Το τέταρτο κουδούνι… του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη – για τον Τάκη Τζαμαργιά

Έλεος! «Ο φερόμενος ως υποψήφιος για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας», του «φερόμενου», η «φερόμενη», της «φερόμενης», οι «φερόμενοι», ω «φερόμενοι»!… Ώι, μανούλα μ΄, ώι… Δεν αντέχω, ε; Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Ένας σκηνοθέτης λιγάκι του λάθε βιώσας: ο Τάκης Τζαμαργιάς (στη φωτογραφία).

Έχει σκηνοθετήσει έως και στην Πειραματική του Εθνικού- το «Καλιφόρνια ντρίμιν» του Βασίλη Κατσικονούρη και το μονόπρακτο του Ηλία Πολλάτου «Συνεχόμενοι λυγμοί», εξαιρετικές δουλειές και οι δυο-, αλλά ίσως δεν ανήκει στα κυκλώματα της θεατρικής πιάτσας, ίσως δεν το πολυκυνηγάει και περνάει κάπως στο ντούκου. Πενηντάρης σήμερα, ηθοποιός, δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση για μια εικοσαετία, δε συγκεντρώνει, βλέπετε, τις «προϋποθέσεις» να γίνει trendy.

Κι όμως! Έχω εντοπίσει τις ικανότητές του απ΄ τη δεκαετία του ΄90, όταν κατέβαινα στο Κερατσίνι, στο Δημοτικό Θέατρο, πριν του αλλάξει τα φώτα και το αχρηστεύσει ο σεισμός του ΄99, να δω τη δουλειά της Θεατρικής Σκηνής του δήμου, της οποίας ήταν ο υπεύθυνος. Κι έβλεπα μια δουλειά πολύ καλή να κάνει με τους ερασιτέχνες. Ώσπου ήρθε «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» που τόλμησε ν΄ ανεβάσει μαζί τους. Έμεινα έκπληκτος: ένα μοντέλο μπρεχτικής παράστασης! Αργότερα ίδρυσε με τον πυρήνα των μαθητών του την Ομάδα «Δυτικά της Πόλης», ξανοίχτηκε, σκηνοθέτησε επαγγελματικούς θιάσους…

Στις παραστάσεις του έχω διαπιστώσει πως ξέρει- πολύ σημαντικό- να διδάσκει τους ηθοποιούς του- απ΄ τους ερασιτέχνες του μέχρι τους επαγγελματίες. Την περασμένη βδομάδα το διαπίστωσα άλλη μια φορά. Στο πατάρι του «Πορεία», ως Δεύτερη Σκηνή του «Δόλιχου» του προσεκτικού Δημήτρη Τάρλοου, παίζεται σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά «Η πάχνη». Ένα σκληρά ποιητικό κομμάτι των αδελφών Κωνσταντίνου και Αντώνη Κούφαλη απ΄ την Καβάλα όπου η παράσταση έκανε την πρεμιέρα της στο πλαίσιο του ανανεωμένου απ΄ τον Θοδωρή Γκόνη Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας.

Είδα, λοιπόν, πώς ο Τζαμαργιάς ξέρει να εκμεταλλεύεται τα προτερήματα ενός κειμένου και να χρησιμοποιεί επωφελώς τα όποια ελαττώματά του αλλά κυρίως πώς ξέρει να δασκαλεύει τους ηθοποιούς του. Ο απόλυτα αυθεντικός Γιώργος Ντούσης κι ο Μάνος Καρατζογιάννης, που βγαίνει απ΄ τον εαυτό του για να κάνει τον καλύτερό του ρόλο, «γράφουν» παίζοντας τα δυο αγόρια του περιθωρίου (βασική φωτογραφία) που ακολουθούν τα βήματα του τριφοϊκού Αντουάν Ντουανέλ στα «400 χτυπήματα».

Μια παράσταση που αξίζει τον κόπο. Ύστερα απ΄ την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή που παρουσίασε μετά πολλών επαίνων τη σεζόν 2006-2007 στο «Χυτήριο» κι επανέλαβε την επόμενη στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», ο νεαρός Άρης Μπινιάρης (φωτογραφία) συνεχίζει, βασισμένος στην αρχαία μετρική, την έρευνά του πάνω στο αρχαίο ελληνικό δράμα με τις «Βάκχες» του Ευριπίδη στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά. Η, ουσιαστικά, μουσική παράστασηρυθμοί και μελωδίες που πηγάζουν απ΄ τον αρχαίο λόγο με υλικό που αντλείται απ΄ το δημοτικό τραγούδι- θ΄ ανεβεί απ΄ τον Άρη Μπινιάρη που ΄ναι κι ο ερμηνευτής στο «Βios» (Βasement) τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο με μουσική, όπως κι η «Αντιγόνη», Σμαρώς Γρηγοριάδου.

Έκπληκτος αναρωτιόμουνα στις 27 Αυγούστου, στο «Τέταρτο Κουδούνι», πού θυμήθηκε ο Αλέξανδρος Κολλιόπουλος την ελαφρώς- έως βαρέως…-, κατά τη γνώμη μου, μουχλιασμένη (και δεν εννοούσα την ηλικία της) «Απαγωγή της Σμαράγδως» του Μιχάλη Κουνελάκη για να ξεκινήσει την καριέρα του ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας.

Με επιστολή του ο κ. Κολλιόπουλος μου επισημαίνει ότι δεν ξεκίνησε με την παράσταση αυτή αλλά πως έχει αναλάβει τη θέση ήδη απ΄ τις 15 του περσινού Σεπτεμβρίου. Και ότι μέχρι τη «Σμαράγδω», μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, έχει παρουσιάσει ήδη τρία έργαμα ακριβώς αυτό έγραφα, πως το Θέατρο της Καλαμάτας κατατάσσεται μεταξύ των ΔΗΠΕΘΕ που η τύχη τους αγνοείται… Όσο για την «Απαγωγή», ο κ. Κολλιόπουλος αναφέρει πως «την επιλέξαμε για ακόμα μεγαλύτερη επικοινωνία του κόσμου μαζί μας και όπως έδειξε η μέχρι τώρα περιοδεία μας ανά την Ελλάδα νομίζω το επιτύχαμε». Ε, άμα είναι έτσι…

Δεν παρουσιάζονται, τελικά, για πρώτη φορά στην Ελλάδα και τα τέσσερα έργα που θ΄ ανεβούνε τον χειμώνα στο «Studio Μαυρομιχάλη», όπως σας έγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» στις 27 Αυγούστου. Τα τρία μόνο – ε, δεν είναι και λίγο! Διότι ο «Μακμπέτ» του Ιονέσκο που θα σκηνοθετήσει ο Φώτης Μακρής ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Αθήνα αλλά όχι και στην Ελλάδα- Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αθήνα…

Όπως με πληροφόρησε ο φίλος της στήλης Άκης Χαραλαμπίδης του Μega και το διασταύρωσα, έχει παιχτεί σε περιοδεία με έδρα τη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του 1988 απ΄ το σχήμα «Θυμελικό Θέατρο» σε σκηνοθεσία Μόνας Κιτσοπούλου με τον τίτλο «Μάκμπο ή Η παραγωγή της εξουσίας».

Αλλά τη δεκαετία του ΄80 έχει παιχτεί κι απ΄ το ραδιόφωνο της ΕΡΑ. Σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, όπως με τη σειρά της με πληροφόρησε άλλη φίλη της στήληςτους ευχαριστώ όλους-, η ηθοποιός Όλγα Δαμάνη, η οποία είχε κάνει τότε τη μετάφραση.

Στις 29 Ιουνίου, αν δεν κάνω λάθος, ανακοινώθηκε ο διορισμός του σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ. Έκτοτε έχει ανεβάσειεκτός ΚΘΒΕ- «Όρνιθες» στην Επίδαυρο σε συμπαραγωγή του με το Ελληνικό Φεστιβάλ, την «Εκατομμυριούχο» του Μπέρναρντ Σο στο Μέγαρο Μουσικής αλλά ετοιμάζει στο «Βεάκη», για τις θεατρικές επιχειρήσεις Λεμπέση, και το «Μάνα, μητέρα, μαμά» του Γιώργου Διαλεγμένου- μακράν Θεσσαλονίκης, στην Αθήνα, και οι τρεις παραστάσεις. Εντυπωσιακό! Θαυμάζω την πολυπραγμοσύνη κάποιων ανθρώπων αλλά να δω το ΚΘΒΕ πότε θα τον δει…

«Ανειλημμένες υποχρεώσεις» θα μου πείτε. Συμφωνώ, θα σας απαντήσω, ως προς τις δυο πρώτες περιπτώσεις. Όντως ήδη έκανε δοκιμές στους «Όρνιθες» όταν ανέλαβε, ήδη το πρόγραμμα του Μεγάρου είχε ανακοινωθεί… Αλλά να το τριτώσει κιόλας; Με ιδιωτικό θίασο;

Το ένα ατού της παράστασης που αναγγέλθηκε ήταν η πρώτη συνεργασία στη σκηνή Γιώργου Κιμούλη- Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.

Το δεύτερο η παρουσία του Βασίλη Παπαβασιλείου (φωτογραφία) ως σκηνοθέτη. Πάει αυτό… Τελικά το «Σλουθ» του Άντονι Σάφερ ανεβαίνει στο θέατρο «Αθηνών» χωρίς Βασίλη Παπαβασιλείου- ο οποίος αποχώρησε. Με τους δυο ηθοποιούς αυτοσκηνοθετούμενους. Συμβαίνουν αυτά…

Ε, δεν ήταν η θερινή θεατρική σεζόν που πέρασε και ό,τι το καλύτερο των τελευταίων χρόνων. Ίδρωσα να δω δυο-τρεις ελληνικές παραστάσεις που να μου αρέσουν ή, έστω, ένα ενδιαφέρον στοιχείο να ΄χουν- έναν καλό ηθοποιό που παίζει γιατί γουστάρει κι όχι για να τα πιάσει, ας πούμε. Σε μερικές, επιπλέον – σε κάτι Αριστοφάνηδες για παράδειγμα, σε κάτι ΔΗΠΕΘΕ…-, ντράπηκα. Πολύ. Γι΄ αυτό που έβλεπα. Αυτοί που τις ανεβάζουν και τις παίζουν- αναρωτιέμαι- δε ντρέπονται;

  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: