Daily Archives: 28 Οκτώβριος, 2009

«Το κτήνος» επιστρέφει. Δέκα χρόνια μετά, ο Δημήτρης Τάρλοου προτείνει και πάλι το έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι, με τους ίδιους συντελεστές, σε μια χρονιά μνήμης για το θέατρο Πορεία

Με μια διάθεση να αποδώσει φόρο τιμής σε ανθρώπους που τον διαμόρφωσαν και τους οποίους αγάπησε, ο Δημήτρης Τάρλοου γιορτάζει τα δεκάχρονα του θεάτρου Πορεία με ένα ρεπερτόριο τεσσάρων έργων, εκ των οποίων τα δύο είναι «μνήμης». Ηταν πριν από δέκα χρόνια όταν πρότεινε στο αθηναϊκό κοινό «Το κτήνος στο φεγγάρι» του Ρίτσαρντ Καλινόσκι: Σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού , με την Ταμίλα Κουλίεβα και τον Γιάννη Κυριακίδη, ο οποίος δεν υπάρχει πια, στον ρόλο του αφηγητή.

Η παράσταση αγαπήθηκε πολύ και γνώρισε μεγάλη επιτυχία κόβοντας 13.000 εισιτήρια μέσα σε πέντε μήνες. Σε αυτήν θέλησε να επιστρέψει, και μάλιστα με τους ίδιους συντελεστές- στον ρόλο του αφηγητή, αυτή τη φορά, ο Γιώργος Μπινιάρης. «Πράγματι δεν είναι συνηθισμένο, αλλά θα έπρεπε» λέει σχετικά με την επιστροφή του σε έργα που έχει παίξει στο παρελθόν . «Οι τόσο επιτυχημένες δουλειές που κάνεις στη θεατρική σου πορεία δεν είναι πάνω από πέντε ή έξι- αν είσαι και τυχερός. Θα άξιζε λοιπόν κανείς να τις κρατά σε ρεπερτόριο, εκτός βέβαια αν οι ρόλοι σε ξεπερνούν ηλικιακά. Ετσι σκέφτηκα ότι ένα νέο κοινό μπορεί να δει “Το κτήνος”. Ομολογώ ότι υπολογίζω και στην επιτυχία που γνώρισε τότε».

Οσο για τη δεύτερη, μεγάλη παραγωγή της σεζόν, επέλεξε την «Υπόθεση της οδού Λουρσίν» του Λαμπίς, την οποία είχε σκηνοθετήσει με ξεχωριστή μαεστρία ο Τάσος Μπαντής στο θέατρο Εμπρός το 1996. «Ηταν μια από τις καλύτερες σκηνοθεσίες του Τάσου. Με την επιλογή μου αυτή ήθελα να τιμήσω τον άνθρωπο που με διαμόρφωσε, που μου έδειξε πώς κάνεις θέατρο, με τι διάθεση και τι τρόπο. Του χρωστάω πολλά» λέει και θυμάται ότι η πρώτη γνωριμία τους ήταν όταν ο σκηνοθέτης τού τηλεφώνησε για τη μετάφραση του «Αμερικανικού βούβαλου»- «είχε μάθει ότι ήξερα καλά αγγλικά». Για την παράσταση του Ντέβιντ Μάμετ, από τις μεγάλες επιτυχίες της τότε παρέας του Εμπρός, ο Δημήτρης Τάρλοου δούλεψε μαζί με τον Τάσο Μπαντή. «Μετά τον έπεισα να παίξω και στη συνέχεια έκανα ακόμη δύο-τρία πράγματα εκεί».

«Μεγαλώσαμε κατά δέκα χρόνια» μου λέει καθώς του ζητώ να μου μιλήσει για την επιστροφή του στον ρόλο του Αράμ στο «Κτήνος στο φεγγάρι»: «Ψυχολογικά είναι περίεργο να αντιμετωπίζεις ένα κείμενο που το έχεις κάνει στο παρελθόν. Από την άλλη, είναι πολύ εύκολο- σαν το ποδήλατο, που δεν το ξεχνάς ποτέ. Υπάρχει μια ροή μέσα μου, μια σιγουριά στη δόμηση του ρόλου και κυρίως μια δεδομένη επικοινωνία μετην Ταμίλα, που έχει πλέον βαθύνει».

Εργο βαθιά συγκινητικό, «Το κτήνος στο φεγγάρι» πραγματεύεται μια προσωπική ιστορία μέσα σε ένα ιστορικό πλαίσιο. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Αράμ και η Σέτα, ένα ζευγάρι Αρμενίων που μεταναστεύει στην Αμερική στα μέσα της δεκαετίας του ΄20. «Είναι εξαιρετικά δομημένο αυτό το έργο του Καλινόσκι» σημειώνει ο πρωταγωνιστής. «Παίζει πολύ με το θέμα της φωτογραφίας και το πώς ένας άνδρας επιλέγει μια γυναίκα από φωτογραφία. Δεν του τη στέλνουν, του στέλνουν μια άλλη, εκείνος δεν τη θέλει, αλλά αναγκάζεται να μείνει μαζί της. Και αυτή είναι που θα τον μετατρέψει από ένα παγωμένο πλάσμα σε έναν άνθρωπο με αισθήματα και συμπόνια».

Πλάι στο συναίσθημα ο Καλινόσκι έθεσε και μια σειρά κοινωνικά ζητήματα «τα οποία είναι και σήμερα εξίσου επίκαιρα: υπό το άγρυπνο πνεύμα του Ομπάμα ακόμη τα συζητούν οι Αρμένιοι με τους Τούρκους. Οσο για τη μετανάστευση, παραμένει θέμα φλέγον και συγκινητικό. Γιατί ξεχνάμε πάντα τη δική μας μετανάστευση…» . Και καταλήγει: «Ενώ μπαίνει μέσα στα σκοτάδια της ύπαρξης και των σχέσεων, το έργο διαθέτει μια αχτίδα φωτός. Κουράστηκαν οι άνθρωποι να βλέπουν έργα χωρίς λύση και διαφυγή. Θέλουν αθωότητα και ελπίδα, και “Το κτήνος” τούς το δίνει απλόχερα. Ολοι έχουμε μέσα μας την ικανότητα να αλλάξουμε και να ζήσουμε το θαύμα της επικοινωνίας». Μακάρι.

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009

Λαμπρά επίσημα εγκαίνια του Εθνικού Θεάτρου με τον Πρόεδρο Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και υπουργούς ΠΑΣΟΚ, όσο για Ν.Δ… «Πουθενά»!

Με το χέρι στην καρδιά, με μια βαθιά υπόκλιση ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο δημιουργός του «Πουθενά», ευχαρίστησε το επίσημο κοινό των εγκαινίων, που τίμησε με την παρουσία του και με το χειροκρότημά του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, ενώ απουσίασε, λόγω ανειλημμένων ιερατικών υποχρεώσεων, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμος. Ηταν ο δικός του τρόπος, του Δημήτρη, να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του καλλιτέχνη για την άκρα κατανυκτική σιγή με την οποία παρακολούθησαν μπροστά στην αυλαία την αποκάλυψη των Πρωτοπλάστων, ανάμεσα από σημερινά παιδιά του προβληματισμένου μας κόσμου. Το βράδυ της Παρασκευής 23/10, ήταν μια μεγάλη γιορτή για όλους -για τους ανθρώπους του Εθνικού Θεάτρου, με τον καλλιτεχνικό διευθυντή κ. Γιάννη Χουβαρδά, την πρόεδρο του Δ.Σ. κ. Ελένη Αρβελέρ, τον αντιπρόεδρο κ. Γιάννη Θεοδωρόπουλο, που ήταν στην υποδοχή των προσωπικοτήτων, με πρώτο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια και τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου, με τη σύζυγό του Αντα, που ακολούθησαν, για να θαυμάσουν στην ξενάγηση το θαυμαστά αναπαλαιωμένο Κτίριο Τσίλλερ, και τη Νέα Σκηνή, αφιερωμένη στον εμπνευστή του έργου – άθλου Νίκο Κούρκουλο, τον μεγάλο απόντα.

Οπως ήταν φυσικό, όσοι έζησαν αυτό το επίπονο, πολυδάπανο έργο, που οφείλει τη δημιουργία του, τόσο στο κράτος όσο και στη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μέσω των κονδυλίων του ΚΠΣ, γνωρίζουν την αποφασιστική συμβολή του εμπνευστή της ανακαίνισης – επέκτασης ενός ιστορικού θεάτρου, όπως το Εθνικό, καθώς και τους διαρκείς αγώνες «για να τελειώσει αυτό που άρχισε». Η κ. Ελένη Αρβελέρ μίλησε για το γράμμα που είχε στείλει στον τότε υφυπουργό, περιγράφοντας την αγωνία του «για το Θέατρο που καταρρέει». Αλλά και την πεποίθησή του «να τελειώσει και ας μην το δω εγώ». Σε κάθε αναφορά του ονόματος του Νίκου Κούρκουλου, που με τη βοήθεια της συζύγου κ. Μαριάννας Λάτση, έκανε το όραμα πραγματικότητα, το επίλεκτο κοινό των εγκαινίων χειροκροτούσε, αποτίοντας φόρο τιμής.

Ηταν η συγκινητική απουσία που μέτρησε στο κοινό. Αντίθετα, ξένισε και συζητήθηκε η σχεδόν ολική απουσία της Νέας Δημοκρατίας, που ήταν κυβέρνηση στα χρόνια της ανακαίνισης και αποπεράτωσης του έργου. Οι άδειες θέσεις στις πρώτες σειρές και, ιδίως στο κέντρο της πλατείας, έδειχναν πως αν και καλεσμένοι, επέλεξαν να μην παραστούν.

Οι πρέσβεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης που είχαν κι αυτοί, δικαιωματικά, κληθεί, λόγω της συνεισφοράς των κοινοτικών κονδυλίων στο έργο, προσήλθαν καθώς και προσωπικότητες του πολιτισμού, όπως η κ. Νίκη Γουλανδρή, των γραμμάτων οι πρύτανεις κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης, Χρήστος Κίττας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κώστας Μουτζούρης του Μετσοβίου Πολυτεχνείου με τις συζύγους τους, της τέχνης η κ. Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα, οι καθηγητές Αγγελος Δεληβορριάς του Μουσείου Μπενάκη και Νίκος Σταμπολίδης του Κυκλαδικού. Η πρόεδρος του Δ.Σ. του Μουσείου Μπενάκη κ. Αιμιλία Γερουλάνου και ο κ. Μαρίνος Γερουλάνος ήταν εκεί με τις κόρες Δέσποινα και Ειρήνη Γερουλάνου. Ηταν, άλλωστε, η πρώτη επίσημη, στην άσκηση των καθηκόντων του, εμφάνιση του υπουργού Πολιτισμού κ. Παύλου Γερουλάνου που υποδέχθηκε μαζί με τον κ. Χουβαρδά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια στο πεζοδρόμιο της ολόφωτης και πάλι Αγίου Κωνσταντίνου. Συγχαρητήρια δεχόταν και ο πρόεδρος της «Μηχανικής» κ. Πρόδρομος Εμφιετζόγλου με τη σύζυγο Λένα και την κόρη Μελίνα, ως ο υπεύθυνος συντελεστής της άρτιας ανακαίνισης – αναπαλαίωσης που ανέλαβε η «Μηχανική». Παρέστησαν, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωστής Στεφανόπουλος με τη νύφη του κ. Ελένη Δημ. Στεφανοπούλου, οι πρώην πρωθυπουργοί κ. Κώστας Σημίτης με την κ. Δάφνη Σημίτη και Κώστας Μητσοτάκης με τον πιστό Κυριάκο Γρυλλάκη. Και έπειτα από αυτούς, το «παρών» του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση, γελαστό και ανοιχτό σε φωτογραφίες, χαιρετισμούς: ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, η υπουργός Παιδείας κ.λπ. κ. Αννα Διαμαντοπούλου με τον κ. Γιάννη Σαβαράνο, η υπουργός Οικονομίας κ. Λούκα Κατσέλη, με τον πρώην «τσάρο» κ. Γεράσιμο Αρσένη, ο υφυπουργός Μεταφορών κ. Νίκος Σηφουνάκης, άλλοι υφυπουργοί. Από τους φίλους του Εθνικού, ο καθηγητής Ευτύχιος Βορίδης, με τη σύζυγό του κ. Ντόντα Βορίδη – Γουλανδρή, τα ζεύγη Λάζαρου – Ουρανίας Εφραίμογλου και Δημήτρη Εφραίμογλου, ο διευθυντής της «Καθημερινής» κ. Αλέξης Παπαχελάς με τη σύζυγό του Θάλεια Καρτάλη, ο κ. Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Ν.Δ. κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος που εκπροσώπησε την παράταξη! Οσο για την παράσταση, η δεύτερη ματιά, για εμάς που είχαμε πάει στην «πρώτη» της 14/10 μάς έδειξε και άλλες όψεις της, πιο ανθρώπινες. Στη δεξίωση που ακολούθησε στο ολόφωτο Ball-room, οι σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές και ηθοποιοί του Εθνικού έπαιρναν και έδιναν συγχαρητήρια, ενώ ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, η βοηθός σκηνοθέτη Τίνα Παπανικολάου και η χορευτική ομάδα, ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος με ορατό το κύμα αγάπης που τους κύκλωνε…

Tης Eλένης Mπίστικα, Η Καθημερινή, 27/10/2009

Ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου με τη σύζυγό του Αντα.

Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης με τον καθηγητή κ. Γιώργο Βέλτσο στη δεξίωση.

«Φουντώνει» ο θεατρικός χειμώνας

«Αλέξης Ζορμπάς, η πραγματική ιστορία»

Το έργο του Τσέζαρις Γκραουζίνις «Αλέξης Ζορμπάς, η πραγματική ιστορία», που βασίζεται στο διάσημο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» θα παρουσιάσει (29/10-3/1/2010), η Νέα Σκηνή – «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου. Εννιά πρόσωπα ανακαλύπτουν έναν απίθανο χώρο, όπου όλα είναι πιθανά: Διαφορετικές ιδεολογίες συνυπάρχουν αρμονικά, όνειρα και παρορμήσεις υλοποιούνται και το αίνιγμα της ζωής αποκαλύπτεται. Ο Λιθουανός σκηνοθέτης Τσέζαρις Γκραουζίνις, γνωστός από τις παραστάσεις «Δάφνις και Χλόη» και «Περιμένοντας τον Γκοντό» που σκηνοθέτησε στην Αθήνα, ασχολείται με την ελληνική λογοτεχνική παράδοση, δημιουργώντας γέφυρες ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Στην παράσταση αυτή, το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη αποτελεί «πηγή» μιας πρωτότυπης δραματουργικής σύνθεσης, που διαμορφώθηκε στις πρόβες, με τη συνεργασία σκηνοθέτη – ηθοποιών. Σκηνικά – κοστούμια: Βίταουτας Ναρμπούτας. Μουσική: Μαρτίνας Μπιαλομπζέσκις. Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας. Παίζουν: Πολυξένη Ακλίδη, Δημοσθένης Ελευθεριάδης, Εύα Κεχαγιά, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Δέσποινα Κούρτη, Μανώλης Μαυροματάκης, Μάρω Παπαδοπούλου, Δημήτρης Πασσάς, Απόστολος Πελεκάνος.

  • Το «Νέο Ελληνικό Θέατρο» παρουσιάζει (30/10) το αριστούργημα του Λουίτζι Πιραντέλο «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή», σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη, μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνικά – κοστούμια Ελένης Δουνδουλάκη, μουσική Δημήτρη Ιατρόπουλου, φωτισμούς Παναγιώτη Μανούση. Παίζουν: Γιώργος Αρμένης, Αριέττα Μουτούση, Πασχάλης Τσαρούχας, Χριστίνα Βαρζοπούλου, κ.ά. Είναι η μοναδική φάρσα του Ιταλού δραματουργού, που διεύρυνε τα όρια της ευρωπαϊκής δραματουργίας, φέρνοντας στη σκηνή τις πνευματικές και ψυχολογικές ανησυχίες του καιρού του. Τα ιλαροτραγικά γεγονότα δημιουργούν φαινομενικά αδιέξοδα, ενώ ταυτόχρονα τα έντονα ηθογραφικά στοιχεία δημιουργούν κλίμα ψυχικής ευφορίας, χωρίς να χάνονται τα βασικά θέματα του πιραντελικού ερωτήματος για την υποκειμενικότητα της αλήθειας.
  • Το έργο των Παπαθανασίου – Ρέππα «Αττική οδός» ανεβαίνει (30/10), στο θέατρο «Εμπορικόν». Είναι ένα έργο συνόλου για δέκα ρολίστες. Είναι η ιστορία δυο σημερινών ελληνικών οικογενειών και ταυτόχρονα μια αστυνομική περιπέτεια που καταλήγει σε έναν προσυμφωνημένο φόνο. Το έργο διαπερνούν οι ρόλοι της κυρίας Αθηνάς, της υπηρέτριας Ντίνας, μητέρες των δυο οικογενειών, αντίστοιχα. Αυτές συγκρατούν τη συνοχή των δυο οικογενειών και χρησιμοποιούν τα πάντα για να επιβιώσουν οι οικογένειές τους. Για να λύσουν τα πολλαπλά προβλήματα των οικογενειών τους, φτάνουν μέχρι τη θυσία. Για να ζήσουν όλοι καλύτερα, κάποιος πρέπει να θυσιαστεί. Ενα έργο με το ρεαλισμό του έργου «Ο Εβρος απέναντι», αλλά και το χιούμορ και την τρυφερότητα του έργου «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός». Παίζουν: Τζένη Ρουσσέα, Ελένη Γερασιμίδου, Γιώργος Τζώρτζης, Σταύρος Ζαλμάς, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Σταύρος Μερμήγκης, Σταύρος Καραγιάννης, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Βίβιαν Κοντομάρη, Κατερίνα Τσάβαλου.
  • ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ: «Ούτε Δημοτικό… ούτε θέατρο»!

     

    Σκληρή κριτική στο ΥΠΠΟ, με αφορμή το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και την έκθεση της Διεύθυνσης Αναστήλωσης Νεωτέρων και Σύγχρονων Μνημείων (ΔΑΝΣΜ) του ΥΠΠΟ, με θέμα την παλιά σκηνή του θεάτρου, ασκεί ο ιστορικός τέχνης, Ν. Αξαρλής, που έχει ασχοληθεί με το σημαντικό μνημείο.Σε κείμενό του σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά «δεν πραγματώνονται οι προμελέτες της ΔΑΝΣΜ, αλλά η «μελέτη ερφαρμογής», την οποία εκπόνησε η ιδιωτική εργολαβική εταιρεία. Δεν πραγματοποιείται «αποκατάσταση», όπως αναφέρει το Υπουργείο, αλλά «αναστήλωση – ανακαίνιση» σε καταφανή παραβίαση των νόμων και της επιστημονικής μεθοδολογίας και πρακτικής. Με την «επίβλεψη» της ΔΑΝΣΜ η εταιρεία αλλοτριώνει το μνημείο».

    Προσθέτει ότι οι εργασίες που γίνονται στο θέατρο «οδήγησαν στην καταστροφική αφαίρεση της περίφημης ξύλινης σκηνής», την οποία η ΔΑΝΣΜ χαρακτηρίζει «μοναδική». «Πράγματι», σχολιάζει ο Ν. Αξαρλής, «»μοναδικό» φαινόμενο κυνικά να ομολογείται ότι δεν έχει προβλεφθεί η αποκατάσταση της Σκηνής του ΔΘΠ, του πιο σημαντικού μέρους ενός θεάτρου!». Αναφερόμενος και στην ημερίδα που οργάνωσε η ΔΑΝΣΜ με αφορμή την έκθεσή της, σημειώνει ότι αυτές οι εκδηλώσεις «προσπαθούν να καλύψουν την απάτη και την παρανομία που εξελίσσεται» στο Δημοτικό Θέατρο, αφού, «δεν υπάρχει «αποκατάσταση» αλλά εργολαβική ανακαίνιση».

    Σημειώνει, επίσης, ότι «οι εργολαβικές εργασίες» στο θέατρο πραγματοποιούνται «χωρίς να υπάρχει δημοτικός Οργανισμός Θεάτρου», διότι «οι κυρίαρχες απόψεις στο υπουργείο και στο Δήμο Πειραιά είναι η «ανεξαρτητοποίηση» του θεάτρου από το Δήμο και η λειτουργία του ως «καλλιτεχνικού κέντρου»». Δηλαδή, «δεν προσβλέπει στην αποκατάσταση του θεάτρου ως ιστορικού θεατρικού θεσμού, αλλά στην εργολαβική ανακαίνιση ενός «διατηρητέου νεοκλασικού» και στη μελλοντική λειτουργία του ως «ενοικιαζόμενης αίθουσας»». Ετσι, το μνημείο, «ούτε Δημοτικό θα είναι, ούτε θέατρο (…)».

    Θυμίζουμε ότι στις πολλές παρεμβάσεις του για το ΔΘΠ, το ΚΚΕ έχει εκφράσει την ανησυχία του, τόσο για τη σωστή αποκατάσταση του μνημείου, όσο και για τη χρήση του. Για παράδειγμα, η Ερώτηση βουλευτών του ΚΚΕ το 2005 κατέληγε στο ερώτημα: τι μέτρα θα πάρει η κυβέρνηση «ώστε να αποσυνδεθεί» η λειτουργία και αποκατάσταση του θεάτρου «από ενδεχόμενη συμφωνία παραχώρησης της λειτουργίας του σε οποιοδήποτε άλλο ιδιωτικό ή επιχειρηματικό καλλιτεχνικό οργανισμό, πλην του Δήμου Πειραιά». [Ριζοσπάστης, Τετάρτη 28 Οχτώβρη 2009]