Μια βρετανική «Φαίδρα» στην Επίδαυρο

  • Το Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας έφερε μια παράσταση με αυστηρό επαγγελματισμό και αρχοντιά

ΘΕΑΤΡΟ. Εφεραν μαζί τους τη λιτότητα, την αυστηρότητα, την αρχοντιά, τον επαγγελματισμό και το μεγαλείο της βρετανικής θεατρικής παράδοσης. Και την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο, οι ηθοποιοί του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας τα ακούμπησαν στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου. Δίπλα σε ένα εξίσου λιτό, αλλά εντυπωσιακό σκηνικό: μια μεταλλική κεκλιμένη επιφάνεια που ήταν σαν αντικατοπτρισμός των κερκίδων του αρχαίου θεάτρου. Σαν να ολοκλήρωνε τη στρογγυλάδα του χώρου. Πέντε μεταλλικές καρέκλες και ένα σκαμνί, επίσης μεταλλικό, με μια τσίγκινη λεκάνη επάνω του. Αυτά ήταν όλα κι όλα τα σκηνικά αντικείμενα.

Ο Θηραμένης (Τζον Σράπνελ) και ο Ιππόλυτος (Ντόμινικ Κούπερ) μπήκαν πρώτοι, ξυπόλητοι, στην ορχήστρα και άρχισε από τον λόγο τους να ξεδιπλώνεται το δράμα της «Φαίδρας» του Ρακίνα. Ο αδιέξοδος και οδυνηρός έρωτας της Φαίδρας (Ελεν Μίρεν) προς τον προγονό της Ιππόλυτο, οι μικρότητες, οι δισταγμοί και οι ενοχές μιας ερωτευμένης γυναίκας που παλεύει ανάμεσα στην ερωτική της επιθυμία και στα όρια της κοινωνίας και της τάξης της. Οι φωτισμοί του Simon Fraulo έριχναν μια διακριτική σκιά στην κάθε φιγούρα και οι ήχοι που έμοιαζαν να βγαίνουν από τα έγκατα της μεταλλικής εγκατάστασης υπογράμμιζαν την ένταση, το πάθος, την οργή, τη βία, την απελπισία και τον πόνο που ένιωθαν τα πρόσωπα του έργου: η Φαίδρα, ο Ιππόλυτος, ο σπαρακτικός φίλος και σύμβουλος του Ιππόλυτου, Θηραμένης, η πιστή αλλά αδίστακτη τροφός και έμπιστη της Φαίδρας Οινόνη, η γοητευτική Αρικία (η μόνη που επέζησε από τη γενιά των Παλλαντίδων, το νέο πρόσωπο που έβαλε ο Ρακίνας στη «Φαίδρα» του και ανέτρεψε το ανέραστο πρότυπο του Ιππόλυτου), ο παρορμητικός και αψύς Θησέας (ο ρόλος που περισσότερο από όλους δυσαρέστησε τους θεατές).

  • Το κοινό και η παράσταση

Ο μύθος ήταν γνωστός. Αυτό που περίμεναν όλοι να δουν ήταν πώς οι φλεγματικοί Βρετανοί θα κατάφερναν να κερδίσουν το κοινό της Επιδαύρου, τους επτά χιλιάδες περίπου θεατές της Παρασκευής και τους εννέα χιλιάδες του Σαββάτου. Που δεν ήταν ακριβώς το αμιγές κοινό της Επιδαύρου, αλλά ήταν απ’ όλα: περίεργοι, κοσμικοί, θεατρόφιλοι… Ισως γι’ αυτό και μερικοί δεν γνώριζαν ότι όσοι αργούν μπαίνουν μόνο από το πάνω διάζωμα.

Ναι, η «Φαίδρα» του Ρακίνα δεν είχε πειραματισμούς, δεν είχε ανατροπές σκηνοθετικές και ερμηνευτικές. Ηταν μια κλασική -ακαδημαϊκή είπαν πολλοί- παράσταση. Που έδωσε βάρος στη βρετανική θεατρική αντίληψη. Που μας σύστησε μερικούς εξαιρετικούς ηθοποιούς – όπως τον Τζον Σράπνελ (Θηραμένης), τη Ρουθ Νέγκα (Αρικία) και τη Μάργκαρετ Τίζακ (Οινόνη). Μας χάρισε τον εξαιρετικό λόγο του Τεντ Χιουζ (και την εξίσου επιτυχημένη απόδοσή του στα ελληνικά από τη Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη). Που μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε μια μεγάλη ηθοποιό, την Ελεν Μίρεν, και ας είχε στιγμές που δεν μας ικανοποίησε (κυρίως οι στιγμές του θρήνου).

Μια θεατρική παράδοση και οι εκφραστές της που δεν ήταν ό, τι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην Επίδαυρο, αλλά ερμήνευσαν με συνέπεια και επαγγελματισμό ένα κλασικό έργο. Γι’ αυτό και οι θεατές στο τέλος τους χειροκρότησαν γενναιόδωρα. Ακόμα και εκείνοι που δεν τους κέρδισε η εκδοχή της «Φαίδρας» από το Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας. Και η Ελεν Μίρεν, το Σάββατο το βράδυ, στο τρίτο ανκόρ, ευχαρίστησε με συγκίνηση και αρχοντιά το κοινό.

  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/07/2009
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: