Daily Archives: 5 Αύγουστος, 2009

Ξυλοπόδαροι στην Ακρόπολη. Πριγκίπισσες, μαριονέτες και οργανοπαίχτες, χρώματα και μουσικές γεμίζουν την Αθήνα στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου

  • Ξυλοπόδαροι και πριγκίπισσες, μαριονέτες και οργανοπαίχτες, ήρωες με πολύχρωμες ενδυμασίες, χρώματα και μουσικές.
  • Οι δρόμοι της Αθήνας θα γεμίσουν για ένα πενθήμερο με λογής λογής δρώμενα, στο πλαίσιο του «1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου», το οποίο είναι πλέον γεγονός. Μικρά και μεγάλα θεάματα δρόμου θα παρουσιαστούν από τις 30 Σεπτεμβρίου έως και τις 4 Οκτωβρίου σε ποικίλους χώρους μέσα στο ιστορικό κέντρο και γύρω από την Ακρόπολη.
Η ισπανική ομάδα «La Furtiva» και το ελληνικό «Ηelix Street Τheatre» είναι μεταξύ των καλλιτεχνικών γκρουπ που θα δώσουν παράσταση στους δρόμους της Αθήνας

Η ισπανική ομάδα «La Furtiva» και το ελληνικό «Ηelix Street Τheatre» είναι μεταξύ των καλλιτεχνικών γκρουπ που θα δώσουν παράσταση στους δρόμους της Αθήνας

Το Φεστιβάλ εκτός από τις παραστάσεις θεάτρου δρόμου θα περιλαμβάνει και δράσεις με βάση άλλες μορφές τέχνης, χοροθεατρικές εκδηλώσεις, χάπενιγκς, γουόρκσοπ, παραστάσεις κουκλοθέατρου, θεάτρου σκιών καθώς και μικρές μουσικές μπάντες ή και εικαστικές δράσεις, πάντα με αφετηρία τον δημόσιο χώρο.

Ξυλοπόδαροι στην Ακρόπολη

Το θέατρο δρόμου χαρακτηρίζεται από πλουραλισμό, πολυμορφία, χρησιμοποιεί διαφορετικά υλικά και έχει ποικίλες αφετηρίες, στοχεύοντας πάντα στον δημόσιο χώρο. Επιτυγχάνει την παρέμβαση και τη μεταμόρφωση του χώρου της πόλης σε χώρο δράσης και καλλιτεχνικής έκφρασης, κατεβαίνοντας στο κοινό και παρεμβαίνοντας με έναν τρόπο άμεσο και δυναμικό στον δημόσιο χώρο και στη ροή της πόλης.

Ετσι αναδεικνύει την πόλη, τον χώρο και το περιβάλλον της πόλης σε χώρο θεατρικής δράσης. Ο δρόμος και η αρχιτεκτονική της πόλης μεταμορφώνονται σε κυρίαρχη σκηνογραφία.

Στόχος του Φεστιβάλ είναι να καθιερωθεί και να ενταχθεί στη ζωή της Αθήνας ως θεσμός, που θα μπορεί να αναδειχτεί σε κορυφαία διοργάνωση πολιτισμού, αλλά και επένδυση πολιτιστική, τουριστική και οικονομική.

Δεδομένης της επικοινωνιακής δυνατότητας και προσέγγισης του θεάτρου δρόμου σε ένα ευρύτατο κοινό, ανεξάρτητα από την προέλευση, την ηλικία και τη γλώσσα του, το Φεστιβάλ στοχεύει στην ανάπτυξη ενός διαλόγου, σε συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών μεταξύ των χωρών που θα συμμετέχουν.

Σε δύο ενότητες διαρθρώνεται η διοργάνωση: την κεντρική και την ελεύθερη.

Στο κεντρικό φεστιβάλ θα συμμετέχουν επιλεγμένες ομάδες, ενώ στο ελεύθερο θα μπορούν να συμμετέχουν μεμονωμένοι καλλιτέχνες ή ομάδες απ όλο το φάσμα και τις εκφράσεις του Θεάτρου Δρόμου.

Στο τέλος θα δίνονται τέσσερα βραβεία. Δύο ισότιμα στο κεντρικό, «Σκηνοθεσίας και συνολικής σύλληψης» και «Πρότασης για θέαμα σε δημόσιο χώρο», συνοδευόμενα από χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ έκαστο. Ενα βραβείο θα δίνεται αποκλειστικά σε ελληνική ομάδα και θα συνοδεύεται από πρόσκληση σε Διεθνές Φεστιβάλ του εξωτερικού. Για τη φετινή περίοδο έχει οριστεί το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου και Κουκλοθέατρου «Πάπετ Φέαρ», που γίνεται στη Σόφια της Βουλγαρίας.

Ενα τέταρτο βραβείο θα απονέμεται σε ομάδα ή καλλιτέχνη του ελεύθερου προγράμματος, που θα ισοδυναμεί με πρόσκληση για το κεντρικό φεστιβάλ της επόμενης χρονιάς και χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ. Τα βραβεία θα απονείμουν δύο επιτροπές που θα στελεχωθούν από πρόσωπα της τέχνης και του θεάτρου.

  • 180 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ, 200 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Σαράντα πέντε ελληνικές ομάδες, δώδεκα ομάδες από το εξωτερικό και πάνω από διακόσιοι καλλιτέχνες θα πραγματοποιήσουν συνολικά εκατόν ογδόντα παραστάσεις. Σημαντικά συγκροτήματα και καλλιτέχνες από Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Ολλανδία, Ισπανία, Αυστρία, Βέλγιο, Βραζιλία, Ρουμανία, Σλοβενία και Βουλγαρία θα συμμετάσχουν στο Φεστιβάλ, που αποτελεί κάτι πρωτόγνωρο για την Ελλάδα και φιλοδοξεί να συμβάλει στην ανάπτυξη του θεάτρου δρόμου.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 05/08/2009

Μια αγάπη για το καλοκαίρι. «Περιοδεία, μια μικρή ιστορία εκπτώσεων»

  • «Θυμάμαι ένα λιμανάκι στον Πόρο που το λένε Λιμανάκι της Αγάπης- ένα όνειρο. Με τα πεύκα να φτάνουν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να είμαι στη βοηθητική βαρκούλα του σκάφους, να δύει ο ήλιος και να πέφτω στο νερό και να βγαίνω και να ξαναπέφτω και μετά να κάθομαι στο κατάστρωμα και να βλέπω τ΄ αστέρια με τον ξάδελφό μου και να είμαι ερωτευμένος με την ξανθιά των ΑΒΒΑ… Αυτά από τα οκτώ μέχρι τα δεκαπέντε περίπου. Από κει και πέρα άρχισαν οι εφηβικές διακοπές και το μικρό σκαφάκι και οι διακοπές με τους γονείς έχασαν τη γοητεία και τον μύθο τους», λέει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

  • Για έναν ηθοποιό διακοπές δεν είναι μόνο θάλασσα, μπάνια, νησιά, και σκάφος. Είναι και περιοδεία, μας θυμίζει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

«Για έναν ηθοποιό ένας αρκετά ευχάριστος τρόπος να περνάει το καλοκαίρι είναι να κάνει περιοδεία». Έτσι κάποια από τα καλοκαίρια του ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης τα πέρασε με περιοδείες. «Και τα θυμάμαι πολύ γλυκά. Το ωραίο είναι πως βρίσκεσαι συνέχεια σε άλλη πόλη, στήνεις, ξεστήνεις, έχοντας και κάποιον χρόνο να κάνεις τα μπάνια σου, να γνωρίσεις την πόλη. Υπάρχει αυτή η αίσθηση της διαφοράς από μέρα σε μέρα, από πόλη σε πόλη, το πώς υποδέχονται την παράσταση στην τάδε πόλη και πώς, μετά, την υποδέχονται στο δείνα χωριό. Έχω παίξει από μεγάλες πιάτσες ώς τις πιο μικρές- στη Μενδενίτσα ας πούμε.

Συνήθως βολεύει να έχεις το δικό σου μέσον για να μπορείς να έχεις μία αυτονομία. Αν επιλέξεις το πούλμαν της περιοδείας, το πολύ βασικό είναι τον θίασο να τον αποτελούν ενδιαφέροντα άτομα. Οπότε μπορείς να κάνεις παρέα. Αν υπάρχουν και παιδιά νέα- που συνήθως υπάρχουν γιατί το καλοκαίρι οι παραστάσεις είναι αρχαίου δράματος και έχουν Χορό και ο Χορός συνήθως είναι νέοι- έχει πολλή πλάκα. Είναι λίγο σαν την Αλίκη στο «Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», στην εκδρομή. Πράγμα που δύσκολα μπορεί να βρει ένας ενήλικος στην εργασία του.

Βέβαια πρέπει να ξεχωρίσουμε τις περιοδείες του Εθνικού ή των μεγάλων σχημάτων που είναι σχετικά μικρές από τις περιοδείες ιδιωτικών σχημάτων ή ΔΗΠΕΘΕ που κάνουν και πενήντα παραστάσεις μέσα σε ένα καλοκαίρι. Που σημαίνει πως κάθε μέρα παίζεις αλλού. Που μπορεί και να είναι εξοντωτικό. Αυτό δεν το έχω ζήσει.

Οι εναλλαγές των τόπων από μία άποψη κάνουν καλό στην παράσταση. Της δίνουν τη δυνατότητα να αναβαπτιστεί- δεν αλλάζει μόνο το κοινό. Από την άλλη όμως η παράσταση καθαυτή αλλοιώνεται.

Στις κεντρικές πιάτσες με θέατρα που έχουν δυνατότητες και πρόβα γίνεται και μέρα για πρόβα έχει υπολογιστεί. Από εκεί και πέρα αρχίζουν οι εκπτώσεις… Η πρώτη έκπτωση είναι στο σκηνικό. Το σκηνικό, αν η παράσταση κάνει πρεμιέρα στην Επίδαυρο, δεν χωράει πουθενά αλλού- νομίζω μόνο στο Κατράκειο, στη Νίκαια. Η περιοδεία τελικά είναι μία μικρή ιστορία εκπτώσεων: πώς ξεκινάει μία καλοκαιρινή παράσταση από την Επίδαυρο ή το Ηρώδειο και πώς καταλήγει…».

Τον ρωτώ αν του έτυχε τίποτα «χοντρό» σε περιοδεία.

«Παίζαμε πέρυσι τους «Βατράχους» στην Ελευσίνα και την ώρα που ξεκινούσε η παράσταση εγώ κοιμόμουνα στο σπίτι μου στην Αθήνα… Τους κοψοχόλιασα τους ανθρώπους. Συμβαίνει μερικές φορές να αποκοιμιέμαι πολύ βαθιά. Αλλά το σώσαμε. Ήρθε κάποιος στο σπίτι και με ξύπνησε. Έτρεχα στην Αττική Οδό με 220… Είχε βγάλει ο Λιγνάδης τους ηθοποιούς επί σκηνής και τους έκανε ζέσταμα για να καλύψει τον χρόνο. Αρχίσαμε με μία ώρα καθυστέρηση.

Ενδιαφέρουσα ήταν και η περιοδεία με τον «Εδουάρδο Β΄» του Μάρλοου που είχε ανεβάσει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Το ομοφυλοφιλικό θέμα ήταν πολύ ιδιαίτερο και προκλητικό και η παράσταση περιείχε τα στοιχεία αυτά. Έτσι διαπιστώναμε και τον βαθμό… φιλελευθερισμού των διαφόρων περιοχών της Ελλάδας. Στη Λάρισα, ας πούμε, που παιζότανε, σ΄ ένα θέατρο που έχει πλάι κάτι λοφάκια μου λέει ο Στέλιος ο Μάινας: «Ας μην το δώσουμε το φιλί»- που δίναμε- «Μήπως να κάνουμε μόνο αγκαλίτσες;». Γιατί ήταν πάνω στα βράχια κάποιοι που μας κράζανε… Στα Χανιά, πάλι, ή στο Ρέθυμνο μας αντιμετωπίσανε καλύτερα».

«Στην περιοδεία υπάρχει αυτή η αίσθηση της διαφοράς από μέρα σε μέρα, από πόλη σε πόλη, το πώς υποδέχονται την παράσταση στην τάδε πόλη και πώς, μετά, την υποδέχονται στο δείνα χωριό»

  • «Αγαπώ την ικαριώτικη ραθυμία»
Υπάρχουν, όμως, και τα καλοκαίρια που ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης δεν δουλεύει.

«Καλοκαίρι χωρίς δουλειά σημαίνει για μένα δύο νησιά: το ένα είναι η Πάτμος- όπου πήγαινα, από έφηβος σχεδόν, στο σπίτι του φίλου και συνεργάτη μου, του Γιώργου του Λυκιαρδόπουλου με την παρέα του σχολείου και που είναι ένα νησί το οποίο γνωρίζω και αγαπώ. Το άλλο είναι το νησί του παππού του γιου μου- από τη μητέρα του-, η Ικαρία». Εξ ου και το όνομα του μικρού: Ίκαρος. «Πηγαίνω παραδοσιακά κάθε Δεκαπενταύγουστο. Είναι ένα πολύ μεγάλο νησί, με ορεινούς όγκους και πολλά ορεινά χωριά, με εξαιρετικό φυσικό τοπίο και με διάφορα ιδιαίτερα στοιχεία. Όπως η περίφημη ικαριώτικη ραθυμία που την αντιλαμβάνεσαι αμέσως μόλις φτάσεις. Την πρώτη φορά που πήγα πίναμε φραπέ και παίζαμε τάβλι στις πέντε η ώρα το πρωί στο καφενείο του χωριού, στον Άγιο (Κήρυκο) περιμένοντας να ανοίξει η λεγόμενη ντίσκο- κάτι σαν το «Καπάκι» στην Επίδαυρο, σε πιο χαλαρή εκδοχή…. Που άνοιγε στις έξι! Αυτά σε κάνουν να αισθάνεσαι κάτι από παιδικές διακοπές.

Οι δικές μου παιδικές διακοπές ήταν το σκαφάκι που είχε ο μπαμπάς μου. Μ΄ αυτό το σκαφάκι πηγαίναμε, κυρίως, στα νησιά του Αργοσαρωνικού. Αφότου μπήκα στην εφηβεία δεν το καταδεχόμουνα πια. Για να το «ξαναβρώ» τώρα που μόλις έκλεισα τα τριάντα εννιά. Πήρα κι εγώ ένα σκαφάκι. Και μεταμορφώνομαι, απ΄ ό,τι βλέπω, σιγά σιγά στον μπαμπά μου…».

Το σκάφος είναι ένα ταχύπλοο, φινλανδέζικο, «πολύ καλό σκαρί», 26 πόδια. Το όνομά του: «La Gioia e Sempre in Αltra Riva» από τον Εμπειρίκο.

«Το καθείλκυσα πριν από είκοσι μέρες και πήγα ήδη στις Σπέτσες. Πώς και πώς το περιμένω το επόμενο ταξίδι. Και το ιδανικό είναι να μένεις μέσα στο σκάφος. Να αράζεις σε κολπίσκους φυσικούς το βράδυ, να ανάβεις μία λάμπα θυέλλης, να διαβάζεις το βιβλιαράκι σου…».

Πέντε «κλειδιά» για μια ευχάριστη περιοδεία


● Η σύνθεση του θιάσου.
● Ο αριθμός των παραστάσεων.
● Ο καλός σχεδιασμός της περιοδείας.
● Να μη διαρκεί πολύ η παράσταση.
● Να αποφεύγεις να αγοράσεις τις εφημερίδες με τις κριτικές.

Επιστροφή Βουτσινά με ένα σοκαριστικό «Επάγγελμα»

Ο θίασος του «Επαγγέλματος  της κυρίας Γουόρεν», με τον σκηνοθέτη

O Ανδρέας Βουτσινάς επανακάμπτει στην αθηναϊκή σκηνή, έπειτα από δεκαετή απουσία. Το δέλεαρ ήταν ένα «πακέτο», που του προσφέρθηκε από τη Βάσια Παναγοπούλου. Να εγκαινιάσει μια νέα σκηνή με το όνομά του, η οποία θα στεγάζεται στο θέατρο «Ορφέας». Και να σκηνοθετήσει το δημοφιλές έργο του Μπέρναρντ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν», με ευπρόσωπο θίασο δημοφιλών ηθοποιών.

Ορεξάτος ο βετεράνος αρχίζει πρόβες, ενώ το θέατρο ανακαινίζεται. Η πρόθεσή του είναι να «ζωντανέψει» σκηνικά ένα κλασικό έργο, εστιάζοντας στα αιώνια ζητήματα σχέσεων και στα κοινωνικά προβλήματα. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη σχέση δύο γυναικών: της κ. Γουόρεν και της κόρης της, Βίβη. Η Βίβη, απόφοιτη και αριστούχος του Πανεπιστημίου του Cambridge, ανακαλύπτει ότι η περιουσία της μητέρας της προέρχεται από το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου.

Μετά το σοκ και τις εξηγήσεις που δίνει η κ. Γουόρεν, εξιστορώντας τις συνθήκες ανέχειας οι οποίες την οδήγησαν στην πορνεία, οι δυο γυναίκες συμφιλιώνονται. Θα υπάρξει όμως και δεύτερη, σφοδρότερη σύγκρουση, όταν αποκαλύπτεται ότι η «επιχείρηση» παραμένει ακόμα σε λειτουργία και μάλιστα είναι ιδιαίτερα επικερδής.

Γύρω από την προκλητική πλοκή, αναφύονται θέματα για τα οποία ο σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς σημειώνει: «Ο συγγραφέας θέτει σ΄ αυτό το έργο μεγάλα ζητήματα: τα κοινωνικά ήθη των καιρών, τη θέση της γυναίκας της μέσης τάξης και την εκμετάλλευσή της, σ΄ έναν κόσμο φτιαγμένο από άντρες για άντρες. Το δικαίωμα στη δουλειά και τη μόρφωση. Τη διαφθορά του χρήματος σε κάθε κοινωνική μορφή. Την αμφισβήτηση σε ένα σύστημα αξιών που εκπορεύεται και καταλήγει πάντα στο χρήμα. Την αμφισβήτηση σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που παραπλανά τους νέους ανθρώπους και δεν τους διδάσκει την αληθινή και σκληρή αλήθεια.

Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο μιλάει προφητικά για όλα. Σε έναν κόσμο που η λέξη “ηθική” ακούγεται παράξενη, σε μια εποχή αναβρασμού που οι νέοι άνθρωποι αμφισβητούν το σύστημα αξιών που τους κληρονομείται, κάνουν το έργο αυτό αν και έχουν περάσει εκατό χρόνια από τότε που γράφτηκε, αξεπέραστα σημερινό».

Η παράσταση δεν τοποθετείται χρονικά, αλλά σε χρόνο αόριστο, χθεσινό- σημερινό- αυριανό, για να τονιστεί ότι τα σημεία των καιρών είναι πάντα ίδια. Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Βάσιας ΠαναγοπούλουΧρήστου Καρχαδάκη, σκηνικά Τίτης Κυριακίδου, κοστούμια Βασίλη Ζούλια, φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Πρωταγωνιστούν: Αλεξάνδρα Λαδικού (κυρία Γουόρεν), Βάσια Παναγοπούλου (Βίβη), Νίκος Γαλανός, Στράτος Τζώρτζογλου, Ντίνος Καρύδης και Γιάννης Καρατζογιάννης.

  • ΙΝFΟ
  • Προγραμματισμένη πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου, στο θέατρο «Ορφέας- Σκηνή Ανδρέας Βουτσινάς» (Πανεπιστημίου 38 και Ιπποκράτους, τηλ. 210-3604.618)
  • Ε.Δ.Χ., ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009

Σχολιάζοντας τα σχόλια για τους «Πέρσες»

  • Απάντηση αναγνώστη του «Βήματος» στις απόψεις τριών ηθοποιών της επίμαχης παράστασης που δημοσιεύθηκαν χθες στην εφημερίδα

Σκηνή από τους «Πέρσες» του Αισχύλου, μια παράσταση που επανέφερε το ζήτημα των σκηνοθετικών ορίων όταν πρόκειται για αρχαία τραγωδία – και δη στην Επίδαυρο (ΤΑΚΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ)

Δεν πέρασαν απαρατήρητες οι δηλώσεις στο «Βήμα» τριών από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν στην πολυσυζητημένη παράσταση των «Περσών» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ στην Επίδαυρο. Για τις απόψεις των Μηνά Χατζησάββα, Νίκου Κουρή και Λαέρτη Βασιλείου οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο χθεσινό «Βήμα» σε ρεπορτάζ σχετικό με τον διχασμό που προκάλεσε η παράσταση, ο αναγνώστης κ. Δημήτρης Σ. Αθανασόπουλος, πρώην πρέσβης, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από όσα εδήλωσαν οι τρεις ηθοποιοί που εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα σε αυτό το ρεπορτάζ, ξεχωρίζω τις δύο καίριες ερωτήσεις που θέτει ο κ. Νίκος Κουρής: (α) Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι ο Γκότσεφ έκανε ασέβεια; (β) Ποιος θα βάλει τα όρια;».

Η απάντηση του κ. Αθανασόπουλου και στα δύο ερωτήματα είναι «ο Αισχύλος». Και συνεχίζει: «Πρώτιστη υποχρέωση του ερμηνευτή είναι να υποταχθεί στη θέληση του δημιουργού και να σεβασθεί μέχρι κεραίας ό,τι έχει γράψει. Στην Comedie Francaise ανεβαίνουν τα τελευταία χρόνια παραστάσεις των γάλλων κλασικών(Μολιέρος, Ρακίνας, Μαριβό κ.ά.) για τις οποίες εκφράζονται διιστάμενες απόψεις. Ομως κανείς ποτέ δεν μίλησε για ασέβεια, διότι κανείς ποτέ δεν σήκωσε βέβηλο χέρι πάνω στο κείμενο των κλασικών. Στο Βayreuth υπάρχουνσκηνοθέτες οι οποίοι κυριολεκτικώς “ξεσαλώνουν” και οι αντιδράσεις είναι έντονες μέχρις υπερβολής (…). Εκεί όμως τα πράγματα μπαίνουν γρήγορα σε τάξη με άμεσες διορθωτικές παρεμβάσεις ».

Για τον αναγνώστη του «Βήματος» όλα αυτά σημαίνουν ότι « ο Γκότσεφ ασέβησε εις βάρος του Αισχύλου. Τα όρια που έχει θέσει ο μέγας τραγικός τα καταπάτησε παραφθείροντας το δημιούργημά του μέχρις εξευτελισμού. Οι αποδοκιμασίες και τα γιουχαΐσματα που υποδέχτηκαν τον κ. Γκότσεφ στην Επίδαυρο δεν εξηγούνται (όπως άκριτα αποφαίνεται ο κ. Μηνάς Χατζησάββας) από λόγους εθνικιστικούς θα ήσαν εξίσου έντονες και αν ο σκηνοθέτης ήταν Ελληνας. Εξηγούνται από τη βαρύτητα της ασεβείας».

Εν συνεχεία ο κ. Αθανασόπουλος παρακαλεί τους νέους έλληνες ηθοποιούς και σκηνοθέτες «να εγκύψουν πολύ προσεκτικά όχι μόνο στα κείμενα των αρχαίων, αλλά και στις προσπάθειες αναβίωσης του αρχαίου δράματος στον 20ό αιώνα» και συνεχίζει: « Γιατί υποπτεύομαι πως οι σημερινές θεατρικές σπουδές και οι συνακόλουθες ερμηνευτικές προσπάθειες κυριαρχούνται από μια κατακλυσμιαίου τύπου εικονοκλαστική διάθεση η οποία σαρώνει τα πάντα προς όφελος ενός άκριτου και προχειρολόγου μοντερνισμού ψευδο-προοδευτικής απόχρωσης, που περιφρονεί τη συσσωρευμένη πείρα από βιωμένες εμπειρίες μεγάλων καλλιτεχνών προς όφελος ενός μηδενιστικού διαφημιστικού θορύβου». Και καταλήγει: «Αποκλειστικό κτήμα μας το αρχαίο δράμα δεν είναι, βέβαια. Αλλά ποιοι άλλοι παρά οι Ελληνες θα γνοιαστούμε να μη βεβηλώνεται στη χώρα που το γέννησε;». [ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009]

«Εσταυρωμένοι» όλων των εποχών

  • Πρεμιέρα με το έργο «ΠΑΘΕΙ ΜΑΘΟΣ» (Αισχύλου – Σοφοκλή – Ευριπίδη αποσπάσματα) έχει η Πειραματική Σκηνή «Οι Μύστες», του Θεάτρου «Πρόβα» στις 8 Αυγούστου, στις 21.00, στο πλαίσιο του 3ου Αθηναϊκού Φεστιβάλ Αττικού Αλσους. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
  • Η Σκηνή αυτή σκοπό έχει τη σπουδή και τη συστηματική έρευνα πάνω στο Αρχαίο Ελληνικό Δράμα, τις τραγωδίες και τα ιστορικά έργα του Σαίξπηρ, καθώς και την εφαρμογή νέων μεθόδων και αισθητικών κωδίκων για την αναβίωσή τους. Την καλλιτεχνική διεύθυνση της Σκηνής έχει ο Σωτήρης Τσόγκας. Το πρώτο έργο που παρουσιάζουν αφορά στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, αρχίζοντας από τον φιλάνθρωπο, εσταυρωμένο στα βράχια, Προφήτη και περνώντας μέσα από το «βροντής φθέγμα» της Σφίγγας, στο Θηβαϊκό κύκλο και εν συνεχεία στον Μυκηναϊκό, η παράσταση καταλήγει, μέσω των «Βακχών», στο νεότερο φιλάνθρωπο, εσταυρωμένο επί ξύλου, Προφήτη. Επιλογή κειμένων: Σωτήρης Τσόγκας. Μετάφραση: Κώστας Γεωργουσόπουλος. Δραματολογική επιμέλεια: Χαρά Μπακονικόλα. Χορογραφίες: Ζέφη Μπαρτζώκα. Παίζουν: Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας, Μαρία Δροκοπούλου, Αντώνης Ταμβάκας, Κοραλία Τσόγκα, Διογένης Τριανταφυλλίδης, κ.ά. Παίζουν οι μουσικοί: Αμαλία Κουντούρη, Φλάουτο-Φλογέρα, Κώστας Μαντζώρος – Νίκος Χαριζάνος προπαρασκευασμένο Πιάνο-Κρουστά.

Κωμωδίες κοινωνικού σχολιασμού

«Ζητείται Υπηρέτης»

Συνεχίζεται στην Ικαρία το Φεστιβάλ Πολιτισμικών Διαλόγων «Ικαρος», με τρεις παραστάσεις από το θίασο «Τέττιγες», σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού. Παρουσιάζονται οι μονόπρακτες κωμωδίες «Η κόρη του παντοπώλου» του Αγγελου Βλάχου, «Ζητείται Υπηρέτης» του Μπάμπη Αννινου και «Το γεύμα του Παπή» του Ηλία Καπετανάκη, την Παρασκευή (7/8) στον Αγ. Κήρυκο (Δημοτικό Κινηματοθέατρο), στις 8/8 στον Εύδηλο (Νέο Σχολικό Συγκρότημα) και στις 9/8 στο Χριστό Ραχών. Πρόκειται για κείμενα γραμμένα στα τέλη του 19ου αιώνα, με έντονη την αίσθηση του κοινωνικού σχολιασμού, μιας και μέσα από τη σάτιρα προσπαθούν να φέρουν το θεατή τού σήμερα πιο κοντά στην κοινωνική κατάσταση του τότε, σε μια εποχή μεταβατική τόσο γλωσσικά όσο και συνολικότερα. Στην «Κόρη του παντοπώλου» ο Αγγελος Βλάχος παρακολουθεί σκωπτικά μια οικογένεια μικροαστών και δε διστάζει μαζί με τους ήρωές του να υπονομεύσει συνολικά τη δομή των σχέσεων που αναπτύσσονται πίσω από την κλειστή πόρτα του ελληνικού σπιτιού. Το «Ζητείται υπηρέτης» του Μπάμπη Αννινου έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα σπουδαιότερα έργα της εποχής, καθώς με γλυκόπικρο χιούμορ και έξυπνα γλωσσικά παιχνίδια ξεφεύγει από το επίπεδο της κωμωδίας ηθών και «κλείνει το μάτι» στον υποψιασμένο θεατή, μιλώντας του για αναξιοκρατία, ρουσφέτι και ασυδοσία του κρατικού μηχανισμού. «Το γεύμα του Παπή» ανήκει στις κωμωδίες χαρακτήρων. Σκηνικά: Τόλης Πολυχρονιάδης. Κοστούμια: Ολγα Δημολιάτη. Μουσική: Χρήστος Λεοντής. Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος. Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί: Πάνος Ξενάκης, Κωνσταντίνα Κούτσιου, Λεωνίδας Βαρδαρός, Κώστας Τζουβάρας, Γιώργος Σώχος, Βάσω Σοφούρη.

— Κωμωδίες κοινωνικού σχολιασμού