Αρχαία Agora στην καρδιά του Βερολίνου

  • Το φετινό καλοκαίρι είναι για τον Μιχαήλ Μαρμαρινό μέρος μιας πολυάσχολης περιόδου, που την περνά μετακινούμενος, με διαφορετικές αφορμές, στον… ευρωπαϊκό χάρτη της πρωτοπορίας.

Μια συνεργασία με την Volksbuhne δεν είναι μικρό πράγμα. «Κάποια στιγμή δέχτηκα ένα τηλεφώνημά τους αρκετά επείγον. Είχαν δει τον "Στάλιν" στην Πολωνία και μου πρότειναν να συνεργαστούμε...» εξηγεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός

Μια συνεργασία με την Volksbuhne δεν είναι μικρό πράγμα. «Κάποια στιγμή δέχτηκα ένα τηλεφώνημά τους αρκετά επείγον. Είχαν δει τον «Στάλιν» στην Πολωνία και μου πρότειναν να συνεργαστούμε…» εξηγεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός

  • Στην Αθήνα θα επιστρέψει μόλις για ένα πενθήμερο διακοπών. Ενδιαμέσως θα ταξιδεύει μεταξύ Βερολίνου, Σπολέτο, Παρισίων και της πολωνικής πόλης Βρότσλαβ. Στο Βερολίνο βρίσκεται ήδη ετοιμάζοντας εδώ κι ένα μήνα, μετά από πρόσκληση της Volksbuhne, την περφόρμανς «Agora – ein Chor Stassimon – Polemik» (Αγορά – Ενα στάσιμο – Πολεμική), με τη μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού και τη δραματουργική συμβολή της Μυρτώς Περβολαράκη (πρεμιέρα στις 24 Ιουνίου). Η αρχαιοελληνική «Αγορά» είναι λέξη-κλειδί στην εξέλιξη μιας παράστασης συνεπούς με τη διαδικασία που έχει βάλει εδώ και χρόνια τον Ελληνα σκηνοθέτη στα βαθιά νερά ενός θεάτρου αφοσιωμένου στη διερεύνηση πολιτικών και κοινωνικών ενστίκτων. Εντάσσεται σ’ ένα αφιέρωμα στο αρχαίο δράμα που κάνει η Volksbuhne καλώντας σπουδαίους σκηνοθέτες να δώσουν την εκδοχή τους, ώστε να εντάξει τις παραστάσεις τους στο μόνιμο ρεπερτόριό της. Ανάμεσά τους οι Φρανκ Κάστορφ («Μήδεια» του Σενέκα), Ντιμίτερ Γκότσεφ («Προμηθέας» του Αισχύλου) και Βέρνερ Στρέτερ («Αντιγόνη» και «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή).
  • Αναλόγως σημαντικά είναι τα ονόματα όσων κλήθηκαν από το 10ο Διεθνές Συμπόσιο Σκηνοθετών, που διοργανώνει ο αμερικανικός θεατρικός οργανισμός La Mama στο Σπολέτο. Στις 5 Ιουλίου ο Μαρμαρινός θα μιλήσει για το Instant writing. Ή για το πώς «το παρόν μπορεί να συλλαμβάνεται ως γραφή και να γίνεται άμεση δραματουργία…». Παρισινή σφραγίδα θα ‘χει ο Νοέμβριος, αφού το «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη θα παρουσιαστεί στο Odeon. Συνεπώς ο Ελληνας σκηνοθέτης, προτού να σπεύσει στην Πολωνία για μία νέα παραγωγή (λεπτομέρειες προσεχώς), θα πρέπει να ‘χει ολοκληρώσει τη διαδικασία «στρατολόγησης» Γάλλων πολιτών για την πρωταγωνιστική «ουρά» στο έργο του Δημητριάδη.

Προηγείται η σημαντική του συμμετοχή στη Volksbuhne.

* Τι είναι η «Agora»: «Λόγω έλλειψης χρόνου δεν θέλησα να κάνω κάτι σχετικό με το αρχαίο δράμα. Σκέφτηκα να κάνω μια παράσταση-δοκίμιο για το τι είναι η «Αγορά», ποιες οι αρχές της κι από πού προέκυψε τελικά το αρχαίο δράμα. Η παράσταση είναι ένα είδος «ξενάγησης»…».

**Το σκηνικό: «Τα ίδια τα πέτρινα σκαλιά του θεάτρου. Στη νοητή ορχήστρα θα βάλουμε άμμο, αναζητώντας τα ίχνη της αρχαίας Αγοράς».

**Οι ρόλοι: «Μια ηθοποιός είναι η ξεναγός. Συμμετέχει και 22μελής χορός. Κάποιοι προέρχονται από το κλαμπ νέων ηθοποιών της Volksbuhne και οι υπόλοιποι από το προσωπικό του θεάτρου, από το οποίο ούτως ή άλλως έχει συγκροτηθεί η Χορωδία της Volksbuhne».

* Η δράση: «Οι Γερμανοί, χωρίς να το ξέρουν, έχουν στη γλώσσα τους πολλές ελληνικές λέξεις. Η «ξεναγός» χρησιμοποιεί κάποιες από αυτές. Οταν οι υπόλοιποι συνειδητοποιούν από πού προέρχονται οι λέξεις τους και τι σημαίνουν, δημιουργείται ένα μικρό χάος: εκεί εστιάζεται η θεατρικότητα του εγχειρήματος. Π.χ. όταν τους μιλάει για τη Στοά της Αγοράς, το κοινό προσπαθεί να βρει μια αντιστοιχία στο σημερινό Βερολίνο. Γίνεται μακελειό».

* Είναι πολιτικό θέατρο; «Εβαλα τα ερωτήματα κι ό,τι προέκυψε έχει μοιραία πολιτικό χαρακτήρα».

* Το υλικό προήλθε κι από συζητήσεις εκ βαθέων με τους ηθοποιούς; «Δεν είχα τον χρόνο. Χωρίς ωστόσο να το αντιληφθούν, τους «έκλεψα» πράγματα. Προσπάθησα να εκμεταλλευτώ την ορμή, την απορία και την κατάπληξή τους».

* Οι αντιδράσεις τους; «Διαπίστωσα ότι μόλις προσπαθούσα να φτάσω σε βάθος, οι περισσότεροι πανικοβάλλονταν…».

* Αν υποθέσουμε ότι στη νεότερη ιστορία τους η πιο κραυγαλέα εκδοχή της Αγοράς συνδέεται με τον ναζισμό, τότε το πρόβλημα… «ήταν ακριβώς αυτό. Την «ξεναγό» υποδύεται μια Κινέζα ηθοποιός που οι γονείς της είχαν μάλιστα σκοτωθεί στην Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο. Εκείνη μου επεσήμανε ότι οι Γερμανοί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σταμάτησαν εντελώς να τραγουδάνε όλοι μαζί – ενώ το συνήθιζαν. Το έκοψαν μαχαίρι σαν ρεφλέξ φόβου κι άρνησης. Εκτοτε η μόνη στιγμή που το τόλμησαν ήταν όταν πήραν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Είναι απίστευτο τι είδους συμπλέγματα έχουν αναπτύξει και πώς προσπαθούν να τα διασκεδάσουν…».

* Η εμπειρία από τη Volksbuhne; «Είναι ένας ισχυρός, ιστορικός θεατρικός οργανισμός. Αλλά, όπως συμβαίνει και με άλλους μεγάλους οργανισμούς όταν έχουν κάνει πάρα πολλά πράγματα, αναγκαστικά έρχεται μετά μια μικρή ή μεγάλη κάμψη…». *

  • Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: