Ο χαμένος Ευριπίδης στο φως. «ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

«Δεν υπάρχει στην παράσταση κάποιος επινοημένος συνδετικός δραματουργικός κρίκος. Απλώς είναι μια ομάδα, μία παρέα, ένας θίασος έντεκα ατόμων που σαν να μας λέει κομμάτια που έχει διαβάσει. Με τον πιο απλό  δυνατό τρόπο», λέει ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης για τον τρόπο  με τον οποίον έστησε την παράσταση «Ευριπίδου σπαράγματα»
«Δεν υπάρχει στην παράσταση κάποιος επινοημένος συνδετικός δραματουργικός κρίκος. Απλώς είναι μια ομάδα, μία παρέα, ένας θίασος έντεκα ατόμων που σαν να μας λέει κομμάτια που έχει διαβάσει. Με τον πιο απλό δυνατό τρόπο», λέει ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης για τον τρόπο με τον οποίον έστησε την παράσταση «Ευριπίδου σπαράγματα»
  • Ο Βασίλης Νικολαΐδης πηγαίνει για πρώτη φορά το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου που διευθύνει στη Μικρή Επίδαυρο με «Ευριπίδου σπαράγματα»
  • «Όταν, το 2004, έκανα στην Επίδαυρο με το Εθνικό τον “Ιππόλυτο” του Ευριπίδη είχα έρθει σε επαφή με τον φιλόλογο Γιάννη Λιγνάδη. Που μου είχε μιλήσει για τα άγνωστα και χαμένα έργα του Ευριπίδη και τα σπαράγματά τους που σώζονται. Είχαμε μάλιστα βάλει στην παράσταση δυο-τρία αποσπασματάκια από τον χαμένο “Ιππόλυτο καλυπτόμενο”. Τότε μου γεννήθηκε η ιδέα μιας παράστασης- σύνθεσης των Ευριπίδειων σπαραγμάτων. Είχα μιλήσει και με τον Νίκο Κούρκουλο αλλά το σχέδιο δεν προχώρησε, έμεινε στο συρτάρι. Τώρα που έχω αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου μίλησα με τον Γιώργο Λούκο για την ιδέα και η πρόταση έγινε αμέσως δεκτή από το Ελληνικό Φεστιβάλ που ανέλαβε τη συμπαραγωγή».
  • Και ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης φέρνει φέτος το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Επιδαύρου- στη Μικρή Επίδαυρο- με την παράσταση «Ευριπίδου σπαράγματα ή Απλά μαθήματα μιας άγνωστης μυθολογίας». Η μετάφραση είναι του Γιάννη Λιγνάδη, ενώ η Αγαθή Δημητρούκα επωμίστηκε τη δραματουργική επεξεργασία και τους στίχους. Την επιμέλεια του σκηνικού χώρου και τον σχεδιασμό των κοστουμιών έχει ο Γιάννης Μετζικώφ, η μουσική είναι του Πέτρου Ταμπούρη, οι χορογραφίες της Έρσης Πήττα και οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ. Παίζουν: Λουκία Πιστιόλα, Γιάννης Κρανάς, Άννα Κουτσαφτίκη, Θανάσης Κουρλαμπάς, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Μαρία Παρασύρη, Αναστασία Κατσιναβάκη, Παναγιώτης Λάρκου, Βαγγέλης Ψωμάς, Ζαχαρούλα Κληματσάκη, Βασιλική Κυπραίου. «Προσπαθήσαμε να μην υπάρχει τίποτα περιττό. Και καταλήξαμε σε μία παράσταση (σ.σ.: έδωσε την πρεμιέρα της το Σάββατο στο αρχαίο θέατρο Οινιάδων) με επτά ενότητες από τις οποίες οι δύο βασίζονται σε σκόρπια αποσπάσματα και οι άλλες πέντε σε συγκεκριμένα έργα επειδή σώζονται μέρη τους που επέτρεπαν μία δραματουργική συνέχεια.
  • Είναι οι “Κρήτες” από το οποίο σώζεται η απολογία της Πασιφάης στο δικαστήριο των Μυστών, μία αριστουργηματική σκηνή, ο “Φαέθων” από το οποίο σώζονται αποσπασματάκια αλλά από όλο το έργο, η “Ανδρομέδα” από το οποίο έχουν μείνει δύο σκηνές της αρχής και η “Υψιπύλη” από το οποίο σώζονται τα περισσότερα αποσπάσματα από όλα.
  • Στον “Τήλεφο” από σπαράγματα που σώζονται και από τον μύθο η Αγαθή Δημητρούκα δημιούργησε ένα μεγάλο “νούμερο” με πρόζα και τραγούδι». Κάτι ανάλογο, με σωζόμενα αποσπάσματα χαμένων τραγωδιών αλλά του Αισχύλου, είχε επιχειρήσει το 1979 πρώτος ο Σπύρος Ευαγγελάτος με το «Αμφι- Θέατρο».
  • Τα εγχειρήματα αυτά δεν περιορίζονται στο φιλολογικό ενδιαφέρον; Μπορούν να έχουν για το κοινό και ενδιαφέρον θεατρικό;
  • «Βεβαίως, απόλυτα. Εγώ προσωπικά έχω φτιάξει πέντε ατμόσφαιρες, πέντε κόσμους. Ημιτελείς έστω, σπαραγματικούς έστω, αλλά οι οποίοι σου αφήνουν την αίσθηση “γιατί να μην το έχουμε όλο το έργο;”. Σαν “μπουκίτσες”, είναι, όπως είπε η Κάτια Γέρου που είδε μία πρόβα, “από άγνωστους μυθικούς κόσμους”. Και κάθε ένα από τα πέντε βασικά μέρη δεν μοιάζει με το άλλο, είναι σε διαφορετικό κώδικα».

ΙΝFΟ: «Ευριπίδου σπαράγματα» την Παρασκευή και το Σάββατο, στις 21.00, στη Μικρή Επίδαυρο. Τη Δευτέρα στο Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου. Ακολουθεί περιοδεία.

  • «Τα ΔΗΠΕΘΕ είναι ανεπιθύμητα
  • «Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι τα ΔΗΠΕΘΕ για την Πολιτεία όχι απλώς βρίσκονται σε υποδεέστερη μοίρα αλλά θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι και ανεπιθύμητα», λέει ο Βασίλης Νικολαΐδης. «Αλλά η κατάσταση αυτή αρχίζει από τη νοοτροπία των ιθυνόντων των ίδιων των ΔΗΠΕΘΕ. Για τον χειμώνα- που τότε είναι ο ουσιαστικός προορισμός των ΔΗΠΕΘΕ, γιατί τότε είναι που ο κόσμος πρέπει κάτι να έχει να δει στον τόπο του – δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον. Και όλα τα λεφτά τα χρησιμοποιούν το καλοκαίρι, οπότε θα φωνάξουν σταρ και στάρλετ της τηλεόρασης να κάνουν παραστάσεις δεύτερης, κατά τη γνώμη μου, ποιότητας, και θα οργώσουν την αγορά μόνο και μόνο για να λένε πως υπάρχουν.
  • Έτσι άρχισε η παρακμή. Αν δεν επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος των ΔΗΠΕΘΕ, δεν έχει νόημα η ύπαρξή τους». Αντιστέκεται στη νοοτροπία αυτή. «Όσο αντέξω. Αλλά ξέρετε πως δεν μας δέχονται σε φεστιβάλ επειδή δεν έχουμε “ονόματα”; Και επειδή δεν είμαστε “εμπορικοί”; Ακόμα και σ΄ αυτό το Φεστιβάλ των Φιλίππων! Μία φεστιβαλική επιλογή που πάει Επίδαυρο δεν είναι επιθυμητή σε ένα φεστιβάλ αρχαίου δράματος; Και δεν μιλάει κανένας! Όχι δεν θέλω να δώσω όλα τα λεφτά σ΄ έναν σταρ! Θεατρική αποκέντρωση δεν είναι το τηλεοπτικό όνομα. Ας μη γελιόμαστε. Άλλο πράγμα είναι…».
  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: