Η «Άλκηστη» των διλημμάτων

  • ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

//

Εικαστικά παιχνίδια του  Πάνω και του Κάτω  Κόσμου: ο Άδμητος  (Χρήστος Λούλης) και  η Άλκηστη (Μαρία  Σκουλά) στην πιο  παράξενη ιστορία  αγάπης, θυσίας και  εγωισμού
  • Υπάρχουν φόρμες-φορμόλες που σκοτώνουν και φόρμες-φάρμακα που νεκρανασταίνουν. Ένα κοκτέιλ ευγένειας και κομψότητας έδωσε ζωή στην «Άλκηστη» του Ευριπίδη, θέτοντας στην κρίση των 4.500 θεατών της πρεμιέρας (8.500 το Σάββατο), διλήμματα σε ηθικά, περίπλοκα ζητήματα
  • Τι χωρίζει μια θεατρική καινοτομία από μια δήθεν μοντερνιστική πρόταση; Το ύψος του ρίσκου στο άλμα. Αρκεί να σταθεί συγκροτημένο και αρτιμελές. Αν είναι και παιχνιδιάρικα γοητευτικό, ακόμα καλύτερα. Είναι η περίπτωση της παράστασης του Θωμά Μοσχόπουλου, στο ντεμπούτο του στην Επίδαυρο με την παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου «Άλκηστη». Όπου τίποτα δεν ήταν εύκολο ή τυχαίο.
  • Η σύνδεση του καινούργιου με το παραδοσιακό, ο σεβασμός του παλιού με την ελευθερία του νέου, το ήθος της αισθητικής και το ύφος του στυλιζαρίσματος είναι τα υλικά πάνω στα οποία δούλεψε ο σκηνοθέτης με το κλιμάκιο του Εθνικού Θεάτρου, ηθοποιούς της νέας γενιάς, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν μέλη του θρυλικού «Αμόρε». Το αποτέλεσμα είχε φρεσκάδα και χάρη. Σαν να φύσηξε ένα αεράκι και μας δρόσισε. Όχι φυσικά όλους. Υπήρξαν και αντιρρήσεις…
  • Αλλά πρώτα τα καλά νέα. Την ώρα που σκοτείνιαζε, στο αρχαίο αργολικό θέατρο άνοιξαν οι συρόμενες πόρτες του σκηνικού για να ξετυλιχθεί η πιο παράξενη ιστορία αγάπης, θυσίας, εγωισμού. Όπου ο νεαρός Άδμητος (Χρήστος Λούλης), έχοντας μια δεύτερη ευκαιρία, δέχεται να πεθάνει στη θέση του η γυναίκα του Άλκηστη (Μαρία Σκουλά). Η οποία όμως του βάζει όρο να μην αντικατασταθεί από άλλη γυναίκα. Η επέμβαση του Ηρακλή (Αργύρη Ξάφη) φέρνει πίσω από τον Κάτω Κόσμο στον Επάνω μια πεπλοφορούσα γυναίκα που μοιάζει στην Άλκηστη. Είναι όμως; Νεκραναστημένη; Πάντως ο Άδμητος θα τη δεχτεί. Θα μείνει δίπλα του σιωπηλή τρεις μέρες και τότε ίσως ο ορκοπάτης βασιλιάς μάθει…
  • Αλλά το έργο έχει ήδη τελειώσει μ΄ αυτό το ειρωνικό, αινιγματικό χάπι-εντ, αφήνοντας ένα ρήγμα. Ένα «δύσκολο ανάμεσα», όπου κυλάει ένα ποτάμι γεμάτο ιλαροτραγικά επεισόδια, αμφίθυμες συμπεριφορές και πεπρωμένα. Έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποι ζούνε μαζί, αλλά πεθαίνουν μόνοι.
  • Η παράσταση έβαλε στον σκηνικό χώρο της Έλλης Παπαγεωργακοπούλου δύο κόσμους χωριστά. Κάτω, τον χορό. Νεαρές γυναίκες ντυμένες με μαύρα σύνολα, μαύρα τακούνια με μπαρέτες και τσάντες στα χέρια, άντρες με μαύρα κοστούμια και πουκάμισα που κρατούσαν μετρονόμους κινήθηκαν στην κόκκινη ορχήστρα με διάσπαρτα θρύψαλα αγγείων, περιστρέφοντας ένα άροτρο-ρολόι, στηριγμένο σε κεντρικό άξονα, σαν να άλεθε-χάραζε τη μοίρα, τον χρόνο. Πίσω ένα μοντέρνο στενόμακρο κτίσμα, σε μια φόρμα που ίπτατο. Εκεί κινήθηκαν οι ήρωες. Με αρχαιοπρεπή φινέτσα, αμφίθυμοι, έκδηλα ιδιότυποι και ειρωνικοί.
  • Ακόμα και στη νεκρική πομπή, που διαδραματίστηκε στον διάδρομο ανάμεσα στην ορχήστρα και το κοίλο, εκεί όπου ενώθηκε ο χορός και οι ήρωες.
  • Δυο κοινωνίες χωριστές και σε συνύπαρξη. Αυτός ο διαχωρισμός των θεμάτων, των ρόλων, που φωτίζονταν ως δύο κόσμοι χωριστοί, αλλά και ενώνονταν, έθεσε κάποια προβλήματα, όπως το πώς αντιμετωπίζεται ο χορός- από τα πιο γοητευτικά σημεία της παράστασης- σε σχέση με τα επεισόδια. Η τελική αποτίμηση δεν είναι δύσκολη. Η «Άλκηστη» του Μοσχόπουλου είναι η πιο συγκροτημένη καινούργια πρόταση σκηνικής ανάγνωσης αρχαίου δράματος.
  • Στο ύφος μοντέρνου λυρικού ορατόριου, με πλούσια μουσική (Κορνήλιος Σελαμσής), ατμοσφαιρικούς φωτισμούς (Λευτέρης Παυλόπουλος) και ακραίο, ραφινάτο στυλιζάρισμα, ξετυλίχτηκε αυτό το παράξενο έργο, που συχνά έδειχνε να αυτοαναιρείται. Και δομικά αλλά και ενεργειακά.

  • Το χιούμορ και η θλίψη της Άλκηστης, μέσα από το στυλιζαρισμένο, αυστηρό σχόλιο της παράστασης του Θωμά Μοσχόπουλου, μετέτρεψαν ένα ριψοκίνδυνο εγχείρημα σε νέα πρόταση ανεβάσματος αρχαίου δράματος. Η νεκρανάσταση της ηρωίδας του Ευριπίδη έφερε μαζί της δροσιά από φρέσκο αεράκι. Για ορισμένους όμως, τόση που τους πάγωσε

  • Επιφυλάξεις και αδιαφορία

Υπήρξαν θεατές, οι οποίοι επιφυλάχθηκαν. Μετέωροι ανάμεσα στη γοητεία που απέπνεε η παράσταση, έμειναν ηθελημένα (;) σε κενό απόστασης από τη συγκίνηση, από το συναίσθημα. Το θερμό χειροκρότημα στο τέλος όμως ένωσε τους αποδέκτες αυτής της θεατρικής πράξης, για την οποία πάντως αδιαφόρησαν οι άρχοντες της χώρας. Ούτε ένας πολιτικός στην επιδαύρια πρεμιέρα του Εθνικού Θεάτρου! Μήπως κι αυτό όμως δεν είναι ειρωνικό σχόλιο μιας δίγλωσσης Πολιτείας, η οποία ενώ δηλώνει πως νοιάζεται για τον Πολιτισμό, του γυρνάει την πλάτη, ακόμα και σε εκδηλώσεις, οι οποίες δεν της κοστίζουν, αντίθετα την πλουτίζουν.

  • Αποστολή: Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009

//

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: