Daily Archives: 10 Οκτώβριος, 2009

Ό,τι μας λείπει

  • Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

  • ΚΑΙΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΦΤΟΥΝ ΤΑ ΘΟΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΑ ΦΑΜΦΑΡΟΝΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΑ, ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΤΟ «ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΣΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΔΙΟ» ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΡΩΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ;

Ως γνωστόν οι διεργασίες για τη δημιουργία Ακαδημίας Τεχνών κάπου σκόνταψαν (ευτυχώς) και κυρίως διότι δεν έλυσαν νομοθετικά προβλήματα επικάλυψης μεταξύ αρμοδιοτήτων των υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού. Οι Ακαδημίες και τα Πανεπιστήμια ανήκουν στην αρμοδιότητα του υπουργείου Παιδείας και οι Καλλιτεχνικές Σπουδές στο υπουργείο Πολιτισμού. Αλλά πέρα από αυτό, το πόρισμα-έκθεση της επιτροπής που επεξεργάστηκε την πολιτική βούληση ήταν δεσμευμένο από το «όραμα» μιας Ακαδημίας και έπρεπε να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.

Έτσι με νομικές πονηριές, για να ξεπεράσει τις επικαλύψεις, «ίδρυε» ένα αδιαβάθμιστο εκπαιδευτικό μόρφωμα με δίδακτρα (παρ΄ όλη τη γενικευμένη χρόνια τώρα δωρεάν Παιδεία) και με βεβαιώσεις σπουδών αντί διπλωμάτων, με αποτέλεσμα οι απόφοιτοι μιας ιδιωτικής δραματικής σχολής και του Εθνικού Θεάτρου που εξετάζονταν σε νομοθετημένες επιτροπές νομιμότητας των πτυχίων να παράγουν «επισημότερους» ηθοποιούς από τους «αναβαθμισμένους» της Ακαδημίας. Από την άλλη, το «μόρφωμα» ξεπερνούσε κι άλλο εμπόδιο ως μια οιονεί Ακαδημία Ελευθέρων Σπουδών που ήταν, άρα εκτός ελέγχου υπ. Παιδείας όσον αφορά τα προσόντα των διδασκόντων σε σχολή Ανωτάτων Σπουδών προέβλεπε και δασκάλους άνευ προσόντων τουλάχιστον τυπικών.

Κατά τη γνώμη μου, ο Πλωρίτης ήταν χιλιάδες φορές σπουδαιότερος δάσκαλος από τον ξυλοσχίστη που πήρε ένα διδακτορικό στη Γαλλία, αλλά ο ξυλοσχίστης μπορεί να γίνει και να εξελιχτεί ως καθηγητής πανεπιστημίου.

Σ΄ αυτή την παγίδα έπεσε η επιτροπή που εισηγήθηκε τα θεσμικά της φερέλπιδος Ακαδημίας Τεχνών. Δηλαδή προέβλεπε δάσκαλο π.χ. τον Πλωρίτη αλλά για να αποφύγει τον υπ. Παιδείας που θα του ζητούσε διδακτορικό έκανε την Ακαδημία Εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών, άλλο ένα δίπλα στα τόσα άλλα, με τους ίδιους πάνω- κάτω δασκάλους αφού όλοι κάπου, κάποτε διδάσκουν ή δίδαξαν.

Μια τρύπα στο νερό

Από τη στιγμή που η λέξη Ακαδημία δεν κατοχυρώθηκε ως «σήμα» και υπάρχει στην Αθήνα ακόμη και «Ακαδημία Μπίρας», δηλαδή μπιραρία, τι τα θέλουμε τα μεγαλεία και τα κλούβια αυγά;

Τι μας λείπει; Μας λείπει σχολή σκηνοθεσίας, ειδίκευση στην Υποκριτική του αρχαίου δράματος, του ποιητικού θεάτρου, του μιούζικαλ, της επιθεώρησης, της παντομίμας, μας λείπει σχολή χορογραφίας αρχαίου δράματος (τραγωδίας, σατιρικού δράματος, κωμωδίας), χορογραφίας μιούζικαλ, χοροθεάτρου. Μας λείπει η μύηση στην υποκριτική της όπερας, η μελοδραματική υποκριτική (η συστηματική κι όχι επ΄ ευκαιρία), μας λείπει η διδασκαλία τρόπων και στυλ μελοποίησης χορικών αρχαίου δράματος, η μελοποίηση ποίησης, η σκηνική εν γένει μουσική, μας λείπει μια σχολή, ένα τμήμα που να διδάσκει θεατρικό φωτισμό και μας λείπει προχωρημένη σχολή διδασκαλίας της ενδυματολογίας και σκηνογραφίας του θεάτρου. Μας λείπει σχολή μετάφρασης θεατρικών κειμένων, λιμπρέτων όπερας, νούμερων επιθεώρησης και δραματικών έργων. Λείπει (και συχνά γκρινιάζουμε) η διδασκαλία συγγραφής κινηματογραφικών σεναρίων, τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών. Λείπει μια σχολή ντοκιμαντέρ, επιστημονικών κ.λπ. Λείπει ακόμη μια ειδίκευση στην καλλιτεχνική δημοσιογραφία, στην κριτική (θεατρική, του χορού, της μουσικής, του σινεμά, της τηλεόρασης, των εικαστικών). Μας λείπει μια συστηματική σπουδή των πρακτικών προβλημάτων του παιδικού θεάτρου, μας λείπει σχολή μαέστρων, καλλιτεχνικών μάνατζερ, παραγωγών και γενικά τεχνικών θεάτρου, οργανωτών εκθέσεων κ.λπ.

Τόσα πολλά μας λείπουν; Τόσα πολλά. Και δεν χρειάζεται μια υπερφίαλη Ακαδημία Τεχνών. Χρειάζεται ένας θεσμός Σχολών Προχωρημένων και Ειδικών Σπουδών Παραστατικών Τεχνών και Μουσικής. Με καλό σχεδιασμό, άψογο προγραμματισμό και περιοδικότητα. Όλα όσα ανέφερα δεν χρειάζεται να λειτουργούν ταυτόχρονα. Αλλά δύο ή τρία τον χρόνο. Με προκήρυξη, κατάθεση φακέλων υποψηφίων, εισαγωγικές εξετάσεις και οντισιόν. Η μορφή των μαθημάτων θα είναι της μορφής των μάστερς κλας. Έτσι οι διδάσκοντες μπορεί να επιλέγονται από γνωστούς επιστήμονες, αλλά και εμπειροτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι αυτονόητο ότι οι «Σχολές» που θα ανήκουν αποκλειστικά ως πρακτικών εφαρμογών εκπαίδευση στο υπ. Πολιτισμού, θα δέχονται και υποψηφίους από το εξωτερικό. Δεν θα είναι λίγοι σκηνοθέτες, ηθοποιοί, χορογράφοι και μουσικοί π.χ. που θα θέλουν να ειδικευτούν στην ερμηνεία του αρχαίου δράματος και μάλιστα σε συνθήκες υπαίθριων αμφιθεάτρων.

Λίγα χρόνια και αδιαβάθμιστα λειτούργησε το εργαστήρι σκηνοθεσίας στο Εθνικό Θέατρο με τον Στάθη Λιβαθινό και μας προίκισε με τέσσερις- πέντε νέους και πολλά υποσχόμενους σκηνοθέτες. Τρία χρόνια στα πλαίσια παλιότερου προγράμματος της Ενωμένης Ευρώπης για την επιμόρφωση λειτούργησε η Σχολή Μελοδραματικής του Αμφι-θεάτρου του Σπύρου Ευαγγελάτου με δασκάλους στα μάστερς κλας τον Κώστα Πασχάλη, τον Καρυτινό, τη Χορς, την Τσάτσου, τη Γιολάντα ντι Τάσσο, τον Ευαγγελάτο κ.λπ. και οι απόφοιτοι σάρωσαν τα βραβεία Κάλλας και σήμερα είναι τα καμάρια μας στην όπερα.

Με ένα και μόνο δάσκαλο η Σχολή Καλών Τεχνών στη σκηνογραφία- ενδυματολογία (τον Βασιλειάδη, τον Ζιάκκα, διαδοχικά) και η Σχολή Βακαλό μας προίκισαν με τους μεγάλους και διάσημους πλέον εικαστικούς του θεάτρου μας.

Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου στο Βόλο

Βόλος. Το 2ο Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου αρχίζει αύριο στο Βόλο και θα διαρκέσει μέχρι και τις 14 Οκτωβρίου. Οι παραστάσεις θα περιλαμβάνουν χορό, μουσική, κουκλοθέατρο και θα φιλοξενούνται βραδινές ώρες στο θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής.

Όπως τόνισαν οι αρμόδιοι συντελεστές, σε αυτό το Φεστιβάλ παρουσιάζεται, ό,τι πιο φρέσκο και πρωτότυπο υπάρχει σαν τάση στο θέατρο. Η πρώτη παράσταση θα παιχτεί σήμερα στις 9 το βράδυ και έχει τίτλο «Νοσφεράτου Διδόντικους».
Το 2ο Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου διοργανώνεται από τον Καλλιτεχνικό Οργανισμό Δήμου Βόλου και την Αστική μη Κερδοσκοπική εταιρεία «Σαντικλέρι». Χορηγός είναι η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, ενώ χορηγοί επικοινωνίας είναι η «Θεσσαλία», το «MEGA», η ΕΡΑ, το «TRT, και το Δημοτικό Ραδιόφωνο.
Στο πλαίσιο χθεσινής συνέντευξης τύπου στα τοπικά ΜΜΕ οι αρμόδιοι συντελεστές του Φεστιβάλ αναφέρθηκαν στην σημασία της όλης πρωτοβουλίας.
Άλλωστε, το φετινό πρόγραμμα δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να επιλέξει ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες και ευφάνταστες παραστάσεις μουσικού θεάτρου, σωματικού θεάτρου, κουκλοθέατρου (για ενήλικες), χοροθεάτρου και θεάτρου με μάσκες.
Ο αντιδήμαρχος πολιτισμού  Απόστολος Φοινικόπουλος επισήμανε πως είναι χαρά και τιμή για το Βόλο που διοργανώνει αυτό το Φεστιβάλ το οποίο έχει σημαντικό μέλλον. Είναι ευκαιρία για τους συμπολίτες να έρθουν στις παραστάσεις και να απολαύσουν πρωτότυπα έργα.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Σπύρος Μαβίδης σημείωσε πως το φεστιβάλ πειραματικού θεάτρου ενσαρκώνει καινοτομίες και αποτελεί μια άλλη ματιά για το μέλλον του θεάτρου. Γι’ αυτό και ο Δήμος στηρίζει τέτοιου είδους προσπάθειες.
Η υπεύθυνη του 2ου Φεστιβάλ Πειραματικού θεάτρου Μαρία Αντάρα κάλεσε τους πολίτες να έρθουν στη Παλαιά Ηλεκτρική για να δουν ό,τι πιο φρέσκο και καινούριο κυκλοφορεί στο χώρο του θεάτρου. Γι’ αυτό και εξέφρασε την ελπίδα ότι τελικά το κοινό θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα.
Το πρόγραμμα των παραστάσεων έχει ως εξής (σε παρένθεση οι καλλιτεχνικοί δημιουργοί): 9 Οκτωβρίου, 21.00: «Νοσφεράτου Διδόντικους» (Ομάδα Ex Animo). 10 Οκτωβρίου, 21.00: «Solo» (Compagnia Walter Broggini). 11 Οκτωβρίου, 21.00: «Didi’s Son» (Dirty Granny Tales). 12 Οκτωβρίου, 21.00: «Solo» (Compagnia Walter Broggini), 22.00: «Απ’ τα βάθη της ψυχής» (Ομάδα So OY Real (στο μπαρ «Μανιτού»). 13 Οκτωβρίου, 21.00: «Ορφέας» (Off art – Ρούλα Καραφέρη, Νίκος Ντάβας). 14 Οκτωβρίου, 21.00: «Απόκοπος» (Εταιρεία Θεάτρου Χώρος). [enet.gr, 13:24 Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009]

Ο Πιατάς, «Στραβόξυλο»

  • Το θέατρο «Γκλόρια» τιμά τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Δημήτρη Ψαθά

Με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από τον θάνατο του Δημήτρη Ψαθά (1907-1979), το θέατρο «Γκλόρια» υποδέχεται τη σεζόν με το έργο που είχε πρωτοσυστήσει τον συγγραφέα στην ελληνική θεατρική πιάτσα του 1940. «Το στραβόξυλο», η απολαυστική κωμωδία με ήρωα τον ιδιόρρυθμο και γκρινιάρη Μαρουλή, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, με τη σκηνογραφική ματιά του Αγγελου Μέντη και με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πιατά.

Το έργο, που διαδραματίζεται στη μεταπολεμική Αθήνα, δίνει την ευκαιρία στους θεατές να κάνουν ένα νοσταλγικό ταξίδι σε μια εποχή που ίσχυε ακόμα ο «θεσμός» της γειτονιάς και η οικογένεια εξακολουθούσε να συγκεντρώνεται γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι. Μέσα από την αντιπαράθεση του συντηρητικού «στραβόξυλου» με τη, μοντέρνων αντιλήψεων, ανιψιά του, έρχεται στην επιφάνεια η αιώνια αντίθεση του παλιού με το καινούργιο, της συντήρησης με την πρόοδο.

Είναι η εποχή που κάνει την εμφάνισή της η τεχνολογία, το ραδιόφωνο δηλαδή, το οποίο ο ήρωας αποδοκιμάζει ως κάτι ενοχλητικό, που διαταράσσει την ησυχία του. Κι όλα αυτά μέσα από ένα μωσαϊκό αναγνωρίσιμων χαρακτήρων, όπως το ίδιο το «Στραβόξυλο», η καπάτσα γυναίκα του ή το νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι με τις προοδευτικές αντιλήψεις.

Το κλίμα της εποχής αναβιώνει και μέσα από τη μουσική επένδυση της παράστασης, με τραγούδια και μουσική της εποχής.

Εκτός από τον Τσιάνο, που σκηνοθετεί, και τον Μέντη, που υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια, η Κωνσταντίνα Κοντού έχει αναλάβει την εσωτερική διακόσμηση των σκηνών. Δίπλα στον Πιατά εμφανίζονται οι: Τάκης Παπαματθαίου, Νικολέττα Βλαβιανού, Κώστας Φλωκατούλας, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Γρηγόρης Σταμούλης, Γεωργία Καλλέργη, Γεννάδιος Πάτσης, Λουκία Στεργίου και Ελένη Καρακάση. [Ν.ΧΑΤΖ., Ελευθεροτυπία, Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009]

Εγκαίνια… Το Εθνικό Θέατρο γύρισε έναν αιώνα πίσω

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ: Με το βλέμμα στην τέταρτη δεκαετία

  • Ο Νικηφόρος Παπανδρέου, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεατρικού οργανισμού της Θεσσαλονίκης, ο οποίος συμπληρώνει 30 χρόνια λειτουργίας, μιλάει στο «Βήμα» για τον εορταστικού χαρακτήρα προγραμματισμό της νέας σεζόν

Τριάντα χρόνια κλείνει εφέτος η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης της Θεσσαλονίκης, η οποία ιδρύθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1979. Και παρά το γεγονός ότι η τρέχουσα σεζόν χαρακτηρίζεται οικονομικώς δυσχερής, εκείνη σκοπεύει να το γιορτάσει. Στο θέατρο «Αμαλία» ο προγραμματισμός είναι έτοιμος. Περιλαμβάνει οκτώ έργα (πέντε νέες παραγωγές και τρεις επαναλήψεις), με το καθένα να δίνει το δικό του στίγμα. Ανάμεσά τους το νέο έργο του Σάκη Σερέφα , γραμμένο ειδικά για τον θίασο, μια γαλλική αστική κωμωδία, ένας Σαίξπηρ πειραματικά δοσμένος και μια μουσική παράσταση βασισμένη σε αρχαία ελληνικά επιγράμματα.

Συγκεκριμένα, θα ανεβεί «Το έξυπνο πουλί» του Ζορζ Φεϊντό σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, το έργο του Στάθη Μαυρόπουλου «Dracula in Far West» από τη Δήμητρα Χουμέτη (συμπαραγωγή με τη θεατρική ομάδα Jouet), η επανάληψη του λαϊκού σκυριανού παραμυθιού «Σαράντα κλειδιά» σε σκηνοθεσία της Ελένης Δημοπούλου, ενώ συμμετέχοντας στο Ετος Γιάννη Ρίτσου ο θίασος παρουσιάζει τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» με την Εφη Σταμούλη.

Το νέο έργο του Σάκη Σερέφα «Θα σε πάρει ο δρόμος», με καθημερινές ιστορίες απλών ανθρώπων μέσα στη σύγχρονη πόλη, θα ανέβει στις αρχές του 2010 σε σκηνοθεσία Ερσης Βασιλικιώτη. Ακολουθούν ο σαιξπηρικός «Κυμβελίνος», τα «Ερωτικά», μια παράστασηκολάζ του Νίκου Χουρμουζιάδη, ενώ θα επαναληφθούν «Οι έμποροι» του Πομερά» σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη. Μαζί με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, με το οποίο η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης συνεργάζεται, θα παρουσιάσουν τη σπονδυλωτή παράσταση «Βορράς» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, πάνω σε κείμενα έξι βορειοελλαδιτών συγγραφέων.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης Νικηφόρος Παπανδρέου μιλώντας στο «Βήμα» κάνει έναν μικρό απολογισμό της πορείας του θεάτρου.

– Τι κρατάτε στη μνήμη σας από αυτά τα 30 χρόνια;

«Ξεκινήσαμε στις 18 Οκτωβρίου 1979 ανεβάζοντας το “Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας” στο θέατρο Αδωνις (τώρα είναι σουπερμάρκετ), με τη γενναιόδωρη φιλοξενία της Ρούλας Πατεράκη. Στα 30 χρόνια που ακολούθησαν μετρώ 120 ηθοποιούς, 20 σκηνοθέτες, 25 σκηνογράφους, 10 μουσικούς, οκτώ χορογράφους, πέντε φωτιστές και πάνω από 100 παραγωγές, που άλλες είχαν μεγάλη επιτυχία, άλλες μικρότερη, άλλες καθόλου. Στη μνήμη κρατώ χαρές και δοκιμασίες και κυρίως κάποιες μικρές ανθρώπινες στιγμές που δεν ενδιαφέρουν κανέναν άλλον».

– Με ποια κριτήρια φτιάξατε το ρεπερτόριο της σεζόν 2009-2010;

«Εφέτος το βασικό χαρακτηριστικό είναι η ποικιλία των αντιθέσεων. Ετσι, ο συνδυασμός ενός κλασικού της γαλλικής αστικής κωμωδίας με το σύγχρονο πικρό χιούμορ του Σερέφα, μιας σαιξπηρικής μυθιστορίας με αρχαιοελληνικά ερωτικά επιγράμματα, της εμβληματικής “Σονάτας του Σεληνόφωτος” με ένα σκυριανό λαϊκό παραμύθι, της παρωδίας των κόμικς με την εργατική τραγωδία του Πομερά μάς φάνηκε ένα χαρμάνι ερεθιστικό και για τον θίασο και για το κοινό».

– Τι θα συμβουλεύατε τον καινούργιο υπουργό Πολιτισμού;

«Ελπίζω ότι δεν χρειάζεται συμβουλές. Το μόνο που θέλω να του πω είναι να βιαστεί, γιατί τα θέατρα οδηγούνται σε αδιέξοδο. Είναι αδιανόητο να μην τηρεί η Πολιτεία τις δεσμεύσεις της. Αυτή τη στιγμή δεν έχει καταβληθεί ούτε ένα ευρώ από την επιχορήγηση της προηγούμενης χρονιάς, ενώ για τη σεζόν που ήδη άρχισε δεν έχουν καν ανακοινωθεί οι σχετικές αποφάσεις. Αλλά είναι κρίμα να σταματήσει η θεατρική άνθηση των τελευταίων χρόνων. Για να το πω πιο πεζά, σκέφτηκε κανείς ότι αν αναγκαστούν να σταματήσουν τη λειτουργία τους τα επιχορηγούμενα θέατρα, το ποσόν που θα χρειαστεί για τα επιδόματα ανεργίας θα είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο των επιχορηγήσεων; Οτι, με δυο λόγια, οι θεατρικές επιχορηγήσεις αποτελούν μια αναπτυξιακή επένδυση με κοινωνική απόσβεση; Διαφορετικά, ας παραδώσουμε και τον σύγχρονο πολιτισμό στην κυριαρχία της αγοράς και ας επιζήσει μόνον ό,τι “πουλάει”».

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

Ενα αυτοκαταστροφικό πάθος

Ενα από τα πιο γνωστά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, το έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ’ τη γέφυρα», παρουσιάζεται ήδη από προχθές στο θέατρο «Βρετάνια» της οδού Πανεπιστημίου, που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Γρηγόρης Βαλτινός.

Το «Ψηλά από τη γέφυρα» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη το 1955 με τη μορφή μονόπρακτου. Αργότερα ο Μίλερ επεξεργάστηκε ξανά το υλικό του, άλλαξε τη δομή του και το ανέπτυξε σε δύο πράξεις, παράσταση που έκανε πρεμιέρα την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο σε σκηνοθεσία Πίτερ Μπρουκ και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές. Η φήμη του έργου και της παράστασης γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1957, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης. Από τότε παρουσιάζεται πολύ συχνά στα θεατρικά ρεπερτόρια όλων των θεατρικών σκηνών του κόσμου. Θέμα του έργου είναι το ανομολόγητο ερωτικό πάθος του Εντι Καρμπόνε για τη νεαρή ανιψιά της γυναίκας του, πάθος που πυροδοτεί την εσωτερική του σύγκρουση, που οδηγεί τον ήρωα στην αυτοκαταστροφή. «Ο Εντι Καρμπόνε δεν είναι ο άντρας που θα λυπηθούμε… Είναι περισσότερο ο άνθρωπος με τον οποίο θα συνδεθούμε μέσα από τις πράξεις μας κι έτσι θα καταλάβουμε τους εαυτούς μας λίγο καλύτερα, όχι μόνο σαν μεμονωμένες υπάρξεις, αλλά μέσα στη συμπόρευσή μας με τους άλλους ανθρώπους και το κοινό συλλογικό παρελθόν μας», έγραφε ο Μίλερ στην εισαγωγή του έργου.

Στην παράσταση του «Βρετάνια» παίζουν οι Πέτρος Φυσσούν, Μαρίνα Ψάλτη, Βασίλης Ρίσβας, Μαριάννα Πολυχρονίδη, Νίκος Πουρσανίδης. Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ, τα σκηνικά – κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Ιατρόπουλου και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα.

  • Θέατρο Βρετάνια (Πανεπιστημίου 7, τηλ. 210-32.21.579)
  • Ολγα Σελλα, Η Καθημερινή, 10/10/2009

Το Εθνικό Θέατρο λάμπει ξανά

Το Εθνικό ανοίγει τις πύλες του

Μεγαλοπρεπές, λαμπρό, αλλά και υπερσύγχρονο πλέον, το Εθνικό Θέατρο είναι έτοιμο να υποδεχθεί και πάλι το κοινό μετά την επιτυχή, πλήρη αποκατάσταση της Κεντρικής Σκηνής και των χώρων υποδοχής του ιστορικού κτιρίου της Αγίου Κωνσταντίνου. Την ερχόμενη Τετάρτη, το αθηναϊκό θέατρο με τη μακρά διαδρομή στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας, θα κάνει πρεμιέρα του νέου κύκλου της ζωής του με την παράσταση «Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

  • Εγκαίνια την ερχόμενη Τετάρτη τού εκ βάθρων ανακαινισμένου ιστορικού οικοδομήματος

    Τα χρώματα, ζωηρά και έντονα, είναι διάχυτα παντού. Ρόδακες με ζωγραφιστά αγγελάκια, μίσχοι, πουλιά, βελούδινα καθίσματα, ο τεράστιος πολυέλαιος ξεσηκώνουν όλα το βλέμμα του επισκέπτη στο διατηρητέο κτίριο Τσίλερ της Αγίου Κωνσταντίνου, ανεβάζοντας τη διάθεση για την πρεμιέρα της ερχόμενης Τετάρτης. Πίσω από τη σκηνή το πυκνό δάσος από τα καλώδια, τις καταπακτές, τα βαριά βαγόνια, τον τεράστιο πύργο που μοιάζει μόνος του με εικαστικό έργο, αποκαλύπτονται αθόρυβα σε ηθοποιούς και τεχνικούς. Ολα διαφορετικά και αλλαγμένα σε ένα θέατρο που περιπλανήθηκε για χρόνια και ετοιμάζεται να ανοίξει καινούργιο κεφάλαιο με ευρωπαϊκές προδιαγραφές, έτοιμο να συμβαδίσει με την εποχή του, διατηρώντας τη φινετσάτη γοητεία του παρελθόντος.

    Είναι η αισιόδοξη πλευρά της πρώτης κρατικής σκηνής που ήρθε στο φως αρχοντική μέσα από μικρές καλόγουστες λεπτομέρειες. Βέβαια, η πραγματικότητα έξω από το κτίριο του Τσίλερ είναι διαφορετική. Στο φως της ημέρας, και όχι μόνο της νύχτας, δοκιμάζει καθημερινά τις αντοχές των περαστικών με περιστατικά κλοπών λίγα μέτρα μόλις από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Η αλήθεια είναι πως η γειτονιά αυτή της Ομόνοιας έχει υποστεί πολλαπλές μεταλλάξεις από την εποχή που το θέατρο έκλεισε για να δεχτεί τις εργασίες αποκατάστασής του. Το μόνο που έμεινε ίδιο είναι ο παρατημένος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου, απέναντί από το θέατρο που αποτελεί μια από τις ντροπές του ΥΠΠΟ. Δεν υπάρχει ακόμη μελέτη αποκατάστασης, λένε στο υπουργείο.

    • «Θέλω να συνεχίσω, αλλά…»

    Τι σηματοδοτεί η επαναλειτουργία του Εθνικού Θεάτρου στην έδρα του έπειτα από 8,5 χρόνια; «Κατ’ αρχάς θα σταματήσει ένα μέρος της διάχυσης δυνάμεων του Εθνικού» λέει στην «Κ» ο Γιάννης Χουβαρδάς, τονίζοντας πως μένει η εκκρεμότητα των εγκαταστάσεων στο Ρουφ και το Ρεξ που χρήζει ριζικής ανακαινίσεως. «Για το Ρεξ, προσφάτως έδωσε το ΥΠΕΧΩΔΕ 350.000 ευρώ και άλλες 500.000 το Ιδρυμα Νιάρχου. Ομως, πρόκειται για μικρά ποσά σε σχέση με τα χρήματα που απαιτούνται».

    Το σοβαρότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει είναι το οικονομικό. Η αλήθεια δυστυχώς είναι πως για το κτίριο του Τσίλερ δεν έχουν αποφασιστεί στον προϋπολογισμό του Εθνικού τα λειτουργικά του έξοδα. Αποφεύγει ωστόσο τα δυσάρεστα σχόλια: «Πιστεύω ότι το Εθνικό με τη λειτουργία του θα δώσει ένα έναυσμα, ώστε να αναβαθμιστεί η περιοχή γενικότερα. Ακόμη και με τη λειτουργία, σε συνεχή βάση, του καφέ που θα έχουμε στο θέατρο».

    Στο μεταξύ, ο διευθυντής του θεάτρου, μαθημένος σε προγραμματισμούς έγκαιρους, προχώρησε και στον σχηματισμό του επόμενου ρεπερτορίου παρότι λήγει η θητεία του. «Εκ της θεσμικής μου χρονικής διάρκειας δεν δικαιούμαι να ετοιμάσω τον προγραμματισμό. Επειδή όμως δεν μπορώ να αφήσω το θέατρο με κενό εξουσίας, ο προγραμματισμός έχει ξεκινήσει». Και όταν τον ρωτάμε αν θέλει να συνεχίσει στο ίδιο πόστο δεν μασάει τα λόγια του: «Εχω θέσει κάποιους όρους, βασικότερος των οποίων είναι το οικονομικό. Δεν πιστεύω πως έχω ολοκληρώσει ένα έργο εδώ. Υπό κανονικές συνθήκες θα ήθελα να συνεχίσω. Αλλά αυτές οι συνθήκες δεν υπάρχουν. Αν αλλάξουν τα δεδομένα, αν πείσω και πειστώ, θέλω να συνεχίσω».

    • Παλιά και καινούργια

    – Το καμάρι του Εθνικού είναι η διπλάσια σκηνή του, που συναγωνίζεται εκείνη του Μεγάρου Μουσικής. Το πλάτος της είναι 17,6 μ., το βάθος 21,4 μ. και το ύψος 25 μ.
    – 650 θεατές δέχεται η Κεντρική Σκηνή και 300, η Νέα.
    – Το κόστος των εργασιών αποκατάστασης ανήλθε στα 30 εκατ. ευρώ.
    – Το 80% καλύφθηκε από το Γ΄ ΚΠΣ και το 20% από κρατικούς πόρους.
    – Το κτίριο εγκαινιάστηκε το 1901 και λειτούργησε για πρώτη φορά ως Βασιλικό Θέατρο. Το 1930 ιδρύθηκε με την επωνυμία Εθνικό Θέατρο από τον Γεώργιο Παπανδρέου, που ήταν τότε υπουργός Παιδείας.
    – Το 1981 χτυπήθηκε από τον σεισμό, αλλά η αντιμετώπιση των ζημιών έγινε τοπικά, χωρίς ολοκληρωμένες στατικές μελέτες.
    – Το 1999 ο νέος σεισμός προκάλεσε έντονες ρηγματώσεις.
    – Το 2001 έκλεισε η Κεντρική Σκηνή.

    • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 10/10/2009