Monthly Archives: Νοέμβριος 2009

Θεατρικές συνταγές σε ρυθμούς σουίνγκ

  • Με ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα αποχαιρετούν τον Νοέμβριο οι θεατρικές και μουσικές σκηνές της πόλης.

Παραστάσεις

**«Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ, από σήμερα, στον «Κινητήρα Studio» (Ερεχθείου 22, Ακρόπολη – Τηλ.: 210-9248328). Η σκηνοθεσία είναι της Μίρκας Γεμεντζάκη, η μουσική του Νίκου Βελιώτη και ερμηνεύει η Ελένη Μακρή.

**«Ενα μικρό τεχνικό πρόβλημα», από σήμερα, στο «104» (Θεμιστοκλέους 104). Εργο βασισμένο σε έργα των Λίο Σμιθ, Τζέισον Κάτιμς σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπαβέλλα. Εναρξη 9.30 μ.μ.

**«Παντογνώστης και ζωντόβολος» της Κολίν Σερό, από σήμερα, στο θέατρο «Βαφείο» (Αγ. Ορους και Κωνσταντινουπόλεως 115 – Τηλ.: 210-3425637). Σκηνοθετεί ο Μιχάλης Κοιλάκος.

**«Chat» του Γουστάβο Οτ σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, στις 8.30 μ.μ., στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23). Είσοδος ελεύθερη.

**«Μαγειρικοί μονόλογοι», κάθε Δευτέρα (9 μ.μ.), στο «Cabaret Voltaire» (Μ. Αλεξάνδρου, Κεραμεικός). Σκηνοθετεί ο Γιώργος Γιανναράκος, ερμηνεύει η Αλεξία Μουστάκα και μαγειρεύει η Αγαθή Δημητρούκα που έγραψε και τα κείμενα.

  • Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΕΔΑΚΙΣ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009

Χορταστικό θέαμα με γέλιο και τραγούδι

  • Εν μέσω δύσκολων καιρών, σε εποχή ισχνών αγελάδων, αν δεν είναι «ηρωικό» το να συγκεντρώνει ένα σχήμα δεκαεννέα άτομα επί σκηνής, τι άλλο μπορεί να είναι;

Χορταστικό θέαμα με γέλιο και τραγούδι

Οι «Αγαμοι Θύται», ηρωικά πράττοντας, με το αίσθημα του χιούμορ και της διασκέδασης υψηλά ανεπτυγμένο και με νωπή τη «λαϊκή εντολή», παρουσιάζουν ένα «κωμικόν, μουσικόν, σατιρικόν» θέαμα στον «Ζυγό», θέαμα χορταστικό, με γέλιο, «καλλιγραφίες», εμπνεύσεις από την καθημερινότητα και τον έντιμο δημόσιο βίο των Καγιέν και των λαμογιέν.

Στη νέα της θητεία η μουσικοθεατρική γιάφκα της Θεσσαλονίκης δίνει τίτλο «Αλλιώς δε γίνεται» και ξαναχτυπά ανανεωμένη, ξαναμονταρισμένη, ενισχυμένη και με μπότοξ αυτοσαρκασμού χάριν του… εθνικού συμφέροντος. Σύνθημά της: «Ή σαρκάζουμε ή βουλιάζουμε». Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη στο γενικό κουμάντο, όπως πάντα, και με την αρωγή της ιστορικής φράξιας των Δημήτρη Σταρόβα, Ρούλας Μανισάνου, Στάθη Παχίδη, Χρήστου Μητρέντζη (μόνος απών ο Θοδωρής Αθερίδης) με «διαφανείς κουκούλες, τρύπιες χύτρες ταχύτητας, λαχανί και πράσινη ανάπτυξη, ανελέητοι σαν ΣΔΟΕ της σάτιρας και λυρικοί σαν νέοι υφυπουργοί περιβάλλοντος», ξαναβγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν μερίδιο δημοσιότητας στις δημοσκοπήσεις.

Μαζί τους και εξ αδιαιρέτου οι ηθοποιοί Μπέσυ Μάλφα, Ταξιάρχης Χάνος, Κρατερός Κατσούλης, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης καθώς και ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος και οι Cabaret Balkan, σε μια δυναμική, υπερκομματική συνεργασία, με πνευστά, μπουριά και άλλα όπλα μαζικής ηχητικής καταστροφής.

Η δομή του (χορταστικού) προγράμματος γνωστή από παλιά. Μουσική, τραγούδι, παρλάτες μέχρι και… χορός. Το δυνατό χαρτί της παράτασης τα κείμενα (ιδιαίτερα τα πολιτικά, η γιαγιά Ζαφείρω και ο Νονός του Ιεροκλή Μιχαηλίδη), γραμμένα κατά κύριο λόγο από τους Ι. Μιχαηλίδη, Γ. Κλήμεντο, Χ. Τολιάδη, που σχολιάζουν την επικαιρότητα εφ όλης της ύλης (κυβέρνηση, φοροδιαφυγή, σεξουαλικές σχέσεις εφήβων, αντικαπνιστικά μέτρα).

Τα τραγούδια σε μια οργανωμένη αταξία, από το «Upside down» στο «Rien de Rien», από το «Βella Chao» στη «Γοργόνα», «Από το Πάρκο στη Μυροβόλο» κι ένα μίνι αφιέρωμα στον Ζαμπέτα. Συμπέρασμα; Μετά από δεκαεννέα χρόνια, οι «Αγαμοι Θύται» πιο «ώριμοι» αλλά πάντοτε ευθύβολοι και εύστοχοι, παραμένουν μια δυνατή και άξια λόγου ομάδα σατιρικής (και όχι μόνο) κρούσης. [ΑΝΤ. ΚΑΡ., ΕΘΝΟΣ, 30/11/2009]

Η παραβολή του Ιώβ στη σκηνή

Μια παράσταση για τους «χαμένους», τους «άτυχους», τους «άρρωστους», τους «άπορους» και τους «αδικημένους», για τη διαχείριση της όποιας ήττας ή ανατροπής μέσα στη ζωή. Σε αυτά αναφέρεται ο «Ιώβ – Μια αυτοβιογραφία», που παρουσιάζεται από τις 5 έως τις 20 Δεκεμβρίου (για 12 παραστάσεις) στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (αίθουσα Ιφιγένεια Β). Η ιστορία του Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη γίνεται η αφορμή για μια σύγχρονη παράσταση με θέμα τη φθαρτή φύση της ζωής των ανθρώπων και τον φόβο τους για το «απρόοπτο» και την αυτόματη μεταβολή του βίου τους, σύμφωνα με τον Σταύρο Τσακίρη που τη σκηνοθετεί, υπεύθυνο και για τη σύνθεση και επεξεργασία των κειμένων.

«Η παραβολή του Ιώβ και η παράσταση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι», λέει ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης
«Η παραβολή του Ιώβ και η παράσταση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι», λέει ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης

Ο Ιώβ είναι μια παραβολή. Δεν είναι «η ιστορία ενός ανθρώπου», γιατί έτσι θα υπήρχε και η εσφαλμένη ανάγνωσή της σαν «μια περίπτωση». Τι μπορεί να σημαίνει σήμερα; Γιατί μπορεί να ενδιαφέρει έναν σημερινό σκεπτόμενο άνθρωπο; «Η καθημερινότητα σφύζει από περιπτώσεις ανθρώπων που μέσα σε λίγα λεπτά πέρασαν από την ευτυχία στη δυστυχία, από την υγεία στην ασθένεια, από τον πλούτο στην ανέχεια», τονίζει ο σκηνοθέτης. Και εξηγεί, όσον αφορά τη διαδικασία προσέγγισης του κειμένου μέσω της θεατρικής οδού: «Η παραβολή του Ιώβ και η παράσταση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι. Η παράσταση δεν αποτελεί διασκευή της βιβλικής ιστορίας. Το κείμενο χρησιμοποιείται ατόφιο με αρκετές συντομεύσεις. Αποδόθηκε στη σύγχρονη γλώσσα από τους ηθοποιούς που το ερμηνεύουν με τη συνεργασία του σκηνοθέτη. Η παράσταση, όμως, προέκυψε μέσα από αυτοσχεδιασμούς της ομάδας. Οι δύο αυτοί αφηγηματικοί δρόμοι συναντιούνται, όταν μέσα από τη βουβή αφήγηση της ιστορίας κάποιος ήρωας φτάνει να χρησιμοποιήσει την ιστορία του Ιώβ σαν παραβολή, σαν παράδειγμα, επικαλούμενος πάντα το πρόσωπο που μιλάει στο αυθεντικό κείμενο».

Τα κείμενα των προβολών είναι του Γιώργου Βέλτσου (από τη σύνθεση «Ησυχία»), τα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε ο Γιάννης Μετζικώφ και τη μουσική συνέθεσε ο Γιώργος Κουμεντάκης.

  • Αντ. Καρ., ΕΘΝΟΣ, 30/11/2009

Το Τρένο γεμίζει συγκίνηση

  • Μια ελεγεία στην απώλεια, το έργο της Καρόλ Φρεσέτ «Το κολιέ της Ελένης» που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη στο Θεατρικό Βαγόνι

Το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον, ηθική και οικονομική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη.

Το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον, ηθική και οικονομική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη.

Εντυπωσιασμένη. Από την ενέργεια, την οικειότητα και την αμεσότητα του χώρου. Συνεπαρμένη. Από το γεγονός ότι για πρώτη φορά άκουσε το κείμενό της στα Ελληνικά. Γοητευμένη από την παράσταση δήλωνε την Παρασκευή το βράδυ, η γαλλόφωνη Καναδή συγγραφέας Καρόλ Φρεσέτ. Η τελευταία παρακολούθησε την επίσημη πρεμιέρα του έργου της «Το κολιέ της Ελένης», μια ελεγεία για την απώλεια, τοποθετημένη στο ρεαλιστικό τοπίο μιας ρημαγμένης από τον πόλεμο πόλης, σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη, που ανέβηκε στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας – Θεάτρου το «Τρένο στο Ρουφ». Γραμμένο το 2001 στη Βηρυτό και μεταφρασμένο ήδη στα Γερμανικά, στα Πορτογαλικά, στα Αγγλικά (και τώρα και στα Ελληνικά από τη Μαρία Ευστρατιάδη), το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής, αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον, ηθική και κοινωνική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη.

Είναι ένα «μαργαριτάρι» ανθρωπισμού, γεμάτο συγκίνηση και αισιοδοξία που οδηγεί τον Βορρά να δει τον Νότο, τη Δύση να δει την Ανατολή, τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις τους αλλά και το παντοδύναμο κοινό στοιχείο τους, που είναι η ανθρώπινη υπόσταση. Ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι το θέατρο μπορεί να μην αλλάζει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί ν αλλάξει τη ματιά μας γι αυτόν.

Πάνω σε αυτούς τους δύο άξονες πάτησε η σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη (κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο), παρουσιάζοντας μια παράσταση δεμένη και μεστή.

Με προβολές που «αγκάλιαζαν» τον χώρο κι ανάλογους ήχους, δημιούργησε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, ταιριαστή στον τόπο δράσης της ιστορίας. Εκμεταλλευόμενη, όπως πάντα, το κάθε τετραγωνικό εκατοστό του θεάτρου-βαγονιού πέτυχε μια άριστη χωροταξία κι έδωσε στα πρόσωπα την άνεση να κινηθούν σωματικά αλλά «ψυχικά».

Ο Βαγγέλης Ρόκκος (Ναμπίλ) και η Ανατολή Αθανασιάδου (Σάρα) απέδωσαν με πειστικότητα τους ρόλους τους, ενώ η ίδια η Τατιάνα Λύγαρη υποδύθηκε την Ελέν, μία γυναίκα από τη Δύση, που συμμετέχει σ’ ένα συνέδριο σε μια ζεστή και χαοτική πόλη της Μέσης Ανατολής. Σε μια βόλτα της χάνει ένα μικρό κολιέ με άσπρες πλαστικές πέρλες. Σε μία τρελή αναζήτηση ψάχνει αυτό το ταπεινό και εύθραυστο αντικείμενο στους πολυσύχναστους και δαιδαλώδεις δρόμους της πόλης. Ο Ναμπίλ, ένας ταξιτζής, είναι ο οδηγός και προστάτης της σ’ αυτή την ξέφρενη κούρσα.

Η αναζήτηση την οδηγεί και σε μια πιο προσωπική αλήθεια που αφορά τη δική της ζωή και το δικό της αίσθημα απώλειας, σε μια ευαίσθητη διαδρομή γνώσης και συνειδητοποίησης. Μέσα από την κατανόηση του άλλου που μιλάει άλλη γλώσσα και έχει άλλη νοοτροπία αλλά βιώνει τα ίδια αισθήματα απώλειας, μοναξιάς και αγιάτρευτου πόνου, η Ελέν μετακινήθηκε ως προς τις αντιλήψεις της, κατάφερε να αντιμετωπίσει τους φόβους και τις αμφιβολίες της και να αποδεχτεί τις προσωπικές της απώλειες.

  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 30/11/2009

Ο Τσάβες είναι αποτυχημένος θεατρικός συγγραφέας

Την ημέρα που ο Ούγκο Τσάβες υπέγραφε στο Καράκας με τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάν 270 συμφωνίες για τη γεωργία, τη βιομηχανία, την τεχνολογία και -το πιο αμφιλεγόμενο- την ενέργεια, στην Αθήνα βρισκόταν ένας προσωπικός φίλος του Βενεζουελάνου προέδρου. Υπό μία έννοια, και συνάδελφός του. Οχι, πάντως, για να προπαγανδίσει υπέρ του.

Αμερικανοσπουδαγμένος ο Οτ, είναι σοσιαλιστής και προσωπικός φίλος του Βενεζουελάνου προέδρου

Αμερικανοσπουδαγμένος ο Οτ, είναι σοσιαλιστής και προσωπικός φίλος του Βενεζουελάνου προέδρου Ο γνωστότερος εν ζωή δραματουργός της Βενεζουέλας, ο 46χρονος Γουστάβο Οτ, αμερικανοτραφής αλλά ιδεολόγος σοσιαλιστής, ήρθε για να μετάσχει μαζί με θεατρανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο στο «Συστήμα Αθήνα» (ώς σήμερα), το πρόγραμμα παρουσίασης ελληνικών παραστάσεων σε θεατρικούς παράγοντες, με την προοπτική να μετακληθούν στο εξωτερικό.

Η συγκυρία είναι εξαιρετικά καλή, αφού πρόκειται να ανεβεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα η δημοφιλής διεθνώς «Τρυφερή σου Μολότοφ» του Οτ. Η πρεμιέρα της θα δοθεί στο «Studio Μαυρομιχάλη», αρχές το 2010, σε σκηνοθεσία Νίκου Ιορδανίδη. Μέσα από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι εργασιομανών επαγγελματιών, ο Οτ θίγει, με ευθύβολο και υπόγειο τρόπο, το χάος των σύγχρονων κοινωνιών και το αδιέξοδο των σχέσεων.

Οι κίνδυνοι του Διαδικτύου , ο «φασισμός» της καθημερινότητας και η αποξένωση βρίσκονται σταθερά στον πυρήνα της δρατουργίας του. Οπως και στο «Chat». Ενα «κοντσέρτο για 4 PC και 12 σολίστες», αποσπάσματα του οποίου θα αποδοθούν απόψε στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23) από σπουδαστές της σχολής «Δήλος».

Τομή στη βιογραφία του πολυβραβευμένου Οτ, που έχει δει έργα του να ανεβαίνουν από το Public Theater της Ν.Υόρκης μέχρι τη Comedie Francaise, συνιστά η ίδρυση το 1992 στο Καράκας του Θεάτρου San Martin, ενός «θεάτρου ουτοπίας» «για τους φτωχούς», στην καρδιά ενός βιομηχανικού «γκέτο», χωρίς εισιτήριο. «Γι’αυτό επιχορηγούμαστε από το κράτος», τονίζει.

Συνάδελφος με τον Τσάβες είναι γιατί ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, όπως μας λέει ο Οτ, «ξεκίνησε σαν θεατρικός συγγραφέας. Είχαμε τους ίδιους δασκάλους. Μάλιστα έχει γράψει 2 θεατρικά έργα». Δεν έχουν ανεβεί ποτέ, γιατί «είναι πραγματικά …κακά. Το παραδέχεται κι ο ίδιος».

Ο εθνικιστής αντιαμερικανός πρόεδρος συνεχίζει να βλέπει θέατρο. «Το θέμα δεν είναι, όμως, αυτό, αλλά η κρατική επένδυση στις καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Είναι πράγματι εντυπωσιακή», τονίζει ο Οτ. «Ιδίως το σύστημα των ορχηστρών. Πρόκειται για ένα κοινωνικό πρόγραμμα χάριν των φτωχών. Εχουμε μια πανίσχυρη αριστερή κυβέρνηση. Και η κοινωνική ατζέντα βρίσκεται στην κορυφή της».

Ο δεύτερος τομέας, που ενισχύεται από την κυβέρνηση Τσάβες, είναι το βιβλίο. «Το κράτος αγόρασε πρόσφατα υπερσύγχρονες τυπογραφικές μηχανές. Εχουν τη δυνατότητα να εκδίδουν εκατομμύρια βιβλία κάθε χρόνο». Τι τυπώνουν; «Δοκίμια και πολύ ποίηση – καθόλου θεατρικά έργα. Ξεκινά τώρα μια νέα σειρά, που πιστεύω ότι θα είναι ιστορική για τη χώρα».

Στους ευνοημένους ανήκει και το σινεμά: «Παράγονται 25 ταινίες το χρόνο με χρήματα του κράτους -μέχρι πολύ πρόσφατα γυριζόταν μόνο μία- φτάνει να τηρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Είναι ένας έμμεσος έλεγχος από τό κράτος. Ομως και οι ιδιώτες δεν θέτουν τους δικούς τους ορους;», ρωτά ο Οτ.

Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο Τσάβες γνωρίζει εξ ιδίων από θέατρο δεν το υποστηρίζει όπως αναμενόταν: «Δεν υπάρχει σοβαρό πλάνο για το θέατρο», καταγγέλλει ο Οτ. «Στο Καράκας των 7 εκατομμυρίων κατοίκων έχουμε μόλις 20 σκηνές. Πρόκειται για αντίφαση».

Υπάρχει κι άλλη: «Ενώ το θέατρό μας δεν έχει μεγάλη ιστορία -μετά βίας μετρά 50 χρόνια- έχουμε ακμαία δραματουργία. Υπάρχει μια νέα ομάδα 25χρονων συγγραφέων, που γράφουν παρακινημένοι από το πολιτικό πλαίσιο. Τα έργα τους δεν ανεβαίνουν μόνο στη χώρα μας, όπου έτσι κι αλλιώς κυριαρχεί το σύγχρονο λατινοαμερικάνικο ρεπερτόριο σε βάρος του κλασικού. Παίζονται διεθνώς».

  • Ως δραματουργός αισθάνεστε πιο κοντά στους προβληματισμούς και τις φόρμες της Ευρώπης ή της Αμερικής;

«Είμαστε πολύ κοντά στις ΗΠΑ. Μπορείς να πεταχτείς στη Ν. Υόρκη μόνο το Σαββατοκύριακο για να δεις παραστάσεις. Η ιδέα της Αμερικής δεν είναι κοντά μας μόνο γεωγραφικά αλλά και πολιτιστικά».

  • Δηλαδή;

«Οι λογοτεχνικές επιδράσεις μας είναι αμερικανικές – ο Χέμινγουεϊ, ο Φόκνερ. Το πρώτο θεατρικό έργο που είδα στη ζωή μου ήταν Τένεσι Ουίλιαμς. Καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα ήταν ο Τόνι Κούσνερ, ενώ το μάστερ μου είναι για τον Ντέιβιντ Μάμετ. Η Αμερική είναι η δεύτερη χώρα μου. Φέτος ανέβηκαν 4 έργα μου στις ΗΠΑ και μόνο ένα στη Βενεζουέλα. Στη Βενεζουέλα έχουμε διαφορετική σχέση με τις ΗΠΑ απ’ ό,τι οι Αργεντινοί ή οι Βραζιλιάνοι, που είναι περισσότερο Ευρωπαίοι. Είναι λογικό. Ολα κινούνται, όλα καθορίζονται στη χώρα μου απ’ το πετρέλαιο».

  • Γράφετε ορμώμενος από τις συνθήκες της χώρας σας, κι εντούτοις τα έργα σας αφορούν και άλλες κοινωνίες.

«Με την παγκοσμιοποίηση μοιραζόμαστε παντού τα ίδια προβλήματα. Στην Ελλάδα, φαντάζομαι, κυρίαρχα ζητήματα είναι η οικονομία, η μετανάστευση και το περιβάλλον. Μοιραζόμαστε διεθνώς και το ίδιο δίλημμα για ελπίδα». *

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009

Ναι στην Ιλιάδα, όχι στα ριάλιτι

  • «Κλείστε την τηλεόραση, βγείτε από το Ιντερνετ και ελάτε στο θέατρο για να πλουτίσετε τις γνώσεις σας», λέει η Κάρμεν Ρουγγέρη που παρουσιάζει το «Ιλιάδα – Τρωικός Πόλεμος»

  • Ισχυρή μονάδα του θεάτρου μας, έχει κοπιάσει επί σειρά ετών δουλεύοντας με έμπνευση και με συνέπεια, γράφοντας αλλά και σκηνοθετώντας έργα για λιλιπούτειους θεατρόφιλους και όχι μόνο.

«Μπροστά στα μάτια των παιδιών θα ζωντανέψουν όλα: Η γέννηση της Ελένης, ο γάμος της με τον Μενέλαο και η φυγή της με τον Πάρη, η γέννηση του Αχιλλέα, το συμβούλιο των Ελλήνων στρατηγών, η έναρξη του
«Μπροστά στα μάτια των παιδιών θα ζωντανέψουν όλα: Η γέννηση της Ελένης, ο γάμος της με τον Μενέλαο και η φυγή της με τον Πάρη, η γέννηση του Αχιλλέα, το συμβούλιο των Ελλήνων στρατηγών, η έναρξη του Τρωικού Πολέμου και η αρπαγή της Χρυσηίδας για να περάσουμε στην Ιλιάδα…», λέει η Κάρμεν Ρουγγέρη.

Οι παραστάσεις της γεμίζουν τον όποιο χώρο τις φιλοξενεί -από το Ηρώδειο και το Εθνικό Θέατρο μέχρι τη Λυρική και θεατρικές σκηνές στην Ελλάδα όπου περιοδεύουν. «Πέρασαν 25 χρόνια από την πρώτη φορά που ασχολήθηκα ερασιτεχνικά με το θέατρο για παιδιά και πάνω από 15 που το κάνω επαγγελματικά», μου λέει και προσθέτει με χιούμορ: «Μεγάλωσα, αλλά είμαι με τόσα παιδιά συνέχεια που νιώθω πάντα παιδί. Ενα… μεγάλο παιδί».

Ολα αυτά τα χρόνια οι γονείς την εμπιστεύονται για να «πλουτίσει» τα παιδιά τους θεατρικά. «Με χαροποιεί πολύ αυτό. Κόπιασα πολύ, δούλεψα σκληρά και αυτή είναι, αν θέλεις, η ανταμοιβή μου, η μεγάλη μου ανταμοιβή. Δουλεύω πάντα με σεβασμό και αγάπη για τα παιδιά και δεν τα ψυχαγωγώ απλά, αλλά τους περνάω γνώσεις ουσίας. Με εμπιστεύονται οι γονείς και με αγαπάνε τα παιδιά. Οταν έρχονται με κόκκινα μαγουλάκια στο φινάλε και μου λένε: «Κυρία με κάνατε πολύ ευτυχισμένο», δεν μπορώ παρά να γεμίζω και εγώ με ευτυχία».

Πολλές φορές όταν την πλησιάζουν και την αγκαλιάζουν στον δρόμο, τους προτρέπει να κλείσουν την τηλεόραση. «Κλείστε την τηλεόραση, τους λέω, γυρίστε την πλάτη σε όλα αυτά τα υποπροϊόντα και τα ριάλιτι! Κι από την άλλη τους προτείνω να βγούνε από το Ιντερνετ που είναι… κολλημένα (γέλια) και να πάψουν να παίζουν βιντεοπαιχνίδια που τους θέλουν… δολοφόνους να σκοτώνουν και να κόβουν κεφάλια! Κάνουν τρομερό κακό στις καρδούλες τους όλα αυτά. Γυρίστε, τους λέω, την πλάτη σας σ’ αυτά και ελάτε να περάσετε καλά στο θέατρο, πλουτίζοντας παράλληλα και τις γνώσεις σας. Το θέατρο σας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Τα ίδια λέω και στους γονείς. Να τους κρατήσουν μακριά απ’ το χαζοκούτι που αποχαυνώνει και τους ίδιους».

  • Η γρίπη

Η νέα γρίπη είναι σε τρομερή έξαρση και αυτό προβληματίζει πολλούς αν πρέπει ή όχι να αφήνουν τα παιδιά τους να πηγαίνουν σε θεατρικές παραστάσεις. «Τα υγιή παιδιά που πάνε στο σχολείο, μπορούν να πάνε και στο θέατρο.

Αν κάποιο ασθενεί, δεν θα το πάνε οι δικοί του, ή οι δάσκαλοί του στο θέατρο για να βάλουν κι άλλα παιδιά σε κίνδυνο. Υπάρχει όντως μεγάλη έξαρση, μα νομίζω πως πρέπει να είμαστε σοβαροί και μετρημένοι και να μην πανικοβαλλόμαστε. Από την άλλη, θα σου πω κάτι απίστευτο. Κάποια… δαιμόνια παιδιά (γέλια) στήνουν ολόκληρη κομπίνα με άλλους συμμαθητές τους. Μία φίλη μου καθηγήτρια μου είπε ότι την ώρα που δίδασκε στο σπίτι ένα κοριτσάκι, της τηλεφώνησε μία φίλη της και της είπε: βρήκαμε τους τρεις που θα παραστήσουν τους άρρωστους, θα είσαι η τέταρτη;

Εκείνη αρνήθηκε, αλλά βρέθηκε άλλη που δέχτηκε κι έκλεισε το σχολείο. Η μπαγαποντιά των μεγάλων πέρασε δυστυχώς και στους μικρούς. Δεν είναι τρομερό;».

Πάμε όμως και στην «Ιλιάδα -Τρωικός Πόλεμος» που έγραψε και σκηνοθέτησε για το «Θέατρον» της οδού Πειραιώς. Τι την οδήγησε, αλήθεια, να καταπιαστεί με το «ακριβό» έργο του Ομήρου; «Κάθε εικόνα, κάθε λέξη των στίχων της Ιλιάδας σε μαγεύει. Σε κάνει να θαυμάζεις τον κορυφαίο αυτόν ποιητή της ανθρωπότητας, τον δικό μας, τον μοναδικό Ομηρο! Με το δεδομένο ότι ο ποιητής στην Ιλιάδα απομονώνει μόνο πενήντα μία μέρες από τον δέκατο χρόνο του Τρωικού Πολέμου, είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε στα παιδιά πρώτα πώς φτάσαμε στον Τρωικό Πόλεμο, ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές του, η Ελένη, ο Πάρης, ο Αχιλλέας, ο Μενέλαος, ο Εκτορας, ο Αγαμέμνονας.

Μπροστά στα μάτια των παιδιών θα ζωντανέψουν όλα: Η γέννηση της Ελένης, ο γάμος της με τον Μενέλαο και η φυγή της με τον Πάρη, η γέννηση του Αχιλλέα, το συμβούλιο των Ελλήνων στρατηγών, η έναρξη του Τρωικού Πολέμου και η αρπαγή της Χρυσηίδας για να περάσουμε στην Ιλιάδα: Ο θυμός του Αχιλλέα και η διαμάχη του με τον Αγαμέμνονα.

Η αποχώρησή του από τη μάχη. Η συμμετοχή των θεών του Ολύμπου. Οι μάχες των Ελλήνων με τους Τρώες. Ο θάνατος του Πάτροκλου. Η εκδίκηση του Αχιλλέα και ο θάνατος του Εκτορα. Και εδώ τελειώνει η Ιλιάδα. Οχι όμως και το έργο μας. Εμείς συνεχίζουμε για να ολοκληρώσουμε τον Τρωικό Πόλεμο, μιλώντας για τον θάνατο του Αχιλλέα, τον Δούρειο Ιππο και την καταστροφή της Τροίας. Και όλα αυτά, πάντα με μεγάλο σεβασμό και απέραντη αγάπη για τους μικρούς μας φίλους».

  • Ταυτότητα

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη. Σκηνικά – Κοστούμια: Χριστίνα Κουλουμπή. Μουσική διασκευή – Σύνθεση: Γιάννης Μακρίδης. Χορογραφία: Πέτρος Γάλλιας.

Στίχοι τραγουδιών: Ανδρέας Κουλουμπής. Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλέξανδρος Αλεξανδράκης, Κίκα Γεωργίου, Πέτρος Κιοσές, Βασιλική Νικηφορίδου, Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου, Τάσος Παπαδόπουλος, Ελένη Ρουσινού, Παύλος Σεχπεκίδης, Γρηγόρης Τουμασάτος, Στέλιος Τράκας, Θανάσης Τσιμίδης, Χριστίνα Φρονίστα, Αγγελος Χατζάς. Η παράσταση φιλοξενείται στο «Θέατρον» της Πειραιώς κάθε Κυριακή στις 11.30 π.μ. και στις 2.45 μ.μ. Πρόκειται για μία παραγωγή της «Culture Factory».

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 28/11/2009

ΑΜΦΙΒΟΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΛΟΝΔΙΝΟ

Δύσκολα μπορεί κανείς να αποφασίσει αν δικαιώθηκε ή όχι η μεγάλη αδημονία με την οποία αναμενόταν Η συνήθεια της τέχνης του Αλαν Μπένετ (από το Εθνικό Θέατρο, στο Lyttelton, ως τον Μάρτιο). Αφετηρία για το νέο έργο του βρετανού συγγραφέα, διάσημου και αγαπητού στον τόπο του, όπως και αλλού, είναι η φανταστική συνάντηση, ύστερα από 20 χρόνια, του ποιητή Γ. Χ. Οντεν και του συνθέτη Μπέντζαμιν Μπρίτεν, οι οποίοι στο παρελθόν είχαν διατελέσει φίλοι και συνεργάτες. Το θέμα ακούγεται ενδιαφέρον, δεδομένου ότι τα δύο αυτά πρόσωπα κατέχουν κορυφαίες θέσεις όχι μόνο στο βρετανικό πολιτιστικό στερέωμα αλλά και στο παγκόσμιο.

Από τις κριτικές, ωστόσο, πάμπολλες και συχνά μακροσκελείς, δεν προκύπτει περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Επαινούνται η σκηνοθεσία του Νίκολας Χάιτνερ, οι ερμηνείες των ηθοποιών, του Ρίτσαρντ Γκρίφιθς (Οντεν), του Αλεξ Τζένινγκς (Μπρίτεν) και των υπολοίπων, επαινούνται φυσικά- και με το παραπάνω- η εξυπνάδα και η δεξιοσύνη του συγγραφέα, και γενικά η υποδοχή του έργου γίνεται μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού που δείχνει την εκτίμηση για τον συγγραφέα. Πίσω όμως από όλα αυτά δύσκολα κρύβεται η επιφύλαξη που εμφωλεύει στο βάθος. Ισως το κοινό είναι ειλικρινέστερο. «Απογοητευτικό» γράφει ένας θεατής. «Τα γκέι αστεία ήταν κουραστικά». Τον Οντεν ο κόσμος τον θυμάται για τα ωραία του ποιήματα, τον Μπρίτεν για την πρωτοποριακή μουσική του. Θα πρέπει να δει κανείς το έργο του Μπένετ για να αποφασίσει αν θα τους θυμάται και για τηΣυνήθεια της τέχνης.

[ars… brevis, ΤΟ ΒΗΜΑ, 29/11/2009]

Ο Γκουστάβο Οτ στην Αθήνα

  • Ο θεατρικός συγγραφέας Γκουστάβο Οτ θα βρεθεί στη χώρα μας με αφορμή το έργο του «Chat», αποσπάσματα του οποίου θα αναγνώσουν σε μορφή θεατρικού αναλογίου, οι σπουδαστές της σχολής «δήλος», τη Δευτέρα το βράδυ, στο Ινστιτούτο Θερβάντες. Επίσης, μετά από μια συζήτηση με τον συγγραφέα, ο ηθοποιός Νίκος Ιορδανίδης θα μιλήσει για το έργου του Οτ «Η τρυφερή σου μολότοφ», που θα κάνει πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2010 στο θέατρο «Στούντιο Μαυρομιχάλη».

Ηθοποιοί που… πετούν στη Θεσσαλονίκη

  • Αντικείμενα που μετακινούνται μόνα τους, που αιωρούνται ή πλησιάζουν το… κοινό. Ηθοποιοί που πετούν, συρρικνώνονται ή και εξαφανίζονται.

Η μαγεία του Εθνικού Μαύρου Θεάτρου της Πράγας ταξιδεύει στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης για τέσσερις παραστάσεις από τις 18 ως τις 20 Δεκεμβρίου, με τα παραμύθια «Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων» και «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», που έτσι κι αλλιώς ακροβατούν ανάμεσα στο φανταστικό και στο πραγματικό.

Ακολουθώντας την ίδια αρχή, διάφορες μηχανικές κατασκευές κρύβονται από το κοινό. Με αυτόν τον τρόπο αντικείμενα και σκηνικά στηρίγματα που χειρίζονται οι «μαύροι ηθοποιοί» μπορούν έτσι να μετακινούνται μόνα τους, μπροστά στα ίδια μας τα μάτια. Οι ηθοποιοί μπορούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια της έλξης της γης, ώστε να τους βλέπουμε να πετούν στον αέρα, ακόμη και να πλησιάζουν το κοινό, ενώ άψυχα αντικείμενα ζωντανεύουν.

Ηθοποιοί που... πετούν στη Θεσσαλονίκη

Θα προηγηθούν σχολικές παραστάσεις στις 15,16,17 και 18 Δεκεμβρίου. Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε ήδη από τα εκδοτήρια του Μεγάρου και οι τιμές τους είναι: 20 ευρώ και 10 ευρώ (μαθητικά-φοιτητικά). Η αρχή της σκηνικής τεχνικής του «μαύρου θεάτρου» βασίζεται σ’ ένα οπτικό τέχνασμα γνωστό ως το «τέχνασμα του μαύρου κουτιού», το οποίο εκμεταλλεύεται την ατέλεια του ανθρώπινου ματιού που δεν μπορεί να ξεχωρίσει το μαύρο πάνω στο μαύρο. Ηθοποιοί ντυμένοι στα μαύρα που κινούνται μπροστά από ένα μαύρο φόντο είναι αόρατοι για το κοινό.

H καθημερινότητα των παιδιών γυμνασίου και λυκείου

  • Με το «Chatroom» –στο θέατρο Χώρα–εγκαινιάστηκε πέρυσι το εφηβικό θέατρο επισήμως σαν είδος και στη χώρα μας

  • Tης Σαντυς Tσαντακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 29/11/2009

Η πρώτη δοκιμή έγινε πέρυσι. Το εφηβικό θέατρο μπορεί να ανθεί από τη δεκαετία του ’60 στην Ολλανδία, τα τελευταία 20 χρόνια στην Αγγλία, να ερεθίζει νέους συγγραφείς στη Γαλλία, αλλά στην Ελλάδα λίγοι ασχολούνται επί της ουσίας με την καθημερινότητα των παιδιών του γυμνασίου και του λυκείου, δημιουργώντας αποκλειστικά στη γλώσσα των εφήβων έργα, για να μεταφερθούν στο θέατρο και να προκαλέσουν συζητήσεις. Ετσι, για αρχή. Με το «Chatroom» εγκαινιάστηκε πέρυσι το εφηβικό θέατρο επισήμως ως είδος και στη χώρα μας, έργο που θα συνεχιστεί και αυτή τη σεζόν στο θέατρο Χώρα, καθώς μέσα σε τρεις μήνες το παρακολούθησαν 2.500 θεατές.

Συγκεκριμένα, το «Chatroom» του Ιρλανδού Εντα Γουόλς θα ανεβεί στις 4 Δεκεμβρίου (κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 7 το απόγευμα και πρωινά για σχολεία για όλη τη θεατρική σεζόν 2009–10) στον ίδιο χώρο, στη σκηνή Νέα Χώρα (με έξι νέους ηθοποιούς ηλικίας από 22 μέχρι 28 χρόνων) για να ανανεωθεί η επικοινωνία για μία χρονιά ακόμη με καθημερινούς διαλόγους, μεταξύ εφήβων, στο Διαδίκτυο.

Η σκηνοθέτις της παράστασης, Σοφία Βγενοπούλου, που έχει εντρυφήσει στην παιδική και την εφηβική ψυχολογία, έχει σκοπό μέσα στο 2010 να ανεβάσει με την ομάδα και το θίασό της ένα ακόμη έργο, από το ρεπερτόριο του youth theatre, με τίτλο «DNA» του Ντένις Κέλι (που αναφέρεται στη βία που διαμορφώνεται στις παρέες των εφήβων) και αυτό, όπως και το «Chatroom», από τις πετυχημένες επιλογές του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, που αναθέτει σε νέους συγγραφείς να γράφουν κείμενα για νέους. Πάλι καλά που εκεί υπάρχει το πρόγραμμα Connections εδώ και 16 χρόνια, με εφηβικές θεατρικές ομάδες που συνεργάζονται με επαγγελματίες συγγραφείς…

«Μέσα στα τελευταία 60 χρόνια υπήρξαν εμπνευσμένοι άνθρωποι, εκπαιδευτικοί και καλλιτέχνες, που αναγνώρισαν το θέατρο ως σημαντικό μέσο έκφρασης, αλλά και μάθησης, εγκυκλοπαιδικής και κοινωνικής μάθησης, και δημιούργησαν νεανικούς θιάσους», λέει η Σοφία Βγενοπούλου. «Σταδιακά απευθύνθηκαν όχι μόνο στα ίδια τα παιδιά ως κοινό, αλλά και στους ενηλίκους, και τελικά αναζήτησαν και κείμενα ειδικά γραμμένα για το εφηβικό κοινό από αναγνωρισμένους συγγραφείς. Το αποτέλεσμα είναι μια καινούργια γενιά συγγραφέων και κειμένων που αντανακλούν και τους κοινωνικούς προβληματισμούς και την καθημερινή εμπειρία (ψυχική και σε σχέση με την πραγματικότητα που βιώνουν) των εφήβων».

Στο θέατρο Χώρα, πάντως, κυριαρχεί η ζωντανή γλώσσα του «Chatroom» που, αν και γραπτή, μοιάζει με προφορική. «Δεν χρησιμοποιούμε τα πραγματικά μας ονόματα/Δεν λέμε σε ποιο σχολείο πάμε/Ξέρουμε μόνο πως μένουμε στην ίδια πόλη. Αυτό μας συνδέει. Είναι αρκετό». Σχέσεις, φιλίες, συγκρούσεις. Εβδομήντα λεπτά χωρίς διάλειμμα. Στο ψηφιακό καφενείο, η αφορμή για συζήτηση έρχεται από την ψηφιακή κοινότητα. Θεατές, δεκαπεντάχρονα και δεκαεξάχρονα, με σκηνικό ένα υπερμέγεθες πληκτρολόγιο στο πάτωμα.

«Αυτό που με στενοχωρεί είναι ότι κινδυνεύουμε να αποκλείσουμε κλασικά κείμενα που, κατά τη γνώμη μου, εάν ανέβαιναν με την κατάλληλη αισθητική, θα έπρεπε να προσελκύουν κατά σωρούς το εφηβικό κοινό… Δεν βρίσκεται το “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” στο επίκεντρο των εφηβικών ανησυχιών;» λέει η Σοφία Βγενοπούλου, με τη διπλή ιδιότητα της σκηνοθέτιδος και παιδοψυχιάτρου για το δυσκολότερο ίσως κοινό. «Νομίζω ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να γίνει μια παράσταση στεγνά διδακτική… Τα παιδιά δεν ταυτίζονται με αυτά που τους λέμε, ταυτίζονται με αυτά που κάνουμε και μάλιστα εάν τα λόγια δεν ακολουθούνται από πράξη, προδίδουμε και την εμπιστοσύνη τους, τα απομακρύνουμε, τα διαψεύδουμε…».

Αναζητούνται, λοιπόν, έργα παιδαγωγικά, όχι δασκαλίστικα. Θέατρο για εφήβους; Θέατρο για όλους όσους τους αφορά η επανάσταση. Σίγουρα θέατρο για τινέιτζερ. «Καλωσορίσατε σε έναν κόσμο που κανείς δεν σας ξέρει». Μια ιστορία εφηβικής περιπλάνησης. Με πρωταγωνιστές τρία αγόρια, τρία κορίτσια.

Η παράσταση έχει πάρει άδεια από την Επιτροπή Εκπαιδευτικών Θεμάτων του υπουργείου Παιδείας. Ποια ήταν η καλύτερη κριτική μέχρι σήμερα; «Δεν ξέρω…», λέει η σκηνοθέτις της παράστασης. «Ενας νεαρός πέρυσι δήλωσε στους καθηγητές του ότι ήταν η πρώτη φορά που πήγε κάπου με το σχολείο και ένιωσε ότι τον αφορούσε αυτό που είδε… Μιλάμε για παιδιά λυκείου και γυμνασίου βέβαια.. Και ο λόγος που με ευχαρίστησε αυτό δεν είναι “η πρωτιά”, αλλά σκέφτηκα, να λοιπόν που μπορούμε, γονείς και εκπαιδευτικοί, να μοιραστούμε με τα παιδιά πράγματα, να ανοίξουμε ένα κανάλι επικοινωνίας».

Και το «DNA», το καινούργιο έργο που ετοιμάζεται; «Το “DNA” προχωράει ένα βήμα παραπάνω στο πολύ δύσκολο θέμα της βίας ανάμεσα σε νεαρά παιδιά, είτε με τη μορφή του εκφοβισμού είτε με τη μορφή σωματικής βίας… Είναι ένα έργο που αφορά τους πάντες, όλες τις ηλικίες. Ευκαιρία να μιλήσουμε με αλήθεια για ένα θέμα που πάει βαθιά την κοινωνία και τα παιδιά, αλλά με μια γλώσσα που μπορεί να φτάσει το κοινό, να επικοινωνήσει το φόβο, την απελπισία και την αδυναμία μας, αλλά και να υποκινήσει τη φαντασία και την επινοητικότητα των παιδιών, που μπορούν να δώσουν λύσεις όταν και όσο εμείς τους επιτρέπουμε να σκεφτούν και να ονειρευτούν…».

Οι πιο περίεργες αντιδράσεις μέχρι σήμερα σε μια παράσταση φτιαγμένη για τινέιτζερ; «Νομίζω ότι όχι ακριβώς οι πιο περίεργες αντιδράσεις, αλλά κάτι που εγώ τουλάχιστον δεν περίμενα, ήταν να δω μπαμπάδες που έκλαιγαν…. Και μάλιστα που ντρεπόντουσαν που έκλαιγαν… Τώρα πάλι ίσως να μην έπρεπε να το πω αυτό… Πάει, δεν θα έρθουν άλλοι μπαμπάδες…».