Daily Archives: 19 Οκτώβριος, 2009

ΟΚΤΩ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ: Σπάνιος Σαίξπηρ και ο Δράκουλας στο Φαρ Ουέστ

Μετά το  επιτυχημένο  «Λιωμένο  βούτυρο» (στο  Εθνικό  Θέατρο και τη  Θεσσαλονίκη)  η Πειραματική  Σκηνή της  Τέχνης  προτείνει το  νέο έργο του  Σάκη Σερέφα  «Θα σε πάρει  ο δρόμος»
Στην τέταρτη δεκαετία αδιάλειπτης δραστηριότητας οδηγεί ο θεατρικός δρόμος που άρχισε τον χειμώνα του 1979 η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης. Ο φετινός προγραμματισμός περιλαμβάνει οκτώ παραγωγές (πέντε νέες και τρεις επαναλήψεις). Η αρχή γίνεται στο πλαίσιο των Δημητρίων (30 Οκτωβρίου) με την κωμωδία για τις συμβατικές συζυγικές σχέσεις του Ζορζ Φεντό με τίτλο «Το έξυπνο πουλί» σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου. Παράλληλα με την κωμωδία του Φεντό θα δοθεί μικρός αριθμός παραστάσεων με το έργο του Στάθη Μαυρόπουλου «Dracula in Far West», σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Χουμέτη, μια συμπαραγωγή με τη θεατρική ομάδα Jouet, που πρωτοπαρουσιάστηκε την άνοιξη στις «Προτάσεις».Στις 6, 7 και 8 Νοεμβρίου, συμμετέχοντας στο Έτος Γιάννη Ρίτσου, η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης παρουσιάζει, στο πλαίσιο του κύκλου εκδηλώσεων «Δημήτρια στα σχολεία», τη «Σονάτα του σεληνόφωτος», με την Έφη Σταμούλη. Ο εμβληματικός μονόλογος του Ρίτσου θα παρουσιαστεί επίσης στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών. Για τα μέσα Ιανουαρίου του 2010 προγραμματίζεται η πρεμιέρα του νέου έργου του Σάκη Σερέφα με τίτλο «Θα σε πάρει ο δρόμος». Πρόκειται για καθημερινές ιστορίες απλών ανθρώπων με φόντο τη σύγχρονη πόλη. Είναι το τρίτο έργο του Θεσσαλονικιού συγγραφέα που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αμαλία», αφού προηγήθηκε η «Θεσσαλονίκη σε πρώτο πρόσωπο» και το «Λιωμένο βούτυρο», που έκανε επιτυχία και στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στην Αθήνα.

Στις αρχές Φεβρουαρίου, θα ανέβει ο «Κυμβελίνος», ένα από τα λιγότερο παιγμένα έργα του Σαίξπηρ, σε πρωτότυπη διασκευή για τέσσερις μόνον ηθοποιούς, που σκηνοθετεί η πρωτοεμφανιζόμενη Κορίνα Βασιλειάδου.

Τον Μάρτιο θα παρουσιαστεί μια παράσταση-κολάζ του Νίκου Χουρμουζιάδη με τίτλο «Ερωτικά», που είναι βασισμένη στα ερωτικά επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας και σε τραγούδια από σαιξπηρικά έργα. ●Τέλος, τον Απρίλιο θα επαναληφθούν για λίγες παραστάσεις, έπειτα από την επιτυχή τους εμφάνιση στο Φεστιβάλ Αθηνών, οι «Έμποροι» του Ζοέλ Πομμερά, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Λεοντάρη, που θα παιχτούν επίσης στις Σέρρες.

  • Βίκυ Χαρισοπούλου, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009

●Με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών θα αρχίσουν στο τέλος της άνοιξης οι «Προτάσεις», το «Εργοτάξιο θεατρικών αναζητήσεων» που οργανώνεται για τρίτη χρονιά στο θέατρο «Αμαλία»: Το φεστιβάλ θα ανοίξει με τη σπονδυλωτή παράσταση «Βορράς», που σκηνοθετεί στις Σέρρες ο Θοδωρής Γκόνης, πάνω σε κείμενα έξι Βορειοελλαδιτών συγγραφέων, των Θεόδωρου Γρηγοριάδη, Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, Μισέλ Φάις, Σάκη Σερέφα και Βασίλη Τσιαμπούση.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ: Φινάλε για έναν στυλοβάτη του Εθνικού

«Ποτέ δεν το ένιωσα σαν δημοσιοϋπαλληλίκι.  Όταν έπαιζα σε δύο τρία κλασικά έργα τον χειμώνα και σε πέντε έξι τραγωδίες το καλοκαίρι, ήμουν  δημόσιος υπάλληλος;» έλεγε ο Βασίλης Κανάκης
Ταυτισμένος με το Εθνικό Θέατρο. Στη σκηνή του τότε Βασιλικού Θεάτρου πρωτοπάτησε το σανίδι. Και μέχρι το 1986 που βγήκε στη σύνταξη και αποσύρθηκε οριστικά δεν του έκανε καμιά απιστία του Εθνικού ο Βασίλης Κανάκης, που έφυγε από τη ζωή την περασμένη Πέμπτη και από την Παρασκευή αναπαύεται στο Α΄ Κοιμητήριο: ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του στη χρυσή περίοδο του πρώτου μας κρατικού θεάτρου.

Γεννημένος το 1924, σπούδασε, σε χρόνους δύσκολους, με βασικό δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1947. Στο Εθνικό έπαιζε, μαθητής της σχολής ακόμα, βουβούς ρόλους από το 1945, όπως μου έλεγε ο ίδιος σε συνέντευξη που είχε δώσει στα «ΝΕΑ» στις 22 Ιουνίου του 1999. Στο αρχείο της ιστοσελίδας του Εθνικού το όνομά του πρωτοαναφέρεται τη σεζόν 1946-47 στον «Ρουί Μπλας» του Ουγκό που ανέβασε ο Ροντήρης. Πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση, και πάλι με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ροντήρη, στον σαιξπηρικό «Ριχάρδο Β΄» την αμέσως επόμενη χρονιά με τρεις μικρούς ρόλους. Δεν θα ξεκουνήσει από το Εθνικό. Ψηλός, γεροδεμένος, μελαχρινός, ανδροπρεπής- ωραίος άντρας-, με έξοχη φωνή και άρθρωση, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 αναδεικνύεται σιγά σιγά σε πρωταγωνιστή για να φτάσει στην πρώτη γραμμή της ιεραρχίας του Εθνικού διαπρέποντας κυρίως στο αρχαίο δράμα. Εκατόν εξήντα μία παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε μετράει το αρχείο του Εθνικού- 42 ρόλους σε 31 αρχαία δράματα και 200 παραστάσεις επί 32 καλοκαίρια μόνο στην Επίδαυρο μέτραγε ο ίδιος. Και τι δεν έπαιξε! Αίγισθο και αργότερα Αγαμέμνονα στην «Ορέστεια», Αγαμέμνονα στην «Εκάβη», Αχιλλέα στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», Αιγέα και αργότερα Ιάσονα αλλά και Κρέοντα στη «Μήδεια», Ηρακλή και αργότερα Αισχύλο στους «Βατράχους», Θησέα στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» και στις «Ικέτιδες, Τεύκρο στον «Αίαντα», Πενθέα, Διόνυσο και προς το τέλος Τειρεσία στις «Βάκχες», Μενέλαο στην «Ανδρομάχη», στον «Ορέστη», στις «Τρωαδίτισσες» και στην «Ελένη» (!), Ρανκ στο «Σπίτι της κούκλας», Μακντόφ στον «Μάκβεθ», Ηρακλή στον «Φιλοκτήτη» και στις «Τραχίνιες», Έκτορα στον «Ρήσο», Λοπάχιν στον «Βυσσινόκηπο», Πρόσπερο στην «Τρικυμία», Δημοφώντα στους «Ηρακλείδες», Λέστερ στη «Μαρία Στούαρτ», Αλβάρο στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», Ξέρξη στους «Πέρσες», Κρέοντα στον «Οιδίποδα τύραννο» και στις «Φοίνισσες», Πλάτωνα στους «Φοιτητές», Μενβέντιεφ «Στον βυθό», Ορέστη στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις», Στρατηγό στη «Χαρτοπαίχτρα», Τζακ στο «Άσυλο του Ντέιβιντ Στόρεϊ- τον θεωρούσε από τους σημαντικότερους ρόλους του- και… και… Ο τελευταίος του ήταν ο Συνταγματάρχης στη «Σονάτα των φαντασμάτων» του Στρίντμπεργκ την άνοιξη του 1986. Δεν είχε ξαναπαίξει έκτοτε.

Ο Βασίλης Κανάκης είχε κάνει και μερικές ταινίες: «Αδούλωτοι σκλάβοι», «Ερωτικό ταξίδι», «Στουρνάρα 288», ενώ δίδασκε για πολλά χρόνια υποκριτική. Άνθρωπος ζεστός, πληθωρικός, το 1999 επανήλθε στο προσκήνιο με ένα βιβλίο 640 σελίδων μεγάλου σχήματος: «Εθνικό Θέατρο- Εξήντα χρόνια σκηνή και παρασκήνιο» (Εκδόσεις Κάκτος).

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009

Ο μύθος της Τζάκι Κένεντι Ωνάση στη σκηνή

  • Η ζωή, οι σκέψεις και τα αισθήματα μίας από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα, της Τζάκι Κένεντι Ωνάση, ξεδιπλώνονται σε ένα σαρωτικό κείμενο, σε μια παράσταση με χρήση πολυμέσων με τίτλο «Jackie» (Τζάκι).

Η Σοφία Σεϊρλή στο «Jackie»
Η Σοφία Σεϊρλή στο «Jackie»

Ο χειμαρρώδης μονόλογος της νομπελίστα συγγραφέως Ελφρίντε Γέλινεκ που παρουσιάζεται από την Πέμπτη στο «Από Μηχανής Θέατρο» είναι η αποδόμηση ενός από τους μεγαλύτερους μύθους της δυτικής κοινωνίας, αυτού της Τζάκι Κένεντι Ωνάση.

Το κείμενο που σκηνοθετεί η Αντζελα Μπρούσκου (υπεύθυνη και για τα βίντεο, τα σκηνικά και τα κοστούμια) συνδυάζει βιογραφικά στοιχεία, την ιστορία της οικογένειας Κένεντι μέσα από οπτικοακουστική αναδρομή και τη θεωρία του ενδύματος του Ρολάν Μπαρτ, όπως παρουσιάζεται στη μελέτη του για τη μόδα.

Το θεατρικό πρόσωπο Τζάκι παρουσιάζεται μέσα από τρεις διαφορετικές οπτικές: πραγματιστικά (η μεγαλοαστή Ζακλίν Μπουβιέ), συμβολικά (σαν φωτογραφικό είδωλο και απόλυτο σύμβολο μόδας) και ως δημόσιο πρόσωπο (όπως κατασκευάστηκε από τον διεθνή Τύπο). Μ αυτόν τον τρόπο, η Τζάκι γίνεται ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πρόσωπο, εγκαταλείποντας τον έναν ρόλο μετά τον άλλο, καταδικασμένη να μη βρει ποτέ την πραγματική της ταυτότητα.

Το απλό αλλά εφιαλτικό ερώτημα της Γέλινεκ είναι τι θα μας έλεγε η Τζάκι αν της επέτρεπαν να «μιλήσει»; Πώς θα νιώθαμε αν κρυφακούγαμε τις σκέψεις της; Στο τέλος του μονολόγου θα ξέρουμε τα πάντα γι αυτήν. Το έργο είναι το τέταρτο από μία σειρά έργων που έγραψε η Γέλινεκ το 2002 με τίτλο «Δράματα για Πριγκίπισσες (Ο Θάνατος και το Κορίτσι Ι-V)». Τη μετάφραση υπογράφει ο Γιώργος Δεπάστας. Ερμηνεύει η Σοφία Σεϊρλή. [ΕΘΝΟΣ, 19/10/2009]

Η αποδόμηση ενός μύθου

Η Ά. Μπρούσκου μελετά τα πολλαπλά είδωλα της Τζάκυ Κένεντυ – Ωνάση στην παράσταση «Jackie»

Με μια από τις σημαντικότερες «ποπ» φιγούρες της δεκαετίας του ’60, μια «πριγκίπισσα» του 20ού αιώνα, την Τζάκυ Κένεντυ – Ωνάση, καταπιάνεται η βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας Αυστριακή συγγραφέας Ελφρίντε Γέλινεκ στο θεατρικό της μονόλογο Jackie, που ανεβαίνει την Πέμπτη, σε σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου, στο «Από Μηχανής Θέατρο».

Τέταρτο από μια σειρά πέντε έργων που ανατέμνουν τα θηλυκά πρότυπα, υπό τον γενικό τίτλο «Δράματα για πριγκίπισσες» (οι πρωταγωνίστριες των υπόλοιπων είναι η Χιονάτη, η Ωραία Κοιμωμένη, η Ροζαμούνδη και η Σύλβια Πλαθ), το μονόπρακτο Jackie αποδομεί μια μυθική γυναικεία φιγούρα, αυτήν της πρώην Πρώτης Κυρίας και κατόπιν σύζυγο του μυθικού μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση. Χρησιμοποιώντας, αφενός, βιογραφικά στοιχεία της μεγαλοαστικής καταγωγής Jacqueline Bouvier και της δυναστείας των Κένεντυ, αφετέρου, τη θεωρία του ενδύματος που επεξεργάστηκε ο Ρολάν Μπαρτ στη μελέτη του για τη μόδα, η Γέλινεκ παρουσιάζει την δική της Τζάκυ σαν ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πρόσωπο, που περνά από τον ένα ρόλο στον άλλο, χωρίς να αποκτά ποτέ τη δική της ταυτότητα.

Μέσα από τον μονόλογό της οι διαφορετικοί της ρόλοι, του φωτογραφικού ειδώλου, του σύμβολου της μόδας, του δημόσιου προσώπου, αλληλοδιαδέχονται και αλληλοδιαπλέκονται, όμως, το απλό ερώτημα που θέτει και επιχειρεί να απαντήσει η συγγραφέας είναι το τι θα έλεγε η πρωταγωνίστριά της αν μπορούσε να μας μιλήσει πραγματικά, ειλικρινά, αποκαλύπτοντας στο κοινό τις μύχιες σκέψεις της. Όπως και στα υπόλοιπα έργα της γυναικείας «πεντατεύχου» της, η κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας 2004 πραγματεύεται με αφοπλιστική ειρωνεία και ανελέητη σοβαρότητα τον κόσμο των γυναικών, διάσημων και μη, την εικόνα τους, την υποταγή, τη δύναμη, τη ζωή και το θάνατό τους.

Την παράσταση Jackie, στη μετάφραση του Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθέτησε η Άντζελα Μπρούσκου, που επιμελήθηκε τα σκηνικά και τα κοστούμια καθώς το υλικό βίντεο που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της παράστασης, παράλληλα με την ερμηνεία της Σοφίας Σεϊρλή.

  • Η ΑΥΓΗ: 16/10/2009

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στο Νέο Κόσμο

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Αναμφίβολα η διασημότερη θεατρική ιστορία αγάπης, μαζί με τον Άμλετ το γνωστότερο έργο του Σαίξπηρ, ο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, έρχεται σήμερα για μια ακόμη φορά στη σκηνή, στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη. Ένας νεανικός θίασος, στην ακόμη νεανική σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (Πάνω Χώρος), καταπιάνεται με την ιστορία ενός νεανικού, απόλυτου και μοιραίου έρωτα. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Μίλτο Σωτηριάδη, τα σκηνικά και τα κοστούμια στον Κωνσταντίνο Ζαμάνη, η μουσική στον Σταύρο Γασπαράτο, η επιμέλεια της κίνησης στη Σεσίλ Μικρούτσικου. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Αντωνίου, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Μαρία Μπεληγιάννη, Μ. Σωτηριάδης, Μιχάλης Τιτόπουλος, Στέλιος Χλιαράς.

Μακμπέτ

Ο Σαίξπηρ, εδώ, είναι μόνο η αφορμή. Αφορμή για τον Ευγένιο Ιονέσκο (τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του οποίου συμπληρώνονται στις 26 Νοεμβρίου) να εξαπολύσει έναν ανελέητο πόλεμο σε κάθε μορφής εξουσία, χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα που του παρέχει το θέατρο του παραλόγου. Με τον δικό του Μακμπέτ, γραμμένο το 1972, ο Ιονέσκο προσφέρει τη δική του ανατρεπτική ματιά για τον ελισαβετιανό βάρδο, δείχνοντας πώς κάθε πολιτική θεωρία καταρρέει στα χέρια των ανθρώπων που μεθούν από την εξουσία τους. Ο Θεατρικός Οργανισμός «Νέος Λόγος» παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το κείμενο του «αναρχικού» του θεάτρου, από τη σκηνή του Studio Μαυρομιχάλη, αυτήν την Κυριακή, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή και σκηνικά – κοστούμια Πάρι Μέξη. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Ευαγγελία Καπόγιαννη, Στέλλα Κρούσκα, Φ. Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης, Θεοδώρα Ντούσκα και Δημήτρης Πλειώνης.

Επιστροφή με Ιονέσκο

Έπειτα από δέκα χρόνια απουσίας, ο Σάββας Αξιώτης επιστρέφει στη θεατρική σκηνή, σκηνοθετώντας και ερμηνεύοντας, στο Δημοτικό Θέατρο Καισαριανής, τα μονόπρακτα του Ιονέσκο Μάθημα και Παραλήρημα για δύο -αυτό το τελευταίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Τα δύο κείμενα του Ρουμανογάλλου συγγραφέα, που θα παρουσιαστούν για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, τον Δεκέμβριο, ερμηνεύουν, εκτός από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, οι ηθοποιοί Ελένη Βουτυρά και Μαρία Μαλούχου, ενώ επενδύει με ζωντανούς ροκ ήχους ο Ιάκωβος Δρόσος.

Ας σημειωθεί ότι η τελευταία εμφάνιση του Σ. Αξιώτη, πάλι στο Θέατρο Καισαριανής, υπήρξε το έργο Κεκλεισμένων των θυρών του Ζ. Π. Σαρτρ.

  • Η ΑΥΓΗ: 16/10/2009

<!–

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στο Νέο Κόσμο

–>

Διχοτομημένη παράσταση

Λένα Γιάκα, Αγγελίνα Παρασκευαΐδη και Παναγιώτης Νάτσης στον «Διχοτομημένο υποκόμη» του Ι. Καλβίνο

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΝΤΑΒΑΡΙΝΟΥ

Η νουβέλα του Ίταλο Καλβίνο Ο διχοτομημένος υποκόμης, αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία μιας μουσικοθεατρικής παράστασης σε σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, η οποία παρουσιάζεται εδώ και λίγο καιρό (για δεύτερη χρονιά), στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης 104. Τα συστατικά της παράστασης περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα: ηθοποιοί, καρέκλες και ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα. Η οικονομία των μέσων έρχεται σε αντίθεση με την πληθωρικότητα των ηθοποιών, που ρίχνονται με περίσσιο αυθορμητισμό σε έναν εξαντλητικό αγώνα υποκριτικής, επιχειρώντας να αφηγηθούν την παράξενη ιστορία του άτυχου υποκόμη, ο οποίος χάνει στον πόλεμο το μισό κομμάτι του εαυτού του. Ο υποκόμης επιστρέφει στην πατρίδα του μισός και προσπαθεί να διαχειριστεί την προοπτική μιας ζωής ολόκληρης κατά το ήμισυ. Η θεατρική διασκευή που υπογράφουν οι συντελεστές της παράστασης τοποθετεί στο επίκεντρο την αλληγορία της διχοτόμησης, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με τον φαινομενικά ακέραιο εαυτό μας. Γύρω από τον υποκόμη ζει ένα παράλληλο σύμπαν από ανθρώπους, ζώα και αντικείμενα, που συνιστούν ένα εύπλαστο δραματουργικό υλικό για τη δημιουργία ρόλων. Και, ω του θαύματος, όλα ζωντανεύουν μπροστά στα πόδια (η σκηνή βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές) και στα μάτια μας. Όλα συμβαίνουν στον υπερθετικό βαθμό, με εμφατικές επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις: τα τραγούδια, οι μουσικές εναλλαγές, οι μεταμορφώσεις, η επικοινωνία με το κοινό (το περιβόητο interactive). Ένας σαρωτικός τυφώνας παρασέρνει στο πέρασμά του διαφορετικά είδη θεαμάτων, που κυμαίνονται από το μιούζικαλ και το βωντβίλ μέχρι την κλοουνερί και διαφορετικά θεατρικά είδη, όπως το παραμυθόδραμα και η φάρσα. Ένας τυφώνας που μαγεύει και μαγεύεται, σαρκάζει και σαρκάζεται.

Το ναι μεν, αλλά της όλης υπόθεσης σχετίζεται με την υπονόμευση της παράστασης εκ των έσω. Αν η «διχοτομημένη σκηνοθεσία», όπως την αποκαλεί χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης στο σημείωμα του προγράμματος, χαρίζει μπρίο και αδιαμφισβήτητη ζωντάνια, η διχοτομημένη αφήγηση, που διακρίνεται στην κύρια πλοκή (ιστορία του υποκόμη) και στην υποπλοκή, η οποία αποτελείται από όλα όσα ξεστρατίζουν από τον βασικό καμβά και γίνονται αυτόνομα «νούμερα» χάρη στην επιδεξιότητα των ηθοποιών, δημιουργεί σύγχυση. Υπάρχει ένα υπερβολικό φόρτωμα στη δευτερεύουσα δράση, ιδιαίτερα προς το τέλος της παράστασης (π.χ. η δεύτερη εμφάνιση των μήλων ή η τραβηγμένη σε έκταση σκηνή στο σπίτι της γριάς τροφού), που γιγαντώνει την αφήγηση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τίθεται σε δοκιμασία η διανοητική ετοιμότητα του θεατή, που μοιάζει να χάνει το δάσος (αφηγηματικό νήμα) και να εστιάζει κατά βούληση σε μεμονωμένα σημεία. Η σκηνή με τους λεπρούς δυστυχώς χάνεται, επειδή είναι δύσκολο για τους θεατές να την παρακολουθήσουν από τις θέσεις τους, ενώ οι διάσπαρτες και όχι πάντα ευρηματικές ατάκες ενίοτε εκλαμβάνονται ως τσιτάτα που έχουν στόχο την εκβιαστική συμμετοχή του θεατή.

Απολογισμός; Το διάχυτο αίσθημα ευφορίας και η ατμόσφαιρα οικειότητας και παρεΐστικης συνενοχής μεταξύ των ηθοποιών και του κοινού συγκαταλέγονται στα επιτεύγματα της παράστασης. Και ακόμη, ένα χαμόγελο επιβράβευσης για την ακατάβλητη ζωτικότητα των ερμηνευτών, αλλά και του ίδιου του σκηνοθέτη, ο οποίος βρίσκεται συνεχώς επί σκηνής με την κιθάρα του, επωμιζόμενος τον ρόλο του μουσικού, αλλά και του «κομπέρ», που αναλαμβάνει τη γενικότερη εποπτεία των τεκταινόμενων.

  • Ο ΔΙΧΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΥΠΟΚΟΜΗΣ του Ίταλο Καλβίνο. Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης. Σκηνικά: Νατάσα Παπαστεργίου. Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού. Μουσική – τραγούδια: Κώστας Γάκης. Ερμηνεύουν: Λένα Γιάκα, Παναγιώτης Νάτσης, Αγγελίνα Παρασκευαΐδη.
  • Η ΑΥΓΗ: 16/10/2009

<!–

Διχοτομημένη παράσταση

–>

Πίστη Αγάπη Ελπίδα, από τις Ομάδες Θεατρικής Δράσης στη Θεσσαλονίκη

pistis-agapi-elpida

Οι «Ομάδες Θεατρικής Δράσης» του  Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν από 24 Οκτωβρίου 2009 το έργο του Έντεν Φον Χόρβατ  Πίστη Αγάπη Ελπίδα, ένας μικρός χορός του θανάτου σε πέντε εικόνες, σε σκηνοθεσία είναι του Π.Ζηβανού. Το έργο σημείωσε πέρσι εξαιρετική επιτυχία, τόσο από την πλευρά της προσέλευσης του κοινού όσο και από τις κριτικές του εντύπου και ηλεκτρονικού τύπου, σε πανελλαδικό επίπεδο.

Ο Έντεν Φον Χόρβατ θεωρείται σήμερα —δίπλα στον Μπέρτολτ Μπρεχτ— ο σημαντικότερος συγγραφέας του γερμανόφωνου θεάτρου πριν από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ανήκει σ’ αυτό που θα λέγαμε «σύγχρονο δράμα κοινωνικής κριτικής» και έχει επηρεάσει ολόκληρο το σημερινό ευρωπαϊκό θέατρο. Θεωρούμε πως το έργο αυτό παρουσιάζει ανατριχιαστικές αναλογίες με την εποχή μας,  όπου ο σύγχρονος άνθρωπος σε συνθήκες «νέας φτώχειας» εξωθείται όλο και περισσότερο σε ένα διαρκή πανικό του μυαλού και των αισθήσεων του. Με το έργο αυτό ο Έντεν Φον Χόρβατ επιτίθεται στις ρίζες των αξιών του δυτικού πολιτισμού επιχειρώντας να αναδείξει το «μεγαλείο της βλακείας» που συχνά χαρακτηρίζει τις μικρές αλλά και τις μεγάλες  επιλογές του σύγχρονου ανθρώπου.

Η πρεμιέρα  θα γίνει στις 24 Οκτωβρίου 2009 στην ανακαινισμένη  ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΤΕΩΣ ΤΕΙΡΕΣΙΑ (έδρα του Κ.Θ.Ε.Θ), Γεωργίου Κωνσταντινίδη 15 & Μαντεως Τειρεσία. (Περιοχή Δελφών με Παρασκευοπούλου)

Παραστάσεις: Παρασκευή-Σάββατο 21.15, Κυριακή 20.00

Κρατήσεις θέσεων: Τις μέρες των παραστάσεων, 17.00-20.00 στο τηλ. 2310 865 904

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση από τα Γερμανικά: Σουζάνα Ιωαννίδου

Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζηβανός

Σκηνικά – κουστούμια: Νατάσα Ζηβανού

Μουσική: Γιώργος Χούχος

Στίχοι:  Δώρα Κουγιουμτζή

Φωτισμοί: Ευγενία Σαρηπανίδου

Επιμέλεια Κίνησης – Μάρω Οικονόμου

Video art – Σταυρούλα Ντώκου

Βοηθός Σκηνοθέτη – Λήδα Μπατσή

Διανομή:

Αντιγόνη Φρυδά, Χάρης Παπαδόπουλος, Ορέστης Παλιαδέλλης, Αχιλλέας Ψαλτόπουλος , Γιώργος Κουτρότσος, Γιάννης Τσίκουλας, Ελευθερία Τσάκουρη, Έφη Κάντζα, Αγγελική Εφραιμίδου, Λένα Κοτσώνα, Γιάννης Γκουντάρας, Μάρω Οικονόμου, Νικόλας Νικητάκης, Αντώνης Καργόπουλος