Daily Archives: 22 Νοεμβρίου, 2009

Δημήτρης Ροντήρης

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος ο Δημήτρης Ροντήρης, είχε μια διαδρομή εξήντα χρόνων στο ελληνικό θέατρο, η οποία άφησε βαθιά ίχνη στην ιστορία του και γενικότερα στη θεατρική παιδεία του τόπου. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία του Εθνικού Θεάτρου κατά τη δεκαετία του ’30, επέβαλε το σκηνοθετικό ύφος στη σύγχρονη παρουσίαση της αρχαίας τραγωδίας και συνέβαλε στην προβολή του αρχαίου δράματος σε όλο τον κόσμο. Ο Ροντήρης πρωτοβγήκε στη σκηνή το 1919. Το 1923 εντάχθηκε στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και το 1928 έκανε το επίσημο σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το μουσικό δράμα του Καλομοίρη «Το δαχτυλίδι της μάνας». Το 1932 ξεκίνησε την καριέρα του στο νεοϊδρυθέν τότε Εθνικό Θέατρο. Το 1936 στο Ηρώδειο, και το 1938 για πρώτη φορά στα νεότερα χρόνια στην Επίδαυρο, παρουσίασε την Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Μεταπολεμικά ανέλαβε διευθυντής του Εθνικού και το 1954 εγκαινίασε το Φεστιβάλ Επιδαύρου με τον «Ιππόλυτο». Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1981 (Πέμπτη, 26/11, ΕΤ-1, 19.00).

Εργα κοινωνικού προβληματισμού

«Τα ορφανά»

Τα θεατρικά έργα που επέλεξε ο Κοραής Δαμάτης για τη φετινή σεζόν ασχολούνται με την ποικιλία έκφρασης διαφορετικών συγγραφέων πάνω σε θέματα συμπεριφοράς ανθρώπων του περιθωρίου: «Τα Ορφανά», «Εσύ και τα σύννεφά σου», «Ρόζα Λούξεμπουργκ», «Τα γράμματα της φυλακής», αλλά και μουσικές βραδιές και πολλές εκθέσεις. Από το «Καμπαρέ της Καρδιάς» (με τη Νικόλ Κονστάντε) μέχρι τις εκθέσεις ζωγραφικής αλλά και φωτογραφίας. Ο άξονας επιλογής είναι μια πολυδιάστατη παρουσία στο χώρο του πολιτισμού, αλλά και η συνάντηση με τη σκέψη άλλων χωρών.

Τα «Ορφανά» του Λάιλ Κέσλερ (μετάφραση Μαργαρίτα Δαλαμάγκα – Καλογήρου), είναι έργο δυνατό, ιδιότυπο, στέρεα δομημένο, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Εργο με αναπάντεχες κωμικές σκηνές, αλλά και στιγμές έντονα φορτισμένες, θεραπευτικά συγκινησιακές, που προσφέρει τρεις πολύ αξιόλογους ρόλους στους ηθοποιούς που τους ερμηνεύουν (Παναγιώτης Μπρατάκος – Φίλιπ, Στέλιος Καλαϊτζής – Τρητ, Κώστας Ανταλόπουλος – Χάρολντ). O Κοραής Δαμάτης είναι σκηνοθέτης που γνωρίζει καλά να στήνει τόσο σκηνές πολυπρόσωπες όσο και σκηνές ολιγοπρόσωπες αλλά υψηλής θερμοκρασίας, και να διδάσκει στους ηθοποιούς το κείμενο με έμφαση στα απροσδόκητα των καταστάσεων, στις αστραπιαίες αλλαγές ψυχισμού, να δίνει βάθος στο κείμενο και να δραματοποιεί χωρίς υπερβολές ακόμη και τις σιωπές.

Δύο ορφανά αδέλφια επιβιώνουν, το ένα χάρη στο άλλο, αλλά και εις βάρος του. Το έργο έχει μια εξαιρετική δομή: ο ένας αδελφός, μικροκλέφτης και βίαιος, έχει υιοθετήσει τη δύναμη και τον κυνισμό τού «έξω» κόσμου, ο δεύτερος, αγαθός και αποκλεισμένος, ζει με την καρτερία, την αδράνεια και την αθωότητα έως αφέλεια του «έσω». Ο μεγάλος αδελφός εμποδίζει τον μικρό να βγει από το σπίτι – καταφύγιο, κρατώντας τον ουσιαστικά δέσμιο μιας τεχνητής πραγματικότητας, εμποδίζοντάς τον ακόμη και από την γνώση. Ο ένας επιβιώνει, γιατί υπάρχει ο άλλος. Μέχρι που εισβάλλει ο «ξένος» παρόμοιας μοίρας, αλλά «επιτυχημένος» του περιθωρίου και ανοίγει τα παράθυρα του καταφυγίου τους για να φανερωθεί όλη η τρυφερότητα και η στοργή, ο φόβος και η έγνοια του ενός προς τον άλλο.

«Εσύ και τα σύννεφά σου»

Με εντατικούς ρυθμούς συνεχίζονται και οι πρόβες του έργου, (η πρεμιέρα του οποίου αναμένεται για το Δεκέμβρη), «Εσύ και τα σύννεφά σου» του EricWestphal, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, με τους Αντιγόνη Βαλάκου, Αναστασία Πανταζοπούλου, Δημήτρη Μπικηρόπουλο και Αντώνη Θεοδωρακόπουλο. Εργο σκληρό, ευφυές, ποιητικό αλλά και απροσδόκητα κωμικό, ψηλαφίζει την ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο βαθύ και, ταυτόχρονα, ανάλαφρο σαν σε ένα ευφυές παιχνίδι. Είναι η ιστορία δύο ώριμων γυναικών, αδελφές μεταξύ τους, που ζουν χρόνια μόνες στο σπίτι που τους άφησε ο πατέρας τους, σχεδόν «έγκλειστες».