Daily Archives: 27 Νοέμβριος, 2009

Η Δανδουλάκη αντιμέτωπη με φαντάσματα

  • Ερμηνεύει στους «Επισκέπτες» την γκουβερνάντα δύο περίεργων μικρών παιδιών, που κάνουν παρέα με νεκρούς. Ναι, ο Πέτρος Ζούλιας διασκεύασε και σκηνοθέτησε το «Στρίψιμο της βίδας» του Χένρι Τζέιμς

Τόλμη. Η λέξη που ταιριάζει στην Κάτια Δανδουλάκη. Πρόπερσι αποτόλμησε, όπως λέει χαμογελώντας, να «ξεκουραστεί» με μια σαρωτική σύγχρονη κωμωδία του Αλέξανδρου Ρήγα και του Δημήτρη Αποστόλου («Παρακαλώ… ας μείνει μεταξύ μας»). Φέτος ρισκάρει με μια μεταμοντέρνα διασκευή ενός δυσερμήνευτου 111 συναπτά χρόνια (από το 1898 που εκδόθηκε) αριστουργήματος της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

«Εργο κάθαρσης με τεράστια αισιοδοξία για τη ζωή», χαρακτηρίζει τους «Επισκέπτες» η Κάτια Δανδουλάκη

«Εργο κάθαρσης με τεράστια αισιοδοξία για τη ζωή», χαρακτηρίζει τους «Επισκέπτες» η Κάτια Δανδουλάκη

Το περίφημο «Στρίψιμο της βίδας», η υπαινικτική, μεταφυσική νουβέλα του Χένρι Τζέιμς, αυτός ο πρόγονος της φανταστικής λογοτεχνίας, που δίνει ακόμη τροφή για ψυχολογικές, φιλολογικές και φιλοσοφικές αναλύσεις, έργο που γέννησε θεατρικά κείμενα, κινηματογραφικές ταινίες, όπερες αλλά και κόμικς, ανεβαίνει αύριο ως θεατρική παράσταση στο θέατρο «Δανδουλάκη» με τίτλο «Επισκέπτες».

Η Δανδουλάκη σ’ αυτό το «ταξίδι με πύραυλο», όπως χαρακτηρίζει την παράσταση που διασκεύασε και σκηνοθέτησε ο Πέτρος Ζούλιας, μεταμορφώνεται σε κοκκινομάλλα γκουβερνάντα εποχής. Είναι η περίφημη πρωταγωνίστρια-αφηγήτρια του έργου, μια απροσδιόριστη φιγούρα που προσλαμβάνεται για να αναλάβει τα δύο ορφανά, τον Μάιλς και τη Φλώρα, στον στοιχειωμένο πύργο του Μπλάι.

«Οσο σταθερή είμαι στη ζωή μου τόσο επιδιώκω στη δουλειά μου τις εναλλαγές. Δεν με νοιάζει να εκτεθώ και να αποτύχω», εξηγεί εμμέσως τη φετινή θεατρική επιλογή- έκπληξη. «Κοντά 40 χρόνια εκτίθεμαι ανεπανόρθωτα. Τι άλλο μπορώ να χάσω σήμερα με τον Τζέιμς; Να με πουν υπερφίαλη; Δοκιμάζουμε, αποτυχαίνουμε, ξαναπετυχαίνουμε. Δεν έχω τέτοια κόμπλεξ».

Εξάλλου, πιστεύει ότι ο Ζούλιας «συνέθεσε ένα αριστοτεχνικό, συγκλονιστικά σύγχρονο έργο, που θα παίζεται χρόνια και πρέπει να διδάσκεται. Ρωτά από το «Γιατί βρισκόμαστε εδώ;» και το «Τι θέλουμε από τη ζωή μας; Αγάπη;»» μέχρι το «Τι είναι τα emo;»».

Οσο για τον ρόλο της τον κατατάσσει με άνεση στους πιο απαιτητικούς της καριέρας της: «Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να τον κάνω πριν από 20 χρόνια. Είναι ένας δραματικός χαρακτήρας, μέσα σε ένα νουάρ έργο με τεράστια αισιοδοξία για τη ζωή». Δεν αντέχει, άλλωστε, να παίζει έργα που δεν έχουν φως, «γιατί μαυρίζω», όπως λέει. «Αυτό είναι ένα έργο που όταν τελειώνει έχεις αγαπήσει τη ζωή. Εργο κάθαρσης».

Τα δύο παιδιά που τα «στοιχειώνουν» οι νεκροί υπηρέτες τους αλλά και η αινιγματική γκουβερνάντα τους παραμένουν και στην παράσταση «μετέωροι» και αμφίσημοι όπως και στη νουβέλα; Η γκουβερνάντα είναι διαταραγμένη; Φαντασιόπληκτη; Ερωτευμένη; Τα παιδιά είναι αθώα πλάσματα ή σατανικά διαβολάκια; Τι ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας; Ποια είναι η ψευδαίσθηση και τι η πραγματικότητα;

«Δεν μιλάμε για ένα κείμενο που έχει τα όρια του θρίλερ», διευκρινίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Πέτρος Ζούλιας. «Στο έργο τίθεται βασικά ένα μέγα φιλοσοφικό ερώτημα, που έχει να κάνει με τον Θεό και τον Διάβολο, τη ζωή και τον θάνατο. Εμπεριέχεται η υπαρξιακή αγωνία της εποχής μας. Δίνω έμφαση στη φιλοσοφική μεταφυσική διάσταση, την οποία παντρεύω με ένα μεταμοντέρνο θεατρικό παιχνίδι».

Είναι, παραδέχεται, από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχει αντιμετωπίσει ώς σήμερα. «Οταν μιλώ για «ακροβασία» το εννοώ». Δεν μπορεί να συγκρίνει τους «Επισκέπτες» με κάτι άλλο στην καριέρα της. «Εχουμε μια μη συγκρίσιμη παράσταση, με την έννοια ότι δεν είναι μόνο θρίλερ – έχω κάνει θρίλερ. Δεν είναι ούτε ψυχογράφημα. Είναι μια τολμηρή δραματοποίηση πάνω στη νουβέλα με στόχο μια παράσταση στη λογική του μεταμοντέρνου».

Στις τολμηρές σκηνικές επιλογές των «Επισκεπτών» ανήκουν και τα δύο ζευγαράκια παιδιών από 8 έως 10 ετών, που ερμηνεύουν τους ρόλους των ορφανών παιδιών, εναλλάξ. Οι μικροί Τάσος Αλατζάς και Σαββίνα Μαμνιόγλου και Κωνσταντίνος Λαγός και Ναταλία Ανστικ. «Το αγοράκι είναι ο πρωταγωνιστής της παράστασης», αποκαλύπτει ο Ζούλιας. «Ηταν ένα τρελό εγχείρημα να κρατηθούν σε ένα τόσο πολυεπίπεδο κείμενο οι πραγματικές ηλικίες. Αποφασίσαμε κι αυτό να το ρισκάρουμε». *

info: Μετάφραση Αντώνη Γαλέου, σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια Αναστασίας Αρσένη και μουσική Παναγιώτη Αυγερινού. Παίζουν ακόμα η Φωτεινή Μπαξεβάνη και η Ολυμπία Σκορδίλη.

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΓΝΑΔΗΣ: «Ακόμη και κρυφτό παίζουμε»

  • Η νέα παράστασή του, με θέμα τον έρωτα, κάνει πρεμιέρα απόψε στο Θησείον

  • Με το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα και τους αγαπημένους του ποιητές έστησε ο Δημήτρης Λιγνάδης την παράσταση «Συμπόσιο (ένα)- (Περί Ερωτος)» που απόψε ξεκινά το ταξίδι της στο θέατρο Θησείον του Μιχαήλ Μαρμαρινού στου Ψυρρή. «Οι σκέψεις προκύπτουν ανάλογα με τη διάθεση και τις υπαρξιακές μου αναζητήσεις» αναφέρει σχετικά με την επιλογή του, επισημαίνοντας ότι «ήταν ευτυχής συγκυρία να θελήσει να τις στεγάσει ο Μιχαήλ», ενώ λίγες εβδομάδες νωρίτερα ο ίδιος είχε συμμετάσχει στις παρισινές παραστάσεις τού «Πεθαίνω σα χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη , παραγωγής του Θησείου.

  • «Εξι νέοι άνθρωποι, 5.000 ετών» εξηγεί χαριτολογώντας «συναντιούνται σε ένα εντευκτήριο και συνομιλούνγια κάτι που έχει πεθάνει. Χωρίς να πολυκαταλαβαίνουμε τι ακριβώς είναι αυτό που χάθηκε, γίνεται κάτι εις μνήμην. Με ονόματα που παραπέμπουν στο “Συμπόσιο” του Πλάτωναοι χαρακτήρες δεν υποδύονται ρόλους αλλά όλοι μαζί συζητούν για τον έρωτα. Ανάμεσά τους, ποιήματα των προσωπικών μου ποιητών μπλέκονται με το κείμενοΣολωμός, Δροσίνης, Βιζυηνός, Πορφύρας, Καβάφης, Εμπειρίκος και Ελύτης». Και η γυναίκα, κάπου εκεί ανάμεσά τους, σερβίρει αλλά και διαβάζει τον «Μεγάλο Ανατολικό», μια που όλη η παράσταση την αφορά… Και όλο αυτό είναι θέατρο; «Δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν ξέρω τι είναι θέατρο. Εχει όμως αρχή, μέση και τέλος. Για μένα πάνω από όλα είναι να αφεθώ ελεύθερος και να κάνω αυτό που νιώθω, παρουσιάζοντας το κείμενο γυμνό».
  • Σκηνοθέτης μα πρώτα από όλα ηθοποιός ο Δημήτρης Λιγνάδης δεν έχει βρει, όπως σημειώνει, τη σχέση του με το θέατρο: «Αν ήξερα ποιος είναι ο δρόμος, θα κοιμόμουν πιο ήσυχος και θα έκανα πιο στρωτές, πιο εύληπτες παραστάσεις και, ίσως, πιο επιτυχημένες. Στο θέατρο δεν ζητάω την επιτυχία, την ευτυχία ζητάω» δηλώνει και καταλήγει: «Σε αυτήν την παράσταση που είναι πιο ακροαματική και λιγότερο θεαματική έξι νέοι, ακουμπώντας στον καμβά του “Συμποσίου”, συνευρίσκονται και συζητούν με αφορμή τον έρωτα. Παίζουν ακόμη και κρυφτό». Οσο για τη δική του παρουσία ξεκαθαρίζει ότι «έχω το αλλόμορφο του Σωκράτη. Δίνω τον λόγο στους άλλους. Θα έλεγα ότι είμαι ωσεί απών».

  • Στην παράσταση «Συμπόσιο (ένα)- (Περί Ερωτος)» παίζουν οι Δημήτρης Λιγνάδης, Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Σάρα Εσκενάζυ, Βύρωνας Κατρίτσης.

  • Η πρεμιέρα δίνεται απόψε στο Θησείον.
  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009

Σε 6 χρόνια έτοιμο το αρχαίο θέατρο Διονύσου

Το ευρώ σας, μέσω της κλήσης σας, θα προωθείται συντόμως όχι σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας αλλά σε μνημεία. Αυτό τον τρόπο βρήκε ο Σταύρος Μπένος, πρώην υπουργός Πολιτισμού και πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «Διάζωμα», ώστε να εξασφαλίσει χρήματα από τη νεολαία για την κληρονομιά μας. Προς το παρόν, εξασφάλισε χρηματοδότηση ύψους έξι εκατομμυρίων ευρώ για το αρχαίο θέατρο του Διονύσου από τη Νομαρχία Αθηνών.

Το θέατρο όπως είναι σήμερα.
Το θέατρο όπως είναι σήμερα.

Χθες μίλησε γι’ αυτό σε συνέντευξη Τύπου, παρουσία του υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού. Ο κ. Γερουλάνος τόνισε πως το υπουργείο «απέκτησε δύο πολύ ισχυρούς συμμάχους, το «Διάζωμα» και τη Νομαρχία Αθηνών, που ανοίγουν νέο δρόμο και αποτελούν παράδειγμα ενός διαφορετικού τρόπου, μιας νέας νοοτροπίας για το πώς βλέπουμε τον πολιτισμό».

Φωτορεαλιστική απόδοση του κοίλου όπως προβλέπεται από τη μελέτη αναστήλωσης

Φωτορεαλιστική απόδοση του κοίλου όπως προβλέπεται από τη μελέτη αναστήλωσης

Το θέατρο του Διονύσου, ένα από τα σημαντικότερα του αρχαίου κόσμου θα βγει σύντομα από την «εντατική» στην οποία βρίσκεται εδώ και χρόνια. Η γενική γραμματέας Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ανέφερε πως το καλό είναι διπλό, αφού θα αποδεσμευτούν χρήματα από το περιφερειακό πρόγραμμα Αττικής και θα δοθούν σε άλλο μνημείο. Τα έργα θα επεκταθούν σε χρονικό διάστημα έξι ετών και θα ολοκληρώσουν, σχεδόν, την αναστήλωση, οι δε παρεμβάσεις, σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα αναστηλωτή του θεάτρου Κωνσταντίνο Μπολέτη, θα είναι ήπιες και αναστρέψιμες.

Ο νομάρχης Αθηνών Γιάννης Σγουρός είπε πως η εισήγησή του εγκρίθηκε ομόφωνα από το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αθηνών και κάλεσε τον υπουργό να του υποδείξει και άλλο μνημείο για αναστήλωση. Ο Σταύρος Μπένος δήλωσε πως το «Διάζωμα» δεν θα ζητήσει ποτέ χρήματα από το κράτος. Ομως και τα χρήματα που θα εξασφαλίζει θα τα διαχειρίζεται το υπουργείο και όχι το Σωματείο. «Θελουμε να κάνουμε το παγκάρι των μνημείων» τόνισε αναφερόμενος στην ιδέα του κουμπαρά. Ανακοίνωσε επίσης πως είναι έτοιμη ακόμη μια χορηγία, της Τράπεζας Αττικής, για το θέατρο του αρκαδικού Ορχομενού.

Το αρχαίο θέατρο, όπως είπαν ο έφορος Ακροπόλεως Αλέξανδρος Μάντης και ο μελετητής του Κωνσταντίνος Μπολέτης, στην ακμή του, κατά τον 4ο αι. π.Χ. δηλαδή, χωρούσε 15.000 θεατές. Εκεί δίδαξαν έργα τους οι μεγάλοι τραγικοί όπως ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, και ο κωμικός Αριστοφάνης.

Το ιστορικό

  • Η πρώτη εγκατάσταση ανάγεται στον 6ο αι. π.Χ.
  • Περίκλεια φάση, σώζονται λίγα πράγματα.
  • 4ος αι. π.Χ., εποχή Λυκούργου: λίθινο κοίλο.
  • Ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια: μεγάλες αλλαγές στην ορχήστρα και κυρίως στη σκηνή.
  • Τέλος της αρχαιότητας: εγκαταλείπεται, καλύπτεται από επιχώσεις και η θέση του αγνοούνταν.
  • Το 1841 εντοπίζεται.
  • 1862, έναρξη ανασκαφών.
  • Μεταπολίτευση: έναρξη εργασιών αναστήλωσης.
  • Οι εργασίες αναστήλωσης θα ολοκληρωθούν σε έξι χρόνια μέσα από τέσσερα προγράμματα που έχουν ήδη εκπονηθεί και εγκριθεί από το ΚΑΣ. Επειτα από αυτό το θέατρο θα έχει αποκατασταθεί περίπου κατά το ήμισυ και με εντελώς αναστρέψιμο τρόπο.

Αγγελική Κώττη, ΕΘΝΟΣ, 26/11/2009

Συνθετική «Αναπαράσταση»

  • Τον τίτλο του έργου «Αναπαράσταση» του Γιάννη Χρήστου δανείζεται η περφόρμανς «Αναπαράσταση. Πέρα από την εικόνα». Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 29/11, στην Πινακοθήκη του Βερολίνου, σε αίθουσα έργων εποχής μπαρόκ, με την υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού. Η παραγωγή αποτελείται από τέσσερα έργα διαφόρων εποχών και περιοχών: Ιαπωνική μουσική προφορική παράδοση (gagaku), ένα σόλο κρουστών του Ιάπωνα συνθέτη Τασίο Χοσοκάβα (έργο του 1993), «Αναπαράσταση Ι, ο βαρύτονος» του σπουδαίου, πρόωρα και άδικα χαμένου συνθέτη Γιάννη Χρήστου (1965) και το έργο «Spem in alium» του Αγγλου συνθέτη Τόμας Τάλις (16ος αι.). Η «Αναπαράσταση Ι» για βαρύτονο, βιόλα και ενόργανο σύνολο του Γιάννη Χρήστου παρουσιάζεται από το μουσικό σύνολο «Kaleidoskop», με μαέστρο τον Αλέξη Αγραφιώτη και σολίστ τον βαρύτονο Jonathan de la Paz Zaens.

Πρεμιέρες, Αθήνα – Θεσσαλονίκη

«Συμπόσιον»

Μια παράσταση επηρεασμένη από το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα σε συνδυασμό με ελληνική ποίηση θα παρουσιάσει ο Δημήτρης Λιγνάδης στο θέατρο «Θησείον». Το «Συμπόσιο (Ενα). Περί έρωτος» ανεβαίνει σήμερα. Κείμενα – σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, σκηνικά – κοστούμια Kenny MacLellan, φωτισμούς Σάκη Μπιρμπίλη. Παίζουν: Δημήτρης Λιγνάδης, Βασίλης Μπουλουγούρης, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος, Γιάννης Παναγόπουλος, Γιώργος Χριστοδούλου, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Σάρα Εσκενάζυ, Βύρωνας Κατρίτσης.«Προσπάθησα – σημειώνει ο Δημήτρης Λιγνάδης – «ακουμπώντας» στους συνδαιτυμόνες του πλατωνικού συμποσίου και χρησιμοποιώντας τους αγαπημένους μου ποιητές με τους οποίους μεγάλωσα, τους γνώρισα ή τους ανακάλυψα μόνος μου και που ήρθαν να «προλογίσουν» ή να «σφραγίσουν» τις πράξεις μου, να μιλήσω περί έρωτος μέσα από τα στόματα και τα σώματα 6 νέων ηθοποιών και μιας γυναίκας. Με άλλα λόγια, βάζω – κυριολεκτικά και μεταφορικά – στο τραπέζι τους, την έννοια του έρωτα και βλέπω πώς τον εκφράζουν, πώς τον «μιλάνε» οι νέοι αυτοί μέσα από τα συγκεκριμένα ποιήματα. Δεν είναι ούτε μια φιλοσοφική, ούτε μια φιλολογική παράσταση. Δεν θα δούμε φυσικά αυτούσιους τον Αλκιβιάδη, τον Φαίδρο, τον Σωκράτη, τον Σωλομό, τον Δροσίνη, τον Εμπειρίκο, αλλά κάποιους… «αντ’ αυτών»». Ο σκελετός, απλός και συμβολικός. Ο δάσκαλος, ο Σωκράτης, έχει αποχωρήσει, ίσως πεθάνει, βρίσκεται όμως ανάμεσά τους, ωσεί παρών, και καθοδηγεί τους νέους μαθητές του να εκφραστούν ελεύθερα, απενεχοποιημένα για το ερωτικό ζητούμενο μέσα από τα ποιήματα. Στην παράσταση επικρατεί μια πένθιμη μπεκετική ατμόσφαιρα, η οποία ανατρέπεται.

  • Στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», στα πλαίσια του χειμερινού προγραμματισμού του Εθνικού Θεάτρου, η ομάδα «Κανιγκούνα» ανεβάζει σήμερα, την καυστική για την εποχή της, τα τέλη του 19ου αιώνα, κωμωδία του Ηλία Καπετανάκη «Βεγγέρα». Κωμωδία που σατίριζε την αμορφωσιά, τη βλακεία, το ξενομανή μιμητικό καθωσπρεπισμό, τις γελοιότητες της μικροαστικής τάξης στο νεοσύστατο νεοελληνικό κράτος. Σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη, σκηνικά – κοστούμια Θάλεια Ιστικοπούλου, μουσική Βασίλη Μαντζούκη. Παίζουν (αλφαβητικά): Δημήτρης Αγατζίδης, Θανάσης Δήμου, Ανθή Ευστρατιάδου, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Πέτρος Μάλαμας, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου.
  • Το προκλητικό έργο του Αλφρέντ Ζαρύ «Ο Υπμύ Βασιλιάς», το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εγκαινιάζει (πρεμιέρα σήμερα) την Πειραματική Σκηνή του, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Μετάφραση – ελεύθερη απόδοση Βάσια Μπακάκου. Διασκευή – σκηνοθεσία Γιάννης Παρασκευόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια Σοφία Παπαδοπούλου. Επιμέλεια κίνησης Κώστας Γεράρδος. Μουσική επιμέλεια Κοσμάς Ευφραιμίδης. Παίζουν: Βασίλης Γαλάτης, Αργύρης Γκαγκάνης, Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Ελένη Θυμιοπούλου, Μαρία Καραμήτρη, Βάσια Μπακάκου, Μαγδαληνή Μπεκρή, κ.ά. Ο Υμπύ, λαίμαργος και αφελής, υποκύπτει στην παραίνεση της φιλόδοξης συζύγου του να σκοτώσει τον βασιλιά της Πολωνίας. Με σύνθημα τη λέξη «Σκατά!», κηρύσσει πόλεμο και αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας, δολοφονώντας, βασανίζοντας, φορολογώντας και… τρώγοντας. Μια σουρεαλιστική ιστορία; Ενα παραμύθι χωρίς ευτυχισμένο τέλος; Μια καυστική φάρσα που ξεκινά αθώα αλλά καταλήγει τραγική.