Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΩΤΑ: «Και το τσιφτετέλι περνάει κρισάρα»

«Αισθάνομαι ότι με περιμένει  η μουσική που δεν έχω γράψει και ό,τι  κάνω τώρα είναι σαν πρόβα για κάτι που  θα ΄ρθεί σε λίγο», λέει με νόημα ο Σταμάτης  Κραουνάκης για την επόμενη κίνησή του

Μια ομοβροντία καλλιτεχνικών παραγωγών ετοιμάζει ο Σταμάτης Κραουνάκης- στον πολυχώρο πολιτισμού «Αθηναΐς», στον Βοτανικό- για τη φετινή σεζόν κουνώντας ταυτόχρονα το μαντίλι. Έχει αποφασίσει, λέει, να αποσυρθεί από το προσκήνιο και να επιστρέψει στη βάση του, τον φυσικό του χώρο. «Από του χρόνου επιστρέφω εκεί που ήμουν πριν τα 40 μου, μπάκστεϊτζ, μακριά από τα φώτα, εκεί που με ανακάλυψε η Άλκηστις. Στη σύνθεση. Δεν θα πεθάνω στη σκηνή», λέει κοφτά. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η Σπείρα Σπείρα να επιβιώσει εθελουσίως ανοίγοντας συνέχεια της δυνατότητές της, με την καθοδήγησή μου, αφού τά ΄χουμε βρει».

Η ειδική ομάδα καλλιτεχνικών αποστολών του, η Σπείρα Σπείρα, φέτος γίνεται δέκα ετών και ο Σταμάτης Κραουνάκης με τα παιδιά της ομάδας το γιορτάζουν αναλόγως«Festivalium- 10 χρόνια Σπείρα», ο τίτλος – ξεκάθαρος. Παράλληλα, έχει έτοιμη μια θεατρική παραγωγή για παιδιά, επιμελείται το νέο πρόγραμμα της Δήμητρας Παπίου που θα παρουσιαστεί από τον Ιανουάριο και ετοιμάζει το ανέβασμα του θεατρικού «Victor ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ αλλά και μια συμπαραγωγή με Ιταλούς και Τούρκους καλλιτέχνες βασισμένη σε αριστοφανικά χορικά με τίτλο «Το χρέος της κωμωδίας», για την επόμενη φεστιβαλική σεζόν.

«Στα 54 μου απολαμβάνω τη ζωή μου. Δουλεύω μόλις τέσσερις ώρες την ημέρα, διότι ο άνθρωπος δεν αντέχει πάνω από ένα τετράωρο, τεκμηριωμένο αυτό, αλλά κι αν ακόμα έχω 12ωρες πρόβες, ενδιαμέσως θα κοιμηθώ μια ώρα στο καμαρίνι. Αλλιώς δεν γίνεται», λέει.

Η Σπείρα Σπείρα είναι πανέτοιμη για το «Festivalium» που αντλεί τις πρώτες ύλες από την επιθεώρηση, το ροκ, το λαϊκό και τις μπαλάντες και δημιουργεί την ατμόσφαιρα στην οποία ο μουσικός λόγος έρχεται να φωτίσει το συναίσθημα, τον αυθορμητισμό και τη νοσταλγία, το χιούμορ και το κέφι και απογειώνει το αίσθημα καταλήγοντας σε μια διονυσιακή γιορτή.

Όσο για το θεατρικό «Victor ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ, ο Σταμάτης Κραουνάκης λέει ότι «το επέλεξα για το θέμα του (σ.σ. Ο Βικτόρ, εννιάχρονο παιδί με ανάστημα, μυαλό και ευαισθησία ώριμου άντρα, ανακαλύπτει μέσα σε μια βραδιά τον κόσμο. Κοινωνεί όλες τις εμπειρίες της ζωής και στο τέλος της βραδιάς πεθαίνει, αφού αναλώθηκε) αλλά και γιατί το σουρεάλ στοιχείο το έχει εν δυνάμει η ομάδα».

«Το χρέος της κωμωδίας», από την άλλη είναι, λέει, και αυτό έργο ευρείας κλίμακας- χαρακτηρι- σμό που χρησι- μοποιεί για δουλειές του που έχουν τα φόντα να συμμετέχουν στο ελληνικό φεστιβάλ αλλά και σε ξένα. Για τη δουλειά αυτή θα συνεργαστεί με το καρναβαλικό τμήμα της Πάτρας- «θα χρησιμοποιήσουμε μεγάλες κατασκευές»- με ένα τουρκικό χορευτικό συγκρότημα, «και με τους Ιταλούς θα προσθέσουμε στοιχεία από την commedia dell΄ arte».

  • Το παιδικό θέατρο πώς προέκυψε;

Το «Ένα σπίτι παραμύθια» είναι μια σύνθεση επτά παραμυθιών, δύο της Λίνας Νικολακοπούλου και πέντε γνωστών σε μορφή έμμετρης μουσικής αφήγησης, από την αρχή ώς το τέλος. Αφηγούνται και αναπαριστούν πέντε ηθοποιοί, τραγουδιστές, ζογκλέρ. Όλα μαζί σε μια παράσταση που δεν υπερβαίνει τη μία ώρα και δέκα λεπτά. Είχα δει από την προηγούμενη εμπειρία μου, ανεβάζοντας παραμύθι του Σεφέρη, ότι με γερό μουσικό κείμενο και όχημα τη μουσική και το εικαστικό κομμάτι, μπορεί να δημιουργηθεί μαγιά από το μηδέν. Έτσι, αντί να φάει στη μάπα το παιδί ένα υπερθέαμα, αυτό που βλέπει του υπενθυμίζει τη μαγεία της αφήγησης της γιαγιάς που έχει εκλείψει πια τελείως μαζί με την ελευθερία της συνθήκης και της αυθαιρεσίας που έχουν τα παιδιά ελευθερωμένα σε ένα σύγχρονο σπίτι να παίξουν με το τίποτα. Ο στόχος είναι οι περφόρμερ να γίνουν παιδιά και όχι να παριστάνουν τα παιδιά. Μόνον έτσι θα βρει ανταπόκριση η παράσταση.

ΙΝFΟ

«Festivalium- 10 χρόνια Σπείρα» στην «Αθηναΐδα» (Καστοριάς 34-36, Βοτανικός, τηλ. 210-3480.000). Από τις 11/11 και το παιδικό «Ένα σπίτι παραμύθια».

  • «Ένας λαός που τραγουδούσε, μιλάει για τα λεφτά»

Το τραγούδι σήμερα πού βαδίζει; Μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του… Θα σου απαντήσω απλά: Ένας λαός που τραγουδούσε, μιλάει για τα λεφτά… Γιατί οι άνθρωποι της μουσικής εμμένουν στα καψουροτράγουδα, τα τσιφτετέλια και δεν εκφράζουν με τραγούδια την αγανάκτηση του κόσμου; Δεν με πειράζει. Ο Μακρόπουλος είναι πιο σοβαρός με το «12 και ένα» από πολλή εντεχνοβαρετίλα. Έπειτα, νομίζετε ότι το τσιφτετέλι δεν περνάει κρίση; Την περνάει και είναι τεράστια. Ούτε καλό καψουροτράγουδο έχουμε. Έχουμε μείνει στο μοντέλο της δεκαετίας. Αλλά και τα Μέσα από την πλευρά τους έχουν κάνει μεγάλη ζημιά.

  • Του Χρήστου Ν.Ε. Ιερείδη, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: