Monthly Archives: Αύγουστος 2009

ΜΑΡΩΝΕΙΑ. Το αρχαίο θέατρο λειτούργησε ξανά 23 αιώνες μετά

Νέες μαρμάρινες κερκίδες άρχισε να αποκτά το ημι-αποκατεστημένο αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας στον Νομό Ροδόπης

Ξεπέρασαν κατά πολύ τον «περιορισμένο αριθμό θέσεων» που είχε αρχικά οριστεί οι θεατές που έσπευσαν το βράδυ του Σαββάτου στο «ημι-αποκατεστημένο» αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας, το οποίο λειτούργησε ξανά ύστερα από 23 αιώνες.

Τους τρεις μονολόγους της «Ηλέκτρας» (ευριπίδειας και σοφόκλειας) επέλεξε να ερμηνεύσει η Λυδία Κονιόρδου από τη σκηνή του αρχαίου θεάτρου πλαισιωμένη από «Χορό» που απάρτιζε η πολυμελής ομάδα των ανασκαφέων συντηρητών και αρχαιολόγων που εργάζονται τα τελευταία χρόνια στην αποκατάσταση του θεάτρου. Το σκηνοθετικό εύρημα του Θοδωρή Γκόνη (η παράσταση άρχισε με τον «Χορό» των εργαζομένων που συνέχισαν τις εργασίες τους στη σκηνή του αρχαίου θεάτρου ενώ χρέη σκηνικού επιτελούσε ακόμα και ο ανυψωτικός γερανός που έμεινε στον χώρο) ενθουσίασε τους εκατοντάδες θεατές που έσπευσαν στην πρώτη αυτή συμβολική παράσταση.

Το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας βρίσκεται στα νότια του ομώνυμου χωριού, στη θέση Καμπάνα, στον Νομό Ροδόπης. Η ύπαρξή του ήταν γνωστή ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν οικοδομικό υλικό από το θέατρο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του δημοτικού σχολείου του σύγχρονου χωριού.

Η ανασκαφή του θεάτρου (του 3ου π.Χ. αιώνα με χωρητικότητα περί τους 3.000 θεατές) άρχισε το 1981 και διακόπηκε το 1994. Από το 2000 συνεχίζεται (με κονδύλια του Γ΄ ΚΠΣ αλλά και της Νομαρχίας Ροδόπης) με υπεύθυνη την αρχαιολόγο Χρύσα Καραδήμα. Για την ολοκλήρωση των εργασιών αναστήλωσης του έργου, εφόσον ενταχθεί για χρηματοδότηση στο ΕΣΠΑ, η ΙΘ΄ Εφορεία προγραμματίζει τη διαμόρφωση ανοιγμάτων στο κοίλο για να είναι ορατά από τους επισκέπτες τμήματα της ελληνιστικής υποδομής, τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου και νέας εισόδου στο θέατρο. Η αποκατάσταση του μνημείου έγινε με την υποστήριξη της Κίνησης Πολιτών «Διάζωμα», που δημιουργήθηκε πριν από έναν χρόνο με στόχο τη μελέτη και ανάδειξη των αρχαίων ελληνικών θεάτρων. Παρόντες στη συμβολική εναρκτήρια παράσταση του Σαββάτου που δόθηκε έπειτα από ειδική άδεια του ΚΑΣ, ήταν και ο πρώην υπουργός και επικεφαλής της Κίνησης «Διάζωμα» κ. Σταύρος Μπένος, αρχαιολόγοι, θεατράνθρωποι και δεκάδες κάτοικοι της περιοχής. [Β.Χ., Τα Νέα: Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009]

«Φθινοπωρινή ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζοφ στο θέατρο «Αλμα»

  • Συνάντηση δύο μοναχικών ανθρώπων

  • Ροντιόν και Λίντια στη «Φθινοπωρινή ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζοφ (1908-1986) θα είναι στο θέατρο «Αλμα» την ερχόμενη σεζόν ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος και η Κατερίνα Μαραγκού.
  • Οι εμβληματικοί για τη δραματουργία του 20ού αιώνα χαρακτήρες, στο τελευταίο θεατρικό του Αρμπούζοφ, έχουν ευτυχήσει στην ελληνική σκηνή στο παρελθόν με ερμηνευτές τους Μάνο Κατράκη και Ελλη Λαμπέτη και τους Αντιγόνη Βαλάκου και Αγγελο Αντωνόπουλο. Η πρεμιέρα στο «Αλμα» αναμένεται να δοθεί, σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου, το δεύτερο δεκαήμερο του Οκτωβρίου.
  • «Το έργο καλύπτει ένα κενό του κοινού και γι’ αυτό ανεβαίνει σήμερα. Είναι ένα πολύ ανθρώπινο και τρυφερό κείμενο, που σε εποχές που έχουμε πιάσει πάτο πολιτικά και συναισθηματικά το έχει ανάγκη ο κόσμος», τονίζει ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Η εξωστρεφής πρώην τσιρκολάνα, Λίντια έχει χάσει στον πόλεμο τον μοναχογιό της. Ο κλεισμένος ερμητικά στον εαυτό του, εσωστρεφής, Ροντιόν έχει χάσει τη γιατρό σύζυγό του. Η συνάντησή τους σ’ ένα παραθαλάσσιο σανατόριο, όπου υπηρετεί ο Ροντιόν για να είναι κοντά στον τάφο της γυναίκας του, θα είναι μοιραία.
  • «Η «Φθινοπωρινή ιστορία» μπορεί να ενδιαφέρει τον σημερινό θεατή, αφού έχει στοιχεία διαχρονικά. Η ιστορία της θα μπορούσε να γίνεται τώρα», προσθέτει ο πρωταγωνιστής. «Το κείμενο δεν φέρνει καμία μνήμη σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Είναι η ανθρώπινη σχέση δύο μοναχικών ανθρώπων. Δύο μοναξιές συναντιούνται». Αλλωστε, η σκηνοθέτιδα της παράστασης το αντιμετωπίζει «σημερινά, τώρα».
  • Ο Αρμπούζοφ είναι η δεύτερη θεατρική σύμπραξη του Μιχαλακόπουλου στο «Αλμα» με την Κατερίνα Μαραγκού. «Κάναμε μαζί ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, τον «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν» του Ιψεν», λέει ο ηθοποιός. «Και βρήκαμε στενές υποκριτικές σχέσεις και συγγένειες, γεγονός που καθιστά τη συνεργασία μας ανθηρή. Σχεδόν ξέρω τις ανάσες της και η Κατερίνα ξέρει τις δικές μου». Συνθήκη που θεωρεί ότι «προσφέρεται εξαιρετικά για το γεμάτο χιούμορ έργο του Αρμπούζοφ», το οποίο, σημειωτέον, είναι «ιδανικό για καλές ερμηνείες. Μας δίνει τη δυνατότητα να περνάμε από το τραγικό στο κωμικό, διαρκώς».
  • Η «Φθινοπωρινή ιστορία» ανεβαίνει σε απόδοση Ερρίκου Μπελιέ. Τη μουσική θα συνθέσει η Ευανθία Ρεμπούτσικα και τα σκηνικά θα φιλοτεχνήσει ο Γιώργος Πάτσας.
  • ΙΩ. ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009

Η τελετουργία λείπει από το θέατρο. ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ

Εμπειρη δασκάλα κι ερευνήτρια των δυνατοτήτων της ανθρώπινης φωνής, που είτε σκηνοθετεί είτε συνεργάζεται σε παραστάσεις σπάνιας ευαισθησίας («Φεύγουσα κόρη» του Παπαδιαμάντη, «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού», «Πέρσες» κι «Αγαμέμνονας» του Αισχύλου, κ.ά.), η Μίρκα Γεμεντζάκη δίνει το «παρών» με την εταιρεία θεάτρου της «Ηώς» αυτή την εβδομάδα και, μάλιστα, στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας.

Η Μίρκα Γεμεντζάκη ανάμεσα στα κορίτσια, που, όπως λέει, τη βοήθησαν να φέρει τη δουλειά της στην τελική ευθείας (Μαρία Καστάνη, Νανά Παπαδάκη, Γεωργία Στουραΐτη, Αλεξία Φωτιάδου) και την υπεύθυνη της επιμέλειας κίνησης Γιάννα Κοντούνη

Η Μίρκα Γεμεντζάκη ανάμεσα στα κορίτσια, που, όπως λέει, τη βοήθησαν να φέρει τη δουλειά της στην τελική ευθείας (Μαρία Καστάνη, Νανά Παπαδάκη, Γεωργία Στουραΐτη, Αλεξία Φωτιάδου) και την υπεύθυνη της επιμέλειας κίνησης Γιάννα Κοντούνη

Σε σκηνοθεσία δική της παρουσιάζει την Πέμπτη στις 9 μ.μ. τον «Ομηρικό Υμνο στη Δήμητρα» σε μετάφραση Δημήτρη Παπαδίτσα-Ελένης Λαδιά. Κείμενο του 7ου αιώνα π.Χ., που αναφέρεται στο γνωστό μύθο της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Παίζουν οι Μαρία Καστάνη, Νανά Παπαδάκη, Γεωργία Στουραΐτη, Αλεξία Φωτιάδου.

  • Εχετε πει ότι η πολύχρονη ερευνητική εργασία σας για την ανθρώπινη φωνή στηρίζεται στην ανίχνευση της «αρχαίας κραυγής». Τι το ιδιαίτερο έχει η αρχαία κραυγή;

«Πρώτος ο Πέτερ Στάιν μού έδωσε την εντολή να ασχοληθώ με την αρχαία κραυγή το 1977, για την πρώτη «Ορέστεια» της Σαουμπίνε. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι πίσω από κάθε κραυγή κρύβεται και ένα συναίσθημα, που όμως για να βγει χρειάζεται και μια ορισμένη σωματική στάση. Αντί λοιπόν να ψάχνω την ψυχολογία κάθε κατάστασης, προσπαθώ να αναπαράγω την κραυγή. «Ιώ τάλαινα» -λέει η Κασσάνδρα στον «Αγαμέμνονα». «Ιώ δύστηνος»- ο Ξέρξης στους «Πέρσες». Η απόλυτος δυστυχία».

  • Πώς επιλέξατε αυτό το κείμενο;

«Πρώτα διάβασα τον ύμνο αγγλικά, μετά γερμανικά, γυρίζοντας στην Ελλάδα ελληνικά, στην καταπληκτική μετάφραση Παπαδίτσα-Λαδιά. Ζώντας στους Θρακομακεδόνες μού έγινε συνήθεια να πηγαίνω στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας πολύ συχνά. Η γνωριμία μου με την Πόπη Παπαγγελή ήταν καθοριστική. Εκείνη, ταμένη αρχαιολόγος της Ελευσίνας, μου εξήγησε τα πάντα για το ιερό. Προέρχομαι από μια Πολίτικη οικογένεια, τα ήθη και τα έθιμα της πατρίδας μου με τραβούσαν. Ασχολούμαι με τον ύμνο τα τελευταία 15 χρόνια. Αρχισα δύο φορές, αλλά και τις δύο φορές σταμάτησα για οικονομικούς λόγους. Μέχρι που βρέθηκαν αυτά τα τέσσερα κορίτσια και τώρα βρισκόμαστε στην τελική ευθεία».

  • Πώς αποδίδεται ο Ομηρικός Υμνος θεατρικά;

«Πιστεύω ότι η αφήγηση είναι ο μόνος τρόπος: Το να αφήνεις το κοινό να οραματίζεται τις δικές του εικόνες όπως στην «Φεύγουσα Κόρη». Οι ηθοποιοί να εστιάζουν τις προσπάθειές τους στο κείμενο, στη σημασία των λέξεων. Ετσι κι εμείς μάθαμε όλες το κείμενο και δεν υπάρχει κανόνας στο ποιος θα πει τι, αλλά υπάρχει εναλλαγή, προσπαθούμε να έχουμε τον ίδιο τρόπο αναπνοής, με ειδικές ασκήσεις. Χρησιμοποιήσαμε παραδοσιακά τραγούδια. Η μουσική είναι σε φυσικές κλίμακες, που βγαίνουν από το ανθρώπινο σώμα».

  • Στην παράστασή σας συνδέετε τελετουργικά τα Ελευσίνια Μυστήρια με τα λατρευτικά έθιμα των νεκρών της Ορθόδοξης Εκκλησίας;

«Στο σπίτι μου η κηδεία ήταν πάντα τελετή: το ρόδι (να μην ξεχαστούν οι νεκροί), ο δυόσμος στα κόλλυβα, τα εννιάμερα (εννήμαρ), τα κεριά (δάδες). Αρχισα να πιστεύω ότι σ’ αυτόν τον ύμνο υπήρχαν στοιχεία λατρείας των νεκρών από τότε μέχρι σήμερα. Κανείς δεν πίνει κόκκινο κρασί (θεμιτόν δεν είναι) σαράντα μέρες. Στον ύμνο υπάρχουν όλα αυτά τα στοιχεία. Η τελετουργία είναι αυτό που λείπει από το θέατρο σήμερα. Δεν μπορώ να πω ότι το θέατρο προέρχεται από τα Ελευσίνια, αλλά οπωσδήποτε η τέλεση ενός θεατρικού έργου, για να μην είναι εκτέλεση μόνο, πρέπει να έχει κάτι το τελετουργικό, ιδίως στο ζέσταμα, όπως λέμε σήμερα, δηλαδή στη συνάντηση των ηθοποιών».

  • Πρωτοπαρουσιάζετε τον Ομηρικό Υμνο στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας προφανώς λόγω της συγγένειας του κειμένου. Εχει για σας κάποια ιδιαίτερη σημασία αυτός ο φορτισμένος ιερός χώρος στην ασφυκτιώσα πόλη;

«Η παρουσίαση του ύμνου είναι μεγάλη τιμή για μας. Θέλαμε να κάνουμε το ιερό πιο γνωστό στους ανθρώπους. Θέλουμε να τιμήσουμε και τη σημερινή Ελευσίνα, που κάνει αγωνιώδεις προσπάθειες να μεταχειριστεί φάμπρικες για το φεστιβάλ των θεατρικών και μουσικών παραστάσεων. Ενα παράδειγμα προς μίμηση».

  • Η συνεργασία σας στους φωτισμούς με τον Φίλιππο Κουτσαφτή, τον δημιουργό της περίφημης ταινίας-ντοκιμαντέρ «Η αγέλαστος πέτρα», για την Ελευσίνα, είναι συμπτωματική;

«Μας συνδέει φιλία από το 1985, όταν η ΕΡΤ έκανε το πορτρέτο μου στο Βόλο, στη σειρά-ντοκιμαντέρ «Γυναικεία Πορτρέτα». Ελαβε μέρος και στο σεμινάριό μου πριν από το γύρισμα, όπου μεταχειριζόμουν πολύ το ιερό της Ελευσίνας».

  • Ασχολούμενη μ’ έναν ομηρικό ύμνο δεν φοβάστε πως μπορεί να σας αποδοθεί το στίγμα της αρχαιοπληξίας και προγονολατρίας από τους κρατούντες μοντερνιστές της εποχής μας;

«Δεν φοβάμαι καθόλου πως μπορούν να με αποκαλέσουν προγονολάτρισσα. Εκανα Μπέκετ, ετοιμάζω «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ και ψάχνω συστηματικά με τους μεγάλους Ελληνες δημιουργούς την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας. Σημειωτέον ότι στον ύμνο μπαίνει και το ποίημα του Γκάτσου «ο εφιάλτης της Περσεφόνης». Η αφίσα μας είναι το έργο του Θεόφιλου «Δήμητρα, η θεά της Γεωργίας» με μια αγελάδα και μια φάμπρικα. Αυτά για τους μοντερνιστές της εποχής μας. Με τα πενιχρά μου μέσα προσπαθώ να ενώσω μέσω της γλώσσας μας το αρχαίο με το νέο». *

Info:

Επιμέλεια κίνησης η Γιάννα Κοντούνη, κοστούμια ο Εδουάρδος Γεωργίου, τραγούδι η Νανά Παπαδάκη. Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν το χειμώνα στο θέατρο «Σημείο».

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009

Γιορτάζει δέκα χρόνια με Μπέκετ

  • Δέκα χρόνια συμπλήρωσε κιόλας το θέατρο «Τόπος Αλλού» (Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων) και θα το γιορτάσει φέτος με τρεις νέες παραγωγές, μία επανάληψη και το καθιερωμένο του φεστιβάλ «Νέων Θεατρίνων» την άνοιξη.
  • * «Το τέλος του παιχνιδιού», το εμβληματικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, θα είναι φέτος η κεντρική μεγάλη παραγωγή του. Σε μετάφραση Κωστή Σκαλιώρα, σκηνοθεσία και σκηνικά Νίκου Καμτσή, μουσική Κώστα Χαριτάτου, τους τέσσερις ήρωες τού έργου θα ερμηνεύσουν οι ηθοποιοί Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Κώστας Μπάρας, Ναταλία Στυλιανού και Πάνος Ροκίδης. Κλεισμένοι σε ένα ασφυκτικό δωμάτιο-φυλακή, οι αιώνιοι ήρωες του Μπέκετ περιμένουν. Τι, δεν μπορούν ούτε και οι ίδιοι να ορίσουν. Βλέπουν από ένα μικρό παράθυρο τον έξω κόσμο έντρομοι. Μας αφήνουν έτσι ελεύθερους να υποθέσουμε ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτε άλλο από το θάνατο. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 10 Δεκεμβρίου.
  • * Προηγουμένως, όμως, θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναδούμε το «Φεγγάρι που ματώνει» του Νίκολας Καζάν (γιου του Ηλία). Παρουσιάστηκε πέρυσι για ένα μόνο μήνα στο τέλος της σεζόν. Ηρωίδα του έργου είναι η Νεοϋορκέζα Μάνια (Μαρλέν Σαΐτη), μια λαμπερή, έξυπνη, όμορφη κοπέλα. Επισκέπτεται με το θείο της έναν φίλο του. Η φαινομενικά αθώα επίσκεψη καταλήγει στον στυγνό βιασμό της. Παίζουν ακόμη οι Λευτέρης Ζαμπετάκης, Δημήτρης Κανέλλος. Τη μετάφραση έκανε η Γωγώ Αντζολετάκη, τη σκηνοθεσία ο Νίκος Καμτσής. (Από 26 Σεπτεμβρίου).
  • * Την άνοιξη, το θέατρο θα παρουσιάσει τα «59 φλιτζάνια» του Αλι Τέιλορ με θέμα μια τρυφερή σχέση που αναπτύσσεται στο βίαιο περιβάλλον των φυλακών. Αλλά και το έργο της Θεοδώρας Κατσίφη «Ασπρη Εύα, μαύρη Εύα», για τις αγωνίες και τα υπαρξιακά άγχη των γυναικών. Και τα δύο τα σκηνοθετεί ο Νίκος Καμτσής.
  • * Για τους μικρούς του φίλους ετοιμάζει «Παραμύθια για πλάσματα τρυφερά και αθώα», ένα έργο βασισμένο σε αυθεντικά λαϊκά παραμύθια της ελληνικής παράδοσης.
  • Το 5ο Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων θα ξεκινήσει στις 12 Απριλίου, με κεντρικό θέμα «Μύθος και παραμύθι». Φέτος για πρώτη φορά θα προσκληθούν και ξένα θεατρικά σχήματα. Το θέατρο «Τόπος Αλλού» θα συστήσει και φέτος, όπως συνηθίζει, δύο νέα θεατρικά σχήματα: την ομάδα G και το έργο «Ο Ελβις ζει» του Γιώργου Αμυρά σε σκηνοθεσία Ζωής Ρηγοπούλου και την ομάδα Τέχνης Λόγος με το «Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου» του Γ. Βιζυηνού σε σκηνοθεσία Πέτρου Πετράκη. [Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009]

Από τον Μπέκετ ώς τον Έλβις. ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ»


Πολύκαρπος  Πολυκάρπου,  Ναταλία  Στυλιανού,  Κώστας  Μπάρας, Πάνος  Ροκίδης: οι  τέσσερις  πρωταγωνιστές  στο «Τέλος του  παιχνιδιού» που  θα ανεβάσει  αυτή τη φορά ο  Νίκος Καμτσής
  • Το «Τέλος του παιχνιδιού» του Μπέκετ θα είναι η κεντρική παραγωγή στο πλούσιο ρεπερτόριο- επτά έργα- που θα παρουσιάσει τον χειμώνα το θέατρο «Τόπος Αλλού»
  • Το «Τέλος του παιχνιδιού» του Σάμουελ Μπέκετ, από τα κορυφαία επιτεύγματα του θεάτρου τον 20ό αιώνα, θα είναι η κορυφή του ρεπερτορίου που θα παρουσιάσει τον χειμώνα ο Νίκος Καμτσής, γιορτάζοντας τα δέκα χρόνια από την εγκατάσταση στο «Τόπος Αλλού», το κομψό θεατράκι με τις δύο Σκηνές της Κυψέλης, του θεατρικού σχήματος που είχε δημιουργήσει αρκετά χρόνια πριν.

  • «Πρόκειται για την προσέγγιση της συνείδησής μας και του εσώτερου εαυτού μας σε έναν χρόνο “μετά”» λέει ο και σκηνοθέτης της παράστασης. «Μοναχικοί και αιώνιοι οι ήρωες του Μπέκετ είναι κλεισμένοι σε ένα ασφυκτικό αδιέξοδο δωμάτιο-φυλακή. Περιμένουν. Αλλά ούτε και αυτοί μπορούν να συγκεκριμενοποιήσουν και να ορίσουν το τι περιμένουν. Μας αφήνουν έτσι ελεύθερους να υποθέσουμε ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα άλλο από τον θάνατο».
  • Το έργο ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή στη μετάφραση του Κωστή Σκαλιόρα, με σκηνικό του σκηνοθέτη, κοστούμια Μίκας Πανάγου και μουσική Κώστα Χαριτάτου. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Κώστας Μπάρας, Ναταλία Στυλιανού, Πάνος Ροκίδης. Η σεζόν στο «Τόπος Αλλού» θα ανοίξει στην ίδια Σκηνή με την επανάληψη του έργου του Νίκολας Καζάν «Το φεγγάρι που ματώνει», που ανέβηκε πέρσι σε μετάφραση Γωγώς Ατζολετάκη, σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή και με τους Λευτέρη Ζαμπετάκη, Μαρλέν Σαΐτη, Δημήτρη Κανέλλο.
  • Την άνοιξη ο Νίκος Καμτσής θα ανεβάσει το έργο του Άλι Τέιλορ «Μόνο 59 σερβίτσια»- «μια τρυφερή σχέση μέσα σε ένα βίαιο περιβάλλον». Θα παίξουν: Γιώργος Κροντήρης, Κώστας Βογιατζόγλου, Αχιλλέας Βατρικάς κ.ά.
  • Στη Σκηνή «Στάθης Σύρος» θα φιλοξενηθούν κατ΄ αρχάς δύο συμπαραγωγές. Με την Ομάδα «G» που θα ανεβάσει το έργο του Γιώργου Αμυρά «Ο Έλβις ζει» σε σκηνοθεσία Ζωής Ρηγοπούλου και με την Ομάδα Τέχνης «Λόγος», η οποία θα παρουσιάσει το «Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου» του Γεωργίου Βιζυηνού σε σκηνοθεσία Πέτρου Πετράκη.
  • Η σεζόν θα κλείσει με ένα ακόμα ελληνικό έργο: «Άσπρη Εύα, μαύρη Εύα» της Θεοδώρας Κατσιφή«οι αγωνίες και το υπαρξιακό άγχος, ο φόβος του θανάτου και η μοναξιά ιδωμένη μέσα από το βλέμμα μιας γυναίκας». Η σκηνοθεσία, και πάλι του Νίκου Καμτσή.
  • Η Σκηνή για παιδιά του θεάτρου, το «Αερόπλοιο», θα παρουσιάσει φέτος τη βασισμένη σε ελληνικά λαϊκά παραμύθια παράσταση «Παραμύθια για πλάσματα τρυφερά και αθώα». Το κείμενο και η σκηνοθεσία θα είναι του Νίκου Καμτσή. Παίζουν: Ειρήνη Καζάκου, Ράνια Φουρλάνου.
  • Το θέατρο «Τόπος Αλλού» θα οργανώσει επίσης- για πέμπτη χρονιά και με θέμα «Μύθος και παραμύθι» – το Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων. Στο οποίο φέτος θα προσκαλέσει και ξένα θεατρικά σχήματα.


ΙΝFΟ

Στο θέατρο «Τόπος Αλλού» (Κεφαλληνίας 17- Κυκλάδων, τηλ. 210-
8254.600, http://www. Τopos-allou.gr, toposallou@marinet.gr).

Κεντρική Σκηνή: «Το φεγγάρι που ματώνει» από 26 Σεπτεμβρίου έως 2 Νοεμβρίου, «Τέλος του παιχνιδιού» από 10 Δεκεμβρίου, «Μόνο 59 σερβίτσια» από 1 Μαρτίου έως 20 Απριλίου.

Σκηνή «Στάθης Σύρος»: «Ο Έλβις ζει» από 5 Οκτωβρίου, «Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου» από 4 Ιανουαρίου, «Άσπρη Εύα, μαύρη Εύα» της Θεοδώρας Κατσιφή από 29 Απριλίου.

«Αερόπλοιο»: «Παραμύθια για πλάσματα τρυφερά και αθώα» από 8 Νοεμβρίου 2009.

5ο Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων από 12 Απριλίου.

  • Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009


Θέλει η Ελλάδα… Αναρχία, Τρίτο στεφάνι και Χάρλεϊ

  • Με ελληνικά έργα, κωμωδίες, πολυπρόσωπες παραστάσεις, μονολόγους, αλλά και μία επιθεώρηση, ο θεατρικός χειμώνας έχει να επιδείξει πολλές και διαφορετικές προτάσεις

  • «Αλίκη». «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί». Σ’ αυτό τον τίτλο ακούει η επιθεωρησιακή δουλειά που γράφουν οι Φασουλής-Ρέππας-Παπαθανασίου-Πετρόπουλος-Καναράκης. Σκηνοθετεί ο Θοδ. Αθερίδης και παίζουν οι Γιώρ

«Αλίκη». «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί». Σ’ αυτό τον τίτλο ακούει η επιθεωρησιακή δουλειά που γράφουν οι Φασουλής-Ρέππας-Παπαθανασίου-Πετρόπουλος-Καναράκης. Σκηνοθετεί ο Θοδ. Αθερίδης και παίζουν οι Γιώργος Μαρίνος, Χρυσούλα Διαβάτη, Παύλος Κοντογιαννίδης, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Αντώνης Λουδάρος κ.ά.

Το ελληνικό έργο παίρνει πια… πρωταγωνιστικό ρόλο -και όχι «κομπάρσου»- η επιθεώρηση αναγεννιέται εκ της τέφρας της, οι κωμωδίες έχουν τη μερίδα του λέοντος και τα ολιγοπρόσωπα έργα έχουν την τιμητική τους. Αυτό είναι το στίγμα της νέας χειμερινής σεζόν που μας χτυπά την πόρτα δειλά δειλά, με το θρίλερ της γρίπης των χοίρων να απειλεί να κλέψει την παράσταση. Ολοι βάζουν τα δυνατά τους προκειμένου να… κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού κι εμείς σας παραθέτουμε το πλούσιο «μενού» του θεατρικού χειμώνα.

«Βεάκη». Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Μάνα, μητέρα, μαμά» θα δούμε στο θέατρο της οδού Στουρνάρη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Πρωταγωνιστεί η Ντίνα Κώνστα.

«Βεάκη». Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Μάνα, μητέρα, μαμά» θα δούμε στο θέατρο της οδού Στουρνάρη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Πρωταγωνιστεί η Ντίνα Κώνστα.

«Αγγέλων Βήμα». Αρκετές παραγωγές θα «αγκαλιάσει» και φέτος το εν λόγω θέατρο. Ανάμεσα σε αυτές που επέλεξε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κοραής Δαμάτης είναι «Τα ορφανά», «Εσύ και τα σύννεφά σου», «Ρόζα Λούξεμπουργκ», «Τα γράμματα της φυλακής».

«Αθηνά». Οι Αλέξανδρος Ρήγας-Δημήτρης Αποστόλου διασκεύασαν το «Παράξενο ζευγάρι»του Νιλ Σάιμον. Το σκηνοθετεί ο πρώτος με πρωταγωνίστριές του τις Καίτη Κωνσταντίνου και Υρώ Μανέ.

«Αθηναΐς». Ο Σταμάτης Κραουνάκης και η «Σπείρα-Σπείρα» ανοίγουν τη σεζόν με το δοκιμασμένο «Festi-Valioum», ενώ η σκυτάλη θα δοθεί στο «Βίκτορ ή Τα παιδιά στην εξουσία» του Βιτράκ που θα σκηνοθετήσει ο Κραουνάκης.

«Αθηναΐς – Ζωή Λάσκαρη». Η σεζόν θα ανοίξει με το «Φόνος μετά μουσικής»του Νικολάι Γκόγκολ -σκηνοθεσία Διαμαντόπουλου- και από τον Ιανουάριο θα «αγκαλιάσει» το «Γλυκό πουλί της νιότης»του Ουίλιαμς -σκηνοθεσία Διαμαντόπουλου- με τους Ζωή Λάσκαρη και Γιάννη Αϊβάζη.

«Αθηνών». Ο Γιώργος Κιμούλης θα ανεβάσει το «Σλουθ» του Πίτερ Σάφερ. Ο ίδιος σκηνοθετεί αλλά και πρωταγωνιστεί στην παράσταση. Μαζί του θα είναι ο Κ. Μαρκουλάκης.

«Αλέκος Αλεξανδράκης». Το θέατρο της οδού Κυψέλης θα φιλοξενήσει την «Ερωτική αναρχία» σε σκηνοθεσία της Πέμης Ζούνη με πρωταγωνιστή τον Κώστα Αρζόγλου.

«Αλμα». Τη «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζοφ θα απολαύσουμε στο θέατρο της οδού Ακομινάτου. Σκηνοθετεί η Ιωάννα Μιχαλακοπούλου και συμπρωταγωνιστούν ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος και η Κατερίνα Μαραγκού.

«Αλφα». Το «Θαύμα της Αννι Σάλιβαν» θα δούμε και φέτος στο θέατρο της οδού Στουρνάρη. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Γιάννης Διαμαντόπουλος και παίζουν οι Πέγκυ Τρικαλιώτη, Δήμητρα Δουμένη κ.ά.

«Αμφιθέατρο». Η σεζόν ανοίγει με την επανάληψη του «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» και η σκυτάλη θα δοθεί στην «Εντα Γκάμπλερ» που σκηνοθετεί ο Ευαγγελάτος, με Εντα τη Μαρίνα Ασλάνογλου. Στο ίδιο θέατρο θα δούμε την «Ισπανική τραγωδία» του Τόμας Κιντ σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου με πρωταγωνιστή τον Ν. Παπαγιάννη.

«Ανεσις». Το «Φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγορίου Ξενόπουλου θα δούμε και φέτος στο θέατρο της οδού Κηφισίας που έχει περάσει πια στα χέρια του Σπύρου Παπαδόπουλου. Η δουλειά φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή του Κώστα Τσιάνου και έχει πρωταγωνιστή της τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Στη β’ σκηνή θα δούμε τον «Ευγένιο» του Μακ Γκίνες σε σκηνοθεσία Γιώργου Καραμίχου με τους Κέντρο, Τσιλύρα, Κουτσουδάκη, Νανούρη.

«Απλό Θέατρο». Η Κεντρική Σκηνή θα φιλοξενήσει το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Άλμπι με τη σκηνοθετική υπογραφή του Αντώνη Αντύπα και με τους Οικονομίδου, Καταλειφό, Μπουρδούμη και Ρουβολή. Η Νέα Σκηνή με τη σειρά της θα «αγκαλιάσει» τα «Φύλλα από γυαλί» του Ρίντλεϊ σε σκηνοθεσία της Βίκυς Γεωργιάδου με τους Μπαζάκα, Παρασύρη, Τσαμπουράκη και Δόβρη.

«Από Μηχανής Θέατρο». Το «Συν Επτά» παρουσιάζει πλούσιο μενού που περιλαμβάνει τα «Εξόριστοι» του Τζόις -με Ρούλα Πατεράκη- τα «Εγκλήματα του έρωτα» του Ντε Σαντ και την «Κωλοδουλειά» του Μαυριτσάκη, την «Τζάκι» της Γέλινεκ σε σκηνοθεσία Μπρούσκου, τη «Γυναίκα της Πάτρας» του Χρονά σε σκηνοθεσία Κιτσοπούλου και τέλος τα «Είσαι η μητέρα μου» του Αντμιράλ σε σκηνοθεσία της Κράλλη.

«Αποθήκη». Ενδέκατη χρονιά «Σεσουάρ για δολοφόνους»; Και όμως ναι! Με νέο «άσο» στην παράσταση του Θοδωρή Πετρόπουλου τον Νίκο Μουτσινά στον ρόλο του κομμωτή. Τα Δευτερότριτα στο ίδιο θέατρο θα δούμε το «Οι ράγες πίσω μου» του Χάρη Ρώμα με τον ίδιο, τον Δημήτρη Καρατζιά κ.ά.

«Αρώνη». Το «Pool Boy» των Κουσουνή-Μαντά θα δούμε στο θέατρο αυτό του Μεταξουργείου και τους πρώτους ρόλους κρατούν οι Στέλιος Πετράκης, Αντώνης Ζιώγας, Ελενα Ντέντη, Βασιλεία Τσιώνη κ.ά.

«Βασιλάκου». Ο Νίκος Μαστοράκης ανεβάζει το έργο του Οστρόφσκι «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» με τους Παύλο Χαϊκάλη, Ελένη Καστάνη, Φώτη Σπύρο κ.ά.

«Βεάκη». Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Μάνα, μητέρα, μαμά» θα δούμε στο θέατρο τηυς οδού Στουρνάρη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Πρωταγωνιστεί η Ντίνα Κώνστα.

«Βρετάνια». Ο Γρηγόρης Βαλτινός παρουσιάζει στο ανακαινισμένο θέατρο της οδού Πανεπιστημίου το έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ψηλά από τη γέφυρα». Σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο ίδιος, έχοντας πλάι του τη Μαρίνα Ψάλτη και τον Πέτρο Φυσσούν.

«Γκλόρια». Το «Στραβόξυλο» του Δημήτρη Ψαθά ανεβάζει στο θέατρο της οδού Ιπποκράτους ο Κώστας Τσιάνος με τον Δημήτρη Πιατά πρωταγωνιστή του.

«Δημήτρης Χορν». «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου για δεύτερη χρονιά. Σκηνοθετεί ο Φασουλής και πρωταγωνιστές του οι Σοφία Φιλιππίδου, Παύλος Ορκόπουλος, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Στο ίδιο θέατρο τα Δευτερότριτα θα παίζεται το «Μπουφάν της Χάρλεϊ ή Πάλι καλά» του Κατσικονούρη με την Άννα Παναγιωτοπούλου.

«Εμπορικόν». Στο θέατρο της οδού Σαρρή θα επαναληφθεί η «Φουρκέτα» της Γκασούκα με τους Καβογιάννη, Κόκλα, ενώ σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο θα παίζεται το νέο δραματικό έργο των Ρέππα-Παπαθανασίου «Αττική Οδός». Σκηνοθετούν οι ίδιοι και παίζουν οι Ρουσσέα, Γερασιμίδου, Τζώρτζης, Αρβανίτης, Λαμπρόγιαννη, Τσιμιτσέλης κ.ά.

«Επί Κολωνώ». Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη θα πρωταγωνιστήσει στο έργο «Λα Τσούγκα -Η Δύσκολη γυναίκα»- του Βάργκας Λιόσα σε σκηνοθεσία Ελενας Σκότη.

«Ζίνα». Η νέα θεατρική αίθουσα που πήρε σκυτάλη από τον παλιό κινηματογράφο θα φιλοξενήσει ξανά τον «Θάνατο του εμποράκου» του Μίλερ σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Παίζουν οι Θύμιος Καρακατσάνης, Αφροδίτη Γρηγοριάδου.

«Ηβη». Ο Πέτρος Φιλιππίδης σκηνοθετεί στο θέατρο της οδού Σαρρή τους «Τρομερούς γονείς» του Ζαν Κοκτό με τους Τάσο Χαλκιά, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Χριστίνα Αλεξανιάν κ.ά.

«Θέατρον». Επαναλαμβάνεται ο «Βιοπαλαιστής στη στέγη» του Λάκη Λαζόπουλου.

«Θέατρο Νέου Κόσμου». Το πλούσιο «μενού» περιλαμβάνει τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη -σκηνοθεσία Θεοδωρόπουλου με τη Λυδία Κονιόρδου- αλλά και τα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ, «Χρυσές δουλειές» του Τόμσον, «Αδάμ και Εύα – η επιστροφή» του Τουέιν, «Λιοντάρια» των Μαυρογεωργίου-Γάκη, αλλά και αρκετές επαναλήψεις και συμπαραγωγές.

«Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας». Η Μπέττυ Αρβανίτη επέλεξε να συνεργαστεί εκ νέου με τον Στάθη Λιβαθινό στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ.

Θέατρο της «Οδού Κυκλάδων». Η σεζόν στο ανακαινισμένο εκ βάθρων θέατρο θα ανοίξει με το «Υστατο Χαίρε» του Μπάρκερ -σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή με τον ίδιο και τον Δημήτρη Ημελλο- για να φιλοξενήσει στη συνέχεια το «Θερμοκήπιο» του Χάρολντ Πίντερ – σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ο Βογιατζής.

«Ιλίσια-Ντενίση». Η Μιμή Ντενίση ανεβάζει μια σύγχρονη εκδοχή του «Άνθους του κάκτου» των Μπαριγιέ-Γκρεντί σε δική της σκηνοθεσία. Στπο πλάι της οι ΜΚώστας Βουτσάς, Παναγιώτης Μπουγιούρης.

ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ

Πολλές οι παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου. Η Κεντρική Σκηνή θα φιλοξενήσει τις εξής παραστάσεις: «Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, «Θείος Βάνιας» του Τσέχοφ -σκηνοθεσία Χουβαρδά με τους Χατζόπουλο, Καραζήση, Λυμπεροπούλου, Πουλοπούλου, Σκουλά- «Δον Ζουάν» του Μολιέρου- σκηνοθεσία Χειλάκη με τον ίδιο και τον Γιάννη Μπέζο στον ομώνυμο ρόλο- και «Η κυρά της θάλασσας» του Ιψεν -σε σκηνοθεσία Eρικ Στούμπε με τους Ναυπλιώτου, Λεμπεσόπουλο, Παπασπηλιόπουλο, Χατζόπουλο. Στη Νέα Σκηνή θα φιλοξενηθούν οι «Νυχτερινές συνομιλίες με τον Αλέξη Ζορμπά», το «Μαρά-Σαντ» του Βάις, το «Λεόντιος και Λένα» του Μπίχνερ. Οσο για τη Σκηνή Κοτοπούλη; Πρόκειται να φιλοξενήσει το «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή σε διασκευή των Φασουλή-Νιάρχου και σε σκηνοθεσία του Φασουλή με πρωταγωνιστές τους Μεντή, Σταθακοπούλου, Τρύπη, Μπότση, Νταλιάνη, Στάνκογλου, Χύτα. Τον Απρίλιο στην ίδια σκηνή θα δούμε το έργο του Σαίξπηρ «Τίτος Ανδρόνικος» σε σκηνοθεσία της Αντζελας Μπρούσκου με τους Χατζησάββα, Βασαρδάνη, Μπουζούρη, Κεχαγιόγλου. Στη Σκηνή «Κατίνα Παξινού» θα δούμε τα «Μαγικά μαξιλάρια» του Τριβιζά σε σκηνοθεσία του Κακλέα.

Τέλος, στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας θα δούμε τα «Guns» της ομάδας «Blitz» και το «Recycle» της Εταιρείας Θεάτρου «Χώρος», τη «Βεγγέρα» του Καπετανάκη από την ομάδα «Κανιγκούντα», το «Ερρίκος, Εδουάρδος, Ριχάρδος» της ομάδας «1272» και το «Phobia» της ομάδας «Vasistas». Σε επανάληψη θα δούμε aκόμα το «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α» της Κιτσοπούλου και τους «Διψασμένους» του Μουαουάντ.

«Ιλίσια – Βολανάκης». Η Ρένη Πιττακή συμφώνησε να… χορέψει για δεύτερη χρονιά στο εξαιρετικό «Εξι μαθήματα χορού, σε έξι εβδομάδες» που σκηνοθέτησε ο Πέτρος Ζούλιας, έχοντας και πάλι στο πλευρό της τον Κωνσταντίνο Κάππα, ενώ στην ίδια σκηνή θα δούμε τη «Φωνή της Λουντμίλα» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλαφούκα με την Ηρώ Μουκίου.

«Κάτια Δανδουλάκη». Η πρωταγωνίστρια δουλεύει με τον Πέτρο Ζούλια πάνω στους «Επισκέπτες» που έχουν βασιστεί στο «Στρίψιμο της βίδας» του Τζέιμς Τζόις. Ο Ζούλιας έχει κάνει τη διασκευή και έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία, ενώ πλάι στη Δανδουλάκη θα δούμε τη Ρένια Λουιζίδου, τον Τάσο Αλατζά, την Ολυμπία Σκορδίλη, καθώς και τέσσερα μικρά παιδιά.

«Κιβωτός». Τα «Κορίτσια Ημερολογίου» του Τιμ Φερθ θα φιλοξενήσει το εν λόγω θέατρο. Την απόδοση έχει κάνει ο Θοδωρής Πετρόπουλος, τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης και παίζουν οι Μπαλανίκα, Πιτσούλη, Ανδρίτσου, Βογιατζάκη, Παντελάκη, Ζαμπετάκης.

«Μεταξουργείο». Το «Μαράν Αθα ή Ιερά και ανόσια» του Θωμά Ψύρρα θα σκηνοθετήσει ο Αβδελιώδης με ερμηνεύτρια τη Γιασεμί Κηλαηδόνη.

«Λαμπέτη». Οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» των Ρέππα-Παπαθανασίου επιστρέφουν στο εν λόγω θέατρο. Πρωταγωνιστούν οι Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βίκυ Σταυροπούλου, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Τζόυς Ευείδη.

«Μικρό Παλλάς». Δεύτερη χρονιά «Από μακριά». Το έργο του Θ. Αθερίδη επανέρχεται δριμύτερο, σκηνοθετημένο απ’ τον ίδιο. Μαζί του παίζουν οι Σμαράγδα Καρύδη, Γιώργος Καπουτζίδης, Βίκυ Βολιώτη κ.ά.

«Μουσούρη». Τον «Μπακαλόγατο» θα επαναλάβει στο θέατρο της πλατείας Καρύτση ο Πέτρος Φιλιππίδης.

«Νέο Ελληνικό Θέατρο». Το έργο του Πιραντέλο «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή» θα ανεβάσει στο θέατρό του ο Γιώργος Αρμένης. Ο ίδιος σκηνοθετεί, πρωταγωνιστεί και έχει πλάι του τους Αριέτα Μουτούση, Πασχάλη Τσαρούχα, Χριστίνα Βαρζοπούλου.

«Νίξον». Στον εν λόγω εναλλακτικό θεατρικό χώρο πρόκειται να ανέβει μια εναλλακτική εκδοχή του έργου «Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ, εξ ου και θα ακούει πια στον τίτλο «Τζούλια». Σκηνοθετεί -αλλά και διασκευάζει- ο Δημήτρης Φοινίτσης και παίζουν οι Γεροφωκά, Ραντάνοφ και Μπέλο.

«Ορφέας».  Στο θέατρο της οδού Πανεπιστημίου πρόκειται να δούμε το «Επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» του Μπέρναρντ Σο σε σκηνοθεσία του Ανδρέα Βουτσινά. Παίζουν οι Αλεξάνδρα Λαδικού, Βάσια Παναγοπούλου, Γιάννης Καρατζογιάννης, Νίκος Γαλανός, Στράτος Τζώρτζογλου, Ντίνος  Καρύδη.

«Παλλάς». Το «Παλλάς» θα «αγκαλιάσει» και φέτος «Το κλουβί με τις τρελές» που σκηνοθέτησε ο Σταμάτης Φασουλής -ο ίδιος παίζει σε αυτό με τον Γιάννη Μπέζο- ενώ αργότερα θα φιλοξενήσει μια «πειραγμένη» «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου με πρωταγωνίστρια την Όλια Λαζαρίδου.

«Πειραιώς 131». Μια διαφορετική επιθεώρηση ετοιμάζουν οι Ρέππας-Παπαθανασίου, υπογράφοντας και τη σκηνοθεσία της. Τίτλος της; «Ζωή σ’ ελόγου μας» και πρωταγωνιστές της ο Γιάννης Ζουγανέλλης, η Αννα Παναγιωτοπούλου και οι Σταθακόπουλος, Πούλης, Δρούκα, Μπουραζάνας, Λάμη, Ντεμίση κ.ά.

«Πόρτα». Ο Τάκης Ζαχαράτος θα παίξει τη «Χαρτοπαίκτρα» του Ψαθά και δη ντυμένος Ρένα Βλαχοπούλου. Σκηνοθετεί ο Βασίλης Μυριανθόπουλος. Μαζί του θα είναι οι Μποσταντζόγλου, Παπουτσή, Λιακόπουλος.

«Στοά». Το «Τελεία.gr» των Μέντη-Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας «Ex Animo» θα δούμε στο θέατρο αυτό και δη σε σκηνοθεσία του Θανάση Παπαγεωργίου. Παίζουν ο ίδιος και οι Καμινάρη, Μέντης, Σουβατζή, Ζωγραφάκης κ.ά.

«Τέχνης». To «Feelgood» του Αλιστον Μπίτον, το «Μάτια τέσσερα» του Γιάννη Τσίρου, το θεατροποιημένο «Σήμα κινδύνου» του Αντώνη Σαμαράκη, το «Ο Βασιλιάς πεθαίνει» του Ιονέσκο, την «Πιο Δυνατή» του Στρίντμπεργκ και το «Μαγικό Λυχνάρι» της Ανδρης Θεοδότου είναι οι νέες παραγωγές που θα δούμε στο Θέατρο Τέχνης. Σε επανάληψη θα απολαύσουμε όμως και τα «Αμάρτημα της μητρός μου», «Μέθοδος Γκρόνχολμ» και «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές».

«Τζένη Καρέζη». Ο Κώστας Καζάκος θα επαναλάβει το «Μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου.

«Τόπος Αλλού». Το Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας θα ανοίξει με το «Φεγγάρι που ματώνει του Καζάν -σκηνοθεσία Καμτσή με τους Ζαμπετάκη, Σαϊτη, Κανέλλο- για να αγκαλιάσει μετά το «Τέλος του παιχνιδιού» του Μπέκετ -σκηνοθεσία Καμτσή με τους Πολυκάρπου, Μπάρα, Στυλιανού, Ροκίδη- αλλά και τα «59 φλιτζάνια» του Τέιλορ -με Βογιατζόγλου, Καλαϊτζή- «Άσπρη Εύα, Μαύρη Εύα» της Κατσιφή με τους Αμανίτη, Καζάκου.

«Τρένο στο Ρουφ». Το «μενού» πλούσιο. Περιλαμβάνει το «Κολιέ της Ελένης» της Φρεσέτ, τον «Εβδομο σταθμό» του Τριβιζά και την «Αρπαγή της ηνωμένης Ευρώπης» του Αλεξιάδη.

«Χυτήριο». Στο θέατρο της Ιεράς Οδού «μετακομίζει» η «Βασίλισσα της ομορφιάς» του Μακ Ντόνα. Σκηνοθετεί η Νικαίτη Κοντούρη και παίζουν οι Ερση Μαλικένζου, Ναταλία Τσαλίκη, Τάσος Γιαννόπουλος κ.ά.

«Χώρα». Το «Χώρα» θα «αγκαλιάσει» διάφορες παραγωγές που… μαγειρεύονται ακόμα. Για την ώρα μπορούμε να σταθούμε στις «Ευτυχισμένες μέρες» που θα δούμε με τη Μίνα Αδαμάκη και τον Ερρίκο Λίτση -σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου- στο μιούζικαλ «Ρεντ» που σκηνοθετεί η Θέμις Μαρσέλλου -με τους Λιβιτσάνου, Μουζουράκη, Αγγέλου, Ματιάμπα, Κοτσοβούλου κ.ά.- στην επανάληψη του «Χοντροί άντρες με φούστες» -σε σκηνοθεσία του Καρχαδάκη- με Μακαλιά, Γεωργιάδου κ.ά.

  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 30/08/2009

Κραυγές και ψίθυροι

  • Του ΠΛΑΤΩΝΑ ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΟΥ

  • Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 30 Αυγούστου 2009

Κάθε χρόνο στην Επίδαυρο μας έγινε συνήθεια: Οι μισοί φωνάζουν για βεβήλωση χαλώντας τον κόσμο και το κλίμα και οι άλλοι μισοί προβληματίζονται για τις φωνές και για τις παραστάσεις. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Ο «γερμανοβούλγαρος» σκηνοθέτης Ντμίτρι Γκότσεφ και η παράστασή του «Πέρσες» ήταν η τελευταία του Φεστιβάλ Επιδαύρου που έθιξε την εθνική υπερηφάνεια μιας μερίδας θεατών οι οποίοι και ξέσπασαν σε αποδοκιμασίες.

Ο «γερμανοβούλγαρος» σκηνοθέτης Ντμίτρι Γκότσεφ και η παράστασή του «Πέρσες» ήταν η τελευταία του Φεστιβάλ Επιδαύρου που έθιξε την εθνική υπερηφάνεια μιας μερίδας θεατών οι οποίοι και ξέσπασαν σε αποδοκιμασίες. Με το ένα ή τον άλλο τρόπο επαναλαμβάνεται το «Αίσχος, Βέβηλοι!» που πρωτακούστηκε στο αργολικό κοίλο και πρωτογράφτηκε στον εθνικό τύπο μετά τη μεταπολίτευση, όταν πια η Επίδαυρος έπαψε να είναι η επικράτεια του Εθνικού Θεάτρου.

Τα τελευταία χρόνια οι φωνές προκαλούνται συνήθως από τις παραστάσεις των ξένων σκηνοθετών που προσβάλλουν το κοινό αίσθημα, αφού οι έλληνες σκηνοθέτες δεν προσβάλλουν πια τους συμπατριώτες τους (άλλωστε, οι περισσότεροι απ’ όσους το είχαν κάνει παλιά έγιναν σήμερα εθνικό κεφάλαιο, άλλοι προφανώς περιμένουν στην επετηρίδα, άρα δεν έχουν λόγους να πολυδείχνουν ότι κι αυτοί μπορεί να ήταν «αποδομιστές»).

Υποστηρίζεται ότι «είναι λάθος να γράφεται και να διαδίδεται πως ο κόσμος γιουχάρει τους ξένους σκηνοθέτες». Και ότι οι παραστάσεις των ξένων αποδεικνύονται «αιρετικές», δηλαδή «διαφορετικές», γι’ αυτό και προκαλούν τις αντιδράσεις του κοινού της Επιδαύρου.

  • Ελληνοκεντρικές κορόνες

Ας ξεχάσουμε λοιπόν ότι πρόκειται για ξένους που προκαλούν πειραματιζόμενοι – καθώς και το πόσο παράδοξο είναι, ειδικά στο θεάτρο, το «διαφορετικό» να προσλαμβάνεται ως σκανδαλώδες. Και ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί εξεγείρεται αυτό το «μαζικό», «λαϊκό» και «αδιαφοροποίητο ταξικά» κοινό, που «προσέρχεται στην Επίδαυρο και συμφωνεί ασυνείδητα αλλά πειστικά με τον Αριστοτέλη»1.

Ταυτόχρονα, ας προβληματιστούμε για τον ρόλο όσων, κάθε χρόνο, απαγγέλλουν λίβελους ενάντια στις αυθαιρεσίες ραψωδώντας, παράλληλα, την ντόπια «παράδοση» ως μια μεστή ονομάτων και μύθων εποποιία. Τέλος, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αν αυτοί που τίποτα δεν τους πειράζει κι όλα τους φαίνονται πολύ κανονικά είναι πράγματι οι «πειραγμένοι θεατές». Εν ολίγοις μήπως επιτέλους αυτό το καλοκαίρι έφτασε η ώρα να καταλάβουμε πού πάμε γενικώς και να μιλήσουμε για τον στραβό γιαλό.

Εχει ίσως κι αλλού γραφτεί πως κάθε χρόνο στην Επίδαυρο οι Ελληνες ως θεατές κινούμαστε στο επίπεδο της καφενειακής αρχαιογνωσίας. Ανακαλούμε όλες εκείνες τις στρεβλωμένες από το χρόνο αναμνήσεις μας από τη σχολική παιδεία (αυτή την παιδεία που όλοι μας κατηγορούμε), όλα αυτά που κάποτε παπαγαλίσαμε για να πάρουμε ένα απολυτήριο, να μπούμε σε μια υποβαθμισμένη σχολή, για να μας δώσουν «αυτό το ρημάδι το πτυχίο». Στην ταβέρνα, ενώπιον φίλων και αμνών, μετά την παράσταση και με το κύρος διδασκάλου του γένους, μνημονεύουμε τον Αριστοτέλη, ταξινομούμε είδη και συγγραφείς, υπογραμμίζουμε το μέγεθος του τραγικού ήρωος, επικαλούμαστε την όψιν και την σκευήν του αρχαίου δράματος, τη διδασκαλία του.

Ανακαλούμε τη μεγάλη παράδοση των δασκάλων του είδους, που δημιούργησαν τη λεγόμενη χρυσή εποχή του Εθνικού Θεάτρου, για την οποία μιλούμε με τη βεβαιότητα του αυτόπτη μάρτυρα, παρά τη χρονική (και άλλη) απόσταση που μας χωρίζει από αυτήν. Ξεσκολίζουμε τους αγράμματους, τους έως ανθελληνισμού ασεβείς σκηνοθέτες.

Τέλος, γενικεύουμε τις απόψεις μας συνδέοντας το θέμα με την υποτιθέμενη «μανιασμένη επίθεση που δέχεται παγκοσμίως η κλασική αρχαιότητα», καθώς και η «σύζευξη ελληνισμού και χριστιανισμού που… ήταν η μεγαλύτερη επανάσταση στην ανθρώπινη ιστορία, αυτή που διαμόρφωσε τον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό» – και, συνακολούθως, αποκαλύπτουμε εκείνες τις ύπουλες και συνεχείς επιθέσεις όλων των εχθρών του ελληνισμού, από τους οποίους διασώθηκε ανά τους αιώνες το ελληνοχριστιανικό ιδεώδες.

Καταλήγουμε με βεβαιότητα πως δεν είναι δυνατόν να «παραποιούνται» τα κείμενα όταν παίζονται στην Επίδαυρο. Αν βεβαίως παίζονταν οπουδήποτε αλλού, δηλαδή σε οποιονδήποτε άλλο χώρο, αυτό θα μπορούσε να συζητηθεί αλλά «όχι στην Επίδαυρο». Αλλωστε, «για όποιον έχει στοιχειώδη αρχαιογνωσία και έχει διαβάσει έστω δυο σειρές του Βερνάν, του Νίτσε ή του Ρενάν, αυτά είναι γνωστά: για τους αρχαίους Ελληνες το κοινωνικό και το θρησκευτικό πεδίο ήταν απολύτως συνδεδεμένα. Επομένως, ο βωμός του Διονύσου στην Επίδαυρο είναι σαν το ιερό των δικών μας ναών».

Οθεν και οι οργισμένες αντιδράσεις ορισμένων θεατών, οι οποίοι βλέποντας τους ηθοποιούς στην παράσταση των Περσών του Γκότσεφ να ερμηνεύουν τον ρόλο τους πατώντας τη θυμέλη, τους κάλεσαν με φωνές να κατέβουν αμέσως από εκεί και να παραβούν τις οδηγίες «του γερμανοβούλγαρου σκηνοθέτη».

  • Εκπρόσωποι, έρημοι και απρόσωποι

Αναρωτιέται κανείς κατά πόσο όλες αυτές οι ακραίες διατυπώσεις, που ανακαλούν μια επικίνδυνα ελληνοκεντρική λογική, με ό,τι σημαίνει αυτό στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, γράφονται για να οδηγήσουν τους αναγνώστες στην αποδοχή και στην εδραίωση των απόψεων αυτών, ή αν γράφονται χωρίς να αντιλαμβάνονται οι συντάκτες τους τις ιδεολογικές και πολιτικές επιπτώσεις των απόψεών τους· ή, ακόμη χειρότερα, αν πραγματικά εκφράζουν τη σύγχρονη ελληνική συνείδηση, τον λεγόμενο «μέσο έλληνα θεατή», αν εκφράζουν αυτή την απροσδιόριστη, άγνωστη, «αδιαφοροποίητη ταξικά» ομάδα ανθρώπων που συνυπάρχει μέσα στο θέατρο κατά τη διάρκεια της παράστασης, και η οποία δεν μπορεί να εκφραστεί.

Γι’ αυτό και αναλαμβάνουν τη δράση και το λόγο εκείνοι που θεωρούν εαυτούς εκπροσώπους του «λαϊκού κοινού», κάποιοι που μιλούν εξ ονόματός του ή ακόμη κάποιοι που ξεκινούν τις φωνές εναντίον των βέβηλων και ο «λαός» τούς ακολουθεί.

Υπάρχουν βέβαια και οι άλλοι: εκείνοι που δεν ταράζονται με τις ασεβείς και προκλητικές παραστάσεις, τις αιρετικές και σκεπτόμενες, αλλά με τις βαρετές και αναμενόμενες, τις σεμνότυφες και ψευτοδιανοούμενες.

Οι θεατές που δεν αντιδρούν δυναμικά, αλλά χειροκροτούν άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο, ίσως μερικές φορές καθόλου.

Αντιμετωπίζουν τα κείμενα σύμφωνα με τα νέα δεδομένα της παγκόσμιας σκηνής, σκεπτόμενοι εάν και πώς μπορούν να αποτελέσουν κατάλληλο υλικό για την πραγματοποίηση ενός θεατρικού σχεδίου ή ακόμη σκέφτονται πως μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχει η παράδοση του κειμένου από τη μουσειακή του χρήση παρά από ριζοσπαστικές μορφές διαχείρισής του, όπως επισημαίνει ο θεωρητικός του θεάτρου Χανς-Τις Λέμαν.

Ολοι εκείνοι που δεν αντιμετωπίζουν ως αυτονόητη την επιλογή ενός έργου, αλλά αναζητούν την εσωτερική λογική, την αιτία που κρύβεται πίσω από την παράσταση και κινεί τους δημιουργούς της να την παρουσιάσουν.

Εκείνοι που αντιμετωπίζουν το θέατρο ως έναν χώρο διαλόγου και ανεκτικότητας, που πηγαίνουν στο θέατρο για να δοκιμάσουν και να αλλάξουν τις βεβαιότητές τους, να ακούσουν και να σκεφτούν, να κάνουν δηλαδή αυτό που πάντα ήταν ζητούμενο από τους θεατές, να συγκροτήσουν το ήρεμο κοινό – το κοινό που κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλάζει θέσεις, που ακόμη κι αν δεν φωνάζει συνειδητοποιεί, μαζί με τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, πως το θέατρο δεν τελειώνει μέσα στην αίθουσα αλλά εκεί έξω, στην κοινωνία.

Ολοι εκείνοι που τους αρέσουν τα πειραγμένα κείμενα και οι πειραγμένες παραστάσεις οι «πειραγμένοι θεατές», δηλαδή οι σκεπτόμενοι πολίτες. *

1. Ολοι οι χαρακτηρισμοί και οι διατυπώσεις που χρησιμοποιούνται στο κείμενο, με τη μορφή των εντός εισαγωγικών παραθεμάτων, προέρχονται από ενυπόγραφα κείμενα που δημοσιεύτηκαν σε έγκυρες εφημερίδες της πρωτεύουσας, στο μικρό χρονικό διάστημα που ακολούθησε τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο, δηλαδή στο διάστημα από τις 2 ώς τις 20 Αυγούστου 2009. Για λόγους οικονομίας χώρου δεν περιλαμβάνω τις πλήρεις παραπομπές τους. Ελπίζω, ωστόσο, ότι θα επανέλθω στο ίδιο θέμα σε εκτενέστερο και πληρέστερο δημοσίευμα.

Ο Βουτσινάς σκηνοθετεί «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν»

  • Αντιμετωπίζει με σύγχρονη ματιά το αριστούργημα του Μπέρναρντ Σο για τη θέση της γυναίκας σ’ έναν ανδροκρατικό κόσμο
  • Καιρό είχε να αναλάβει κάποια θεατρική παράσταση στην Αθήνα ο Ανδρέας Βουτσινάς, που εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν δέκα, έχει επιλέξει ως βάση του τη Θεσσαλονίκη.

Εκεί, για το ΚΘΒΕ, έκανε την τελευταία σκηνοθεσία το 2007. Να όμως που η χειμερινή σεζόν τον φέρνει στο θέατρο «Ορφέας» της Πανεπιστημίου (38) και στη σκηνή που φέρει το όνομά του. Θα σκηνοθετήσει το αριστούργημα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν», σε μετάφραση Βάσιας Παναγοπούλου και Χρήστου Καρχαδάκη. Πρεμιέρα 2 Οκτωβρίου.

Το έργο, γραμμένο το 1893, αφορά τη σχέση της κυρίας Γουόρεν με την κόρη της Βίβι. Τους ρόλους των δύο γυναικών ερμηνεύουν η Αλεξάνδρα Λαδικού και η Βάσια Παναγοπούλου. Το καστ συμπληρώνουν οι Γιάννης Καρατζογιάννης, Νίκος Γαλανός, Στράτος Τζώρτζογλου και Ντίνος Καρύδης.

Ο Σο ξετυλίγει το αφηγηματικό του νήμα από την επιστροφή στο σπίτι της τής Βίβι, αριστούχου του Κέμπριτζ, με λαμπρές δηλαδή σπουδές που για να τις ολοκληρώσει είχε την υποστήριξη της μητέρας της, κυρίας Γουόρεν. Η επιστροφή της σημαδεύεται από μια συγκλονιστική αποκάλυψη: η περιουσία της μητέρας της προέρχεται από την εκπόρνευσή της. Οι δυο γυναίκες συμφιλιώνονται, αφού η κυρία Γουόρεν εξιστορεί τις συνθήκες ανέχειας που την οδήγησαν σ’ αυτήν. Η σύγκρουσή τους, όμως, αποδεικνύεται αναπόφευκτη όταν αποκαλύπτεται ότι συνεχίζει να εξασκεί το πολύ επικερδές επάγγελμά της.

Ο Σο θέτει μεγάλα ζητήματα: Τα κοινωνικά ήθη των καιρών, τη θέση της γυναίκας της μέσης τάξης και την εκμετάλλευσή της σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από άνδρες για άνδρες. Το δικαίωμα στη δουλειά και τη μόρφωση. Τη διαφθορά του χρήματος σε κάθε κοινωνική μορφή. Και ο Ανδρέας Βουτσινάς σκηνοθετεί με σύγχρονη ματιά, αποφεύγοντας να τοποθετήσει τη δράση χρονικά, ώστε να τονιστεί ότι τα σημεία των καιρών είναι ίδια.

  • Ν.ΧΑΤΖ., Ελευθεροτυπία, Σάββατο 29 Αυγούστου 2009

Ο Αριστοφάνης κατεβαίνει στον λαό

  • Δύο αρχαίες κωμωδίες που περιοδεύουν εκτός αρχαίων θεάτρων
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009

Δύο αριστοφανικά έργα, όπου οι γυναίκες έχουν τον πρώτο λόγο και κάνουν του αλατιού τους άντρες: η «Λυσιστράτη» και οι «Θεσμοφοριάζουσες».

Δύο δημοφιλείς κωμικοί που πρωταγωνιστούν ερμηνεύοντας γυναικείους ρόλους. Ο Θύμιος Καρακατσάνης ως Λυσιστράτη και ο Βασίλης Τσιβιλίκας ως Μνησίλοχος, που μεταμφιέζεται σε γυναίκα, για να μπει κρυφά στις γιορτές των γυναικών, στα Θεσμοφόρια.

Δυο αντάξιοι έμπειροι κωμικοί στο πλευρό τους: στη «Λυσιστράτη» ο Στάθης Ψάλτης ως… φουντωμένος Κινησίας, που θέλει να κουτουπώσει τη γυναίκα του Μυρρίνη. Στις «Θεσμοφοριάζουσες», ο Γιώργος Κωνσταντίνου ως Ευριπίδης, που για χάρη του ο Μνησίλοχος μεταμορφώνεται σε γυναίκα και μπαίνει στην κοιλάδα των… θηλυκών λεόντων για να τον υπερασπιστεί.

Δύο πολυμελείς παραγωγές που περιόδευσαν το καλοκαίρι στην επαρχία και τον Σεπτέμβριο κλείνουν τον κύκλο τους με παραστάσεις στην Αθήνα. Η μετάφραση και στα δύο έργα είναι του Κ. Χ. Μύρη. Η «Λυσιστράτη» παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Θύμιου Καρακατσάνη και οι «Θεσμοφοριάζουσες» σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους.

Το γεωγραφικό αριστοφανικό «στίγμα» τους μάς δίνουν εδώ τα δύο πρωταγωνιστικά ζευγάρια και οι σκηνοθέτες, μ’ αφορμή τις παραστάσεις τους στην Αθήνα.

ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ

«Δεν παίζω σαν τον Ζαχαράτο»

Για δεύτερη φορά παίζει τη Λυσιστράτη εστιάζοντας στον χαρακτήρα της και όχι στο εύκολο γέλιο

Ο Θύμιος Καρακατσάνης παρουσιάζει για δεύτερη φορά τη «Λυσιστράτη» (η πρώτη ήταν το ’93 στην Επίδαυρο, πάλι σε σκηνοθεσία δική του).

Εχει κάτι το διαφορετικό σε σχέση με τότε;

  • «Το αντιπολεμικό μήνυμα του έργου είναι ακόμη πιο έντονο αν σκεφθούμε τι γεγονότα μεσολάβησαν από τότε. Η επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, ο βομβαρδισμός της Σερβίας, η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, η εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα κ.λπ. Στο πέρασμα του χρόνου αποκαλύφθηκαν πολλά που υπονοούσε ο Αριστοφάνης ως προς τη δημοκρατία. Τότε κλέβανε πολιτικοί, ήταν ανακόλουθοι, χανόταν η αίσθηση δημοκρατικού δικαίου. Αυτά γίνονταν τότε, τώρα δεν γίνονται…».

Η ερωτική αποχή των γυναικών θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην εποχή μας ή είναι ουτοπία;

  • «Στις μέρες μας πρέπει να βάλουμε στο κόλπο και τους ανθρώπους που φορούν κοστούμι και βγαίνουν με ταγιέρ. Δεν φτάνουν μόνο οι γυναίκες. Σίγουρα είναι ουτοπία. Απλώς οι γυναίκες μπορούν να πιέσουν τους άντρες. Ο Αριστοφάνης τις θεωρεί κινητήριο μοχλό της κοινωνίας. Λέει η Λυσιστράτη: «Διπλό φορτίο κουβαλάμε οι γυναίκες: πρώτα γεννάμε παιδιά και στο τέλος τα στέλνουμε στρατιώτες στον πόλεμο»».

Είναι μια ευκολία ο γυναικείος ρόλος για έναν κωμικό;

  • «Δεν έκανα προσπάθεια να γίνω θηλυκή ύπαρξη, αλλά να παίξω τις καταστάσεις του ρόλου. Παίζω τη γυναίκα σαν ρόλο κι όχι σαν τον Ζαχαράτο. Μ’ ενδιαφέρει ο χαρακτήρας απ’ όπου βγαίνει το αστείο, η ποιητική, η πολιτική χροιά του. Αλίμονο σ’ αυτόν που παίζει τη γυναίκα για να γελάσουμε. Δεν παίζει Αριστοφάνη, παίζει τη θεία του, την ξαδέλφη του. Ο θεατής, παρότι γελάει συχνά, νιώθει ότι είναι κάτι που τον αφορά. Και είναι βάλσαμο ψυχής για μας το ότι έρχονται στο τέλος με τα παιδιά τους να μας συγχαρούν και να φωτογραφηθούν μαζί μας».

Στη «Λυσιστράτη» σας υπάρχουν αστεία επικαιρικά;

  • «Δεν βάζω στοιχεία επικαιρικά για να κάνω το κείμενο σύγχρονο. Οταν όμως το κείμενο λέει γι’ αυτούς που κλέβουν το Δημόσιο, δεν πληρώνουν φόρους, είναι φυσικό ο κόσμος να τους ταυτίζει με πρόσωπα σημερινά. Δεν φταίει ο Αριστοφάνης, η καθημερινότητά μας φταίει. Δεν χρειάζεται να πεις ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, γιατί προδίδεις τον Αριστοφάνη. Βγαίνει από το κείμενο ότι όσοι έχουν καρέκλες και αξιώματα στην αναμπουμπούλα χαίρονται».

Ως αυτοσκηνοθετούμενος πώς βλέπετε σήμερα την παντοκρατορία των σκηνοθετών;

  • «Οσοι ανεβάζουν έργο και δεν το αλλάζουν τους χειροκροτώ και τους σέβομαι. Απορώ με κάποιους που διαλύουν ένα έργο αντί να γράψουν ένα δικό τους. Είναι άτιμο να παίρνεις έναν συγραφέα και να του αλλάζεις τα φώτα. Εχοντας παίξει στις περισσότερες αριστοφανικές κωμωδίες (μια-δυο μου λείπουν) μ’ ενδιαφέρει κυρίως το πώς θα περάσουμε τα νοήματα, τα μηνύματα του Αριστοφάνη σαν μια κληρονομιά στη γενεά που έρχεται. Διότι είναι εθνική μας κληρονομιά».
  • Info: «Λυσιστράτη»: Μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, σκηνικά-κοστούμια Ρένας Γεωργιάδου, χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου. Παραστάσεις Σεπτεμβρίου: Γλυφάδα (2), Νέα Σμύρνη (4), Πέραμα (7), Γαλάτσι (12).

ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ

Θα ήθελα να παίξω Δικαιόπολη

Ο Κινησίας είναι «ο πιο ευχάριστος, αχαρακτήριστος χαρακτήρας» για τον Στάθη Ψάλτη.

Και προσθέτει: «Μόνο του μέλημα να έλθει σε συνουσία με τη Μυρρίνη. Από τις πιο απολαυστικές νότες στο έργο».

Ο αντρικός πόθος είναι ίδιος με τον γυναικείο;

  • «Ναι, διότι και οι γυναίκες -όταν οι άντρες τους τις παραμελούν για τον πόλεμο- και οι άντρες-πολεμιστές έχουν τον ίδιο πόθο. Και η Λυσιστράτη που θέλει να λύσει τις μάχες, τον πόλεμο, τις βάζει να απέχουν ερωτικά».

Μοιάζει με… επιθεωρησιακό σκετς ο διάλογος Κινησία-Μυρρίνης;

  • «Δεν έχει σχέση ο Αριστοφάνης με την επιθεώρηση. Αν μερικές φορές μεταχειριζόμαστε το όνομά του στην επιθεώρηση, το μεταχειριζόμαστε για άλλοθι. Η επιθεώρηση όμως έχει την ελευθεροστομία και τη δημοκρατική θέση που έχει και ο Αριστοφάνης».

Εχετε ξαναπαίξει Αριστοφάνη;

  • «Μια μόνο φορά στους «Βατράχους» σε σκηνοθεσία Ρεμούνδου το ’94, κάνοντας τον θεό Διόνυσο».

Γιατί τόσο λίγο;

  • «Είναι θέμα προτάσεων και μετά η δική μου θέση να επιλέγω. Κάποιες προτάσεις δεν τις έχω επιλέξει, κάποιες προτάσεις δεν μου έγιναν που θα τις επέλεγα. Θα ήθελα πάντως να παίξω τον Δικαιόπολη στους «Αχαρνής»».

ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΑΖΟΥΣΕΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΒΙΛΙΚΑΣ

Φαλλοκράτης με φουστάνια

Παίζει τον Μνησίλοχο, που μεταμφιέζεται για να γίνει δεκτός στις γυναικείες γιορτές των «Θεσμοφορίων»

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας θεωρεί τις «Θεσμοφοριάζουσες» πηγή της κωμωδίας, της επιθεώρησης αλλά και του μιούζικαλ.

  • «Πρώτη φορά έχουμε εδώ άντρα να ντύνεται γυναίκα για τις ανάγκες του ρόλου κι όχι για σκέρτσο. Πρώτη φορά θίγονται θέματα γυναικείας πονηριάς, όπως π.χ. παίρνουμε ένα ξένο παιδί για δικό μας και το πασάρουμε στον άντρα μας. Εχουμε ακόμη τη γέννηση της επιθεώρησης, γιατί παίρνει πασίγνωστα κομμάτια από τραγωδίες και τα παρουσιάζει με κωμικό τρόπο, κάτι που κάνει και η επιθεώρηση. Το μέλος που εμπεριέχεται στον Χορό, για το οποίο δεν έχουμε πολλές γνώσεις, μας οδηγεί στα αρχαία βήματα του μιούζικαλ. Πρώτη φορά υπάρχουν τολμηρές σκηνές, όπως το «ξύρισμα» που κάνει ο Ευριπίδης στα αχαμνά του Μνησίλοχου ή όταν ο τελευταίος προσπαθεί να κρύψει το πουλί του πίσω από τον πισινό του».

Είναι ευκολία για έναν κωμικό ηθοποιό να μεταμφιεστεί σε γυναίκα όπως κάνετε εδώ ως Μνησίλοχος;

  • «Είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί έχουμε δει πολλά τέτοια πλέον στις μέρες μας. Ο Μνησίλοχος ντύνεται γυναίκα γιατί πρέπει να ξεγελάσει τις άλλες γυναίκες. Για μένα η δυσκολία είναι διπλή. Ο Μνησίλοχος είναι φαλλοκράτης και του ξεφεύγουν φαλλοκρατικές σκέψεις. Δεν επιτρέπεται, δηλαδή, να είμαι μόνο γυναίκα. Πρέπει σε επιλεγμένα σημεία να μου ξεφεύγουν τα… αντρικά μου. Κι αυτή είναι η δυσκολία του ρόλου».

Οι γυναίκες είναι χειρότερες από τους άντρες, όπως εν τη ρύμη του λόγου του λέει ο Μνησίλοχος;

  • «Ακούω στα χορικά τι λένε οι γυναίκες, ακούω και τι λέω εγώ γι’ αυτές κι ομολογώ πως το σκορ είναι ισόπαλο 12-12. Το τι σούρνει και στις μεν και στους δε ο Αριστοφάνης, δεν λέγεται…».

Εχει κάποια επικαιρικά στοιχεία η παράστασή σας;

  • «Υπάρχουν λίγες σύγχρονες αναγωγές σε πολιτικούς. Κι αρκετές κοινωνικές για τη συμπεριφορά του άντρα προς τη γυναίκα, αφού ελάχιστα έχουν αλλάξει ως προς τη συμπεριφορά του. Ο,τι ακούω από παιδάκι από άντρες για γυναίκες και από γυναίκες για άντρες, ισχύει, λες και είχαν διαβάσει κι αποστηθίσει τον Αριστοφάνη».

Αριστοφάνη έχετε παίξει στο παρελθόν;

  • «Μόνο… στην Ευρώπη, όχι στην Ελλάδα. Ημουν στην περιοδεία των «Ορνίθων» με το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν το 1966-67 ερμηνεύοντας τον γεωμέτρη και τον Ποσειδώνα. Πίστευα ότι ο Αριστοφάνης πρέπει να παρουσιάζεται σε μεγάλες παραγωγές από θέατρα όπως το Εθνικό, το ΚΘΒΕ ή μεγάλους ιδιωτικούς οργανισμούς. Μου πρότειναν στο παρελθόν να παίξω τρεις-τέσσερις φορές στην Επίδαυρο. Το οικονομικό ήταν το πρόβλημα. Τότε έπρεπε να φροντίζω τρία σπίτια. Πέρα από το δικό μου, σπούδαζε ο γιο―ς μου στην Αγγλία, η κόρη μου στη Θεσσαλονίκη. Τα όνειρα των παιδιών μου προείχαν από το να παίξω στην Επίδαυρο. Τώρα έχουμε μια καλή παραγωγή με είκοσι άτομα, και έτσι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου».
  • Info: «Θεσμοφοριάζουσες»: μουσική Μάρως Θεοδωράκη, σκηνικά-κοστούμια Αριάδνης Βοζάνη, χορογραφίες Χρυσηίδας Λιατζιβίρη. Παραστάσεις Σεπτεμβρίου στην Αθήνα: Κολωνός (6), Βεάκειο Πειραιά (9), Χαϊδάρι (10), Μέγαρα (13), Κατράκειο Νίκαιας (14), Νέα Σμύρνη (15), Αιγάλεω (16), Κορυδαλλός (17), Ιλιον (18), Ασπρόπυργος (19).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ο Αριστοφάνης δεν είναι μισογύνης

  • Αν και ξεκίνησε με δύο αριστοφανικές επιδόσεις στο Θέατρο Τέχνης (μαθητής της σχολής έπαιξε τον Ερμή στον «Πλούτο» και μετά του Εποπα στην πολύκροτη παράσταση των «Ορνίθων» το ’59), ο Γιώργος Κωνσταντίνου έπειτα από μισό αιώνα θεατρικής θητείας έπαιξε μόλις πρόπερσι ξανά Αριστοφάνη (Πλούτος στο ομώνυμο έργο μαζί με τον Καρακατσάνη).

Και τώρα είναι ο Ευριπίδης στις «Θεσμοφοριάζουσες».

  • «Παίζοντας συνεχώς στο ελεύθερο θέατρο, άργησα να καταλάβω τον Αριστοφάνη. Τώρα που τον γνώρισα, είδα τι νοήματα, τι ελευθερία έχει, τι σάτιρα εκπέμπει. Μ’ αρέσει και θα ‘θελα να ξαναπαίξω, γιατί είναι διαχρονικός. Γεγονότα πριν από 2.500 χρόνια που συμβαίνουν και σήμερα. Πρέπει να τον ψάξεις, να τον αγαπήσεις, να τον καταλάβεις».

Πόσο… μισογύνης είναι ο αριστοφανικός Ευριπίδης που υποδύεστε;

  • «Ο Αριστοφάνης δεν είναι μισογύνης. Υπερασπίζεται τις γυναίκες, την ελευθερία τους. Κάποιος κάλπης πάει να πατήσει τον θεσμό τους κι αυτές αντιδρούν. Βεβαίως, τις ξεμπροστιάζει σε θέματα πονηριάς κι εξαπάτησης».

Οι γυναίκες είναι το πιο… απαραίτητο στοιχείο για τον άντρα;

  • «Υπάρχει κάτι άλλο; Φαντάζεστε έναν κόσμο χωρίς γυναίκες; Θα ήταν κάτι απίστευτο».

Υπάρχουν κάποιες σύγχρονες αναφορές στην παράσταση;

  • «Ο Αριστοφάνης δίνει πολλές ευκαιρίες να αναφερθείς σε σύγχρονα γεγονότα. Εκείνα τα γεγονότα συμβαίνουν και τώρα. Μπορείς να κάνεις αυτή τη μεταφορά. Θα συμφωνούσε κι αυτός, αφού κι εκείνος αναφέρεται σε κάποιους κρατούντες, όπως και σήμερα σατιρίζουμε τους κυβερνώντες για καταχρήσεις και απάτες. Μπλέκει το νέο με το παλιό. Ο μεταφραστής άλλωστε το κάνει αρκετές φορές, φέρνοντας κάποια πράγματα στα καθ’ ημάς».

Προσπάθησα ν’ αποφύγω την παγίδα της επιθεώρησης

  • Λίγο πριν φύγει για την Αμερική, για να κάνει στο Πανεπιστήμιο του Λος Αντζελες ένα δεκαήμερο μάστερ κλας για την υποκριτική στην αρχαία τραγωδία, ο σκηνοθέτης Νίκος Χαραλάμπους μάς είπε πως για τρίτη φορά ασχολείται με τον Αριστοφάνη (η πρώτη ήταν στη «Λυσιστράτη» του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας στα μέσα του ’80, η δεύτερη στους «Βατράχους» με τον ΘΟΚ το ’91 στην Επίδαυρο).

Ο Νίκος Χαραλάμπους, με σοβαρή διαδρομή στην αρχαία τραγωδία, είδε Μνησίλοχο και Ευριπίδη σαν μπεκετικούς ήρωες Πρώτο θέμα

Ο Νίκος Χαραλάμπους, με σοβαρή διαδρομή στην αρχαία τραγωδία, είδε Μνησίλοχο και Ευριπίδη σαν μπεκετικούς ήρωες Πρώτο θέμα

Η συχνή ενασχόλησή του με τους τραγικούς έχει να κάνει, όπως λέει, με τη θητεία του στο Θέατρο Τέχνης, με τη φιλία που είχε με τον συνθέτη Γιάννη Χρήστου, που τον επηρέασαν πολύ. «Ο Αριστοφάνης, εκτός μερικών εξαιρέσων, είχε μια εύκολη σκηνοθετική αντιμετώπιση. Τον έβλεπα σαν κάτι πιο σύνθετο».

Πώς αποφάσισε αυτός ο σκηνοθέτης-ερευνητής να συνεργαστεί με δύο έμπειρους κι εμπορικούς ηθοποιούς; «Πρώτα πρώτα ήταν η τιμητική πρόσκληση από τον Βασίλη Τσιβιλίκα, που τον γνωρίζω πολλά χρόνια. Μια ξαφνική πρόταση σ’ ανύποπτο χρόνο. Εκτιμώ επίσης τον Γιώργο Κωνσταντίνου σαν περσόνα θεατρική. Θέλησα να τους δω σαν δύο μπεκετικούς ήρωες. Προσπάθησα σαν φόρμα και ατμόσφαιρα να μην πέσουμε σε παγίδα επιθεωρησιακή».

Πού έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα; «Στον Χορό και στις συγκρούσεις των δύο ηρώων. Πέρα από τη διασκέδαση και το πανηγύρι να προσεγγίζουμε το θέατρο του παραλόγου. Επίσης εικαστικά στηριχτήκαμε σε σχέδια και σκίτσα του Μιρό, δίνοντας μια αίσθηση παιχνιδιού και φαντασίας. Υπήρξαν και νέα παιδιά στην παράσταση, που έδωσαν μια φρεσκάδα».

Ο γκάτζος γίνεται μασκότ Φεστιβάλ

  • Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ
  • Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009

  • Η λέξη «γκάτζος» δεν είναι πλέον απαξιωτικός χαρακτηρισμός για τους Εβρίτες, αλλά συγκριτικό πλεονέκτημα και επικοινωνιακό όπλο.

Σκηνοθέτης και ηθοποιός, ο Γιάννης Ρήγας πρωτοπήγε πέρυσι στο Φεστιβάλ της Ορεστιάδας και... κόλλησε

  • Σκηνοθέτης και ηθοποιός, ο Γιάννης Ρήγας πρωτοπήγε πέρυσι στο Φεστιβάλ της Ορεστιάδας και… κόλλησε Ενας γαϊδάρακος είναι η μασκότ του Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου, που διοργανώνει για 10η συνεχή χρονιά (από την Κυριακή ώς τις 6 Σεπτεμβρίου) το Θεατρικό Εργαστήριο Νέας Ορεστιάδας «Διόνυσος», στη μακρινή πόλη του Εβρου.
  • «Οχι και τόσο μακρινή», αντιδρά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, σκηνοθέτης και ηθοποιός, Γιάννης Ρήγας. «Ειδικά από τη Θεσσαλονίκη, η Ν. Ορεστιάδα είναι πλέον πιο κοντά απ’ ό,τι η Αθήνα».
  • Ο ίδιος βρέθηκε στην περσινή διοργάνωση και κόλλησε. «Ηταν μαγικά. Ξεκουράστηκα. Χάρηκα. Οπότε, όταν ήρθε η πρόταση, δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ καθόλου. Δέχτηκα με πολύ μεγάλη χαρά», μάς λέει.
  • Ο πρώτος επίσημος καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ έφερε και το χιούμορ του. Μια ιδέα είναι ο γκάτζος. «Και όχι μόνο μία. Ο γκάτζος κυκλοφορεί σε 20 παραλλαγές. Γελάει, κοιτάει πονηρά, χώνεται μέσα στο λογότυπο του φεστιβάλ. Ερχεται να αποδείξει ότι υπάρχει και η θετική πλευρά, σε έναν τόπο που έχει συνδεθεί αρνητικά με πολλούς που υπηρέτησαν τη θητεία τους εδώ».
  • Ο Γιάννης Ρήγας ζει και δουλεύει εδώ και χρόνια στη Θεσσαλονίκη, μακριά από το θεατρικό κέντρο. Τώρα αποφάσισε να πάει ακόμα μακρύτερα, για μια διοργάνωση χωρίς προβολείς και γνωστούς ηθοποιούς. «Πρέπει να πάψει να μας φοβίζει ο όρος «ερασιτεχνικό». Στους ερασιτεχνικούς θιάσους γίνεται εξαιρετική δουλειά. Το φεστιβάλ είναι φοβερά ενδιαφέρον καθώς, πέρα από τις παραστάσεις, έχει εργαστήρια και παράλληλες εκδηλώσεις». Μας μιλά ιδίαιτερα κεφάτος. Η αιτία ήταν ένας… πευκώνας.
  • «Είμαι σ’ έναν πευκώνα, που θα μετατραπεί σε θεατράκι. Σ’ αυτό θα γίνονται οι παράλληλες εκδηλώσεις, μετά τις παραστάσεις», μας εξηγεί. «Θα γεμίσει λαμπιόνια, τραπεζάκια, θα ‘χει κυλικείο και θα μαζεύεται εδώ όλος ο κόσμος μετά τις παραστάσεις. Με τη βοήθεια και του Στρατού, αυτός ο πευκώνας θα μετατραπεί για λίγες μέρες σε σημείο συνάθροισης ανθρώπων».
  • Ανθρώπων που δεν εγκαταλείπουν αλλά παραμένουν κι επιμένουν. «Εδώ οι άνθρωποι επιμένουν επί πολλά χρόνια να κάνουν πολιτισμό», τονίζει ο Γιάννης Ρήγας. «Σε μια εποχή που η πολιτεία στρέφει την πλάτη της στα ΔΗΠΕΘΕ, εδώ στην Ορεστιάδα βοηθούν το ερασιτεχνικό θέατρο. Η πολιτεία θα μπορούσε να βοηθήσει πολλαπλά».
  • Ενας από τους ανθρώπους που επιμένουν επί χρόνια είναι και ο ιδρυτής του Θεατρικού Εργαστηρίου Νέας Ορεστιάδας «Διόνυσος», Ακης Τσονίδης. Σπούδασε θέατρο στην Αθήνα κι επέστρεψε πριν από 20 χρόνια στην Ορεστιάδα όπου, μαζί με τον Νίκο Πατούνα, ίδρυσαν τον «Διόνυσο», το θέατρο της Νέας Ορεστιάδας. Στις παραστάσεις του παίρνουν μέρος μη επαγγελματίες: όλοι κάτοικοι της πόλης, που βρήκαν στον «Διόνυσο» την επαφή με το θέατρο, όχι μόνο ως θεατές αλλά και ως «εργάτες» του θεάτρου. Ως ερασιτέχνες ηθοποιοί αντιλαμβάνονται πολύ καλύτερα την προσπάθεια των συναδέλφων τους άλλων ερασιτεχνικών σχημάτων. Τους καλούν και τους στηρίζουν.
  • * Το Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου τιμά τον Γιώργο Μαρίνο και τον Πέτρο Φιλιππίδη. Θα μιλήσουν γι’ αυτούς οι Κώστας Καζάκος, Γιώργος Λιάνης, Θοδωρής Αθερίδης και Δημήτρης Λιγνάδης.
  • Το στηρίζουν η υπερνομαρχία Ροδόπης – Εβρου, η Νομαρχία Εβρου, ο Δήμος Ορεστιάδας και η Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης της πόλης. *
  • info
  • Θα δείξουν τη δουλειά τους οι θεατρικές ομάδες των Δήμων Ιεράπετρας, Πυλαίας και Συκεών Θεσσαλονίκης, της Καψαλακείου Πολιτιστικής Στέγης Δήμου Μηχανιώνας, το Θεατρικό Εργαστήρι «Εν Δράσει» του Δήμου Ταύρου και η Νέα Lingua di Copro Θεατρική Ερευνα – Θέατρο Αναζήτηση.
  • Το φεστιβάλ έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα και απονέμει βραβεία αντρικού και γυναικείου ρόλου, σκηνοθεσίας, σκηνογραφίας, φωτισμών και μουσικής σύνθεσης. Την κριτική επιτροπή αποτελούν οι Γιώργος Ζιάκας (σκηνογράφος, ενδυματολόγος), Δημήτρης Βερνίκος (σκηνοθέτης), Σάκης Σερέφας (συγγραφέας), Νίκος Χατζόπουλος (σκηνοθέτης, μεταφραστής), Κατερίνα Διδασκάλου (ηθοποιός).