Daily Archives: 18 Οκτώβριος, 2009

Το Εθνικό Θέατρο άνοιξε και πάλι τις πόρτες του…

  • Το όνειρο του Νίκου

Το Εθνικό Θέατρο άνοιξε και πάλι τις πόρτες του και περιμένει να υποδεχτεί το θεατρόφιλο κοινό. Το υπέροχο νεοκλασικό του Τσίλλερ φωταγωγημένο και λαμπερό σαν πανάκριβο κόσμημα στολίζει την περιοχή του κέντρου λίγο πιο κάτω από την Ομόνοια.

Πέρασαν οκτώ ολόκληρα χρόνια για να πετάξει από πάνω του τα συντρίμμια που του άφησε ο καταστροφικός σεισμός του ’99, να επουλώσει τις πληγές του και να ξαναγεννηθεί έτσι ακριβώς όπως το φαντάστηκε και το ονειρεύτηκε ο Νίκος Κούρκουλος. Το κτίριο-φάντασμα της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, ένα σκοτεινό εργοτάξιο που μόνο θλίψη προκαλούσε στους περαστικούς, μεταμορφώθηκε ξανά σε θέατρο, σε ναό της Τέχνης για θεατρίνους και θεατές. Το όραμα του αξέχαστου ηθοποιού έγινε επιτέλους πραγματικότητα δύο χρόνια μετά τον θάνατό του.

Συγκρούσεις

Για δεκατρία ολόκληρα χρόνια, όσο καιρό ο Νίκος Κούρκουλος το υπηρέτησε από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή, εργαζόταν και πάλευε για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Κορυφαίος ηθοποιός και επιτυχημένος θεατράνθρωπος ο ίδιος (είχε δημιουργήσει το δικό του θέατρο «Κάπα» στην Κυψέλη), γνώριζε καλά τα μονοπάτια που οδηγούν στην επιτυχία. Πολλές φορές, χρειάστηκε να συγκρουστεί με το δυσκίνητο και γραφειοκρατικό κράτος προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα κονδύλια και να ξεπεράσει τα εμπόδια που καθυστερούσαν την πραγματοποίηση του ονείρου του.

«Οταν θα φύγουν οι σκαλωσιές και θα λειτουργήσει,θα ανεβώ πάνω στη σκηνή και θα φωνάζω από τη χαρά μου» ας είχε πει σε ανύποπτο χρόνο. Ο Νίκος Κούρκουλος ήθελε να βλέπει την πρώτη κρατική σκηνή της χώρας γεμάτη με κόσμο. Εκανε θέατρο για πολλούς και όχι για λίγους και το πέτυχε. Επί των ημερών του, το Εθνικό Θέατρο ανέβασε επιτυχημένες παραστάσεις και στα ταμεία του σχηματίζονταν ουρές. Βρισκόταν εκεί ώς το τέλος, ακόμη και όταν η αρρώστια του άρχισε να γίνεται επίμονη και να τον βασανίζει. Ηταν ένας διευθυντής με ανοιχτή την πόρτα του σε όλους. Και στις πρεμιέρες, όταν παρακολουθούσε τον κόσμο να χειροκροτεί με ενθουσιασμό μια επιτυχημένη παράσταση και να φωνάζει «μπράβο», χαιρόταν κρυφά. Τον είχαμε δει να δακρύζει.

Το 1998 έκανε στο υπουργείο Πολιτισμού την πρώτη δραματική έκκληση: «Το Εθνικό καταρρέει, βοηθήστε μας!». Την επόμενη χρονιά, ο μεγάλος σεισμός της Αθήνας το αποτελείωσε και το σημάδεψε με το κόκκινο της καταστροφής. Και το 2001 η κεντρική σκηνή έβαλε λουκέτο. Από τότε ξεκίνησε και η μεγάλη προσπάθεια του Νίκου Κούρκουλου για την αποκατάστασή του και σταμάτησε μόνον όταν ο ηθοποιός έκλεισε τα μάτια του για πάντα.

Η νέα σελίδα

Η κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εγκαινιάστηκε με το έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Πουθενά». Υπερσύγχρονη, σχεδόν διπλάσια και εξοπλισμένη με μηχανισμούς που παρέχουν δυνατότητες εναλλαγής σκηνικών ανάλογα με τις απαιτήσεις τής κάθε παράστασης. Περιστρεφόμενη και με καταπακτές που ανεβάζουν και κατεβάζουν βαγόνια τα οποία κινούνται αθόρυβα σε ράγες και αντέχουν το βάρος πέντε τόνων.

Το νεοκλασικό του Τσίλλερ, κτίσμα του 1900, εντυπωσιάζει ξανά τους επισκέπτες του με τον θαυμάσιο διάκοσμο, που σε ένα μεγάλο μέρος συντηρήθηκε και σε ένα μεγαλύτερο αναπαράχθηκε. Κοσμείται από παραστάσεις εμπνευσμένες από την αρχαία ελληνική τέχνη, μίσχους, πουλιά και ερωτιδείς. Ολα όσα είχαν εξαφανιστεί από τις αλλεπάλληλες στρώσεις μπογιάς ενός αιώνα! Ξύλινα καθίσματα ντυμένα με κόκκινο βελούδο, ημικυκλικοί εξώστες με χρυσά ξυλόγλυπτα, ζωγραφισμένα αγγελάκια, και ένας πολυέλαιος τεραστίων διαστάσεων. Ο προϋπολογισμός άγγιξε τα 29,3 εκατομμύρια ευρώ.

Η νέα σκηνή του Εθνικού που φέρει το όνομα «Νίκος Κούρκουλος» εγκαινιάστηκε πέρυσι. Με τη λειτουργία και της μεγάλης κεντρικής σκηνής το θέατρο γυρίζει σελίδα. Και περιμένει εμπνευσμένους δημιουργούς να το διατηρήσουν ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, να το σεβαστούν και να το αναδείξουν. Ο Νίκος Κούρκουλος από εκεί ψηλά όπου βρίσκεται θα χαμογελάει ευτυχισμένος…

  • ΧΡΥΣΑ ΔΟΤΣΙΟΥ, Espresso, Κυριακή 18/10/2009

18.10.2009

104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης: Ένα παριζιανικό μπιστρό στη σκηνή του…

Xrysothires_photo3

  • ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΠΙΑΤΟ ΣΤΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΟΔΙ

  • (An Empty Plate in the Cafe du Grand Boeuf) του Michael Hollinger

Ένα παριζιανικό μπιστρό στήνεται στη σκηνή του 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης, με αναφορές στον Χέμινγουεϊ, τις ταυρομαχίες & την υψηλή γαστρονομία. Κλείστε τραπέζι στη νέα θεατρική παραγωγή της ομάδας ‘Οι Χρυσοθήρες’ από την Τρίτη 6 Οκτωβρίου.

Η θεατρική ομάδα ‘ΟΙ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ’ παρουσιάζουν το έργο του αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Michael Hollinger, ‘Ένα Άδειο Πιάτο στο Μπιστρό Το Μεγάλο Βόδι’, στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης των Εκδόσεων Καστανιώτη για λίγες μόνο παραστάσεις, από την Τρίτη 6 Οκτωβρίου έως και την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1994 στη Φιλαδέλφεια (Pennsylvania, USA) από το Arden Theatre Company, ενώ στην Ελλάδα ανεβαίνει για πρώτη φορά, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Φραγκιόγλου.

Xrysothires_photo1

  • ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια ζεστή νύχτα του Ιουλίου του 1961, στο Μπιστρό Το Μεγάλο Βόδι στο Παρίσι, λίγες μέρες μετά την αυτοκτονία του Χέμινγουεϊ, ο μετρ Κλωντ, ο σεφ Γκαστόν, η σερβιτόρα Μιμή και ο μαθητευόμενος σερβιτόρος Αντουάν, περιμένουν από στιγμή σε στιγμή την άφιξη του Monsieur Βίκτωρ. Ο Βίκτωρ, ένας εκπατρισμένος Αμερικανός μεγιστάνας, θαυμαστής του Χέμινγουεϊ, είναι ιδιοκτήτης του Μπιστρό καθώς και αποκλειστικός πελάτης του. Όμως, όταν επιστρέφει από τη Μαδρίτη όπου είχε πάει για να δει τις ταυρομαχίες και να τιμήσει το ίνδαλμά του, είναι ατημέλητος, κακοδιάθετος και σε βαθιά κατάθλιψη για τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για την Mademoiselle Μπερζέρ. Ένα μόνο πράγμα επιθυμεί: να πεθάνει της πείνας στο τραπέζι του. Το προσωπικό πανικοβάλλεται, αφού η ζωή τους εξαρτάται από τις γαστριμαργικές διαθέσεις του ‘Monsieur’, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον πείσει να αλλάξει γνώμη, αλλά εκείνος παραμένει ανένδοτος. Το προσωπικό σε απόγνωση του ζητά μία τελευταία χάρη: να τους επιτρέψει να του ετοιμάσουν ένα τελευταίο δείπνο -ένα πλήρες μενού 7 πιάτων, από τη σούπα μέχρι τον καφέ- με την υπόσχεση ότι τα φαγητά θα παραμείνουν στην κουζίνα. Θα του περιγράψουν τα πιάτα ένα ένα, μπροστά σε μια σειρά από άδειες πιατέλες, χωρίς ποτέ να του τα σερβίρουν. Ο Βίκτωρ συμφωνεί κι ένα δείπνο επιθέτων, επιρρημάτων και τραγελαφικών καταστάσεων ξεκινά…

Xrysothires_photo2

  • ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Πρόκειται για μια ιλαροτραγωδία που κινείται μεταξύ ρεαλισμού, θεάτρου του παραλόγου και κωμικής όπερας. Ο Hollinger ερευνά τρία βασικά θέματα: τον ανεκπλήρωτο πόθο, την ταύτιση με τον ήρωα/πρότυπο, και την αιώνια προσπάθεια του ανθρώπου να ελέγξει το περιβάλλον του και να επιβληθεί σ’αυτό. Ο συγγραφέας, απεικονίζοντας και μεγεθύνοντας τον μικρόκοσμο του μπιστρό, ρίχνει μια διεισδυτική ματιά στην «ανθρώπινη φύση’.

Ο Βίκτωρ, η κωμικοτραγική φιγούρα που κινεί το έργο, είναι ένας ζάμπλουτος διανοούμενος που προσπαθεί να γεμίσει το υπαρξιακό του κενό δειπνώντας, ταξιδεύοντας και παρακολουθώντας ταυρομαχίες. Θέλει να μοιάσει στον Χέμινγουεϊ, τον «απόλυτο άνδρα» της αμερικανικής λογοτεχνίας, γι’αυτό επιζητά απεγνωσμένα τη συναλλαγή με τον κίνδυνο και το θάνατο, χρωματίζοντας τον κόσμο εντελώς υποκειμενικά και εγωιστικά. Ζει χωρίς να ζει. Αντιθέτως, το προσωπικό του μπιστρό, που δεν έχει αυτή την πολυτέλεια, παρά τα όποια προβλήματά τους (οικονομική ανασφάλεια, έριδες, έρωτες, πάθη κλπ), είναι αναγκασμένο να επιβιώσει και επιβιώνει.

Ο Michael Hollinger στήνει με μεγάλη μαεστρία μια «οπερατική τρέλα» (The New York Times), ένα «μενού πλήρες για σκέψη και για γέλιο» (Curtain Up), μια θεατρική μουσική σύνθεση, ένα παιχνίδι σκέψης παραγεμισμένο με λογοτεχνικές και ιστορικο-κοινωνικές αναφορές, με κοινό παρονομαστή τον ανθρώπινο ψυχισμό.

ΣΤΟΧΟΣ της παράστασης να αναδείξει τα υφολογικά στοιχεία του έργου, τα οποία φλερτάρουν ανάμεσα στο δράμα και τη φάρσα, τη σωματική κωμωδία του βωβού κινηματογράφου μέχρι την κωμική όπερα. Επίσης, φιλοδοξεί να αναπαραστήσει την ατμόσφαιρα των παριζιάνικων μπιστρό που ήταν ‘στέκια’ των διανοούμενων στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Και τέλος να σκιαγραφήσει την επιρροή του Χέμινγουεϊ που με τα γραπτά και τη ζωή του συντέλεσε, διαμόρφωσε και καθρέφτισε τις αξίες μιας εποχής.

  • MICHAEL HOLLINGER (1962- )

Γεννήθηκε στο Λάνκαστερ της Πενσυλβανίας από γονείς ηθοποιούς. Είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Θεάτρου στο Villanova University και μόνιμος θεατρικός συγγραφέας στους New Dramatists. Έχει Bachelor of Music στη βιόλα από το Oberlin Conservatory (1984) και Master of Arts στο Θέατρο από το Villanova University (1989). Έχει γράψει τρεις μικρού μήκους ταινίες για το PBS και έχει συγγράψει τη μεγάλου μήκους ταινία Philadelphia Diary. Έχει τιμηθεί με τα εξής βραβεία: Roger L. Stevens Award, Barrymore Award για Outstanding New Play, F. Otto Haas Award για Emerging Theatre Artist, Mid-Atlantic Emmy Award.

Έργα του: An Empty Plate in the Café du Grand Boeuf (1994), Incorruptible (1996), Tiny Island (1997), Hot Air (1997), Clean Getaway (1998), Eureka! A techno-mystery (1999), Red Herring (2000), Naked Lunch (2003), Trepidation Nation [co-writer] (2003), Tooth and Claw (2004), Opus (2006).

  • ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ‘ΟΙ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ’

Η Θεατρική Ομάδα «Οι Χρυσοθήρες» λειτουργεί από το 1995 και προς το παρόν επικεντρώνεται στο χώρο της κωμωδίας. Οι εκπρόσωποι της εταιρείας, χωρίς να αγνοούν την καταξιωμένη παράδοση της «διασκεδαστικής τέχνης», επιδιώκουν συστηματικά την ανανέωση του είδους ως προς την σύζευξη του «παλαιού» με το «νέο», του «κλασικού» με το «σύγχρονο». Και όλα αυτά σε μια προσπάθεια να απεγκλωβίσουν το σημερινό θεατή από την εικονική πραγματικότητά του και να επικοινωνήσουν ειλικρινά μαζί του σε ένα διαφορετικό επίπεδο «ψυχαγωγίας».

Κριτήριο στην επιλογή των έργων αποτελεί η υπέρβαση της όποιας καχυποψίας και προκατάληψης απέναντι σε κείμενα που ενώ έχουν δοκιμαστεί με επιτυχία, και φέρουν κάτι «διαφορετικό», αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα ως μονοσήμαντα από τους θιάσους ρεπερτορίου, και ως «μη εμπορικά» από τους υπολοίπους. Η έμφαση δίνεται σε καταξιωμένους συγγραφείς κωμωδίας, οι οποίοι αγνοούνται συστηματικά στη χώρα μας και που με το ανατρεπτικό τους χιούμορ καταγράφουν σύγχρονους κοινωνικούς προβληματισμούς, προβάλλοντας ανάγλυφα το νέο «παγκοσμιοποιημένο» τοπίο. Οι συγγραφείς αυτοί εμβαθύνουν στις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές, ακροβατώντας ανάμεσα στην φάρσα και τη θλίψη. Προσφέρουν γέλιο του «υπογαστρίου», αλλά συνάμα τροφή για σκέψη σε κοινωνικό, ψυχολογικό, και φιλοσοφικό επίπεδο.

Οι μέχρι τώρα αυτοχρηματοδοτούμενες παραγωγές της είναι:

  • Ο Υδραυλικός, το Κοτόπουλο, και η Κα ΡούλαJonathan Levy, Shel Silverstein (ΦΟΥΡΝΟΣ 1995)
  • Το Ημερολόγιο Ενός Καλικάντζαρου David Sedaris (CAFÉ ΑΙΟΛΙΣ 1999–2000)
  • Γελώντας ΆγριαChristopher Durang (ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ 2000–2001, MΥΛΟΣ 2001, 2ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΙΠΟΛΗΣ 2001, 7ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΥΜΗΣ 2001)

Η παραγωγή – ανάθεση:

  • Ο Γάμος Διεκόπη E. Scribe & M. Μélesville (3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΙΠΟΛΗΣ 2002)

Και οι επιχορηγούμενες από το ΥΠΠΟ παραγωγές:

  • Ο Διάολος Μέσα του David LindsayAbaire (ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ 2004)
  • Οδός Μετσάνσκαγια Νο 3 – Χρ. Παπαδάκη & Δημ. Φραγκιόγλου (ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ 2005, ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ 2006, DUBLIN FRINGE FESTIVAL 2006)
  • Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας – Δημ. Α. Κορομηλά (ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ 2007)

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΠΙΑΤΟ ΣΤΟ ΜΠΙΣΤΡΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΟΔΙ

του Michael Hollinger

104 ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ

των Εκδόσεων Καστανιώτη

(Θεμιστοκλέους 104, Εξάρχεια – Τ: 210 3826185)

Μετάφραση: Χριστίνα Παπαδάκη – Δημήτρης Φραγκιόγλου

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Φραγκιόγλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Κέλλυ Βρεττού

Μουσική: Πλάτων Ανδριτσάκης

Χορογραφία–Επιμέλεια Κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Φωτογραφίες: Γιώργος Δρακόπουλος

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):

Ευγενία Αποστόλου, Αντώνης Γκρίτσης, Χριστίνα Παπαδάκη,

Πέτρος Σταθακόπουλος, Χριστόδουλος Στυλιανού, Χάρης Φλέουρας

Πρώτη παράσταση: Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Τελευταία παράσταση: Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Κυριακή, 20:00 / Δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη, 21:30

Τιμές εισιτηρίων: 20 € (κανονικό) – 15 € (φοιτητικό)

Διάρκεια: 90’

  • Όσο για τη Νίνα… Steven Dietz (BIOS 2008)
  • Το «Ημερολόγιο ενός τρελού» για 10η χρονιά

    Το «Ημερολόγιο ενός τρελού» για 10η χρονιά

    Ο Γιώργος Μεσσάλας επαναλαμβάνει για 10η και τελευταία χρονιά το «Ημερολόγιο ενός τρελού» του Νικολάι Γκόγκολ, υποδυόμενος τον ένα και μοναδικό ρόλο του Αυξέντιου Ποπρίτσιν. Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί στις 24 Οκτωβρίου στην «Αλκυονίδα».

    Ο Αυξέντιος του Γκόγκολ γράφει το Ημερολόγιό του με πλήρη γνώση των όσων συμβαίνουν γύρω του. Και στο τέλος, αποφασίζει την κάθοδο στη λευκή κόλαση του ψυχιατρείου, αναζητώντας το φως που αναζητούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Η παράσταση έχει παρουσιαστεί και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.

    Η μετάφραση-απόδοση είναι της Ντένης Θεμελή, η σκηνοθεσία του Γιώργου Μεσσάλα, τα σκηνικά του Βασίλη Τσιντσικώφ και η μουσική του Σωκράτη Παπαθεοδώρου.

    Η ακτινογραφία μιας σχέσης – στο Θέατρο Εξαρχείων

    Για δεύτερη χρονιά, το Θέατρο Εξαρχείων παρουσιάζει από προχθές Πέμπτη, 15/10, μια συγκινητική κωμωδία. Το «Πολύ καλά!» της Λίζας Κρον, ένα έργο που αναφέρεται με τρυφερό αλλά και παιχνιδιάρικο τρόπο στις σχέσεις μάνας και κόρης, στην παιδική ηλικία και την οικογένεια, την κοινωνία αλλά και τον ρατσισμό.

    Ηρωίδα του έργου είναι η ίδια η Λίζα Κρον, που νομίζει ότι έχει γράψει ένα «πολύ σοβαρό έργο για ζητήματα ψυχικής και σωματικής υγείας». Ομως έχει κάνει το μοιραίο λάθος να κουβαλήσει επί σκηνής, σαν ζωντανό παράδειγμα, τη μητέρα, (μαζί με μια γωνιά του σπιτιού της), «έναν απίστευτα ενεργητικό άνθρωπο, παγιδευμένο σ’ ένα ανήμπορο κορμί». Καθώς η καημένη η Λίζα προσπαθεί να αφηγηθεί τι σημαίνει να μεγαλώνεις σε μια οικογένεια που η ζωή της κυριαρχείται από κοινωνικούς αγώνες και φοβερές αλλεργίες, και πώς η ίδια τις ξεπέρασε και έγινε καλά, η τρομερή Μαμά κερνάει το κοινό κουλουράκια, πιάνει φιλία με τους ηθοποιούς του θιάσου, και γενικά αποδιοργανώνει την παράσταση με αθώες(;) παρεμβάσεις. Με τούτα και με κείνα, το προσεκτικά οργανωμένο θεατρικό οικοδόμημα της Λίζας τινάζεται στον αέρα, καθώς η ίδια αρχίζει να καταλαβαίνει ότι το μυστικό για να είναι κανείς καλά κρύβεται στην ικανότητά μας να αποδεχτούμε τους άλλους και να αγκαλιάσουμε τις αντιφάσεις της ζωής. Τελικά, το «Πολύ καλά!» είναι ένα θεατρικό γλέντι, που εκμεταλλευόμενο στο έπακρο τις θεατρικές συμβάσεις, τελικά τις καταργεί.

    Τη σκηνοθεσία της παράστασης έκανε ο Τάκης Βουτέρης, τα σκηνικά-κοστούμια η Παναγιώτα Κοκκορού, τη μουσική ο Πλάτων Ανδριτσάκης και τη μετάφραση η Αννίτα Δεκαβάλλα που υποδύεται και τη Λίζα επί σκηνής. Μαζί της παίζουν η Ανθή Ανδρεοπούλου, η Χριστίνα Μαξούρη, ο Ενκε Φεζολλάρι και ο Τάσος Πολιτόπουλος.

    • Θέατρο Εξαρχείων (Θεμιστοκλέους 69, Εξάρχεια).
    • Ολγα Σελλα, Η Καθημερινή, 18/10/2009

      ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ: Το έργο το έχουμε ξαναδεί

      Γρηγοριάδης Κώστας

      Επιχορηγήσεις ελεύθερου θεάτρου. «Πληγή», που αιμορραγεί, ενώ πάνω της χτίζουν λόγους οι εκάστοτε υπουργοί Πολιτισμού. Υποτίθεται ότι το ΥΠΠΟ θέλει με τις επιχορηγήσεις να «αποδεσμεύσει» τους καλούς θιάσους από την αναζήτηση των προς το ζην, ώστε να αφιερωθούν στο σκοπό τους – την καλλιτεχνική δημιουργία. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, διαφορετικό σχεδόν κάθε χρόνο, το ΥΠΠΟ επιχορηγεί κάποιους θιάσους πλήρους δραστηριότητας, που λειτουργούν με τη μορφή σωματείου, συλλόγου ή αστικής, μη κερδοσκοπικής, εταιρείας. Βέβαια, από τη στιγμή της υπογραφής των επιχορηγήσεων, μέχρι την ώρα της εκταμίευσης των χρημάτων στους θιάσους, είναι μακρύς ο χρόνος και συνήθως είναι εκπρόθεσμες οι επιχορηγήσεις.Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Οι επιχορηγήσεις για την θεατρική περίοδο 2008-2009 ανακοινώθηκαν τον περασμένο Μάη, χρόνος κατά τον οποίο είχαν ήδη τελειώσει οι παραστάσεις, ενώ αρχές καλοκαιριού έγινε η καταβολή της τελευταίας δόσης της επιχορήγησης για τη θεατρική σεζόν 2007-2008. Μέσα Οκτώβρη και οι θίασοι δεν έχουν λάβει ούτε ευρώ. Η υπόσχεση του πρώην υπουργού Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά ήταν η πρώτη δόση να δοθεί μέχρι το Σεπτέμβρη και η δεύτερη το Δεκέμβρη. Οι υποσχέσεις όμως από τους πολιτικούς δίνονται για να καταστρατηγούνται. Πάντα βέβαια υπάρχει μια «καλή» (!) δικαιολογία. Η τελευταία και συχνότατη τα τελευταία χρόνια είναι άλλοτε οι εκλογές και άλλοτε η αλλαγή υπουργού. Οπως και τώρα. Αντε να ενημερωθεί ο υπουργός, άντε να εγκλιματιστεί, άντε να βάλει τις προτεραιότητές του, που στη συγκεκριμένη στιγμή έχει και πολλές καθώς το υπουργείο Τουρισμού και Πολιτισμού πια είναι ένα και το αυτό… ζήσε Μάη μου. Κουράγιο στους επιχορηγούμενους θιάσους…

      Αλλωστε, το έργο το έχουμε ξαναδεί. Ολοι οι υπουργοί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο υπόσχονταν ότι το ΥΠΠΟ «θα καταβάλει κάθε προσπάθεια να εξορθολογίσει» το σύστημα επιχορηγήσεων, «παρέχοντας τα αναγκαία χρήματα»… «Τηρώντας από εδώ και εμπρός τους υπεσχημένους χρόνους καταβολών»… «Ενα είναι βέβαιο: Πρέπει οι επιχορηγήσεις να καταβάλλονται στην ώρα τους. Οχι μόνο για να διευκολύνουμε το δικό σας έργο. Αλλά κυρίως γιατί είναι αναξιοπρεπές για την πολιτεία να παραβιάζει τις δικές της δεσμεύσεις». Αυτές είναι φράσεις των εκάστοτε υπουργών Πολιτισμού. Το πέτυχε ποτέ κανείς; Ασφαλώς όχι. Γιατί; Γιατί πολύ απλά όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα χρόνια κοσκινίζει. Γιατί δεν υπάρχει η πολιτική βούληση. Και βέβαια και το άλλο γνωστό …παραμύθι ο ένας να κατηγορεί τον άλλο για το ποιος φταίει.

      Οι θίασοι όμως όπως κάθε χρόνο ξεκίνησαν την υλοποίηση του φετινού τους προγραμματισμού, μολονότι δεν έχει ακόμη καταβάλει το ΥΠΠΟ ούτε την πρώτη δόση της περσινής επιχορήγησης. Και βέβαια ούτε λόγος ακόμη για το πότε θα αποφασιστούν οι επιχορηγήσεις της τρέχουσας θεατρικής περιόδου (2009-2010). Παρά τη δέσμευση του πρώην υπουργού Αντώνη Σαμαρά ότι «στο εξής οι προκηρύξεις για την επιχορήγηση των θιάσων του ελεύθερου θεάτρου θα δημοσιοποιούνται στο τέλος Μαΐου με αρχές Ιουνίου κάθε έτους, ούτως ώστε το αργότερο το Σεπτέμβριο να ανακοινώνονται οι επιχορηγούμενοι θίασοι».

      Αυτή κι αν είναι δέσμευση! Μια δέσμευση που έχει ξαναγίνει και από τον «πολύ παλιά» υπουργό Πολιτισμού Ευάγγελο Βενιζέλο, αλλά δεν κρατήθηκε και δε δόθηκε ποτέ λύση σ’ ένα πάγιο πρόβλημα των ομάδων, οι οποίες κατ’ ουσίαν ξεκινούν την προετοιμασία της παράστασης – πρότασής τους, αγνοώντας την τύχη της.

      Δεν υπάρχει χρονιά, τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια, που να μην υποχρεωνόμαστε να αναφερθούμε, να γράφουμε και να ξαναγράφουμε για την απαράδεκτη συμπεριφορά του υπουργείου Πολιτισμού, που αλλάζει πρόσωπα, αλλά το ίδιο μένει. Μια συμπεριφορά, που αφορά σε πολλά ζητήματα, αλλά κυρίως στο θέμα των επιχορηγήσεων θιάσων του ελεύθερου θεάτρου.

      Ολο αυτό το διάστημα, ανάλογα με τους υπουργούς που αναλάμβαναν, γίνονταν κάποιες αλλαγές στον τρόπο, λέγονταν μεγάλα λόγια, αλλά επί της ουσίας μόνιμο παρέμεινε το ίδιο πρόβλημα της μη έγκαιρης καταβολής των χρημάτων. Και υποτίθεται ότι το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού θα αποδέσμευε από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις το θεσμό. Αντίθετα τον περιέπλεξε περισσότερο.

      Κρίμα, βέβαια, που για άλλη μια φορά είναι αναγκαίο να επισημάνουμε την υποχρέωση της κρατικής αρωγής στα θεατρικά δρώμενα της χώρας μας. Τη στιγμή που θα έπρεπε να αναζητούμε τρόπους προκειμένου να γίνει καλύτερο το σύστημα.

      Οσο για τους θιάσους, από διακριτικότητα και λεπτότητα, ή από αναστολή για όσα κατά καιρούς τους καταλογίζουν, είτε γιατί νιώθουν υποχρέωση, είτε επειδή φαίνεται προς τα έξω μια προσωπική υπόθεση, δεν απαιτούν δυναμικά, αλλά «ευγενικά». Ισως από φόβο μη φανεί ότι επαιτούν. Δεν επαιτούν, όμως. Διεκδικούν: Την υποχρέωση και όχι τη φιλευσπλαχνία της πολιτείας.

      • Σ.ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 18 Οχτώβρη 2009