Οι «Ευτυχισμένες μέρες» γίνονται σκληρό ριάλιτι

//

  • Τη Γουίνι, την αινιγματική ηρωίδα του Μπέκετ, έχουν ερμηνεύσει, διεθνώς, πολλές πρωταγωνίστριες. Στον μακρύ κατάλογο προστίθεται τώρα και η Μίνα Αδαμάκη, συμμετέχοντας στη νέα παραγωγή που θα παρουσιαστεί το φθινόπωρο στο θέατρο «Χώρα».
  • Τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ πρόκειται να σκηνοθετήσει ο Έκτορας Λυγίζος, στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, με τη Μίνα Αδαμάκη Γουίνι και τον Ερρίκο Λίτση Γουίλι. Οι έως τώρα πληροφορίες κάνουν λόγο για παράσταση πειραματική. Με άλλα λόγια, το κοινό αντιμετωπίζεται όπως οι θεατές ενός reality show, το μπεκετικό ζευγάρι είναι κλεισμένο σε ένα στούντιο – κουτί, το μπροστινό μέρος του οποίου είναι μια μεγάλη τζαμαρία. «Φυλακισμένοι» εκεί και εκτεθειμένοι στις κάμερες που τους παρακολουθούν διαρκώς, προβάλλοντας σε οθόνες τις κινήσεις, τις συμπεριφορές τους, μονταρισμένες «ζωντανά», οι φωνές τους μεταφέρονται στο κοινό μέσω μικροφώνων. Μια σκηνοθετική λύση διαφορετική, προσαρμοσμένη στα τηλεοπτικο-κοινωνικά ήθη των καιρών που σχολιάζει ειρωνικά. Να θυμίσουμε το περιεχόμενο του έργου: Μια γυναίκα προχωρημένης ηλικίας, η Γουίνι, θαμμένη ώς τη μέση σ΄ έναν λόφο που την τραβάει προς τα κάτω, φλυαρεί για πράγματα ασήμαντα της ζωής, φτιάχνει το μακιγιάζ της. Το σώμα είναι παγιδευμένο, το κεφάλι και τα χέρια ελεύθερα, χειρονομούν, αντιδρούν στην ακινησία. Κάπου εκεί, σχεδόν άφαντος, βρίσκεται ο σιωπηλός, «απών» από τη ζωή της, σύζυγός της Γουίλι. Σταδιακά, το σώμα αρχίζει να βυθίζεται στο έρημο τοπίο, ώς τον λαιμό. Μένει μόνο το κεφάλι ελεύθερο, τα μάτια, το στόμα. Ο λόγος πυκνώνει, οι φράσεις γίνονται όλο και πιο σύντομες, οι λέξεις δισύλλαβες. Ένα πρελούδιο θανάτου, ανάμεσα στην τρυφερότητα και την κατανόηση, την τραγικότητα καιτην ελαφρότητα της ύπαρξης.
  • Η σκηνοθετική προσέγγιση του Έκτορα Λυγίζου μιλάει για πείραμα. Όπου η γυναίκα κλεισμένη σε δωμάτιο παρακολούθησης, με μοναδική συντροφιά τον αμίλητο σύζυγό της, παγιδευμένη ώς τη μέση, αρνείται να επικοινωνήσει, ωστόσο ονομάζει την κόλαση που ζούνε «παράδεισο» και τις ατελείωτες μέρες ρουτίνας «ευτυχισμένες». Το μνημειακό έργο του Μπέκετ, ιδωμένο μέσα από τη σκληρότητα του reality show, εστιάζει στον επώδυνο σωφρονισμό της γυναίκας που- από ευπρέπεια, από συνήθεια, από ενοχήαδυνατεί να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Οι φλυαρίες δεν συγκαλύπτουν την πραγματικότητα, οι υπεκφυγές δεν δίνουν ποτέ πραγματική βοήθεια. [Ε.Δ.Χ., ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009]
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: