Daily Archives: 6 Νοεμβρίου, 2009

Οικολογικό παραμύθι

  • Οι Μορφές Εκφρασης παρουσιάζουν την παράσταση «Ο Πουλτσινέλα και το γελαστό δάσος». Πρόκειται για ένα μαγικό παραμύθι γεμάτο χορό και μουσική, που αποτυπώνεται με βιωματικό τρόπο στις ψυχές των παιδιών.

Οικολογικό παραμύθι

Οι «μορφές εκφρασης» δημιουργήθηκαν από τον ηθοποιό Θωμά Κινδύνη. Στόχος η ανάδειξη των τεχνών – της μουσικής, του χορού και του θεάτρου – ως ένα μέσο ανάτασης και ανάπτυξης του ανθρώπινου πνεύματος με απώτερο σκοπό την αυτογνωσία.

Από το 1996 οι «Μορφές Εκφρασης» παρουσιάζουν την δική τους πρόταση για τις σχέσεις των ανθρώπων, την αισθητική και τον πολιτισμό μέσα από παραγωγές εμπνευσμένες από τον κόσμο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας αλλά και τις παραδόσεις του κόσμου καθώς και μέσα από σεμινάρια, εκπαιδευτικές ομάδες για παιδιά & ενήλικες, ημερίδες κ.ά.

Φέτος, οι Μορφές Εκφρασης παρουσιάζουν την παράσταση «Ο Πουλτσινέλα και το γελαστό δάσος», μια μουσικοκινητική θεατρική παράσταση για παιδιά. Ο Πουλτσινέλα είναι μια μικρή ξύλινη κούκλα που ονειρεύεται να κόψει τα σκοινιά της για να ζήσει ελεύθερη. Ενα μαγικό βράδυ κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και ξεκινάει όλο χαρά για την καινούργια του ζωή. Οταν όμως φτάνει στο δάσος, μια δυσάρεστη έκπληξη τον περιμένει. Το δάσος είναι γκρίζο και έρημο, τα ζώα τρομαγμένα ζουν κρυμμένα μέσα στις φωλιές τους και τα πουλιά δεν κελαηδούν ποτέ. Ο κακός ήρωας του παραμυθιού, ο Πάποκ έχει σκορπίσει το φόβο και τον τρόμο σε κάθε ζωντανό πλάσμα και ονειρεύεται να κάψει και να εξαφανίσει το δάσος για πάντα. Ετσι ξεκινάει η μεγάλη περιπέτεια του Πουλτσινέλα, που καλείται να ξανακάνει αυτό το θλιμμένο δάσος ν’ ανθίσει και να ξαναγεμίσει με γέλια και χαρά. Το μουσικοκινητικό αυτό παραμύθι είναι γεμάτο μηνύματα. Πρόκειται για ένα πρότυπο οικολογικό παραμύθι που διδάσκει στα παιδιά την έννοια της ελευθερίας αλλά και της υπευθυνότητας, τονίζει ιδιαίτερα την έννοια της φιλίας και της αγάπης για τη ζωή, ως αξίες αλλά και ιδέες που αναπτύσσουν την προσωπικότητα του παιδιού και το ωθούν σε εποικοδομητικές για το σύνολο πράξεις. Η μουσική της παράστασης είναι εμπνευσμένη κατά ένα μέρος από τον μεγάλο μουσικοπαιδαγωγό Καρλ Ορφ, είναι ζωντανή από πολλά μουσικά όργανα. Μορφές έκφρασης: Αλκμήνης 13, Κάτω Πετράλωνα, 11854 morfesekfrasis@gmail.com, www.morfesekfrasis.gr

  • Παραστάσεις: Σάββατο 18.00 Κυριακή 11.00 & 13.00,
  • Εισιτήρια: €12, €10 (τιμή ομαδικού εισιτηρίου), Διάρκεια Παράστασης: 1 ώρα και 10 λεπτά, Κρατήσεις: 210 3464002, 210 3464903
  • ΕΙΚΟΝΕΣ, ΕΘΝΟΣ<!–

Πέντε ηθοποιοί σε δεκαπέντε ρόλους

«Οταν ο Μακ συνάντησε την Μπεθ» τιτλοφορείται η παράσταση της Ράιας Μουζενίδου που ανεβαίνει από τις 23 Νοεμβρίου στη Λευκή Αίθουσα του «Δίπυλον». Η διασκευή και η παράσταση, βασισμένη στον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, πήρε στα σοβαρά υπόψη της την παρατήρηση του Φρόιντ ότι ο Μάκβεθ και η λαίδη του αποτελούν έναν «χαρακτήρα χωρισμένο σε δύο θεατρικά πρόσωπα, δύο ερμηνείες μπλεγμένες σε μια φωνή, σε ένα σώμα. Τίποτα δεν επιβιώνει μόνο του. Μια διαρκής αναζήτηση μέσα στον χρόνο για το άλλο μισό, την άλλη πλευρά του εαυτού μας, χαμένο κάπου στο μυαλό, στις αναμνήσεις, στο πριν και στο μετά» σημειώνει η Ράια Μουζενίδου. Και προσθέτει: «Η ακατανίκητη διάθεση για παιχνίδι μάς παρέσυρε σε μια παράσταση με πέντε ηθοποιούς, έναν μουσικό και δεκαπέντε ρόλους που εναλλάσσονται στη σκηνή, παίζοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας, για περίπου μιάμιση ώρα». Παίζουν: Στέλιος Ξανθουδάκης, Στέλλα Μπαλωμένου, Στέφανος Αχιλλέως, Αναστασία Μολυβδά, Ράια Μουζενίδου. Μουσική και σκηνική παρουσία: Σταύρος Μητρόπουλος (Dirty Granny Tales).

Η Μάγια Λυμπεροπούλου ως Εκάβη το καλοκαίρι

Η Μάγια Λυμπεροπούλου ως Εκάβη το καλοκαίρι

Η Μάγια Λυμπεροπούλου θα υποδυθεί την ευριπίδεια Εκάβη το καλοκαίρι. Η ηθοποιός που υπηρετεί το θέατρο με ευλάβεια πολλές δεκαετίες ενέδωσε στην πρόταση που της έγινε από τον διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ, Γιώργο Λούκο, και θα ερμηνεύσει την τραγική ηρωίδα στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη, που θα παρουσιαστεί σε κλειστό χώρο -το πιθανότερο είναι να φιλοξενηθεί στην «Πειραιώς 260»- μέσα στο καλοκαίρι.

Στον ίδιο χώρο κέρδισε τις καλύτερες των εντυπώσεων το περασμένο καλοκαίρι, κεντώντας στο έργο «Κοκτέιλ Πάρτι» και σε αυτόν ετοιμάζεται να επιστρέψει! Παραμένω στο θέμα της «Εκάβης» για να προσθέσω ότι τη σκηνοθεσία ανέλαβε να υπογράψει η Αντζελα Μπρούσκου, που έχει επιτύχει δυνατές παραστάσεις εντός και εκτός Ελληνικού Φεστιβάλ.

Η Μάγια Λυμπεροπούλου ως Εκάβη το καλοκαίρι

Για την ώρα η Μπρούσκου ετοιμάζει για το «Παλλάς» μια «πειραγμένη» θα έλεγα ανάγνωση της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων», με πρωταγωνίστριά της την Ολια Λαζαρίδου. Αναμένουμε… Μια δεύτερη σκηνή, πέρα από την Κεντρική Σκηνή του, θα αποκτήσει σύντομα το Θέατρο Βασιλάκου, και ο θεατρικός επιχειρηματίας Κώστας Μπάλλας, που έχει εμπειρία χρόνων στον χώρο, έπεισε τον Νίκο Μαστοράκη να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση της σκηνής. Οι δύο τους συνεργάστηκαν εξαιρετικά στο «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» του Οστρόφσκι, που ανέβηκε χθες στο Θέατρο Βασιλάκου κι έδωσαν τα χέρια για παραπέρα συνεργασία στη δεύτερη σκηνή, που θα φιλοξενεί εναλλακτικές παραστάσεις νεαρών κυρίως δημιουργών.

Για την ώρα, πάντως, ο Μαστοράκης έριξε το βάρος του στον «Αμπιγιέρ», που ετοιμάζει στο θέατρο «Κάππα», με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Κωνσταντίνου και τους Στέργιογλου, Μαλτέζου. Το ανέβασμα έχει προγραμματιστεί για τα τέλη του μήνα. Ο Θανάσης Αλευράς, που έχει τιμηθεί με το Βραβείο «Δημήτρης Χορν», μοιράζεται φέτος ανάμεσα σε δύο τελείως διαφορετικές δουλειές. Πρωταγωνιστεί στη «Φουρκέτα», που φιλοξενείται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Εμπορικόν», και παράλληλα πραγματοποιεί ένα one man show στη μουσική παράσταση που αγκαλιάζει ο «Σταυρός του Νότου-Ρlus».

Στην ενδιαφέρουσα δουλειά παντρεύουν τις δυνάμεις τους οι Δήμος Αναστασιάδης και Ελεωνόρα Ζουγανέλη, σε σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα, που έγραψε και σκηνοθέτησε τη «Φουρκέτα». Ποια γδύνεται περισσότερο στον ρόλο της στα «Κορίτσια ημερολογίου», που παίζονται στο θέατρο «Κιβωτός» σε απόδοση του Θοδωρή Πετρόπουλου και σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη; Η Βίλμα Τσακίρη, η οποία στη σκηνή όπου ποζάρουν όλες οι πρωταγωνίστριες αποκαλυπτικά, εκείνη είναι περισσότερο τολμηρή και βγαίνει προσεκτικά γυμνόστηθη, κερδίζοντας τις καλύτερες των εντυπώσεων και υποκριτικά αλλά και σωματικά, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της – είναι και γιαγιά να τονίσω! Ναι, ναι ισχύει! Ο Λευτέρης Βογιατζής έχει αύριο πρεμιέρα στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων με το «Υστατο σήμερα» του Μπάρκερ. Από πέρυσι περιμέναμε εναγωνίως, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ! Κλείστε σύντομα θέσεις, γιατί έρχεται sold out!

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 06/11/2009

Μαγειρικοί μονόλογοι

  • Η σελίδα της Αγαθής Δημητρούκα στο θέατρο
  • Από τις 9 Νοεμβρίου στο «Cabaret Voltaire», κάθε Δευτέρα, συνδυάζεται το θέατρο με το φαγητό.

Το έργο βασίζεται στις «Συνταγές Μαγειρικής για γυναίκες συγγραφείς» που δημοσιεύονται στη «Βιβλιοθήκη» της «Ελευθεροτυπίας». Η ηρωίδα της παράστασης είναι συγγραφέας, είναι σύζυγος, μητέρα και νοικοκυρά. Μαγειρεύει και γράφει. Μαγειρεύει και σκέφτεται. Οι συνταγές μαγειρικής τής δημιουργούν συνειρμούς. Το μυαλό της ταξιδεύει σε άλλους τόπους κι άλλους χρόνους, εκεί όπου την οδηγούν τα μονοπάτια της ισπανικής λογοτεχνίας. Συνδιαλέγεται με την οικογένειά της, με το κοινό, με τους συγγραφείς που αγαπάει. Διαβάζει και μεταφράζει ποιήματα και πεζά.

Μετά την παράσταση, όποιος θέλει από το κοινό μπορεί να παραμείνει στο «Cabaret Voltaire» και να παραγγείλει φαγητό με βάση τις συνταγές της παράστασης. Σκηνοθεσία: Γιώργος Γιανναράκος. Στον ρόλο της συγγραφέως, η Αλεξία Μουστάκα. Πρωτότυπη μουσική: Δημήτρης Πάλλης. Μουσικός αυτοσχεδιασμός: Γιώργος Πούλιος, Κωνσταντίνος Τσιώλης.  Μαγειρεύει η Αγαθή Δημητρούκα. Πρώτη παράσταση: 9 Νοεμβρίου. Ωρα έναρξης: 21.00. Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5227046, 6944513308. [Βιβλιοθήκη, Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009]

Οταν εγκλωβίζομαι σε μανιέρες, θέλω να πεθάνω

  • Η Ελένη Καστάνη, αυτή η εκπληκτικής στόφας κωμική ηθοποιός, βρήκε τον «δάσκαλό» της στο πρόσωπο του Νίκου Μαστοράκη. «Είναι η πρώτη φορά που άκουσα σκηνοθέτη», ομολογεί. «Γιατί ελάχιστες φορές έχω επιτρέψει να με σκηνοθετήσουν».

«Είμαστε κωμικοί ηθοποιοί, αλλά η παράστασή μας είναι πιο δραματική από το "Αμόρε"», λέει η Ελένη Καστάνη για το αποτέλεσμα της συνεργασίας της με τον Παύλο Χαϊκάλη

«Είμαστε κωμικοί ηθοποιοί, αλλά η παράστασή μας είναι πιο δραματική από το «Αμόρε»», λέει η Ελένη Καστάνη για το αποτέλεσμα της συνεργασίας της με τον Παύλο Χαϊκάλη

Είναι… μάλλον άτακτη, αλλά, όπως δικαιολογείται, «όσοι κάνουν κωμωδία δεν σκηνοθετούνται. Το είδος έχει δικούς του κανόνες».

Η ηθοποιός παίζει στη διαχρονική σατιρική ηθογραφία του Οστρόφσκι «Σε στενό οικογενειακό κύκλο», που ανέβηκε χθες στο θέατρο «Βασιλάκου», σε σκηνοθεσία Μαστοράκη. Υποδύεται τη χωριάτα, έρμαιο του κατεργάρη συζύγου της Μπαλσόφ, Αγκραφίνα. Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη, και η πρώτη που συναντιέται στο σανίδι με τον Παύλο Χαϊκάλη-Μπαλσόφ. «Είμαι πολύ ευτυχισμένη. Δεν φαντάζεστε. Αν και πάντα έχω αγωνία. Κάθε δουλειά είναι σαν μια μικρή γέννα».

Ο Μαστοράκης, μας ξεκαθαρίζει, «είναι μεγάλος σκηνοθέτης. Είχε μια τρομερή στάση στις πρόβες. Ευγένειας, σεβασμού και σεμνότητας ταυτοχρόνως. Κι επειδή είμαι στο θέατρο αρκετά χρόνια, 25, νομίζω ότι τόσο εξαιρετικός είναι ακόμα μόνον ένας: ο Σταμάτης Φασουλής».

Στο θεατρικό του Οστρόφσκι προκειμένου ο Μπαλσόφ να γλιτώσει από τους δανειστές του μηχανεύεται την εικονική πτώχευσή του. Με αποτελέσματα ανεξέλεγκτα. Το κείμενο κατέπληξε την Καστάνη από την πρώτη ανάγνωση. «Τρελάθηκα!», αναφωνεί. «Είναι έργο του 19ου αιώνα και είναι σαν να γράφτηκε σήμερα. Ολα τα προβλήματα που θέτει είναι σημερινά: το χρήμα, ο νεοπλουτισμός, τα δάνεια, η περιβόητη τάξη των εμπόρων».

Ο ρόλος που υποδύεται, «μια χωριάτα στην καταγωγή με μοναδικό πρόβλημα το πώς θα καλοπαντρευτεί η κόρη της με πλούσιο», την προβλημάτισε στην ανατροπή που έχει στο τέλος. «Οταν αποφασίζει να μείνει με την κόρη και τον νεόπλουτο γαμπρό της, που εγκατέλειψαν τον άντρα της στο έλεος της δικαιοσύνης και πάει στη φυλακή. Μένει μαζί τους από μοναξιά, από αγωνία; Τι άλλο να κάνει; Είναι μια ανατροπή που έχει αρκετά δραματικά στοιχεία».

– Δεν επαναπαυθήκατε στην κωμική μανιέρα σας;

«Δεν θεωρώ τον εαυτό μου κωμικό ηθοποιό. Θα ‘θελα δηλαδή να γράψουν στον τάφο μου, «μια καλή ηθοποιός». Θεωρώ τιμή που με αναγορεύουν «κωμική». Αλλά δεν είμαι μόνον αυτό».

– Η παράσταση δεν πατάει, δηλαδή, στο γεγονός ότι έχει πρωταγωνιστές δύο καλούς και έμπειρους στην κωμωδία ηθοποιούς;

«Οχι. Εδώ μας λένε ότι είναι πιο δραματική από την προηγούμενη στο «Αμόρε», που έκανε πάλι ο Μαστοράκης. Δεν μπορείς σε τέτοια κλασικά έργα συνόλου να λειτουργείς πατώντας σε βεβαιότητες. Δεν θα έρθουν οι θεατές να δουν εμένα και τον Χαϊκάλη να κάνουμε βιρτουοζιτέ κωμική. Οποτε εγκλωβίζομαι σε μανιέρες, θέλω να πεθάνω. Υποθέτω ότι ο Μαστοράκης με διάλεξε για τα κωμικά στοιχεία του ρόλου. Αλλά στην πορεία προέκυψαν και τα δραματικά- δεν θα τα περίμενε. Ετσι κι αλλιώς, πάντα δουλεύω τους κωμικούς ρόλους σαν να μην είναι κωμωδίας. Ποτέ δεν θεωρώ ότι κάτι είναι δεδομένα αστείο».

– Στο θέατρο συναντιέστε με τον Χαϊκάλη πρώτη φορά.

«Γνωριστήκαμε χάρη στον Μιχάλη Παπαθανασίου και τον Θανάση Ρέππα στο «Safe Sex». Συνεχίσαμε στο καλύτερο τηλεοπτικό που έχω κάνει, το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» των Ρήγα- Αποστόλου. Ηρθε και η σειρά του θεάτρου. Τον θαυμάζω τον Παύλο. Είμαι χαϊκαλικιά. Αυτό που κάνει «το ‘χει», ενώ εγώ βασανίζομαι. Είμαι αρκετά εγκεφαλική ηθοποιός, παρ’ όλο που δεν το πιστεύουν οι περισσότεροι. Μ’ αρέσει να βασανίζομαι. Και μάλλον στην ουσία γι’ αυτό έγινα ηθοποιός. Μ’ αρέσει «ο δρόμος», το ψάξιμο για να φτιάξω ένα ρόλο. Το χειροκρότημα και η γκλαμουριά δεν με συγκίνησαν ποτέ». *

 

  • info: Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας. Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης. Παίζουν ακόμα: Φώτης Σπύρος, Ελένη Ουζουνίδου, Ηλεάνα Μπάλλα, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Ασπασία Κοκόση.
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009

Ένα «Στεφάνι» σαν σάλτο μορτάλε

  • Το δημοφιλές «Τρίτο στεφάνι», που καθιέρωσε τον Κώστα Ταχτσή, σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής στη Σκηνή Κοτοπούλη- Ρεξ του Εθνικού Θεάτρου

 

  • Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, TA NEA, 06/11/2009

Φωτογραφία

Στην περιστροφική σκηνή του Rex, ένας κόσμος φανταστικός, προσωπικός και ιστορικός ταξιδεύει πίσω και μπροστά στον χρόνο, βάζοντας στο προσκήνιο τις ιστορίες των δύο θρυλικών μυθιστορηματικών ηρωίδων, της Νίνας (Φιλαρέτη Κομνηνού) και της Εκάβης (Νένα Μεντή). Φωτογραφία: Γιώργος Καβαλιεράκης

  • Έργο αυτοβιογραφικό, με πρόσωπα από τη ζωή και τις μνήμες του συγγραφέα, το «Τρίτο στεφάνι», η υπαρκτή ιστορία του τόπου σε μυθιστορηματική γραφή, αποκτά θεατρική ζωή από πολυπρόσωπο θίασο. Μέσα από τη ματιά και τις αφηγήσεις δύο γυναικών, ξεδιπλώνεται η ιστορία τους στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Η Νίνα και η Εκάβη, θρυλικές μυθιστορηματικές ηρωίδες, ξετυλίγουν το νήμα της ζωής τους μέσα από γάμους, απιστίες, διαζύγια, οικονομικές αποτυχίες, οικογενειακά δράματα, μικροχαρές. Η προσωπική τους ιστορία είναι δεμένη μ΄ έναν «υπόγειο» τρόπο, με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας. Ο Μακεδονικός Αγώνας, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, η Μικρά Ασία, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Κατοχή περνούν μπροστά μας άλλοτε καθοριστικά και άλλοτε σαν φόντο σε ένα συναισθηματικό τοπίο.
  • Δύσκολο εγχείρημα, «σάλτο μορτάλε», όπως λέει ο Σταμάτης Φασουλής, ο οποίος έκανε τη θεατρική προσαρμογή μαζί με τον Θανάση Νιάρχο. Μάστορας των ανθρώπινων ιστοριών, συναιρεί σχεδόν φυσικά τον μύθο, την καθημερινότητα και τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. Ο έρωτας και ο θάνατος, η ελαφρότητα κι ο σπαραγμός, οι ήττες και η επιβίωση κυκλώνουν τις ιστορίες αυτών των δύο γυναικών, οι οποίες με τη σειρά τους αναφέρονται σε άλλες ιστορίες, κατακλυσμένες από απίθανες λεπτομέρειες, ψυχολογικές, ηθογραφικές, ιστορικές, συνθέτοντας έναν κόσμο φανταστικό, προσωπικό και ιστορικό. Γοητευμένος από το μυθιστόρημα, ο Σταμάτης Φασουλής διατηρεί την αίσθηση της πρώτης ανάγνωσης, σαν τότε να γεννήθηκε μέσα του η ιδέα της θεατρικής μεταφοράς.
  • «Το «Τρίτο στεφάνι» έφτασε στα χέρια μου από πολιτικούς κρατούμενους, γιατί στις φυλακές πρωτοκυκλοφόρησε. Ανοίγοντάς το, περίμενα να διαβάσω ένα πολιτικό έργο. Αντ΄ αυτού, είδα δύο κυρίες να ανταλλάσσουν ζωές με την πρώτη ματιά. Μετά όμως ανακάλυπτα ότι αυτές οι ζωές ήταν αιμάσσουσες και μιλάγανε σαν να καθορίζουν αυτές την ιστορία. Δεν αναπαράγουν ως Ελληνίδες την ιστορία αλλά ως γυναίκες. Διαβάζοντας πρώτη φορά μυθιστόρημα, είχα την εντύπωση ότι το είχα δει στο θέατρο. Είναι σαν απομαγνητοφώνηση και καλύτερα από απομαγνητοφώνηση, γιατί εδώ καταλαβαίνεις αυτά που λένε, αυτά που δεν λένε, από πού έρχονται και πολλές φορές κι αυτά που θα κάνουν, μόνο και μόνο από τη σύνταξη, που τα ΄χει όλα, δημοτική, μαλλιαρή, καθαρευουσιάνικα. Παράδειγμα: «Δεν ηδυνάμην να πω ποιος διάολος έφταιγε κι επειδή ήταν επιρρεπής και μουλάρι…»».

Φωτογραφία

«Με το «Τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή και τις «Ακυβέρνητες πολιτείες» του Τσίρκα είναι σαν να βλέπεις την τρισδιάστατη ιστορία της Ελλάδας» λέει ο Σταμάτης Φασουλής
  • Πώς μεταφέρονται σε θεατρική γλώσσα οι δονήσεις που προκαλεί το μυθιστόρημα; Πώς αποκτά δράση και ρυθμό ένα πεζό κείμενο που ξετυλίγεται μέσα από δύο αφηγήσεις;
  • Το δύσκολο ήταν, διατηρώντας τη γλώσσα, να φτιάξεις χαρακτήρες. Να «ακούγεται» ο χαρακτήρας ηχητικά – γλωσσικά. Στους μονολόγους, που είναι ελάχιστοι, κρατάω τα κείμενα του Ταχτσή. Αλλά η θεατρική ευφράδεια είναι αντίθετη με τη συγγραφική. Χρειάστηκε πολλές φορές διατηρώντας λέξεις ή φράσεις να συντμήσουμε τον λόγο, να γίνει ελλειπτικός, αλλά να μείνουν ατόφια το ύφος και η δομή.
  • Πώς αναπτύσσεται σκηνικά η ιστορία και τι παρεμβάσεις κάνατε;
  • Το έργο διατηρεί τη χρονική παλινδρόμηση του συγγραφέα στην αφήγηση. Αρχίζει το ΄52, πάει στο ΄12, στο ΄30, στο ΄36, στον πόλεμο, ξανά στο ΄50, επιστρέφει στο ΄52. Τον πηγαινοφέρνει τον χρόνο. Δεν έχει αφηγηματική σειρά. Εμείς ακολουθούμε ακριβώς τον Ταχτσή με μία μόνο παρασπονδία. Η παράσταση αρχίζει με έναν χρησμό, που στο μυθιστόρημα γίνεται το ΄37, όταν η Νίνα πάει σε μία οσία η οποία, κατά τη γνώμη της, προβλέπει το μέλλον και μόλις τη βλέπει λέει: «Κρατάς στο χέρι σου τρία στεφάνια». Μετά, αρχίζει η δράση, με την πρώτη αφήγηση της Νίνας και ύστερα μπαίνει ένθετη, η αφήγηση της Εκάβης.
  • Η Νίνα και η Εκάβη, μιλώντας για τις ζωές τους στο «Τρίτο στεφάνι», κινούνται πάνω σε ένα μωσαϊκό ιστορίας. Πώς αποδίδεται το ιστορικό στοιχείο χωρίς να εικονογραφείται ή να υποβαθμίζεται; «Κρατώντας τη γραφή του Ταχτσή, άλλοτε συντμημένη κι άλλοτε ως μονόλογο» λέει ο Σταμάτης Φασουλής. Για παράδειγμα, η Εκάβη δεν λέει πήραμε τη Θεσσαλονίκη, αλλά, «για να δω τον άντρα μου, που τον είχα επιθυμήσει, πήγα στη Θεσσαλονίκη που την είχαν πάρει». Είναι οι ίδιες που καθορίζονται από την Ιστορία, αλλά δεν θα το παραδεχτούν ποτέ. Ουσιαστικά, είναι διπλά θύματα και δεν το ξέρουν. Έχουμε δηλαδή μία άλλη ανάπτυξη από ό,τι θα είχαμε με έναν αριστερό συγγραφέα, ακόμα και προωθημένο. Έχω την εντύπωση ότι το «Τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή είναι στον αντίποδα- η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος- από τις «Ακυβέρνητες πολιτείες» του Τσίρκα. Μ΄ αυτά τα δύο βιβλία βλέπεις, σαν να φοράς γυαλιά, την τρισδιάστατη Ιστορία της Ελλάδας.

80 ήρωες από 24 ηθοποιούς

  • Σε ποια πρόσωπα εστιάζετε και πώς προσδιορίζετε τον τόπο- χώρο;
  • Και τα 80 πρόσωπα που παρελαύνουν στο έργο τα παίζουν 24 ηθοποιοί, οι περισσότεροι αλλάζοντας ρόλους. Οι μόνοι ρόλοι που μένουν σταθεροί είναι της Νίνας (Φιλαρέτη Κομνηνού), της Εκάβης (Νένα Μεντή), του Δημήτρη (Γιάννης Στάνκογλου), του Αντώνη (Γιάννης Νταλιάνης), της Ελένης (Τάνια Τρύπη). Ο τόπος είναι ένας χώρος μνήμης. Τραπέζια, άνθρωποι, ψυχές ξεπηδάνε από το πουθενά. Τα σκηνικά δεν είναι ρεαλιστικά, δεν υπάρχει δωμάτιο συγκεκριμένο, πλατεία, πόλη, αλλά όψεις, ξασπρισμένες από τον ήλιο της μνήμης. Αντίθετα στα κοστούμια, πολύχρωμα κι εντυπωσιακά, υπάρχει κάθε λεπτομέρεια της εποχής.
  • Η παράσταση τελειώνει με τις φράσεις του βιβλίου;
  • Υπάρχει η σχέση, όχι οι φράσεις. Στο φινάλε, έχω βάλει τη Νίνα να λέει αυτό που νομίζω πως είναι όλος ο Ταχτσής. Στην τελευταία σκηνή, έρχεται ο Άκης, ο εγγονός της Εκάβης (ο Άκης είναι ο συγγραφέας) και συζητάει με τη Νίνα, η οποία του λέει: «Να γράψεις για μας όλους. Πρόσεξε όμως μη γράψεις όλη την αλήθεια. Αν θες να τη σώσεις, μην τη γράψεις όλη». Η σχέση είναι του Ταχτσή, αλλά η φράση δικιά μου. Ο Θανάσης Νιάρχος βοήθησε εξαιρετικά στο να με επαναφέρει σε μια πολύ αυστηρή αντιμετώπιση του Ταχτσή. Βαθύς γνώστης του έργου και της νοοτροπίας του, λειτούργησε σαν εκπρόσωπός του και σαν δίχτυ ασφαλείας για το δικό μου σάλτο μορτάλε, όσον αφορά τη διασκευή.

Κυριακίδης σώζει!

Κακό μάτι, φαίνεται, έπεσε, την Τρίτη, στην επίσημη πρεμιέρα του «Ψηλά από τη γέφυρα» του Άρθουρ Μίλερ που παρουσιάζει ο Γρηγόρης Βαλτινός στο θέατρο «Βρετάνια» σε σκηνοθεσία του και κρατώντας τον βασικό ρόλο του Έντι. Ο Πέτρος Φυσσούν που ερμηνεύει με κύρος πρωταγωνιστικό τον δικηγόρο Αλφιέρι- τον αφηγητή του έργου-, μετά το πλούσιο χειροκρότημα που πήρε στο τέλος της παράστασης, παραπάτησε στα σκαλιά που οδηγούν από τη σκηνή στα καμαρίνια, έπεσε και έσπασε το ισχίο του- χτες μάλιστα εγχειρήθηκε με επιτυχία. Ο Γρηγόρης Βαλτινός έδρασε αστραπιαία. Και ο Στέφανος Κυριακίδης στον οποίο πρότεινε την αντικατάσταση- έμπειρος και με καλή μνήμη- δέχτηκε την πρόκληση. Έκανε όλη μέρα πρόβα και το βράδυ της Τετάρτης εμφανίστηκε στη σκηνή ως Αλφιέρι σώζοντας την κατάσταση- ούτε μία παράσταση δεν χάθηκε. Και όλα πήγαν καλά. Ενώ κανένας από τους θεατές δεν επέστρεψε το εισιτήριό του αν και ενημερώθηκαν εκ των προτέρων για την αντικατάσταση. Περαστικά στον Πέτρο Φυσσούν! [Γ.Δ.Κ.Σ., TA NEA, 06/11/2009]

ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης»: «Η σονάτα του σεληνόφωτος»

Με αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο ξεκινά το χειμερινό πρόγραμμα του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου. Το τριήμερο 6, 7,8/11 θα παρουσιαστεί «Η σονάτα του σεληνόφωτος». Το αφιέρωμα συνεχίζεται στις 14/11 με συναυλία του Μανώλη Μητσιά και την Εύα Κοταμανίδου να απαγγέλλει ποιήματα του Ρίτσου. Την παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σκηνοθέτησε η χορογράφος Εφη Καρακώστα, της οποίας οι χορογραφίες χαρακτηρίζονται από έντονη θεατρικότητα. Η ίδια μελέτησε το συγκεκριμένο ποίημα αλλά και γενικά στο έργο του Ρίτσου. Τη Γυναίκα με τα μαύρα ερμηνεύει η λυρική τραγουδίστρια η Τζένη Δριβάλα που έχει σπουδάσει και στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου κι έχει πρωταγωνιστήσει ήδη σε παραστάσεις του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Μαζί της, ο ηθοποιός – χορευτής Δημήτρης Μόσχος. Στην παράσταση με έντονη κινησιολογική δράση, ερμηνεύει κι ένα απόσπασμα από την όπερα «Φιντέλιο» του Μπετόβεν. Σκηνικά – κοστούμια Γιώργου Ζιάκα, φωτισμοί Σπύρου Μερεγκλίτση – Δημήτρη Παπαδάκη.

  • Τη «Σονάτα του σεληνόφωτος» παρουσιάζει, επίσης, (6,7,8/11) και η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης. Ο σπαρακτικός μονόλογος – αφοπλιστική εξομολόγηση για τη μοναξιά, την αναζήτηση του άλλου, τη φθίνουσα ύπαρξη παρουσιάζεται σε σκηνοθετική επιμέλεια Νικηφόρου Παπανδρέου, σκηνογραφική επιμέλεια Ιωάννας Μανωλεδάκη, βίντεο Γιάννη Πειραλή. Τη Γυναίκα υποδύεται η Εφη Σταμούλη. Στο ρόλο του Νέου ο Νέλσων Λούκας. Στον Αφηγητή ακούγεται η φωνή του Δημήτρη Ναζίρη. Επίσης, ακούγονται αποσπάσματα από τη «Σονάτα» του Μπετόβεν, που ηχογράφησε, ειδικά για την παράσταση, ο Γιώργος – Εμμανουήλ Λαζαρίδης.

15/3/1996– Τιμούν τον Γιάννη Ρίτσο

Δυναμώνει … ο θεατρικός χειμώνας

«Δούλες»

Στο θέατρο «Σφενδόνη» επαναλαμβάνεται μέχρι τις 22/11, το έργο «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη (παραστάσεις μόνο κάθε Σάββατο και Κυριακή). Παίζει και σκηνοθετεί η Αννα Κοκκίνου. Σκηνικά Νίκος Αλεξίου. Κοστούμια Χριστίνα Μαθέα. Μουσική Σύνθεση – Ενορχήστρωση – Παραγωγή Στέλλα Γαδέδη. Χορογραφία Μαριέλα Νέστορα.

  • Τις «Δούλες» του Ζαν Ζενέ θα παρουσιάζει (από 9/11, κάθε Δευτέρα – Τρίτη) το θέατρο «Αλμα». Οπως έχει συμβεί σε αρκετά ανεβάσματα αυτού του – διεθνώς πολυπαιγμένου – έργου, τις δύο υπηρέτριες θα υποδυθούν άντρες, χωρίς όμως να παριστάνουν τις γυναίκες. Ο κυρίαρχος ρόλος της κυρίας – Εύη Καραγιάννη – θα ερμηνευθεί ως σύμβολο της σύγχρονης εξουσίας, σε όλα τα επίπεδα. Αξιοσημείωτα στοιχεία της παράστασης, που αφιερώνεται στη μνήμη της Βέρας Ζαβιτσιάνου, είναι ο χορός και η μουσική. Μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη, σκηνοθεσία – χορογραφία Τάκη Λουκάτου, κοστούμια Εύης Καραγιάννη, σκηνογραφία Ελένης Νανοπούλου, αντικείμενα – έπιπλα: F+MFOS, φωτισμοί Γιάννη Λαζαρίδη – Νίκου Σταυρόπουλου, μουσική επιμέλεια Φιλιώς Κρεμύδη – Αντριάνας Μεταξά. Τους ρόλους παίζουν: Εύη Καραγιάννη, Τάκης Λουκάτος, Πάνος Κατέρης. Υψίφωνες: Χρύσα Μαστρογιάννη, Αναστασία Μονογενή, βιολί Μαρία Λάρο, Τζέκη Σουλκούκι.
  • Στο «Τρένο στο Ρουφ», παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα η πολυβραβευμένη γαλλόφωνη Καναδή συγγραφέας Καρόλ Φρεσέτ, με το «Το κολιέ της Ελένης». Μία γυναίκα από τη Δύση, που συμμετέχει σε συνέδριο σε μια ζεστή και χαοτική πόλη της Μέσης Ανατολής, χάνει ένα μικρό κολιέ με πλαστικές πέρλες. Ψάχνει αυτό το ταπεινό αντικείμενο στους πολυσύχναστους και δαιδαλώδεις δρόμους της πόλης. Ο ταξιτζής Ναμπίλ συμμετέχει σ’ αυτή την ξέφρενη κούρσα. Μια ευαίσθητη διαδρομή γνώσης και συνειδητοποίησης, που προβάλλει την ανάγκη μετατόπισης από το ανώφελο «εγώ» στο δημιουργικό «εμείς», που τόσο απουσιάζει στην εποχή μας. Μετάφραση Μαρίας Ευσταθιάδη, σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη. Κοστούμια Ντόρας Λελούδα, κίνηση Ζωής Χατζηαντωνίου, φωτισμοί Νίκου Βλασόπουλου, βίντεο Μαριάννας Στραπατσάκη. Παίζουν: Τατιάνα Λύγαρη, Βαγγέλης Ρόκκος, Ανατολή Αθανασιάδου.

 

  • Το «Σκουπίδι» του Ρόμπερτ Σνάιντερ, σε διασκευή Βαγγέλη Βαφείδη, παρουσιάζεται στον Πολυχώρο «Ράγες», στο Γκάζι, σε σκηνοθεσία Αλκυόνης Βαλσάρη, σκηνικό – κοστούμια Καλλιόπης Ζαφειροπούλου, κινησιολογία Εσθήρ Μαυροφόρου, φωτισμούς Εβίνας Βασιλακοπούλου, video design Εμμανουέλα Βογιατζάκη – Κρουκόβσκι, sound design Γιώργος Πούλιος, έρευνα μουσικής Νίκου Κακογιαννάκη. Στο ρόλο του SAD ο Βαγγέλης Βαφείδης (Δευτέρα, Τρίτη, 9μμ).
  • «Κάπου κόρην αγαπάς» – αφηγήσεις…

    timthumb«Κάπου κόρην αγαπάς»

    Αφηγήσεις για την αγάπη, τον έρωτα, της μοίρας τα γραμμένα… Η παράσταση ξεδιπλώνει επί σκηνής το πιο ζωντανό κομμάτι της Ελληνικής δημοτικής παράδοσης: τις Παραλογές! Χειμωνιάτικα βράδια με τον Άντζαρη και τη Λυγερή, το Σκλάβο, τον Ανδρόνικο, το Μοιράρη, τη Γόησσα, λαϊκά παραμύθια και παραδοσιακά τραγούδια που λαλούν τις ιστορίες με το δικό τους τρόπο. Το ούτι, το νέι, το σάζι, η κιθάρα και το τραγούδι του Παναγιώτη Κούλελη συντροφεύουν μουσικά την αφήγηση.

    Ταυτότητα της παράστασης

    Αφήγηση παραμυθιού: Ανθή Θάνου

    Ζωντανή Μουσική (ούτι, σάζι, νέι, κρουστά): Παναγιώτης Κούλελης

    Πληροφορίες της παράστασης

    Πρεμιέρα: Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009. Ημέρες: Τρίτη. Ώρα έναρξης:    9:30μμ. Διάρκεια παράστασης: 60΄. Τιμή εισιτηρίου: €12, €7 (φοιτητικό). Χώρος παραστάσεων: Χώρος Τέχνης «3ος Όροφος», Καθολικών 4. Πληροφορίες-Κρατήσεις : 2310 535747, http://www.ougaklara.gr