Οι «Πέρσες» δίχασαν και πάλι την Επίδαυρο

  • Χειροκροτήματα αλλά και αποδοκιμασίες στην πρεμιέρα της τραγωδίας του Αισχύλου από το Εθνικό την περασμένη Παρασκευή

Σκηνή από την παράσταση των «Περσών» την περασμένη Παρασκευή στην Επίδαυρο. Από αριστερά: Γιώργος Γάλλος, Ελενα Τοπαλίδου, Κόρα Καρβούνη, Αμαλία Μουτούση, Λαέρτης Βασιλείου (ΕURΟΚΙΝΙSSΙ/Β. ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ)

Αν όντως, όπως έχει κατά καιρούς υποστηριχθεί, σκοπός της Τέχνης είναι να διχάζει, τότε οι κατά Ντίμιτερ Γκότσεφ «Πέρσες», τους οποίους παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Επιδαύρου, τον δικαίωσαν πλήρως. Στην πρεμιέρα της περασμένης Παρασκευής στο αρχαίο αργολικό θέατρο οι ηθοποιοί – ένας θίασος πρωταγωνιστών στο σύνολό του, με προεξάρχοντες την Αμαλία Μουτούση ως Ατοσσα, τον Μηνά Χατζησάββα ως Δαρείο και τον Νίκο Καραθάνο ως Ξέρξη- χειροκροτήθηκαν θερμά. Ωστόσο, άμα τη εμφανίσει του γερμανοτραφούς βούλγαρου σκηνοθέτη ενώπιον του κοινού τα μπράβο και τα χειροκροτήματα «πάλεψαν» με τις αποδοκιμασίες και τα ηχηρά «αίσχος».

Επρόκειτο για μια καινοτόμα προσέγγιση επάνω στην τραγωδία του Αισχύλου- για λόγους πολύ πέραν των καθημερινών ρούχων με τα οποία ήταν ντυμένοι οι πρωταγωνιστές και τα μέλη του Χορού αντί των αρχαιοπρεπών ενδυμάτων- που κατάφερε να επιβεβαιώσει τον πολυαναμενόμενο χαρακτήρα της ταράζοντας τα νερά του εφετινού πολιτιστικού καλοκαιριού και προκαλώντας έντονες συζητήσεις.

Η αλήθεια είναι ότι οι συζητήσεις είχαν ανάψει πριν ακόμη από την έναρξη της παράστασης, με τα στρατόπεδα των «ορθόδοξων» και των «αιρετικών» να αντιπαρατίθενται επάνω στις καινοτομίες οι οποίες είχαν δημοσιοποιηθεί λεπτομερώς στον Τύπο κατά το προηγούμενο διάστημα. Με μοναδικό- και συμβολικό- σκηνικό έναν μπλε περιστρεφόμενο τοίχο, η αντικατάσταση του Χορού των γερόντων της Περσίας από επταμελή γυναικείο Χορό ( Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Σύρμω Κεκέ, Ρηνιώ Κυριαζή, Εύη Σαουλίδου, Ελενα Τοπαλίδου ), το «μοίρασμα» σε επτά του περίφημου μονολόγου του Αγγελιαφόρου ο οποίος φθάνει στα Σούσα και ενημερώνει για την πανωλεθρία του Ξέρξη στη Σαλαμίνα ( Βασίλης Ανδρέου, Λαέρτης Βασιλείου, Γιώργος Γάλλος, Δημήτρης Ημελλος, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Παπανικολάου, Πρόδρομος Τσινικόρης), το χαμηλόφωνο άκουσμα του παιάνα «Ιτε παίδες Ελλήνων», η μετατροπή της επίγειας παρουσίας του Δαρείου ως φαντάσματος σε έναν δικτάτορα με «σάρκα και οστά» και η προσθήκη «ενός άλλου πλάσματος» (Λένα Κιτσοπούλου) που σχολίαζε τα δρώμενα σηματοδότησαν ορισμένα μόνο από τα βασικά σημεία της ανατροπής.

  • ΜΗΝΑΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ: «Το αρχαίο δράμα δεν είναι κτήμα μας»

«Για μένα τις αποδοκιμασίες αυτές τις πυροδότησαν καθαρά εθνικιστικοί λόγοι. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι εκφράζονται απέναντι στους ξένους σκηνοθέτες. Προσωπικά είχα άψογη συνεργασία και παλαιότερα με τον Λάνγκχοφ και τώρα με τον Γκότσεφ. Εμείς οι Ελληνες θεωρώ ότι έχουμε εξαντλήσει το θέμα “αρχαία τραγωδία”. Την αντιμετωπίζουμε σαν μια καινούργια Εκκλησία. Εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ιερά και όσια στην Επίδαυρο. Το θέατρο είναι ζωντανό, οφείλει να μιλάει και να συνδιαλέγεται με το σήμερα. Αν δεν το καταφέρνει αυτό το αρχαίο δράμα, τότε δεν διστάζω να προτείνω να κλείσει η Επίδαυρος για μία δεκαετία. Και όταν κάποια στιγμή η Παιδεία αναπτυχθεί, τότε ας αρχίσουν και πάλι να ανεβαίνουν παραστάσεις. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι οι ξένοι σκηνοθέτες μπορούν να ανεβάσουν μια καλή παράσταση αρχαίου δράματος. Νομίζουμε ότι το αρχαίο δράμα είναι αποκλειστικό κτήμα μας. Ε, λοιπόν, δεν είναι έτσι».

  • ΛΑΕΡΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: «Οσοι διαφωνούν ας αποχωρούν αθόρυβα»

«Αν η ίδια παράσταση ανέβαινε στην Πειραιώς, δεν θα προκαλούσε κανέναν. Οι αντιδράσεις του κοινού είναι άρρηκτα δεμένες με τον χώρο της Επιδαύρου, ο οποίος έχει το εξής παράδοξο: ως τις 8 λειτουργεί ως ατραξιόν για τους τουρίστες και στις 9 κάποιοι βγαίνουν και παίζουν. Αυτή η μετάβαση από Μουσείο σε Θέατρο δεν είναι πάντα ομαλή. Οταν ένας λαός μεγαλώνει ακούγοντας στο σχολείο για τους αρχαίους τραγωδούς και τις χλαμύδες, είναι πολύ λογικό να μη δέχεται καμία διαφορετική πρόταση, πόσο μάλλον από έναν “ξένο”. Πάντα υπήρχε μία ξενοφοβία στην Επίδαυρο, ειδικά σε σχέση με σκηνοθέτες εξ Ανατολών. Και τελικά, στη συνείδηση του κόσμου, το Θέατρο της Επιδαύρου είναι ένα στάδιο. Οπως υπάρχουν χούλιγκαν στο γήπεδο, υπάρχουν και στο θέατρο. Επειδή όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με πολιτισμό, οι διαφωνούντες θα ήταν προτιμότερο να αποχωρήσουν αθόρυβα αφήνοντας όλους τους υπόλοιπους να παρακολουθήσουν ανενόχλητοι το έργο».

  • ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ: «Από την παραλία και το σουβλάκι στο θέατρο»

«Είμαι έξαλλος και την ίδια στιγμή γελώ. Για μένα αυτό το θέατρο έχει πολιτικό λόγο. Είναι πολιτική αρένα. Γι΄ αυτό και μου φαίνεται εξαιρετικά υποκριτικό να λαμβάνουμε υπόψη μας την ιστορία ότι κάποιος πετάχτηκε και υπονόμευσε μια παράσταση για να υπάρξει μέσα από τις κραυγές του. Αδυνατώ να λάβω σοβαρά υπόψη μου έναν άνθρωπο που ελαφρά τη καρδία αποφασίζει να καταστρέψει μια παράσταση έτσι όπως κάποιος άλλος πετά ένα σπίρτο και καίει ένα δάσος. Η παράσταση δεν έδινε τέτοια λαβή. Οι άνθρωποι όμως κρύβουν μέσα τους πολλά πράγματα. Από την παραλία και το σουβλάκι στο θέατρο. Είμαστε δυστυχώς καταδικασμένοι. Μπορώ όμως να θέσω κάποια ερωτήματα: Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι ο Γκότσεφ έκανε ασέβεια; Ποιος θα βάλει τα όρια; Και αυτός που θυμώνει θυμώνει πραγματικά; Το μόνο που ξέρω είναι ότι έχουμε χρέος να κάνουμε κάτι ζωντανό. Ολα τα άλλα είναι μουσείο».

  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΙΣΜΑΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 4 Αυγούστου 2009

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: