Daily Archives: 1 Αύγουστος, 2009

Τι άλλο κρύβει ο Αριστοφάνης εκτός από βωμολοχίες και φαλλούς;

  • Οι παραστάσεις μοιάζουν ίδιες, σαν να έχουν ξεχάσει το αρχαίο κείμενο και μιλούν για το σήμερα
  • Tης Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 1 Aυγούστου 2009

Πόσο πρόθυμα παρακολουθούμε, τα τελευταία χρόνια, τις κωμωδίες του Αριστοφάνη είτε από επιφανείς θιάσους είτε από περιφερειακές «αρπαχτές»; Ολο και λιγότερο. Ο λόγος; Σαν να είναι όλες ίδιες, σαν να έχουν αφήσει πολύ πίσω τους το αρχαίο κείμενο, το οποίο επιχειρούν να αναβιώσουν και να φέρουν στο σήμερα. Ισως το πρόβλημα να είναι ακριβώς εδώ: στο ότι το φέρνουν στο σήμερα. Δηλαδή πασπαλίζεται η κωμωδία του Αριστοφάνη με αστεία, υπαινιγμούς (λιγότερο ή περισσότερο χοντροκομμένους) που παραπέμπουν ευθέως σε πρόσωπα της επικαιρότητας, κλείνουν το μάτι σε συμπεριφορές του 21ου αιώνα, κι όλα αυτά με μεγάλες δόσεις βωμολοχίας που υπερβαίνουν τον ίδιο τον Αριστοφάνη. Για πολλούς, πλέον, ο Αριστοφάνης είναι συνυφασμένος με τεράστιους φαλλούς που πηγαίνουν πέρα δώθε δημιουργώντας την απαιτούμενη ιλαρότητα, και με τη σάτιρα των σύγχρονων πολιτικών προσώπων. Σε όλη αυτή τη διάσταση, αμέριστη είναι η αρωγή της μετάφρασης, της σκηνοθεσίας και των κοστουμιών.

Μόνο που ο Αριστοφάνης, όπως όλα τα αρχαία κείμενα, έχουν πολύ περισσότερα πράγματα να πουν στους σύγχρονους θεατές τους, από την εξομοίωσή τους με τις σύγχρονες επιθεωρήσεις και την εύκολη σάτιρα. Γιατί θίγουν αξίες, φιλοσοφικά διλήμματα, θέματα που απασχολούν τον πολίτη κάθε χώρας και κάθε εποχής. Κι είναι πολύ δύσκολο να τα ανακαλύψει κανείς όλα αυτά στις κωμωδίες του Αριστοφάνη, έτσι όπως συνήθως παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια. Χρειάζεται σχεδόν μαντικές ικανότητες ο θεατής-ακροατής, να «διαβάσει» κάτω από τις μεταφρασμένες γραμμές και ν’ ανακαλύψει τις εύστοχες παρατηρήσεις του αρχαίου κωμικού.

Στις σημερινές «Αντιπαραθέσεις», «συνομιλούν» ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Δημήτρης Λιγνάδης και ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Νάσος Βαγενάς. Η «κόντρα» είναι πολύ ενδιαφέρουσα και φανερώνει ότι το θέμα εξακολουθεί να είναι διαρκώς ανοιχτό.

AΠOΨH: Οταν το αυτονόητο δίνει τη θέση του στο ακατανόητο!

Του Δημητρη Λιγναδη*

Να θυμίσω πως όταν μιλάμε για αρχαία κωμωδία, μιλάμε για ένα είδος που λειτουργούσε σε συγκεκριμένα εορταστικά πλαίσια θρησκευτικών πανηγύρεων, με καθορισμένη σκηνική διάρθρωση και ειδολογική σήμανση, με πάντα αναγώγιμες τις όποιες σκηνικές «αναφορές», στο γνωστικό, εμπειρικό και αισθητικό πεδίο των τότε θεατών. Ενα θέαμα με συμβατή τη συμμετοχή ενός κοινού, πολιτισμικά εκπαιδευμένου ν’ ακούει, ασκημένου ν’ αντέχει τα πολύωρα τεκταινόμενα, με κύρια δεσπόζουσα την άμιλλα για βράβευση και -ως εκ τούτου- την εγρήγορση στην κερκίδα! Μια «γραφή» θάλλουσα, ελεύθερη, όπως επέτρεπαν οι σύγχρονές της πολιτικές δομές, που δεν δίσταζε να στηλιτεύσει ιδέες, θεσμούς και πρόσωπα συχνά παρόντα εκεί, χωρίς ποτέ να εγκληθεί για ασέβεια. Ενα θέατρο, του οποίου η επενέργεια δεν αναλωνόταν μόνο στην ψυχαγωγική εκτόνωση, μα με τη διδακτική σάτιρα διαμόρφωνε το μέλλον πολιτικών και πολιτών. Ενα… media on stage!

Τέλος, ένα πολύσημο «κείμενο», απευθυνόμενο σε διαστρωματωμένο κοινό, που είχε γαλουχηθεί με Ομηρο, ποιητές και φιλοσόφους, με όλα τα γνωρίσματα, προτερήματα και ελαττώματα που η ιστορικοκοινωνική συγκυρία τού είχε προσδώσει. Ενας «λόγος» που περίτεχνα γλιστρούσε από την απογειωτική ποίηση στη… γειωτική βωμολοχία, από το κυνικό «εδώ» του εκάστοτε πραγματικού παρόντος στο ουτοπικό «εκεί» που φαντασιωνόταν κάθε φορά η «φαεινή ιδέα» του κωμικού ποιητή. Μια «γλώσσα», η οποία φτάνει σε μας ήδη… σκηνοθετημένη από τον μεταφραστή! Ας μου επιτραπεί, λοιπόν, να πιστεύω ότι ως προς την «αναβίωση» της κωμωδίας σήμερα, το παιχνίδι παίζεται και χάνεται συχνά από την ατολμία είτε αδυναμία να συνυπάρξουν σε ισορροπία ουσίας η θεώρηση του σταθερού «τι», που χαρακτηρίζει αυτό το θέατρο, με τη χρήση του μεταβλητού «πώς», που διακρίνει την κάθε εποχή. Και, προσωπικά, δεν με ενοχλεί το χαμένο παιχνίδι, αλλά το ψευδώς κερδισμένο. Ιδιαίτερα σήμερα που το αυτονόητο δίνει τη θέση του στο… ακατανόητο!

* Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι σκηνοθέτης και ηθοποιός.

AΠOΨH : Το βασικό πρόβλημα είναι η επικαιροποίηση

Του Νασου Βαγενα*

Υπάρχουν δύο είδη καλλιτεχνικής ακαδημίας: η ακαδημία του παραδοσιακού και η ακαδημία της πρωτοπορίας. Από τις δύο η πρώτη είναι καλλιτεχνικά αυθεντικότερη, γιατί δεν υποδύεται κάτι διαφορετικό από εκείνο που είναι. Η ακαδημία της πρωτοπορίας εμφανίζεται ως ανατρεπτική της καλλιτεχνικής καθεστηκυίας τάξεως, όμως στην πραγματικότητα τη συντηρεί, γιατί η καθεστηκυία τάξη είναι ο ίδιος ο εαυτός της. Η μόνη ανανέωση που πραγματοποιεί είναι εκείνη της έννοιας της ακαδημίας. Αυτά σκέφτεται κανείς παρατηρώντας τα διαδραματιζόμενα τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρας μας (και όχι μόνο σ’ αυτήν) στο πεδίο των παραστάσεων του Αριστοφάνη, και του αρχαίου δράματος γενικότερα. Οταν όλοι κάνουν πρωτοπορία, τότε η πρωτοπορία έχει εκλείψει, και εκείνο που παρουσιάζεται ως αντισυμβατικό δεν έχει ανατρεπτική ισχύ γιατί αποτελεί τον κανόνα: ένα «προβλέψιμο είδος θεάτρου», όπως το χαρακτήρισε η Ολγα Σελλά στο εύστοχο κείμενό της (7/7).

Δεν θέλω να πω ότι δεν υπάρχουν σήμερα πραγματικά αντισυμβατικές, γνήσιες αναζητήσεις στις παραστάσεις του αρχαίου δράματος. Ομως, οι αναζητήσεις αυτές είναι ελάχιστες, διακρινόμενες μόνο δι’ ιδιαιτέρως ασκημένου οφθαλμού μέσα στο συνονθύλευμα των απομιμήσεών τους. Το πρόβλημα μ’ αυτές τις απομιμήσεις είναι η επιδιωκόμενη επικαιροποίηση των αρχαίων έργων, όπως τη νοεί η συντριπτική -ανεπαρκούς καλλιέργειας- πλειονότητα των σημερινών σκηνοθετών, δηλαδή η προσαρμογή του νοήματος αυτών των έργων στο πνεύμα της εποχής μας. Ομως, ο σκοπός της τέχνης -της πραγματικής τέχνης- δεν είναι η έκφραση του πνεύματος της εποχής της, αλλά η αποτύπωση μιας βαθιάς, διαχρονικής επικαιρότητας: η απεικόνιση της ανθρώπινης μοίρας (σ’ αυτό αποβλέπουν κατεξοχήν τα αρχαία έργα). Οταν μάλιστα η εποχή αυτή είναι η δική μας, που το πνεύμα της διακρίνεται για τη ρηχότητά του, ο όποιος εκσυγχρονισμός των παλαιών έργων σύμφωνα με το πνεύμα της καταλήγει αναπόφευκτα σε μιαν επικαιρότητα επιφανείας, που προδίδει αφόρητα αυτά τα έργα.

* Ο Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ποιητής.

«Χοηφόρες»: ένα έργο εκδίκησης

Είναι η παράσταση με την οποία επικοινωνεί με τους θεατές σ’ όλη τη χώρα αυτό το καλοκαίρι ο σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος και το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικό Θέατρο». Οι «Χοηφόρες» του Αισχύλου, με πρωταγωνίστρια τη Λυδία Κονιόρδου σ’ έναν διπλό ρόλο: και Ηλέκτρα και Κλυταιμνήστρα. Στη διάρκεια αυτής της περιοδείας, αύριο Κυριακή παρουσιάζεται στο Αττικό Αλσος.

Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 1992 στο Φεστιβάλ Επιδαύρου και είχε θεωρηθεί ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνικές προτάσεις αρχαίας τραγωδίας. Οι «Χοηφόρες», το δεύτερο δράμα της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια», αποτελεί τη συνέχεια του «Αγαμέμνονα» και μοιάζει με έργο εκδίκησης. Φέτος, παρουσιάζεται σε μετάφραση, σκηνοθεσία και χορογραφία Κώστα Τσιάνου, και επιστρέφει, έπειτα από ένδεκα χρόνια, στο Θεσσαλικό Θέατρο, όπου έχει υπάρξει επί 15 χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής και στέλεχός του για 22 χρόνια. Ανάλογη επιστροφή κάνει και η Λυδία Κονιόρδου, η οποία έχει ερμηνεύσει πολλές φορές ρόλους σε αρχαία τραγωδία και έχει σκηνοθετηθεί από τον Κώστα Τσιάνο.

Η υπόθεση: Ο Ορέστης επιστρέφει στο Αργος από τη χώρα της Φωκίδας, όπου τον είχαν στείλει από μικρό κοντά στον θείο του Στρόφιο, με αυστηρές εντολές του Απόλλωνα να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του. Τον συνοδεύει ο ξάδελφος και φίλος του Πυλάδης, πρόσωπο βουβό σε όλο το έργο. Το πρώτο πράγμα που κάνει ο Ορέστης είναι να προσκυνήσει τον τάφο του πατέρα του, αφήνοντας πάνω του μια μπούκλα από τα μαλλιά του, σε ένδειξη πένθους. Σε λίγο, εμφανίζεται μια ομάδα μαυροντυμένων γυναικών: είναι η Ηλέκτρα με τον χορό των Θεραπαινίδων αιχμαλώτων από την Τροία. Οι δύο άντρες κρύβονται μόλις βλέπουν τις γυναίκες, αλλά η Ηλέκτρα υποψιάζεται την παρουσία του αδελφού της από την μπούκλα… Στους υπόλοιπους ρόλους, τον Ορέστη ερμηνεύει ο Νίκος Ψαρράς, τον Πυλάδη, ο Δημήτρης Καλαντζής, την τροφό, η Ελένη Ουζουνίδου, τον Οικέτη, ο Θανάσης Χαλκιάς και τον Αίγισθο, ο Γιώργος Στάμος. Στο Αττικό Αλσος, στις 9 μ.μ.

«Το θέατρο για μένα είναι τέχνη και μεράκι»

  • Η Λήδα Πρωτοψάλτη για πρώτη φορά στην Επίδαυρο με το ΚΘΒΕ και την «Εκάβη» του Ευριπίδη, στις 7 και 8 Αυγούστου

«Ηρθε το πλήρωμα του χρόνου, να παίξω κι εγώ στην Επίδαυρο. Επρεπε να συμπληρώσω τα 69 χρόνια της ηλικίας μου και, κατά σύμπτωση, τα 50 χρόνια στη θεατρική σκηνή. Τόσο άργησε για μένα η Επίδαυρος. Δεν έχω στενοχώρια, ούτε πικρία γι’ αυτό. Δεν ονόμασα ποτέ το θέατρο δουλειά, ούτε το αντιμετώπισα έτσι ποτέ. Το θέατρο για μένα ήταν πάντα τέχνη και μεράκι…».

Λόγια μεστά, καθαρά, γήινα, από μια προσγειωμένη πρωταγωνίστρια του θεάτρου: τη Λήδα Πρωτοψάλτη, που ανυπομονεί, όπως ομολογεί στην «Κ», να ερμηνεύσει το ρόλο της πολύπαθης Εκάβης στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου στις 7 και 8 Αυγούστου.

  • Ανυπομονησία για τις πρόβες

Η πρώτη της κάθοδος σ’ αυτό το «μαγικό θέατρο», όπως το αποκαλεί, με την καλοκαιρινή παραγωγή του ΚΘΒΕ «Τρωάδες» –το αντιπολεμικό έργο του Ευριπίδη– σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, έπειτα από μισόν αιώνα ευδόκιμης θεατρικής πορείας, είναι ένα καλλιτεχνικό γεγονός. «Περιμένω με ανυπομονησία την ημέρα που θ’ αρχίσω τις πρόβες σ’ αυτόν τον τρομερό χώρο και μόνο η σκέψη της παράστασης σ’ ένα γεμάτο θέατρο, συγκίνηση χαράς μού προκαλεί…», εξομολογείται στην «Κ».

Εξοικειωμένη με την Εκάβη η Λήδα Πρωτοψάλτη (στο τηλεοπτικό «Τρίτο στεφάνι» του Γιάννη Δαλιανίδη το 1995, στην «Εκάβη» του Ευριπίδη το 1999 που σκηνοθέτησε ο Θανάσης Παπαγεωργίου στο θέατρο «Στοά») ενσαρκώνει το ρόλο της ηρωίδας με δέος πάντα απέναντι στις έννοιες και τα διαχρονικά ζητήματα που ο τραγικός ποιητής πραγματεύεται. «Πρέπει να έχεις βιώματα και εμπειρίες για να παιχτούν αυτοί οι ρόλοι. Και μάλιστα σ’ ένα τόσο σημαντικό θέατρο, την Επίδαυρο, όπου παίζουν σήμερα ακόμη και τα ξεπεταρούδια, από την κοιλιά της μάνας τους… Εγώ όμως είμαι υπέρ των απλουστεύσεων. Σέβομαι τους μεγάλους ποιητές, τους μεγάλους συγγραφείς και θεωρώ ότι δεν πρέπει να γίνουν καρικατούρες. Η Νικαίτη Κοντούρη, σοβαρή σκηνοθέτις, προσπαθεί να βγάλει το μήνυμα του ποιητή. Ο συγγραφέας την ενδιαφέρει. Δεν κάνει την έξυπνη στον Ευριπίδη, αλλά τον αφήνει να είναι ο έξυπνος».

  • Χωρίς στόμφο

Η πρωταγωνίστρια βιώνει την τραγική Εκάβη, μια γυναίκα – θύμα της κτηνωδίας του πολέμου, μέσα από τον διαχρονικό λόγο του τραγικού ποιητή, που αφυπνίζει τις συνειδήσεις κάθε εποχής… «Μια βασίλισσα που τα ’χασε όλα, το σπίτι της, τα παιδιά της, τον τόπο της. Ολόκληρη ένα κουρέλι. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, προσπαθεί να κρατήσει το κεφάλι της ψηλά, να μη ρεζιλευτεί και να αντιμετωπίσει τους εχθρούς της, τους Ελληνες. Αυτό είναι η κραυγή του Ευριπίδη για τους ηττημένους και τους απάνθρωπους νικητές, μαζί με τη μεγαλειώδη φράση του: “Βλέπω πώς οι θεοί ορίζουν τα πράγματα, πώς τους τιποτένιους ανυψώνουν και τους άξιους εξολοθρεύουν”. Το ίδιο ακριβώς ζούμε πια στην καθημερινότητά μας. Κι αυτό θα το πληρώσουμε ακριβά».

Ερμηνεύει το ρόλο κραυγάζοντας την απελπισία της ηρωίδας, αλλά χωρίς κραυγές, στόμφο και μεγαληγορίες. «Οι στόμφοι έχουν τελειώσει εδώ και χρόνια. Ακόμη κι αυτοί που τα έκαναν κι ήταν αξιόλογοι καλλιτέχνες, μόνο που ήταν άλλη η εποχή και η σχολή που υπηρετούσαν. Οι ρόλοι πια πλησιάζονται άμεσα και κατευθείαν στην καρδιά. Πώς θα μπορούσε να παιχθεί αλλιώς η Eκάβη! Πρέπει να βγει η ποίηση του έργου. Πρέπει να χειριστείς ποιητικά κείμενα κι όχι κουβέντες καφενείου, που μιλούν για μεγάλες και ακραίες καταστάσεις, την οδύνη και το θάνατο που σκορπά ο πόλεμος…».

Ταγμένη στο θέατρο επί πενήντα χρόνια στον ίδιο χώρο, με τους ίδιους ανθρώπους, με σταθερές αξίες, εξακολουθεί να κοιτάζει με την ίδια ματιά. «Αν κοιτάς από δω κι από κει, χάνεις την ουσία. Πρέπει να ενώνονται οι άνθρωποι κάτω από την ίδια ματιά. Δεν ήταν εύκολη πορεία. Ενας συνεχής αγώνας ήταν, που πληρώθηκε με αίμα αλλά άνθησε. Τώρα είναι πιο σκληρά τα πράγματα, γιατί έχεις να αντιμετωπίσεις τη διαστρέβλωση στην τέχνη. Αν θέλεις να παίξεις και να βγάλεις τον συγγραφέα, σε θεωρούν για πέταμα…».

Σε μια φράση της Αγίας Γραφής συνοψίζει τον πεντηκονταετή απολογισμό της θεατρικής της διαδρομής: «Αγωνίζεστε να εισέλθετε διά της στενής πύλης». Αυτό έκανα πράξη στη ζωή μου. Να αγωνίζομαι για να περνώ από τις μικρές πύλες κι όχι από τις μεγάλες πόρτες. Ενας αγώνας ήταν όλη η πορεία μου στο θέατρο και στη ζωή».

  • «Να ξοδιάζεστε για μας»

«Κι έχω πάρει πολλά. Ο θεατής καταλαβαίνει και εισπράττει αυτό που καταθέτει ο καλλιτέχνης. Υπάρχει ένα κοινό που ξέρει ότι ο ηθοποιός χαίρεται όταν του σφίγγουν το χέρι. Οταν του λένε “Σ’ ευχαριστώ που με συγκίνησες”! Γυρίζοντας πίσω, μια φράση θεατή μ’ ακολουθεί: “Να ’στε καλά και να ξοδιάζεστε για μας όπως ξοδιάζεστε».

Αυτό είναι το θέατρο. Ενα συνεχές δούναι και λαβείν ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον θεατή. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Από την ώρα που θα ανοίξουν τα φώτα της σκηνής έως τη στιγμή που θα σβήσουν. Καμία μηχανή και κανένα βίντεο δεν θα καταργήσει αυτή την αμφίδρομη σχέση. Εκεί βρίσκεται η ομορφιά του θεάτρου. Γι’ αυτό είναι ζωντανή τέχνη και θα παραμείνει εις τους αιώνες των αιώνων».

  • Της Γιωτας Μυρτσιωτη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 1 Aυγούστου 2009

Ερευνητικές ομάδες θεάτρου – χορού

Το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου – Χορού, με σκοπό τη στήριξη μη επιχορηγούμενων ερευνητικών ομάδων θεάτρου και χορού, διοργανώνει το πρόγραμμα «ArtLocus: όλος ο τόπος μια Σκηνή», σε συνεργασία με δήμους της περιφέρειας στους παρακάτω χώρους: Παλαιό Ελαιουργείο (Σαπωνοποιείο Χαριλάου), Ελευσίνα (22-23/8). Ρωσικός Ναύσταθμος, Πόρος (26/8- 2/9). Στρατώνες Καποδίστρια, Αργος (5-12/9). Βιομηχανικό συγκρότημα ΑΣΟ Επιταλίου, Βώλακας Ηλείας (15-22/9). Παλαιό Υδραγωγείο, Καψάλι Κυθήρων και Μητάτα (25/9 – 2/10).

Συμμετέχουν οι ομάδες:

«Μετ’ εμποδίων» – «Τα γενέθλια». Δημιουργική ομάδα: Aγγελική Σιδέρη, Γωγώ Παπασταυρινίδου, Μαρουσώ Καραλέκα, «Μετ’ εμποδίων». Ερμηνεύουν: Ξένια Αλεξάνδρου, Aντωνία Ζαγορίτη, Χρήστος Ταγρίδης, Δέσποινα Παπάζογλου, Αντρέας Ντόριαν Ράμα, Mιμή Αντωνάκη.

«Μotus Terrae» – «Πόλη: γένους θηλυκού», με τους Νάντια Καβουλάκου, Τατιάνα Μπρε, Xρήστος Kαούκης, Marion Renard, Nίκος Σεπετζόγλου, Σπύρος Aνδρεόπουλος. Σύλληψη-σκηνοθεσία: Σπύρος Aνδρεόπουλος

«Sforaris»: – «Παραλογές ή μικρές καθημερινές τραγωδίες». Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός. Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Αννα Ελεφάντη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου.

«Τσιριτσάντσουλες» – «Κύκλωψ» του Eυριπίδη, με μορφή λαϊκής κωμωδίας. Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης. Σκηνοθεσία: Μαρίνος Μουζάκης. Παίζουν: Ελισσαίος Βλάχος, Κωνσταντίνος Πουλής, Στέφανος Φίλος, Μαρίνος Μουζάκης.

Στην έναρξη του προγράμματος στην Ελευσίνα μετέχουν οι αρχιτέκτονες – εικαστικοί: 22/8: Δέσποινα Ζαχαροπούλου, «Ελευσις – τελετουργία – θέατρο» (διάλεξη – video, 8 μ.μ.). 23/8: Κλεοπάτρα Χατζηγιώση, «Η αδιάσπαστη γραμμή» (διάλεξη, 8 μ.μ.) video – εγκατάσταση). 22-23/8: Θεοδόσης Μήλιος, Μάνος Στεφανάκης: «Ιχνηλασίες» (εγκατάσταση), Μαρία Καραθάνου «The little game» (εγκατάσταση).

  • ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΩΝ ΧΟΡΟΥ 2009-2010

Το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού ανακοινώνει στα ενδιαφερόμενα χορευτικά σχήματα και φυσικά πρόσωπα την έναρξη υποβολής αιτήσεων για τις επιχορηγήσεις χορού 2009-2010. Η προθεσμία υποβολής προτάσεων για ερευνητικό έργο και για νέα παραγωγή λήγει την Πέμπτη 15/10/2009 ενώ η υποβολή προτάσεων για περιοδεία λήγει την Πέμπτη 12/11/2009. Για πληροφορίες καλέστε στο 210-3307707, ώρες 12.00-15.00. E-mail: choros@ekethech.gr

Αθμόνιο Θέατρο: «Ιφιγένεια εν Ταύροις» κατά Γκέτε



Στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκέτε επανέρχεται για δεύτερη φορά μετά από 9 χρόνια το «Αθμόνιο Θέατρο»». Οι πέντε μόλις παραστάσεις, της κατά Γκέτε εκδοχής, της κορυφαίας τραγωδίας, σε σκηνοθεσία Αταλάντης Κλαπάκη, θα δοθούν στο «Αμαλίειο» (Λ. Κηφισίας 219, Μαρούσι) από την Κυριακή 2 έως την Πέμπτη 6 Αυγούστου. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ο Γκέτε (1749 – 1832), κορυφαίος Γερμανός ποιητής και οικουμενικό πνεύμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, σηματοδότησε με το έργο του την έναρξη μίας νέας εποχής. Εβαλε τα θεμέλια για την αναβίωση μιας βασισμένης στα αρχαιοελληνικά πρότυπα ουμανιστικής κουλτούρας, που είναι εμφανής και στην «Ιφιγένεια». Λάτρης των αρχαιοελληνικών ιδεωδών κατέφυγε στη «δεξαμενή» της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας και ξαναέπλασε τον ευριπίδειο μύθο, προσδίδοντάς του μια ιδεαλιστική προοπτική. Τη μετάφραση και δραματουργική επεξεργασία υπογράφει η Ιωάννα Ευαγγέλου. Σκηνικά – κοστούμια: Μπέττυ Λυρίτη. Μουσική και ηχητική επένδυση: Γιώργος Γεωργιάδης. Ιφιγένεια: Αταλάντη Κλαπάκη. Θόας, βασιλιάς Ταύρων: Θεόφιλος Βανδώρος. Ορέστης: Γιάννης Τσιώμου. Εμπιστος βασιλιά: Ακης Μαράς. Πυλάδης: Γιάννης Λάμπης. Αγγελιαφόρος: Γιάννης Τοσουνίδης.

Αναζητώντας την ιδανική πολιτεία. Οι αριστοφανικοί «Ορνιθες» σε Επίδαυρο, Ολυμπία και Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα

Ο Αριστοφάνης, πατριάρχης του ρεύματος της ουτοπικής Πολιτειολογίας, το 414 π.Χ., παραδίδει με τους «Ορνιθες» μια αριστοτεχνική προφητεία. Δύο Αθηναίοι, ο Πεισθέταιρος κι ο Ευελπίδης, εγκαταλείπουν τη φιλοπόλεμη Αθήνα και τα πολιτικοκοινωνικά δεινά αναζητώντας την ιδανική πολιτεία στον ουρανό και η παιγνιώδης κοινωνία των πουλιών, συναναστρεφόμενη τους τυχοδιώκτες εταίρους, θα ανταλλάξει τα οράματά της με ιδέες που αφορούν στην οργάνωση ενός κράτους σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα. Ετσι, ο ποιητής αφηγείται με κωμικό τρόπο τη μελαγχολική ιστορία της πτώσης των ανθρώπων από την αταξία στην τάξη, από το παιχνίδι στο θεσμό και τις συμβάσεις, από την αθωότητα και την ελαφράδα στη βαριά εμπειρία, που μας δένει οριστικά με τη γη.Σκηνοθεσία Σωτήρης Χατζάκης, μετάφραση Κ. Χ. Μύρης. Παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, παρουσιάζεται στην Επίδαυρο στις 14 – 15/8, στην Αρχαία Ολυμπία στις 17/8 και στο Θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα, στις 19/8.

Χορογραφία Δημήτρης Σωτηρίου. Το σκηνικό της Ερσης Δρίνη είναι ένας καταυλισμός – ένας χώρος ονειρικού τσίρκου. Στην ίδια αισθητική τα κοστούμια της παράστασης του Γιάννη Μετζικώφ. Στην πορεία η στολή του τσίρκου αντικαθίσταται από φόρμες εργασίας, η μουσική του Μίνωα Μάτσα χάνει το ελεύθερο αίσθημά της και οδηγείται σε εμβατήρια και δοξαστικούς ύμνους προς την εξουσία.

Η σάτιρα είναι κυρίαρχη σε αυτό το πολύχρωμο πανηγύρι που σταδιακά σκοτεινιάζει, για να καταλήξει σε μια κινηματογραφική «ασπρόμαυρη νοσταλγία». Στην παράσταση συναντώνται διαφορετικές γενιές κωμικών. Ο Γιώργος Αρμένης και ο Αλέξανδρος Μυλωνάς με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και την Χρύσα Ρώπα. Γύρω τους οι έμπειροι στα «αριστοφανικά» Περικλής Καρακωνσταντόγλου, Χρήστος Νίνης, Θέμης Πάνου και Νίκος Καρδώνης. Συμμετέχει 19μελής χορός που αποτελείται από ηθοποιούς, χορευτές και ακροβάτες.