικές εμφανίσεις με ξαναγραμμένη μουσική σε τραγούδια των Μπιτλς θα υπάρχουν στον Όρτον. Αυτό το μπλέξιμο των εποχών με ενδιαφέρει πάρα πολύ.

Η κάθε παράσταση θα διαρκεί μιάμιση ώρα και τα Σαββατοκύριακα θα παίζονται η μία μετά την άλλη, δημιουργώντας έναν διάλογο μεταξύ τους. Όχι, δεν φοβάμαι τη μεγάλη διάρκεια. Γιατί το βαριέμαι δεν έχει να κάνει με τη διάρκεια. Υπάρχουν παραστάσεις μιας ώρας που δεν αντέχεις, ενώ μας έχουν γοητεύσει παραστάσεις μακράς διάρκειας.

  • info:  Η «Δωδέκατη νύχτα» και το «Τι είδε ο μπάτλερ»με ενιαίο τίτλο «Ό,τι προτιμάτε» προγραμματίζεται να κάνουν πρεμιέρα στις 31 Ιανουαρίου, στο θέατρο «Αλίκη» (Αμερικής 4, τηλ. 210-3210.121).

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ»

Για το πληθωριστικό φαινόμενο των νεανικών ομάδων και το κυνήγι νέων ταλέντων, λέει:

«Οι ομάδες, παρ΄ ότι πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό, τα βγάζουν πέρα δυσκολότερα από πριν. Είναι κοινό μυστικό πως πολλοί εργαζόμενοι στο θέατρο δεν πληρώνονται. Υπάρχει ένας καλλιτεχνικός καπιταλισμός: στη στέγη που προσφέρεται, στη χωρίς αμοιβή δουλειά, στην ευκολία του κυνηγιού νέων ταλέντων. Το ταλέντο είναι ένα ακατέργαστο υλικό που χρειάζεται μόρφωση και διαμόρφωση.

Παίρνουμε το ταλέντο στο ξεκίνημά του, το απομυζάμε και μετά το θάβουμε. Κανένα παιδί που το άφησαν να μεγαλώσει στον δρόμο δεν θα σωθεί. Χρειάζεται μια προστασία. Χαμένο ταλέντο είναι το αποπροσανατολισμένο ταλέντο.

Άπαξ και αναλαμβάνεις την ευθύνη κάποιου ανθρώπου, πρέπει να την αναλάβεις πλήρως- ακόμα και με τον κίνδυνο του πατερναλισμού. Διαφορετικά είναι σαν να μαζεύεις τα παιδιά του δρόμου χωρίς να τους προσφέρεις την έννοια της οικογένειας. Ορφανοτροφείο κάνεις. Θέλει προσωπική εμπλοκή. Να το προστατεύσεις, να το απελευθερώσεις και να ενδυναμώσεις τη συλλογική προσπάθεια. Γενικά, έχουμε αφήσει αφρόντιστους τους νέους και θα τιμωρηθούμε γι΄ αυτό».

«Ανασφάλεια και φόβος στο θέατρο»

// Ποια πιστεύει πως είναι η δύναμή του στο θέατρο; «Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι. Το θέατρο είναι οι συνεργασίες. Είναι ανάγκη ο ακραίος ατομικισμός να ξαναπεράσει σε πιο συλλογικό πνεύμα. Κάποιοι άνθρωποι μαζί στη σκηνή και στην πλατεία να βιώνουν μια κοινή εμπειρία. Αν δεν συμβαίνει, το θέατρο δεν έχει λόγο ύπαρξης. Με νοιάζει να συμβαίνει κάτι και νά ΄μαι του παρόντος, κρατώντας τα όνειρά μου μικρά- καλές παραστάσεις».

Τι παρατηρείτε στο ελληνικό θέατρο;
Είναι σε φάση μεταβατική, όπου όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν σ΄ ένα περιβάλλον πενίας.

Δεν υπάρχουν επιχορηγήσεις, ενώ οι 250 παραστάσεις είναι ψευδαίσθηση, μια θολούρα. Τώρα αντιμετωπίζουμε ασάφεια τάσης. Αλλά η ασάφεια γεννά ασάφεια. Έχει χαθεί το στίγμα των ανθρώπων που είναι μαζί, οι παραστάσεις δεν έχουν κοινό χαρακτήρα. Η κρίση των δομών που είναι συνολική, και στον τρόπο σκέψης, και στον τρόπο δράσης, θα μας οδηγήσει σε μεγάλες ρήξεις. Είναι φανερό πως κυριαρχούν η ανασφάλεια, ο φόβος, το θράσος της επιβίωσης. Είναι σαν νά ΄χουμε δώσει στο κράτος, που είναι απρόσωπο, μεγάλες κρυμμένες ελπίδες. Όπου πάντα φταίει κάποιος άλλος.

//

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: