«Μάνα, μητέρα, μαμά», τριάντα χρόνια μετά

<!–

/ ΘΕΑΤΡΟ

–>

Ένας κόσμος οικείος, αν και λησμονημένος, αναδύεται μέσα από την πένα του Γιώργου Διαλεγμένου και το έργο του Μάνα, μητέρα, μαμά, τη θεατρική του επιτυχία των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων που, τριάντα χρόνια μετά, επανακάμπτει στη σκηνή του θεάτρου «Βεάκη» με ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη.

Η κοινωνική και οικονομική άνοδος των μικροαστών μέσα από την αντιπαροχή μπορεί να είναι μια υπόθεση «λησμονημένη», το ήθος όμως των ηρώων του Διαλεγμένου, η απληστία και η πάση θυσία «πρόοδος» των δύο αδελφών (Πάνος Σκουρολιάκος και Γιώργος Νινιός) και των συζύγων τους (Ελισάβετ Μουτάφη και Βάσω Γιουλιελμάκη), παραμένουν και σήμερα χαρακτηριστικά που αφορούν «οικεία κακά»…

Μπορεί στην εποχή που γραφόταν το έργο η αντιπαροχή να άλλαζε το τοπίο της Αθήνας, ρυθμίζοντας εκ νέου τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων, πριν από λίγα χρόνια ήταν το χρηματιστήριο και σήμερα το real estate που δίνουν κίνηση στο σπιράλ της απληστίας. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία κοινωνικής κινητικότητας (προς τα «πάνω» για αρκετούς, αλλά και προς τα «κάτω» για πολλούς άλλους, όπως έχει δείξει με μεγάλη εκφραστική δύναμη σε άλλα έργα του ο Γ. Διαλεγμένος), κάποιοι, παρά τις αντιστάσεις τους, βρίσκονται παραπεταμένοι, ένα βάρος άχρηστο για τους γύρω τους, όπως η συγκλονιστική ηλικιωμένη μητέρα του έργου (που στην τωρινή παράσταση ερμηνεύει η Ντίνα Κώνστα). Υποχωρώντας στις πιέσεις των γιων της, δίνει το σπίτι της αντιπαροχή. Με αυτήν την κρίσιμη απόφαση, αποκόπτεται από το γνώριμό της περιβάλλον, από το τοπίο των αναμνήσεων της, από τις ρίζες της. Αναγκάζεται να παραμείνει σ’ ένα χώρο ουδέτερο και ανοίκειο, γίνεται περιττή, περιττή ακόμη και στον θάνατο, αφού δεν ελπίζει πια ούτε στην ανάπαυση του τάφου της. Έτσι, άστεγη και στη ζωή και στον θάνατο, μετατρέπεται σταδιακά σε πράγμα, σε ένα κεφάλαιο που εξαντλήθηκε, αφού προηγουμένως στήριξε και ανάστησε τους άλλους.

Ακροβατώντας επιδέξια ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, «το μοναδικό θεατρικό, από όσα έγραψα, που θα αντέξει στον χρόνο», όπως δηλώνει ο ίδιος ο Γ. Διαλεγμένος σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία, δοκιμάζει για μία ακόμη φορά τις αντοχές του στη συνάντηση με το κοινό. Ένα στοίχημα που θα κερδηθεί για μία ακόμη φορά, καθώς μιλά στη «βαθιά ψυχή» της ελληνικής κοινωνίας, δείχνοντάς της με τρόπο επιδέξιο κομμάτια από το αποκρουστικό της πρόσωπο… [Η ΑΥΓΗ: 30/10/2009]

<!–

«Μάνα, μητέρα, μαμά», τριάντα χρόνια μετά

–>

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: