Daily Archives: 4 Δεκεμβρίου, 2009

Μόνον άντρες

Μόνον άντρες θα παίζουν στη «Λυσιστράτη» που πρόκειται να ανεβάσει το καλοκαίρι στην Επίδαυρο ο Γιάννης Κακλέας.

Γ. Κακλέας
Γ. Κακλέας

Ο σκηνοθέτης, που επιλέχτηκε από τον Γιάννη Χουβαρδά για να υπογράφει τη δεύτερη θερινή παραγωγή του Εθνικού μας Θεάτρου -την πρώτη θα την υπογράψει ο ίδιος, όπως πρώτοι γράψαμε, και θα είναι ο «Ορέστης» του Ευριπίδη- θέλει να ανεβάσει την πασίγνωστη αριστοφανική κωμωδία με ανδρικό θίασο, όπως ακριβώς γινόταν και στην αρχαιότητα. Πολύ ενδιαφέρον και φιλόδοξο το στοίχημα. Αναμένουμε λοιπόν!

Β. Χαραλαμπόπουλος στους «Ορνιθες»

Β. Χαραλαμπόπουλος στους «Ορνιθες»

Παραμένω στο θέμα της ανδρικής «Λυσιστράτης» που έχει στα σκαριά ο Γιάννης Κακλέας, για να σας αποκαλύψω ότι στον ομώνυμο ρόλο πρόκειται να δούμε τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Ο ηθοποιός πήγε και το περασμένο καλοκαίρι στην Επίδαυρο αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις με τον Ευελπίδη του στους «Ορνιθες» που ανέβασε ο Σωτήρης Χατζάκης. Αναμένουμε τώρα να τον δούμε να σαρώνει το αργολικό θέατρο ως Λυσιστράτη πια.

Χρ. Λιακόπουλος

Χρήστος Λιακόπουλος

Ο Χρήστος Λιακόπουλος, που είχε εμφανιστεί ολόγυμνος στο μιούζικαλ «Αντρες με τα όλα τους», πρόκειται να μείνει και πάλι ολόγυμνος στη σκηνή. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός, που ετοιμάζεται να ανεβάσει τη «Σημασία τού να είναι κανείς σοβαρός» του Οσκαρ Ουάιλντ, τον θέλει να εμφανίζεται όπως τον γέννησε η μητέρα του στην έναρξη της παράστασης, όπου θα κρατάει τον ρόλο του Τζακ Κέρνεστ. Ο ηθοποιός μπορεί να έχει ήδη την εμπειρία τού να βρίσκεται κανείς ολόγυμνος στη σκηνή, αλλά τώρα δεν θα γδύνεται μαζί με όλο τον θίασο όπως στο «Πόρτα» και το μιούζικαλ «Αντρες με τα όλα τους», αλλά μόνος του και σε μικρότερο θέατρο, σε απόσταση αναπνοής από το κοινό. Είναι μια θυσία για την τέχνη και αυτή!

Μια και ο λόγος για τη δουλειά αυτή που είναι στα σκαριά, να ενημερώσω και για τον υπόλοιπο θίασο που θα στηρίξει το ανέβασμα του έργου του Ουάιλντ. Στην παράσταση αυτή, λοιπόν, θα δούμε τους Καίτη Ιμπροχώρη, Τέτη Σχοινάκη, Ισμήνη Καλέση, Γιώργο Μάζη, Στέφανο Κακαβούλη.

Φθινοπωρινή ιστορία

Καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία γνωρίζει η «Φθινοπωρινή ιστορία» στο θέατρο «Αλμα». Γι αυτό και η θιασάρχισσα, αλλά και πρωταγωνίστρια της παράστασης Κατερίνα Μαραγκού αποφάσισε ήδη να την πάει και του χρόνου, με τη σύμφωνη φυσικά γνώμη του κύριου Γιώργου Μιχαλακόπουλου που έχει την ευθύνη του ανδρικού ρόλου του έργου του Αλεξέι Αρμπούζοφ. Η εκδίκηση του καλού, να το πω αυτό;

Σημεία των καιρών. Μπορεί η επιθεώρηση «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» να μη φέρνει κόσμο στο ταμεία του «Αλίκη» -γι αυτό και αποφασίστηκε να κατέβει μετά τις γιορτές-, το ίδιο όμως ταμείο σπάει για το παιδικό μιούζικαλ «Μazoo and the zoo». Και στις τέσσερις παραστάσεις που δίνονται κάθε Σαββατοκύριακο, το θέατρο είναι γεμάτο και υπάρχει λίστα αναμονής! Σηκώνεις τα χέρια ψηλά ύστερα απ’ αυτό! Κανονικά!

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 04/12/2009

Ισραήλ: Αγωγή κατά θεάτρου επειδή ηθοποιός κάπνιζε επί σκηνής

  • Αγωγή κατά του Δημοτικού Θεάτρου της Χάιφα, η πρώτη στο είδος της, κατατέθηκε επειδή ηθοποιός κάπνιζε επί σκηνής για τις ανάγκες του ρόλου της!

Η αγωγή κατατέθηκε από τον δικηγόρο Αμος Χάουσνερ, πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου για την Πρόληψη του Καπνίσματος, εκ μέρους της συναδέλφου του Εϊνάβ Αβραχάμι, η οποία ζητεί αποζημίωση ύψους 1.000 σέκελ (176 ευρώ) για κάθε θεατή ή συνολικό ποσό 700.000 ευρώ, καθώς υπολόγισε ότι περίπου 3.800 θεατές έχουν ήδη παρακολουθήσει το έργο.

Η Αβραχάμι διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός ότι η ηθοποιός Όρλι Ζίλμπερσατζ-Μπάνια κάπνιζε επί σκηνής για περίπου 30 λεπτά για τις ανάγκες του ρόλου της στο έργο «Η παλιά γειτονιά» του Ντέιβιντ Μάμετ που παρουσιάζεται στο χωρητικότητας μόλις 158 θέσεων θέατρο.

Η Αβραχάμι δήλωσε ότι ο σκηνοθέτης του έργου θα μπορούσε να δώσει στην ηθοποιό ένα αβλαβές υποκατάστατο χωρίς καπνό, αλλά οι υπεύθυνοι της παράστασης αρνήθηκαν.

Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ επιδίκασε πριν από τρία χρόνια αποζημίωση σε μία γυναίκα που είχε εκτεθεί σε καπνό σε ένα εστιατόριο της Ιερουσαλήμ. Έκτοτε, υψηλότερα ποσά έχουν επιδικαστεί από τα δικαστήρια ως αποζημίωση σε παρόμοιες περιπτώσεις.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δικηγόρος άσκησε αγωγή κατά θεάτρου, επειδή ηθοποιός κάπνιζε επί σκηνής για τις ανάγκες του ρόλου της.

Ποιητής του παγκόσμιου θεάτρου

  • Από τον Κωνσταντίνο Μπούρα
  • Μπέρτολτ Μπρεχτ: Ποιήματα, δίγλωσση έκδοση, απόδοση: Νίκος Παππάς, Ρίτα-Μπούμη Παππά, Νάντια Βαλαβάνη, Μάριος Πλωρίτης, Οδυσσέας Ελύτης, Πέτρος Μάρκαρης, Μαρία Λουίζα Κωνσταντινίδου, ανθολόγηση: Κώστας Μηλτιάδης. Εκδόσεις Κοροντζή, σ. 160, 12 ευρώ

Εσύ που τα πάντα αψήφησες / Ξέρω πόσο το θάνατο φοβήθηκες / Μα πιότερο φοβόσουν / Μιαν ανέντιμη ζωή.

(από το ποίημα «Αντιγόνη», απόδοση: Πέτρος Μάρκαρης, σ. 79)

bertolt brecht

Σύμφωνα με τον Μάρτιν Εσλιν, «ο Μπρεχτ είναι ποιητής, πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα». Ως προλογικό κείμενο αυτού του ανθολόγιου ποιημάτων του Μπέρτολτ Μπρεχτ επιλέχθηκε ορθώς ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Μάρτιν Εσλιν «Ο Μπρεχτ και το έργο του» (σε μετάφραση του Φώντα Κονδύλη). Ο Εσλιν διατείνεται ότι: «Τα θεατρικά έργα του Μπρεχτ μπορείς να τα συζητήσεις και να τα μιμηθείς σαν πρότυπα ενός νέου είδους δραματικής κατασκευής, σκηνικής τεχνικής. Εντούτοις, η βασική τους αξία έγκειται στην ποιητική ιδιότητά τους. Η νέα δραματική σύμβαση που αντιπροσωπεύουν γίνεται αισθητή, πάνω απ’ όλα από τη γοητεία της γλώσσας της και το ποιητικό όραμα του κόσμου που μεταδίδει. Χωρίς τη σφραγίδα της μεγαλοσύνης που αποτυπώνει η ποίησή τους, τα έργα αυτά δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξασκήσουν μια τέτοια επίδραση. Ούτε καν θα τα πρόσεχε κανείς. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ιδέες του Μπρεχτ, σε άλλες περιοχές. Οι ιδέες του αποκτούν μια σπουδαιότητα, μονάχα σαν ιδέες ενός μεγάλου ποιητή» (σσ. 9-10).

Και ο Μπρεχτ είναι βεβαίως ένας μεγάλος, ένας παγκόσμιος ποιητής. Μπόλιασε την ποίηση με τη δραματικότητα των μονολόγων σκηνικών προσώπων που εξιστορούν τα πάθη τους, αυτοσαρκάζονται, ειρωνεύονται και σαρκάζουν τους καταπιεστές τους, και υπερβαίνουν τη μοίρα τους καταγγέλλοντας τους κάθε μορφής δυνάστες. Κι όταν δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα δίχτυα που τους κρατούν φυλακισμένους, καταφεύγουν σε ένα ψευδαισθητικό παράλληλο σύμπαν και στο όνειρο, σαν τη «Τζένη των Πειρατών» από την «Οπερα της Πεντάρας». Αλλοτε πάλι μονολογούν διεκτραγωδώντας τη μιζέρια μέσα στην οποία ζουν, όπως η ταλαίπωρη persona στο ποίημα «Σκέψεις που κάνει μια στριπτιζέζ την ώρα που γδύνεται» (σ. 95, σε απόδοση Πέτρου Μάρκαρη): Ξέχασα να πω του γαλατά να μη μου φέρει γάλα. / Οχι, σήμερα δε δείχνω πισινό. / Μονάχα θα τον κουνήσω μια στάλα. / Το φαΐ μού φέρνει αναγούλα στο «Κίτρινο Σκυλί».

Ομως δεν μιλάει πάντα πίσω από προσωπεία ο δραματικός, πολιτικός ποιητής Μπρεχτ. Πολλές φορές επιλέγει την άμεση επίθεση, χρησιμοποιώντας αριστοτεχνικά το στοιχείο της ειρωνείας, όπως στο ποίημα «Η Λύση» (σ. 45, σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη): Υστερ’ απ’ την εξέγερση της 17 του Ιούνη, / ο γραμματέας της Ενωσης Λογοτεχνών / έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις / που λέγανε πως ο λαός / έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης, / και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει / παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα ‘ταν τότε / πιο απλό, η κυβέρνηση/ να διαλύσει το λαό / και να εκλέξει έναν άλλον; Αυτό το «ειρωνικό ποίημα του Μπρεχτ γράφτηκε μετά την εξέγερση που έγινε τον Ιούνιο του 1953 από τους γερμανούς εργάτες ενάντια στο σταλινικό καθεστώς. Η εξέγερση αυτή σαρώθηκε από τα ρωσικά τανκς» (σ. 45).

Ως θεατρικός συγγραφέας, εισηγητής της «αποστασιοποίησης», ο Μπρεχτ δημιουργεί τη δική του ποιητική γλώσσα, η οποία εκτός από την έντονη, προφανή δραματική μονολογικότητα, διακρίνεται από μια επίσης ηθελημένη προφορικότητα, μακριά από στείρους φορμαλισμούς και αισθητικές απόψεις τού είδους «η Τέχνη για την Τέχνη». Παραδείγματος χάριν «Το τραγούδι της σούπας (το τραγούδι της διεξόδου)» καταδεικνύει την κύρια φροντίδα και το μέλημα του ποιητή να μιλήσει όσο γίνεται πιο απλά και άμεσα, για να αγγίξει μάλλον το νοητικό μέρος της συνείδησης του αναγνώστη-θεατή-ακροατή και όχι τόσο να κινητοποιήσει το συναίσθημά του.

Η πολιτική του διάσταση δεν τον εμποδίζει να γίνεται φιλοσοφικός και να στοχάζεται πάνω στα ανθρώπινα, σαν Οιδίποδας στο τρίστρατο, πριν από τον φόνο του πατέρα του, πριν από τη μυθική συνάντησή του με τη Σφίγγα. Στο ποίημα «Το άλλαγμα της ρόδας» (σ. 89, σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη), ως άλλος Σοφοκλής, γράφει ο Μπρεχτ: Στης δημοσιάς τον όχθο κάθομαι, / κοιτάω τον οδηγό ν’ αλλάζει ρόδα. / Δε μ’ αρέσει ο τόπος απ’ όπου ήρθα. / Δε μ’ αρέσει ο τόπος που πάω. / Γιατί, λοιπόν, βλέπω το άλλαγμα της ρόδας / έτσι ανυπόμονα;

Ο έρωτας και η ερωτική αγάπη δεν απουσιάζουν βεβαίως από το έργο ενός μεγάλου ποιητή. Μόνο που ο πολιτικοποιημένος Μπρεχτ έχει μια δική του αντικομφορμιστική οπτική στο ακανθώδες θέμα της σχέσης των δύο φύλων. Στο ποίημα «Για την παρακμή του έρωτα» (σ. 133) απομυθοποιεί τον αλλοτριωμένο έρωτα των αστών, ενώ στο ποίημα «Αδυναμίες» (σ. 109, σε απόδοση Νάντιας Βαλαβάνη) «ομολογεί» ποιητικώς: Καμιά δεν είχες / Εγώ είχα μία: / Αγάπησα.

Η πρωτοτυπία δεν ήταν ποτέ η πρώτη προτεραιότητα του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Δεν διστάζει να «δανειστεί», να διασκευάσει, να μεταγράψει, να αποδομήσει και να ανασυνθέσει το έργο άλλων ποιητών. Δεν διστάζει να συνεργαστεί με άντρες και γυναίκες στη συγγραφή των θεατρικών του έργων, αναφέροντας βεβαίως τα ονόματά τους στο κείμενο. Γι’ αυτόν η συγγραφή είναι μάλλον μια υπόθεση κοινωνική και συλλογική, αντίθετα από το ουτοπικό ιδεώδες του ρομαντικού ποιητή και καλλιτέχνη, του αποκομμένου από το κοινωνικό γίγνεσθαι, που εμπνέεται από κάποια «ανώτερη» πηγή, και ως προφήτης (poeta vates, για τους Λατίνους) μεταφράζει τη «θεία» βούληση για τους «πιστούς» του. Στο ποίημα «Στη γέννηση ενός γιου» (Κατά τον κινέζο ποιητή Su Tung-p’ο, 1036-1101) (σ. 81, σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη) ο Μπρεχτ δηλώνει στον υπότιτλο την «πηγή» της έμπνευσής του. Για το θέμα αυτό γράφει ο μελετητής Μάρτιν Εσλιν (σ. 16): «Οι διάφορες επιδράσεις που διαμόρφωσαν το έργο του Μπρεχτ σ’ ολόκληρη τη ζωή του, και που τις παραδέχεται ανοιχτά, είχαν σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα να τον κατηγορήσουν για λογοκλοπή και έλλειψη πρωτοτυπίας. Στην πραγματικότητα, την πρωτοτυπία του συνιστούσε η διαβολική ικανότητά του ν’ απορροφά και ν’ αφομοιώνει τα πιο διαφορετικά και φαινομενικά ασυμβίβαστα στοιχεία».

Ο ποιητής για τον Μπρεχτ πρέπει να είναι τεχνίτης, να στηρίζεται στη λογική (και όχι αποκλειστικά στο συναίσθημα) και να καλλιεργεί διαρκώς την επίκτητη δεξιοτεχνία του. Ο Μπρεχτ είναι εικονοκλάστης και ασεβής απέναντι στο ίδιο του το έργο. Ακόμα κι αν δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει κανείς για έπαρση, φαίνεται πως δεν τον χαρακτήριζε υπερβολική μετριοφροσύνη. «Ο Lion Feuchtwanger λέει πώς αντιδρούσε συνήθως ο Μπρεχτ στις επικρίσεις, μ’ εκείνη την πολύ ανορθόδοξη πολλές φορές χρήση της γραμματικής, με τα λόγια «Ego, poeta Germanus, supra Grammaticos sto». Κι όταν κάποιος, στη διάρκεια της παραμονής του στην Αμερική, με αφορμή την κυριολεκτική απόδοση ενός αγγλικού ιδιωματισμού, του υπέδειξε πως τέτοια φράση δεν υπήρχε στα γερμανικά, ο Μπρεχτ απάντησε: «Πολύ ωραία. Θα υπάρχει απ’ αυτή τη στιγμή!»» (από το προλογικό κείμενο του Μάρτιν Εσλιν, σ. 18).

Το βιβλίο αυτό, παρά τα ελάχιστα μεταφραστικά λάθη (π.χ. ο πρώτος στίχος της «στροφής» 6 τής σ. 25), παρά τις «άμουσες» αποδόσεις στίχων (π.χ. το τελευταίο δίστιχο της σ. 39, και η κακόηχη παρήχηση του σίγμα στον τελευταίο στίχο τής σ. 131) και παρά τις όποιες -συνήθεις ή μη- τυπογραφικές αβλεψίες (π.χ. στη σ. 41 «παραληφτεί» αντί «παραλειφθεί» κ.ά.) είναι ένα σημαντικό βοήθημα και εργαλείο για κάθε μελετητή, σπουδαστή ή «επαγγελματία» αναγνώστη, που ενδιαφέρεται για το ποιητικό έργο ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα.

  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Βιβλιοθήκη, Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009

ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑ: Κάθε χωριό και ένα αρχαίο θέατρο

  • Θεατρόφιλοι από γεννησιμιού τους θα πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους οι Αιτωλοακαρνάνες, αφού στον νομό τους έχουν βρεθεί ώς τώρα έξι αρχαία θέατρα.

Το Αρχαίο θέατρο Οινιάδων, στο χωριό Κατοχή, φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι παραστάσεις και συναυλίες

Το Αρχαίο θέατρο Οινιάδων, στο χωριό Κατοχή, φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι παραστάσεις και συναυλίες Μικρά, μεγάλα, ένα που βλέπει τη γέφυρα Ρίου -Αντιρρίου, άλλο τον Αχελώο, ενώ όλα ανήκουν στις αρχαίες πόλεις: Μακύνεια, Καλυδώνα, Πλευρώνα, Οινιάδες, Στράτο και Αμφιλοχικό Αργος. Βέβαια δεν είναι όλα πλήρως ανασκαμμένα και κανένα αναστηλωμένο. Αποτελούν όμως ένα πολιτιστικό κεφάλαιο στο οποίο επενδύει ο νομάρχης Θύμιος Ν. Σώκος όπως και ο Σταύρος Μπένος διά του σωματείου «Διάζωμα», οι οποίοι οργανώνουν αύριο (7 μ.μ.) μια εκδήλωση στο Παπαστράτειο Μέγαρο Αγρινίου για την παρουσίαση της έκδοσης «Τα αρχαία θέατρα της Αιτωλοακαρνανίας» του Λάζαρου Κολώνα, της Μαρίας Σταυροπούλου-Γάτση και του Γιώργου Σταμάτη.

Το πιο καλοδιατηρημένο θέατρο είναι των Οινιάδων και το πιο περίεργο είναι της Καλυδώνας. Κι αυτό γιατί:

* ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΚΑΛΥΔΩΝΑΣ έχει ορθογώνια ορχήστρα και τα εδώλιά του είναι διατεταγμένα σε σχήμα Π. Βρέθηκε στη δεκαετία του ’60 στον λόφο του Λαφρίου κατά την κατασκευή της εθνικής οδού Αντιρρίου -Ιωαννίνων, και λόγω της διάταξης των εδωλίων του ερμηνεύθηκε ως Βουλευτήριο. Η έρευνα που ακολούθησε το 2002-2003 για την αρχαία πόλη διέψευσε την αρχική εκτίμηση και κατέληξε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για θέατρο που φέρει 26 σειρές εδωλίων από ψαμμιτικούς λίθους. Η ανασκαφή του, που βρίσκεται σε εξέλιξη, δείχνει ότι η ορχήστρα είχε σκηνικό οικοδόμημα. Εχει βρεθεί ένας τοίχος που προφανώς ανήκει στο προσκήνιο και διατηρεί στοιχεία θυραίων ανοιγμάτων και κιονοστοιχίας, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους. Προς το παρόν έχουν εντοπιστεί οι θέσεις έξι ιωνικών κιόνων, ενώ ο συνολικός τους αριθμός υπολογίζεται σε δώδεκα».

* ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΑΚΥΝΕΙΑΣ βρίσκεται σε ένα μικρό πλάτωμα στην ακρόπολη της αρχαίας πόλης, πλάι σε έναν αταύτιστο ναό, γιατί προφανώς εξυπηρετούσε κάποιες λατρευτικές ανάγκες. Βλέπει τη θαλάσσια περιοχή του Πατραϊκού κόλπου και το στενό πέρασμα Ρίου – Αντιρρίου. Από το μνημείο, σώζεται το τοξοειδές κοίλο του και 14 σειρές εδωλίων. Η διαπίστωση, ότι το επίσημο πρόσωπο θα καθότανε στο ανατολικό άκρο της πρώτης σειράς των εδωλίων σε έναν λίθινο θρόνο με θέα προς τους θεατές, οδηγεί στη σκέψη ότι αρχικά δεν αποκλείεται να λειτούργησε και ως βουλευτήριο.

* ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΠΛΕΥΡΩΝΑΣ βρίσκεται κολλητά στα τείχη της Νέας Πλευρώνας (235 π.Χ.), μιας από τις μεγαλύτερες πόλεις της Αιτωλίας με τα εντυπωσιακής διατήρησης τείχη. Με εξαιρετική θέα στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου· και θεωρείται από τα πιο ενδιαφέροντα θέατρα της περιοχής γιατί το επίμηκες σκηνικό του εφάπτεται του τείχους και ενός πύργου του που σώζεται σε ύψος 5,70 μ., ο οποίος θα πρέπει να αποτελούσε βοηθητικό χώρο της σκηνής και των παρασκηνίων του. Η ορχήστρα του θεάτρου (διαμέτρου 11,60 μ.) είναι διαμορφωμένη με χώμα στο φυσικό έδαφος. Υπολογίζεται πως θα είχε 25-30 σειρές εδωλίων. Ορατές είναι μόνο 16.

* ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΟΙΝΙΑΔΩΝ είναι κτισμένο κοντά στην Αγορά της αρχαίας πόλης, με εκπληκτική θέα στις γύρω πεδινές εκτάσεις, στην παλιά κοίτη του Αχελώου ποταμού και τις παράκτιες περιοχές. Ο χώρος από την πρώτη ανασκαφή του 1900, οπόταν αποκαλύφθηκαν η σκηνή, η ορχήστρα και το μισό κοίλο, έμενε μερικώς επιχωσμένος ώς το 1987. Οι εργασίες συνεχίστηκαν το ’91-’93 και το 2002-2006 έγινε ανάταξη εδωλίων, αναλημματικών τοίχων κ.λπ. Η ορχήστρα του θεάτρου (διαμέτρου 16,14 μ.) σώζεται σε άριστη κατάσταση, όχι όμως και η σκηνή από την οποία είναι ορατά μόνο τα θεμέλια του προσκηνίου και των παρασκηνίων. Το σκηνικό οικοδόμημα ήταν ορθογώνιο, μονώροφο αρχικά, με πέντε ανοίγματα όπου τοποθετούνταν ζωγραφικοί πίνακες (το σκηνικό). Στη δεύτερη φάση έγινε διώροφο. Το θέατρο είχε πολύ καλή ακουστική και υπολογίζεται ότι θα χωρούσε 4.600 άτομα.

* ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ βρίσκεται μέσα στα τείχη της αρχαίας πόλης που βλέπει στον ποταμό Αχελώο. Είναι το μεγαλύτερο από τα αποκαλυφθέντα θέατρα του νομού και διατηρούνται σε καλή κατάσταση ορισμένες σειρές εδωλίων, η ορχήστρα και ο αποχετευτικός αγωγός. Το κοίλο του χωρίζεται σε 11 κερκίδες. Σώζονται 33 σειρές εδωλίων με 11 θρόνους (προεδρίες), μία σε κάθε κερκίδα. Υπολογίζεται ότι χωρούσε 6.000 θεατές.

* Το ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΚΟΥ ΑΡΓΟΥΣ βρίσκεται σε μια ελαιόφυτη ιδιοκτησία σε απόσταση 12 χλμ. από την Αμφιλοχία κοντά στον σημερινό οικισμό Καινούργιο. Η θέση του έχει επισημανθεί από το 1916 λόγω της υπάρξης 2-3 λαξευτών τοίχων των εδωλίων, αλλά δεν έχει ποτέ ερευνηθεί. *

  • Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ – ΡΑΣΣΙΑ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009

Βραβεία Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής

Η Ενωση Ελλήνων Θεατρικών – Μουσικών Κριτικών, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων, διοργανώνουν στις 7/12 (12μ), στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής, την τελετή απονομής των βραβείων και τιμητικών διακρίσεων των Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής 2009, καθώς και των Βραβείων «Κάρολος Κουν» 2009.

Κεντρικό πόλο ενδιαφέροντος αποτελούν τα δύο Μεγάλα Βραβεία της Ενωσης των κριτικών, για το Θέατρο και τη Μουσική, τη θεατρολογία και μουσικολογία. Αξίζει να σημειωθεί ότι στον τομέα του θεάτρου θεσπίζονται από φέτος δύο τιμητικές διακρίσεις, για το Διεθνές Θεατρικό Ρεπερτόριο και το Αρχαίο Δράμα. Ο τομέας της Μουσικής περιλαμβάνει επίσης τιμητικές διακρίσεις σε μουσικό οργανισμό της Περιφέρειας, σε δίσκο ελληνικού ενδιαφέροντος και σε νέο ή πρωτοεμφανιζόμενο μουσικό. Την τελετή θα παρουσιάσει ο Γιάννης Βούρος.

Υποψήφιοι ανά κατηγορία: Βραβείο Κουν Ελληνικού Εργου: Γιώργος Ηλιόπουλος «Μαύρο Κουτί», Μάνος Λαμπράκης «Puerto Grande», Δημήτρης Μαυρίκιος – Μάρα Βαρδάκα – Δημήτρης Πολυχρονιάδης «Το τερατώδες αριστούργημα», Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης «Λάσπη».

Βραβείο Κουν Σκηνοθεσίας Ελληνικού Εργου: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος («Εχθροί εξ αίματος»), Δημήτρης Μαυρίκιος («Το τερατώδες αριστούργημα»), Ρούλα Πατεράκη («Puerto Grande»), Μάρθα Φριντζήλα («Φορτουνάτος»).

Βραβείο Κουν Ερμηνείας Ηθοποιού σε Ελληνικό Εργο: Κώστας Καζανάς, Λαέρτης Μαλκότσης, Μαρία Πρωτόπαπα, Γιάννης Τσορτέκης.

Οσον αφορά στα βραβεία των κριτικών για τη μουσική δεν αναφέρονται υποψήφιοι, ούτε ανακοινώνεται το όνομα του νικητή. Η ανακοίνωση και η βράβευση θα γίνει την ημέρα της τελετής. Τιμητική διάκριση σε πολιτισμικό οργανισμό της περιφέρειας: Φεστιβάλ Κιθάρας Βέροια, Διεθνές Φεστιβάλ Παξών.

Τιμητική διάκριση σε δισκογραφική εργασία ελληνικού ενδιαφέροντος: «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΦΛΑΟΥΤΟ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟ», Νικολός Δημόπουλος – φλάουτο και Δημήτρης Δημόπουλος – πιάνο (IRIDA CLASSICS). Ildebrando PIZZETTI: «Concerto dell Estate» (NAXOS) με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τη μουσική διεύθυνση του Μύρωνος Μιχαηλίδη.

Τιμητική διάκριση σε μουσικολογικό σύγγραμμα: Μάρκος Δραγούμης, Κώστας Καρδάμης, «Απομνημονεύματα Δ. Λαυράγκα», «Νίκος Σκαλκώτας» (συλλογικός τόμος). Τιμητική διάκριση σε νέο η πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη: Δημήτρης Γκόγκας, Τίτος Γουβέλης, Κασσάνδρα Δημοπούλου, Λένια Ζαφειροπούλου, Αγις Καλαβρυτινός, Αλέξανδρος Μιχαηλίδης.

Για το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου δεν αναφέρονται υποψήφιοι, ούτε ανακοινώνεται το όνομα του νικητή. Η ανακοίνωση και η βράβευση θα γίνει την ημέρα της τελετής. Τιμητική Διάκριση σε Θεατρολογικό Σύγγραμμα: Αντρη Κωνσταντίνου, Μανώλης Σειραγάκης, Αγγελος Χανιώτης.

Τιμητική Διάκριση Νέου Δημιουργού: Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Σταύρος Γασπαράτος, Κατερίνα Ευαγγελάτου, Μιχάλης Οικονόμου, Αναστασία Ρεβή. Βραβείο Διεθνούς Ρεπερτορίου: Γιάννης Κακλέας, Στάθης Λιβαθινός, Νίκος Μαστοράκης, Νίκος Χατζόπουλος. Βραβείο Αρχαίου Δράματος: Νίκος Καραθάνος, Θωμάς Μοσχόπουλος, Γιάννης Παρασκευόπουλος. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 4 Δεκέμβρη 2009]

Θεατροποιημένος Αντ. Σαμαράκης

Το έργο του Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται Ελπίς» ανεβάζει στις 14/12 (9μμ) το θέατρο «Ελεύθερη Εκφραση» της Μαίρης Ιγγλέση. Η ομώνυμη συλλογή διηγημάτων (1954), σηματοδότησε την πρώτη ουσιαστικά λογοτεχνική εμφάνιση του Αντ. Σαμαράκη. Η διεισδυτική ματιά του καθιστά το κείμενο ιδιαιτέρως επίκαιρο. Μετά την επιτυχία που σημείωσε η παράσταση το καλοκαίρι στην «Τεχνόπολι» (Γκάζι), συνεχίζεται στο θέατρο (Πατησίων 212 και Λέσβου), στο χώρο πολιτισμού και τέχνης του οποίου οι θεατές ως πρόγευση της παράστασης μπορούν να δουν έκθεση για τον Αντώνη Σαμαράκη. Θεατρική απόδοση Ειρήνης Φ. Κουτσαύτη, σκηνοθεσία Μαίρης Ιγγλέση, μουσική Νότη Μαυρουδή, σκηνικά – κοστούμια Πέννυς Αμπλά, φωτισμοί Αντώνη Παναγιωτόπουλου. Παίζουν: Μαίρη Ιγγλέση, Γιάννης Τσιώμου, Τζένη Οικονόμου, Κοσμάς Χειράκης (Για όσους έχουν κάρτα ανεργίας το εισιτήριο κοστίζει 8 ευρώ).

Η Παιδική Σκηνή της «Ελεύθερης Εκφρασης» τις Κυριακές (12μ) παρουσιάζει το περιβαλλοντικού περιεχομένου έργο της Ειρήνης Κουτσάφτη «Από πού παν στο Σκουπιδο…Πρασινιστάν;». Σκηνοθεσία Γιάννη Τσιώμου, μουσική Νίκου Τάγκα, σκηνικά – κοστούμια Πέννυς Αμπλά, χορογραφίες Χριστίνας Ζούρου, φωτισμοί Αντώνη Παναγιωτόπουλου. Παίζουν: Μαίρη Ιγγλέση, Γιάννης Τσιώμου, Τζένη Οικονόμου, Κοσμάς Χειράκης.

Μνήμη Γιώργου Λαζάνη

Πέρασαν τρία χρόνια από την ημέρα που ο Γιώργος Λαζάνης έφυγε από κοντά μας. To Σάββατο, στις 12 μ., η γυναίκα του Μάρω Καμπούρη, οι συγγενείς, συνεργάτες, μαθητές και φίλοι του θα τελέσουν μνημόσυνο στον τάφο του, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Μία σπουδαία μορφή του θεάτρου μας, που το υπηρέτησε με σεμνότητα, ευαισθησία και πάθος, ποιώντας ήθος, ψυχή του «Θεάτρου Τέχνης», ο Γιώργος Λαζάνης ήταν ιδιαίτερα αγαπητός, με δύναμη που συμπαρέσυρε στο όνειρο και στο προσδοκώμενο από την τέχνη. Από τους μεγάλους δασκάλους του θεάτρου, ο Γιώργος Λαζάνης μένει στη μνήμη μας ως ο ακούραστος και σεμνός καλλιτέχνης, ο αφιερωμένος και συνεπής που συνέβαλε στην αποδοχή του πρωτοποριακού θεάτρου. Αξιος συνεχιστής του οραματιστή δασκάλου του Καρόλου Κουν, άφησε πίσω του μια πολύτιμη παρακαταθήκη σαν ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος, αλλά και σαν αγωνιστής για τη σωτηρία του «Θεάτρου Τέχνης».