Daily Archives: 19 Δεκεμβρίου, 2009

«Τα καλά παιδιά δεν πηδάνε» από τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου στο θέατρο Διάνα

Η αφίσα της παράστασης

Μια ανατρεπτική  [sic] μουσική κωμωδία με τίτλο «Τα καλά παιδιά δεν πηδάνε» κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου στο θέατρο Διάνα (Ιπποκράτους 7). Το καστ των ηθοποιών πλαισιώνει σε μια εμφάνιση έκπληξη ο Γιάννης Ζουγανέλης, αλλά και ο Μάξιμος Μουμούρης. Η υπόθεση: Ο Βέρτζιλ Στάρκευ Τζούνιορ (τον υποδύεται ο Νίκος Σταθόπουλος) έψηνε ανυποψίαστος μπιφτέκια στο Burgers Inn, όταν η ευκαιρία τού χτύπησε την πόρτα. Μια συμμετοχή στο reality show «Macho Man» θα μπορούσε πράγματι να του αλλάξει για πάντα τη ζωή. Όμως πώς μπορεί να γίνει υποψήφιος «Σούπερ Αντρας» κάποιος που ντρέπεται να μιλήσει στις γυναίκες, που δεν έχει διαβάσει ποτέ του το Κάμα Σούτρα, που είναι ο ορισμός του καλού παιδιού; Για καλή του τύχη, ο παιδικός του φίλος Μαρκ Φόρεστερ (τον υποδύεται ο Γιάννης Στεφόπουλος) έχει αναπτύξει τη θεωρία του για το «τι θέλουν οι γυναίκες», αλλά και τη δική του μέθοδο για να διδάσκει γρήγορα και ανώδυνα αυτή τη θεωρία, με τη βοήθεια της Σαμάνθα (την υποδύεται η Βίκυ Κουκούτση).

Οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Το κείμενο και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Βίκυ Κουκούτση, τους στίχους ο Νίκος Σταθόπουλος, τη μουσική ο Γιώργος Θεοδωρόπουλος και τις χορογραφίες ο Σταύρος Αθανασίου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Νίκος Σταθόπουλος, Γιάννης Στεφόπουλος, Βίκυ Κουκούτση και στο ρόλο του αφηγητή ο Γιάννης Ζουγανέλης. Συμμετέχει επίσης σε «φιλική προβολή» ο Μάξιμος Μουμούρης. Στα πλήκτρα ο Γιώργος Θεοδωρόπουλος, στο μπάσο ο Βασίλης Θεοδωρόπουλος, στα ντραμς ο Θοδωρής Παπαστάθης και στο σαξόφωνο ο Γρηγόρης Δημητριάδης. [Newsroom ΔΟΛ]

Με τη φρεσκάδα μιας παλιάς φάρσας

  • Από τον Νεκτάριο-Γεώργιο Κωνσταντινίδη
  • Μολιέρος: Ζωρζ Νταντέν ή Ο Ανύπαρκτος σύζυγος, μτφρ.-σημειώσεις-επίμετρο : Ανδρέας Στάικος,εκδόσεις Κίχλη, σ. 88, 11 ευρώ

https://i0.wp.com/www.casafree.com/modules/xcgal/albums/userpics/17724/moliere.jpg

Το θέμα του απατημένου συζύγου είναι ιδιαίτερα προσφιλές τόσο στις κωμωδίες («Σχολείο Γυναικών») όσο και στις φάρσες («Η ζήλεια του Μουντζούρη») του μελαγχολικού κωμωδιογράφου της γαλλικής κλασικής σκηνής. Ο ζηλιάρης γέρος προσπαθεί να συλλάβει επ’ αυτοφώρω τη νεαρή συνήθως γυναίκα του, αλλά τελικά λόγω της αδεξιότητας και της κακής του τύχης πέφτει ο ίδιος στις παγίδες που στήνει, με αποτέλεσμα να γελοιοποιείται.

Στο «Ζωρζ Νταντέν», που γράφτηκε από τον Μολιέρο στα 1668, τα πρόσωπα αποτελούν φορείς ταξικής συμπεριφοράς και πράττουν ανάλογα με την κοινωνική τους θέση σ’ ένα συνεχώς κλιμακούμενο παιχνίδι ρόλων. Το έργο κάνει νύξεις για την πτώση των ευγενών και την άνοδο της μεσαίας αστικής τάξης. Ο ομώνυμος ήρωας είναι ένας εύπορος χωριάτης που παντρεύτηκε μια γυναίκα ευγενικής καταγωγής προκειμένου ν’ ανέλθει κοινωνικά. Το έργο συνδέεται άμεσα με την παράδοση της μεσαιωνικής και αναγεννησιακής φάρσας. Εδώ όμως έχει μεταμορφωθεί σε κοινωνικό στοχασμό, οι μάσκες έχουν εξελιχθεί σε ολοκληρωμένα και σύνθετα πρόσωπα, η απλή και σύντομη πλοκή έχει κερδίσει έκταση και ποιότητα λόγου. Μια ώριμη σάτιρα, κατά τη διάρκεια της οποίας η διασκέδαση συνυπάρχει με τη δριμεία κριτική. Ο συγγραφέας, ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής, φέρνει στην επιφάνεια με λεπτότητα και θεατρική δεξιοτεχνία τα ελαττώματα και τις μικροπρέπειες των ανθρώπων.

Το κείμενο διατηρώντας τους χυμούς και τη φρεσκάδα της παλιάς φάρσας την αναπτύσσει, την επεξεργάζεται εις βάθος, την εξευγενίζει, της προσδίδει υπαρξιακές διαστάσεις, δημιουργώντας την τραγική φάρσα. Η μετάφραση του Ανδρέα Στάικου προσαρμόζει στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα το ύφος και τον ρυθμό του κειμένου παράγοντας ένα ηχητικό αποτέλεσμα που εκφωνείται με άνεση από τους ηθοποιούς. Μια προσεγμένη δουλειά, με έμφαση στη λεπτομέρεια, που αναδεικνύει τον κωμικό τόνο και τους σαρκαστικούς υπαινιγμούς του συγγραφέα. Ενδιαφέρον και επεξηγηματικό το σημείωμα «Οι γεμιστές τομάτες του κυρίου Μολιέρου» στο Επίμετρο της έκδοσης.

  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Βιβλιοθήκη, Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009

Η βία στο αρχαίο θέατρο

  • Από τον Θάνο Φωσκαρίνη

Εργο του Γιάννη Τσαρούχη, 1962. 100 χρόνια από τη γέννησή του. Μουσείο Μπενάκη (19 Δεκ. 2009 - 13 Μαρτ. 2010)

Εργο του Γιάννη Τσαρούχη, 1962. 100 χρόνια από τη γέννησή του. Μουσείο Μπενάκη (19 Δεκ. 2009 – 13 Μαρτ. 2010)

  • Ζακλίν ντε Ρομιγύ: Η αφήγηση της Ορέστειας του Αισχύλου, μτφρ.: Ανθή Ξενάκη, εκδ. Ωκεανίδα, σ. 165, 12 ευρώ

Ολος ο κόσμος ξέρει ότι είναι σημαντικότερο και ορθότερο το να διαβάζει κανείς τα πρωτότυπα αρχαία κείμενα στις έγκυρες μεταφράσεις τους, από το να καταφεύγει στις μελέτες που έχουν γραφτεί γι’ αυτά, ώστε να μάθει τι ακριβώς λένε. Ωστόσο όλος ο κόσμος που ασχολείται με την αρχαία ελληνική γραμματεία γνωρίζει επίσης πόσο ουσιαστική είναι η συμβολή μελετητών όπως η Ζακλίν ντε Ρομιγύ στην ερμηνεία και κατανόησή τους. Και πόσο απαραίτητη είναι η προσφυγή μας στις έρευνές της.

Πολλά βιβλία της γαλλίδας ιστορικού και φιλολόγου κυκλοφορούν ήδη στην ελληνική βιβλιαγορά και η ίδια για το σύνολό του έργου της έχει τύχει θερμής υποδοχής στον τόπο μας, τόσο από την Πολιτεία όσο και από το ευρύ αναγνωστικό κοινό.

Ενα από τα βιβλία της με θέμα το αρχαίο θέατρο τιτλοφορείται «Αρχαία Ελληνική Τραγωδία» (εκδ. Καρδαμίτσα, 1997). Με τρόπο απλό, καίριο και συνάμα επιστημονικά τεκμηριωμένο παρουσιάζει μια γενική θεώρηση της τραγωδίας, των τριών Τραγικών και των χαρακτηριστικών του έργου τους. Εκτοτε η μελέτη εκείνη συμπληρώθηκε με επιμέρους έρευνες όπως: «Η Ελληνική Τραγωδία» (εκδ. Το Αστυ, 1996) «Η εξέλιξη του πάθους» (εκδ. Το Αστυ, 2000).

Τελευταία έρχεται να προστεθεί «Η αφήγηση της Ορέστειας του Αισχύλου», των εκδ. Ωκεανίδα. Η πρωτοτυπία της μελέτης σε σύγκριση με αυτές των Α. Λέσκι, Τζ. Τόμσον, Γκιλ. Μάρεϊ, Α. Μπονάρ κ. ά. στο έργο του Αισχύλου, έγκειται στο ότι δεν περιορίζεται στους στίχους του Ποιητή, δεν επιχειρεί μια στενά φιλολογική ανάλυση του έργου αλλά αφηγείται τον μύθο, παρουσιάζει τους ήρωες, αιτιολογεί τη σκηνική τους δράση μέσα από τις λέξεις του Αισχύλου και συγκρίνει το κείμενο με αυτό των άλλων δύο τραγικών, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Γιατί, ως γνωστόν, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα είναι οι μόνοι ήρωες που συναντάμε στο έργο και των τριών τραγικών.

Με τη διαφορά ότι η «Ηλέκτρα» στον Σοφοκλή, σε αντίθεση μ’ εκείνη του Αισχύλου, είναι αυτή που αποφασίζει την εκδίκηση και όχι ο Ορέστης, ενώ στην «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη η αποφασιστικότητά της στην εκδίκηση φτάνει στο σημείο να μηχανευτεί δόλια πώς να χτυπήσει ταυτόχρονα με τον Ορέστη τους υπαιτίους (σ. 84).

Η Ζ. ντε Ρομιγύ δεν λησμονεί επίσης να καταφύγει και στα ομηρικά έπη, που μας δίνουν πολλές πληροφορίες για τους ήρωες της «Ορέστειας». Υστερα από μια σύντομη, αλλά κατατοπιστική εισαγωγή στην ιστορία της συγγραφής της «Ορέστειας» του Αισχύλου, με πληροφορίες από τη ζωή του τραγικού ποιητή και της κατάστασης που επικρατούσε στην Αθήνα του 5ου αιώνα, γίνονται αναφορές σε τεχνικά στοιχεία του έργου, στον τρόπο διάρθρωσής του. Δεν απουσιάζουν, επίσης, αναφορές σε φιλολογικά ζητήματα που γεννά το κείμενο στη μορφή που μας έχει παραδοθεί.

Η Ζ. ντε Ρομιγύ διαβάζει την τραγωδία παρακολουθώντας, εξηγώντας και αναπαρασταίνοντας τα δρώμενα, εκφράζοντας με αδρές πινελιές τους ήρωες μέσα από έναν τόνο αφηγηματικό, απλό και οικείο. Διότι, για τη Ρομιγύ οι ήρωες αυτοί δεν είναι ξένοι, δεν είναι απόμακροι, αλλά είναι σύγχρονοί μας.

Φέρνει ενώπιόν μας τα πρόσωπά τους σαν να είμαστε θεατές στις κερκίδες ενός αρχαίου θεάτρου και μας εξηγεί τους λόγους για τους οποίους αντιδρούν σκηνικά έτσι και όχι αλλιώς και συνάμα υποβάλλει διακριτικά τους λόγους μιας σκηνοθετικής ερμηνείας του έργου.

Οι παρατηρήσεις και οι επεξηγήσεις της πάνω στη συμπεριφορά τους ισορροπούν ανάμεσα σε μια ερμηνεία κλειστού ή ανοιχτού θεάτρου, χωρίς ποτέ να ξεφεύγει από τη γραμμή του κειμένου. Επειδή η συγγραφέας γνωρίζει καλά τη μακριά πορεία του μύθου και τα ίχνη που αυτός έχει αφήσει στην ευρωπαϊκή, και γενικά την παγκόσμια δραματουργία, ξέρει να αναγνωρίζει τα περιορισμένα όρια ερμηνείας που έχουν τα θεατρικά έργα και οι σκηνικοί ήρωες, που γράφτηκαν μεταγενέστερα, βασισμένα στον Αισχύλο και τον Σοφοκλή, όπως είναι λ.χ. του Σαρτρ, του Ο’ Νιλ ή του Ανούιγ.

Βασικό χαρακτηριστικό στη δραματική ποίηση του Αισχύλου είναι η θέση του χορού. Ο χορός διαδραματίζει καίριο ρόλο στην τραγωδία: «κατά τη διάρκεια της δράσης αναδεικνύει εκείνον που είναι ένοχος, κι αυτό που εύχεται ώστε να αποφευχθεί η καταστροφή (σ. 90). Είναι [επίσης] ο μόνος που γνωρίζει τα πάντα -όλο το παρελθόν και όλο το παρόν [των ηρώων]-, και είναι κατά συνέπεια ο μόνος που μπορεί να κάνει συσχετισμούς και να προσδώσει μια συγκεκριμένη ενότητα στην εξέλιξη των σκηνών».

Η προσοχή και η ακρίβεια με την οποία εξετάζει την τριλογία της «Ορέστειας» την οδηγεί να αντιπαραβάλει το πρωτότυπο με τις μεταφράσεις του έργου που έχουν γίνει στα γαλλικά, ανιχνεύοντας έτσι την εγκυρότητα της απόδοσης λέξεων, εννοιών και ρυθμού που χρησιμοποιούν μεταφραστές, όπως ο Αραν και ο Κλοντέλ, αλλά και την πολυσημία που έχουν στα ελληνικά ονόματα, όπως: Ερινύες και Ευμενίδες, εξηγώντας τον λόγο για τον οποίο ο αρχαίος τραγικός επέλεξε τελικά τη δεύτερη για να τιτλοφορήσει το τρίτο μέρος της τριλογίας του.

Η «Ορέστεια» του Αισχύλου, κατά τη Ρ., «θέτει ένα πρόβλημα που είναι διαχρονικό και ιδίως δικό μας: το πρόβλημα της βίας. (…) Ο Αισχύλος πάντοτε αντιτάχτηκε με σθένος στις διάφορες μορφές βίας». Με βάση αυτή τη θέση η αφήγηση του μύθου και των σκηνικών δρωμένων από τη Ρ. είναι μια ψυχολογική ερμηνεία των ηρώων της τριλογίας με τρόπο σύγχρονο και θα ‘λεγα επίκαιρο.

Η μετάφραση της Ανθής Ξενάκη είναι εξαιρετική, με μόνη ένσταση στην επιλογή μεταφρασμένων στα νεοελληνικά στίχων της «Ορέστειας». Αυτό όμως δεν στερεί τον αναγνώστη από την απόλαυση του κειμένου, ούτε μειώνει το ενδιαφέρον του στο να καταφύγει στο πρωτότυπο ή σε άλλες νεοελληνικές μεταφράσεις της «Ορέστειας».

Η αφήγηση της «Ορέστειας» του Αισχύλου της Ζακλίν ντε Ρομιγύ είναι ένα απαραίτητο βοήθημα, τόσο για τους φιλολόγους και τους ανθρώπους του θεάτρου όσο και για τον ανεξοικείωτο, με την αρχαία τραγωδία, αναγνώστη.

  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Βιβλιοθήκη, Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009

Ακαρπες οι ανασκαφές για τον εντοπισμό των οστών του Λόρκα

  • Δεν απέδωσαν καρπούς οι δίμηνες έρευνες για τον εντοπισμό του ομαδικού τάφου στον οποίο εικάζεται ότι θάφτηκε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, αφήνοντας άλυτο ένα από τα διασημότερα μυστήρια του Ισπανικού Εμφυλίου. Οι Αρχές της περιοχής γύρω από τη Γρανάδα ανακοίνωσαν την Παρασκευή ότι «δεν βρέθηκε ούτε ένα οστό, ούτε ένα κομμάτι ρούχου, ούτε μία σφαίρα».
  • Η έρευνα, που είχε βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας στην Ισπανία, είχε γίνει κατόπιν αιτήματος ιστορικών και κάποιων νεκρών που πιστεύεται ότι εκτελέστηκαν και θάφτηκαν μαζί με τον Λόρκα. Η τοποθεσία στην οποία ξεκίνησαν τον Οκτώβριο οι ανασκαφές επιλέχθηκε βάσει δηλώσεων μάρτυρα που ήταν παρών όταν θάφτηκε ο συγγραφέας. Εφόσον δεν βρέθηκε τίποτα στην τοποθεσία, ανέφεραν οι Αρχές, οι ανασκαφές δεν θα συνεχιστούν αλλού.
  • Ο Λόρκα δολοφονήθηκε τους πρώτους μήνες του Ισπανικού Εμφυλίου (1936-39) από υποστηρικτές του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο, αλλά η σορός του δεν εντοπίστηκε ποτέ -όπως και περίπου 100.000 άλλων, Ισπανών και ξένων. Ιστορικοί και ερευνητές εικάζουν είτε ότι ο Λόρκα δολοφονήθηκε σε κάποιο άλλο μέρος, είτε η σορός του μεταφέρθηκε αλλού.

Θεατρικές παραισθήσεις στο Μέγαρο Μουσικής

  • Διαφορετικές μορφές τέχνης, συγκίνηση και χιούμορ συνυπάρχουν αρμονικά στην παράσταση του γερμανικού θιάσου Familie Fl z

Eίναι όλος ο κόσμος μια σκηνή; Απάντηση στο αρχετυπικό ερώτημα επιχειρεί να δώσει το «Θέατρο των παραισθήσεων» («Τeatro Delusio»), η γοητευτική παράσταση την οποία θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει το αθηναϊκό κοινό σε λίγες ημέρες στο Μέγαρο Μουσικής από τον γερμανικό θίασο Familie Fl z. Πρόκειται για μια διαρκώς μεταβαλλόμενη ομάδα ανθρώπων του θεάτρου η οποία περιλαμβάνει ηθοποιούς υψηλής δεξιοτεχνίας, μίμους, κλόουν, μουσικούς, σκηνοθέτες, κατασκευαστές μάσκας, χορευτές, σκηνογράφους, φωτιστές. Μέσω της ενδιαφέρουσας σύμπραξής τους, συλλογικών διαδικασιών και αέναου επαναπροσδιορισμού τεχνών και τεχνικών οι οποίες υπάρχουν εδώ και εκατοντάδες χρόνια, ο θίασος δημιουργεί πρωτότυπες θεατρικές εμπειρίες που συνδυάζουν τη συγκίνηση με το χιούμορ. Το «Θέατρο των παραισθήσεων»- μια παράσταση που έκανε πρεμιέρα το 2004 στο Βερολίνο, σημερινή έδρα του θιάσου- επιχειρεί να δείξει τον κόσμο του θεάτρου μέσα από το ίδιο το θέατρο. Εν προκειμένω παρακολουθούμε το προσκήνιο, με τους καλλιτέχνες να ερμηνεύουν θριαμβευτικά άριες από δημοφιλείς όπερες, αλλά και τα παρασκήνια, όπου τρεις τεχνικοί εργάζονται στο σκοτάδι. Οι ζωές τους, οι οποίες κατά κανόνα μένουν στην αφάνεια, στη συγκεκριμένη περίπτωση βγαίνουν στο φως, αφού από τη λαμπερή σκηνή τούς χωρίζει όλη κι όλη μια κουρτίνα.

Με έναν γοητευτικό τρόπο ο λου σμένος στη λάμψη θίασος του προσκηνίου- τρεις ερμηνευτές καταφέρνουν να παίξουν 29 ρόλουςγίνεται ένα με τον «γήινο» κόσμο των παρασκηνίων δημιουργώντας μια συνεχή εναλλαγή για την αλήθεια και το ψέμα, την τραγωδία και την κωμωδία της πραγματικής ζωής. Μέσα από μεγαλειώδεις σκηνές της όπερας, εκρηκτικές σκηνικές μάχες, δεξιοτεχνικό μπαλέτο, σκληρές αποφάσεις για την ανθρώπινη μοίρα αλλά και δυνατές ερωτικές στιγμές, η ψευδαίσθηση μπλέκεται με την πραγματικότητα.

Η Familie Fl z «γεννήθηκε» στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν μια ομάδα σπουδαστών μιμικής και υποκριτικής της Ακαδημίας Folkwang του Εσεν άρχισε να πειραματίζεται με αυτοσχέδιες μάσκες επάνω σε ένα θέμα που είχε να κάνει με την ίδια τη ζωή εν τη γενέσει της. Την ίδια χρονιά, το πρώτο έργο της ανώνυμης, ακόμη, ομάδας παρουσιάστηκε στην Ακαδημία και η επιτυχία του ήταν τέτοια ώστε γρήγορα κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον σημαντικών χορηγών. Η παράσταση με τίτλο «Η Οικογένεια Φλετς βγαίνει στο φως» την οποία παρουσίασαν το 1996, πέραν του ότι ενέπνευσε στον θίασο το σημερινό του όνομα, τον ενέγραψε και στον διεθνή θεατρικό χάρτη, με αποτέλεσμα ως σήμερα να μετράει εμφανίσεις σε 27 χώρες του κόσμου.

  • Το «Θέατρο των παραισθήσεων» θα παρουσιαστεί στις 28, 29 και 30/12 (στις 20.30) στην αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Αποτέλεσμα συλλογικής διαδικασίας

Οι δημιουργίες του θιάσου χρησιμοποιούν μέσα πέραν της γλώσσας. Ολες οι παραστάσεις είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας, στην οποία όλοι οι ερμηνευτές λειτουργούν ως συνδημιουργοί των χαρακτήρων και των καταστάσεων. Στο πλαίσιο αυτό, καθώς δεν υπάρχει σταθερός θίασος, κάθε έργο απαιτεί τη δική του διανομή. Οι συμμετέχοντες δεν εξελίσσουν μόνο τη δράση αλλά και αυτή καθεαυτή τη μέθοδο της δουλειάς κατά τη διάρκεια των προβών. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο παίζουν οι μάσκες, αναπόσπαστο «εργαλείο» του θιάσου. Η διαδικασία ξεκινά με την κατασκευή της μάσκας, συνεχίζεται μέσω των δοκιμών, ενώ το έργο έχει, πλέον, λάβει μια «παρουσιάσιμη» μορφή και ολοκληρώνεται με τη «συνύπαρξη» του καλλιτέχνη με τη μάσκα έτσι ώστε να αποτελέσουν έναν ενιαίο, «ζωντανό» χαρακτήρα…

ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009

Αμφι-Θέατρο: Ερρίκου Ιψεν «Εντα Γκάμπλερ». Θέατρο Τέχνης: Ευγένιου Ιονέσκο «Ο βασιλιάς πεθαίνει»

  • Θεατρικές πρεμιέρες
«Εντα Γκάμπλερ»

Το «Αμφι-Θέατρο» ανεβάζει σήμερα το δράμα του Ερρίκου Ιψεν «Εντα Γκάμπλερ». Το επαναστατικό για την εποχή του έργο παρουσιάζεται σε μετάφραση – σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, σκηνικά – κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Γιάννη Α ναστασόπουλου. Παίζουν: Μαρίνα Ασλάνογλου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Νικόλας Παπαγιάννης, Σωτήρης Τσακομίδης, Μαριάνθη Κυρίου, Πόπη Λυμπεροπούλου και η Ολγα Τουρνάκη. «Ο χαρακτήρας της Γκάμπλερ» – σημειώνει ο Σπύρος Ευαγγελάτος – «είναι μια από τις συγκλονιστικότερες συλλήψεις του ευρωπαϊκού θεάτρου. Η ηρωίδα είναι 29 ετών και τώρα παρουσιάζεται με πρωταγωνίστρια ανάλογης ηλικίας. Η ηλικία της σχετίζεται με τον εκρηκτικό χαρακτήρα της σ’ αυτήν την περίοδο της ζωής της. Η Εντα διαθέτει δαιμονική δύναμη, αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική. Το χαρακτήρα της σφραγίζουν η απελπισία, η πλήξη, το σαρκαστικό χιούμορ και μια παράδοξη «τρέλα». Δεν αυτοκτονεί κανείς σε ηλικία 50 ετών για τους λόγους που αυτοκτονεί η Εντα.

  • Αύριο το «Θέατρο Τέχνης» (Φρυνίχου 14 Πλάκα), ανεβάζει το έργο «Ο βασιλιάς πεθαίνει» του Ευγένιου Ιονέσκο. Ο Μπερανζέ, ένας βασιλιάς μ’ εξασθενημένη δύναμη του οποίου το βασίλειο καταρρέει, μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα. Ολόκληρο το έργο γίνεται ένα προκαθορισμένο τελετουργικό του τέλους, με το οποίο ο Ιονέσκο αλληγορεί για το φόβο του θανάτου. Μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, σκηνικά – κοστούμια Ελλης Παπαγεωργακοπούλου – Τατιάνα Σουχορούκοφ. Μουσική Κώστα Βόμβολου, κίνηση – χορογραφίες Πέρσας Σταματοπούλου, φωτισμοί Λευτέρη Παυλόπουλου, πιάνο – μουσική διδασκαλία Μαρίνας Χρονοπούλου. Παίζουν: Γεράσιμος Γεννατάς, Σοφιάννα Θεοφάνους, Λένα Παπαληγούρα, Ανδρέας Μαυραγάνης, Μαρία Κόμη – Παπαγιαννάκη, Θοδωρής Αντωνιάδης.