ΤΟ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ «ΠΟΥΘΕΝΑ».

  • Μαγική συμφιλίωση παλιού και σύγχρονου

Αφετηρία της νέας καλλιτεχνικής διαδρομής του  Εθνικού είναι το «Πουθενά». Παράσταση σχεδιασμένη  και εμπνευσμένη από και για τις λειτουργικές  δυνατότητες της κεντρικής σκηνής
Η νέα εποχή του Εθνικού Θεάτρου άρχισε από τον Νίκο Κούρκουλο το 1998, ο οποίος αγωνίστηκε για την αποκατάστασή του και ολοκληρώθηκε τώρα, από τον Γιάννη Χουβαρδά. Σε κλίμα φορτισμένο συγκινησιακά, έγινε προχθές η έναρξη της κεντρικής σκηνής του ανακαινισμένου κτιρίου Τσίλερ, με την παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Πουθενά».

Αναστημένο, έπειτα από 8 χρόνια σιωπής, το ιστορικό κτίριο της οδού Αγίου Κωνσταντίνου έκανε τη μεγάλη έξοδο στη νέα εποχή, ανάλογης σημασίας με την έναρξη λειτουργίας του, πριν από περίπου έναν αιώνα. Η πρώτη Κρατική Σκηνή, αποκαταστημένη κατά 100% και ενισχυμένη με υπερσύγχρονο υλικοτεχνικό εξοπλισμό, είναι ένα θέατρο – κόσμημα για τη χώρα.

Περπατώντας πάνω στα ζωηρά μωσαϊκά και παρατηρώντας τον εσωτερικό του διάκοσμο, τις τοιχογραφίες, τις οροφογραφίες, την ξύλινη κουπαστή της μαρμάρινης σκάλας και φτάνοντας στην ημικυκλική πλατεία με τα κόκκινα, βελούδινα καθίσματα, διαπιστώνεις πως η παλιά μεγαλοπρέπεια ανακτήθηκε και το ταλαιπωρημένο κτίριο αναπαλαιώθηκε με σεβασμό και προσοχή. Μπαίνοντας στη διατηρητέα πλατεία και καθισμένος στα αναπαυτικά καθίσματα είσαι απέναντι σ΄ έναν τεράστιο καθρέφτη, ο οποίος τοποθετήθηκε στην επιφάνεια της ξύλινης μπούκας της σκηνής. Μέσα από αυτόν καθρεφτίζεται όλη η αίθουσα, ένα λαμπερό κομψοτέχνημα. Ο υποβλητικός πολυέλαιος στην οροφή και οι περίφημοι ζωγραφισμένοι σε μουσαμά ερωτιδείς, κάνουν αισθητό το παλαιικό κάλλος.

Η παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου, διάρκειας μισής ώρας, είναι μια εισαγωγή της νέας καλλιτεχνικής διαδρομής του Εθνικού, εμπνευσμένη από και για τις λειτουργικές δυνατότητες της κεντρικής σκηνής. Όταν τα φώτα σβήνουν, ο καθρέφτης σηκώνεται και φανερώνει τη βαριά, βελούδινη, κόκκινη αυλαία. Κι όταν αυτή ανοίγει, σέρνει μαζί της την κλασική αισθητική, για να αποκαλύψει τη σύγχρονη σκηνή, η οποία είναι από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης- έχει αυξήσει τα τετραγωνικά της στα 350 μ. (16,50Χ21,0) και τα κυβικά της (ύψος 25 μ.). Στο εσωτερικό, μαύρο κέλυφος της σκηνής έχει τοποθετηθεί ένας τεράστιος μεταλλικός πύργος, ύψους 14 μ. Περιμετρικά υπάρχουν τρεις γαλαρίες, για να κυκλοφορούν οι τεχνικοί και στο τελευταίο επίπεδο βρίσκεται ο μηχανισμός, που κινεί τις τροχαλίες ανάρτησης σκηνικών, περιστροφικής σκηνής, αυξομείωσης του δαπέδου και φωτιστικές γέφυρες.

Τη λειτουργία αυτής της υπερσύγχρονης «μηχανής» ανέδειξε η παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Οι 26 ερμηνευτές του κινήθηκαν στους κυλιόμενους διαδρόμους, χόρεψαν με τα κύματα που δημιουργούσαν τα σταγκόνια, αναδύθηκαν από τα τραμπουκέτα και χάθηκαν μέσα τους δείχνοντας ρυθμικά τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας και το μέγεθος της σκηνής. Η γοητευτική επίδειξη του χώρου και της «μηχανής», στο τέλος έγινε μαγικά ανθρωποκεντρική. Με όλους τους ερμηνευτές να δημιουργούν δυο χέρια- πλοκάμια, τα οποία έγδυσαν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Δυο γυμνά πλάσματα σε μια γυμνή σκηνή.

  • Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009

ΙΝFΟ

Το «Πουθενά» παίζεται καθημερινά, πλην Δευτέρας και Τρίτης στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210-52881.703, 210-3305.074). Επόμενη πρεμιέρα στις 18/12/2009 με τον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Μαγικές στιγμές από το «Πουθενά»

Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

// <![CDATA[//

Είκοσι έξι ερμηνευτές χορεύουν με τα σταγκόνια,  πέφτουν στα τραμπουκέτα, γλιστρούν στους  κυλιόμενους διαδρόμους της ανακαινισμένης  κεντρικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου που άνοιξε  χθες με το «Πουθενά»

Το παρατεταμένο χειροκρότημα στο φινάλε του «Πουθενά» ήταν για την παράσταση αυτή καθαυτή ή για τη θαυμαστή «μηχανή» που φανερώθηκε μπροστά στα έκθαμβα μάτια των περίπου 800 θεατών της χθεσινής εναρκτήριας πρεμιέρας της κεντρικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου; Η θεαματική παράσταση που σχεδίασε και οργάνωσε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, εμπνευσμένος από τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό της κεντρικής σκηνής του ανακαινισμένου κτιρίου Τσίλερ, ήταν μια καίρια, αισθητικά άψογη επίδειξη των δυνατοτήτων της. Όλες οι εικόνες μαζί ήταν η πεμπτουσία της λειτουργίας αυτής της σκηνής. Οι είκοσι έξι ερμηνευτές ντυμένοι απλά, αναμετρήθηκαν με το βάθος, το ύψος και το μήκος της σκηνής που αποκάλυψε γυμνό το κέλυφός της, όταν σηκώθηκε η βαριά, βελούδινη αυλαία. Τραμπουκέτα, σταγκόνια, κυλιόμενοι διάδρομοι, ηχητικά και φωτιστικά σύγχρονης τεχνολογίας έγιναν τα εργαλεία καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ο άνθρωπος και η «μηχανή» σ΄ έναν χώρο άδειο που υπόσχεται τη μαγεία. Η τεχνολογία και ο καλλιτέχνης ζυμώθηκαν για να καταλήξουν στην πιο μαγική στιγμή του φινάλε, όταν ένα αγόρι και ένα κορίτσι μένουν γυμνά από δύο χέρια «πλοκάμια» που σχηματίστηκαν από τα χέρια των υπόλοιπων χορευτών. Ήταν η σκηνή όπου η αναμέτρηση της ανθρώπινης οντότητας με τις τεχνολογικές δυνατότητες του χώρου έφεραν στο προσκήνιο ένα αίσθημα απροσδιόριστο, αλλά αισθητό. Το «Πουθενά» είναι πράγματι ένα θέαμα που δεν μπορεί να λειτουργήσει πουθενά αλλού, παρά μόνο στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Γι΄ αυτήν δημιουργήθηκε, σχεδόν το «γέννησε».

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: