Daily Archives: 28 Μαΐου, 2009

Κιμούλης και Πιατάς στον «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες, στις 28 Ιουνίου στο Ηρώδειο

  • Το αριστούργημα του Θερβάντες Δον Κιχώτης παρουσιάζει φέτος το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, σε διασκευή- σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη, με τον Γιώργο Κιμούλη στο ρόλο του Δον Κιχώτη και τον Δημήτρη Πιατά στο ρόλο του Σάντσο. Η πρεμιέρα θα δοθεί στην Κοζάνη το Σάββατο 20 Ιουνίου και στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της Ελλάδας και της Κύπρου. Η παράσταση είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο την Κυριακή 28 Ιουνίου. Τα κοστούμια είναι του Γιάννη Μετζικώφ, ενώ τη σύνθεση των τραγουδιών υπογράφει ο Θάνος Μικρούτσικος. Στο ρόλο της Δουλτσινέα η Κλειώ – Δανάη Οθωναίου. Παίζουν επίσης: Γιώργος Ζιόβας, Ισίδωρος Σταμούλης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σταυρούλα Σπυρίδωνος, Θοδωρής Προκοπίου, Βασίλης Πουλάκος, Μαρία Παπαγιαννάκη, Μιχάλης Σάκκουλης, Γιάννης Μυλωνάς.

Λίγα λόγια για το έργο

  • Έχοντας καταξιωθεί σαν ένα έργο βαθιά ουμανιστικό και συνάμα πολυδιάστατο, ο Δον Κιχώτης αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη της παγκόσμιας λογοτεχνίας που καταπιάνεται με το θέμα της αυταπάτης, είτε αυτή λέγεται προσωπική είτε συλλογική, αλλά και της αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Ένα έργο αλληγορικό, αντισυμβατικό, πολλαπλών προσεγγίσεων, που μας ταξιδεύει στη διάσταση του ανθρωπισμού, της αρετής, της γενναιότητας, της υπερβατικής λύτρωσης, των οραματισμών και των υψηλών φρονημάτων, αλλά και της αποτυχίας ως ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ενώ την ίδια στιγμή μας μαθαίνει πως η αποτυχία αποτελεί ένα ουσιώδες συστατικό, ένα χρήσιμο εργαλείο για την οικοδόμηση του μέλλοντος, τόσο του ατομικού όσο και γενικότερα αυτού που αποκαλούμε κόσμο και μας περιβάλλει.
  • Ένα έργο μεστό, μεγαλειώδες, που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, στη συγκίνηση και στο γέλιο, αποτυπώνοντας με τρόπο γλαφυρό την πραγματική εικόνα του ήρωα του: του παντοτινού ονειροπόλου Δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα! Ενός ανθρώπου, δηλαδή, που κινείται έξω από την κοινή λογική, που είναι έτοιμος να πάει εκεί όπου οι γενναίοι δεν τόλμησαν ποτέ, που δεν σταματάει να προσπαθεί ακόμη κι όταν η κόπωση έχει κατακλύσει την ψυχή του και το σώμα του.
  • Η διασκευή που θα παρουσιαστεί, στηρίζεται σε ένα αληθινό βίωμα του συγγραφέα: τη φυλάκισή του στο Αλγέρι. Ο Θερβάντες μαζί με τον Σάντσο και δέκα ακόμη συγκρατούμενους δραπετεύουν από τη φυλακή όπου είχαν αιχμαλωτιστεί από Βερβερίνους πειρατές. Βρίσκονται σε ένα εγκαταλειμμένο παραλιακό χωριό περιμένοντας κάποιο καράβι που θα τους πάει πίσω στην πατρίδα τους την Ισπανία. Τις ώρες της αναμονής, ο Θερβάντες και ο φίλος του Σάντσο, με τη βοήθεια των συγκρατουμένων τους, αφηγούνται την ιστορία του Δον Κιχώτη. Οι περιπλανήσεις του ιππότη και υπερασπιστή των καταφρονεμένων, ξετυλίγονται στη διάρκεια μιας νύχτας και επηρεάζουν βαθιά όλους όσους άκουσαν και συμμετείχαν. Όταν ξημερώνει και το καράβι δεν εμφανίζεται, η συντροφιά πρέπει να πάρει αποφάσεις. Ο Θερβάντες, ακολουθώντας τα χνάρια του Δον Κιχώτη, θα πάει εκεί όπου δεν πάει ο νους του ανθρώπου.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας…

  • Ένα Φεστιβάλ πεισματάρικο
  • Δίκτυο, Γ.Δ.Κ.Σ., ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 28 Μαΐου 2009

//

  • «Λίγα πράγματα για το οποία μπορώ να υπερηφανεύομαι ως πολίτης υπάρχουν στην Ελλάδα. Ένα από αυτά τα λίγα είναι ότι υπάρχει στη χώρα μου ένα τέτοιο φεστιβάλ όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας», έλεγε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ένθερμος υποστηρικτής του θεσμού, που και το Φεστιβάλ όμως τον στήριξε, στην παρουσίαση του προγράμματός του. Κοινός παρονομαστής όλων όσοι μίλησαν από τον υπουργό Πολιτισμού και τον δήμαρχο της Καλαμάτας έως τους εκπροσώπους του Βρετανικού Συμβουλίου και του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών που στηρίζουν το Φεστιβάλ- ήταν οι έπαινοι για την καλλιτεχνική διευθύντριά του, Βίκυ Μαραγκοπούλου. Όχι, δεν ήταν τα συμβατικά, τυπικά «καλά λόγια» που ακούγονται σε ανάλογες περιπτώσεις. Η Βίκυ Μαραγκοπούλου όλους αυτούς τους επαίνους, όλα αυτά τα καλά λόγια τα αξίζει.
  • Γιατί, κακά τα ψέματα, το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας η Βίκυ Μαραγκοπούλου είναι. Και βέβαια είναι η Πολιτεία και ο δήμος της πόλης που την στήριξαν και την στηρίζουν, και βέβαια είναι η Καλαμάτα που αγκάλιασε το Φεστιβάλ, και βέβαια είναι η εξαιρετική ομάδα γύρω από τη Βίκυ Μαραγκοπούλου που- το βλέπω, μπαμ κάνειυπερασπίζεται με αφοσίωση και αυτοθυσία την υπόθεση, ακόμα και όταν τα κονδύλια δεν φτάνουν έγκαιρα και οι άνθρωποι αυτοί μένουν απλήρωτοι-, όμως πάνω απ΄ όλα οι ικανότητες, το γούστο στις επιλογές της, η οργανωτικότητα, η αίσθηση της ευθύνης αλλά και η ευγένεια και η γλυκύτητα της Βίκυς Μαραγκοπούλου είναι που πρυτανεύουν. Και κυρίως η υπομονή και η επιμονή της τα δεκαπέντε αυτά χρόνια. Χαλκέντερη! «Μητέρα του Φεστιβάλ» την χαρακτήρισε ο δήμαρχος, «Μάνα κουράγιο» θα της ταίριαζε ίσως περισσότερο έπειτα από όσα τραβάει κάθε χρόνο. Όχι για να φτιάξει το πρόγραμμα το οποίο είναι πάντα σοφά καταστρωμένο, αλλά για να σιγουρέψει πως εκταμιεύονται τα κονδύλια… Όντως το Φεστιβάλ αυτό πέτυχε τόσο, γιατί- όπως η ίδια είπε- είναι πεισματάρικο. Με την καλή έννοια.

Βάργκας Λιόσα για τον χειμώνα

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη,ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
  • Το ξέρω, έχει τις μουσικές και τις συναυλίες του να νοιαστεί. Έχει και την καριέρα της συζύγου του, της Φωτεινής Δάρρα, να φροντίσει. Αλλά μήπως ο συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου πρέπει λίγο να ασχοληθεί και με το Τρίτο Πρόγραμμα της «δημόσιας» ΕΡΑ που διευθύνει; (Αλήθεια, ακούει καθόλου Τρίτο;). Διότι το Τρίτο, που εγώ συστηματικά ακούω, έχει κουτρουβαλήσει απ΄ τη σκάλα στα πολύ χαμηλά πια. Ειδικά εκεί, απ΄ το απογευματάκι, που αρχίζουν οι εκπομπές λόγου… Τόσο χαμηλά, που ΄χει πια συναντηθεί με το γεροντόφιλο και γεροντοκρατούμενο Τρίτο π.Χ.- προ Χατζιδάκι δηλαδή. Δηλαδή τις ακούς τις μασέλες… Οι τέσσερις, πέντε εξαιρέσεις που κάνουν μπαμ ανάμεσα στις εκπομπές επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και νομίζω πως αυτή δεν είναι μόνον η δική μου γνώμη…
  • Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, πάντα ανήσυχη και τολμηρή στις επιλογές της, θα κρατήσει τον επώνυμο ρόλο τον επόμενο χειμώνα στο έργο τού πολύ γνωστού στην Ελλάδα ως πεζογράφου αλλά εντελώς άγνωστου ως θεατρικού συγγραφέα, σπουδαίου Περουβιανού Μάριο Βάργκας Λιόσα «La Chunga» που θ΄ ανεβάσει η Ελένη Σκότη με την Ομάδα «Νάμα» στο θέατρο «Επί Κολωνώ».
  • Γραμμένο το 1986 απ΄ τον 73χρονο σήμερα, πολυγραφότατο συγγραφέα, τέταρτο απ΄ τα οκτώ θεατρικά του, το «La Chunga», που κινείται στα όρια του μαγικού ρεαλισμού, διαδραματίζεται σ΄ ένα καφενείο μιας παραγκούπολης της Λίμα το 1945- ατμόσφαιρα περιθωριακή. Ήρωες, η ιδιοκτήτρια La Chunga, μια προσωπικότητα αινιγματική, και τέσσερις τακτικοί πελάτες της που μπεκροπίνουν και παίζουν ζάρια. Ο ένας τους, ο Γιοσεφίνο, φέρνει μαζί του ένα ωραίο κορίτσι, την Μέτσε που γίνεται το αντικείμενο του πόθου όλων και που ο Γιοζεφίνο αποφασίζει, όταν χάνει ένα μεγάλο ποσό στα ζάρια, με τη συγκατάθεσή της, να την «εκποιήσει». Αλλά η Chunga θα πάρει μαζί της το κορίτσι που εξαφανίζεται. Στη δεύτερη πράξη οι άντρες προσπαθούν ο καθένας να δώσει τη δική του εκδοχή, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, για την τύχη της Μέτσε.
  • Το έργο θα παρουσιαστεί σε μετάφραση απ΄ τα ισπανικά Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και με σκηνικά και κοστούμια Γιώργου Χατζηνικολάου. Στη διανομή, Δημήτρης Λάλος (Γιοσεφίνο), Γιάννης Λεάκος, Στάθης Σταμουλακάτος, Δημήτρης Καπετανάκος ενώ γίνονται ακροάσεις για την ηθοποιό που θα παίξει την Μέτσε. Η πρεμιέρα υπολογίζεται γύρω στα Χριστούγεννα στην Κεντρική Σκηνή του «Επί Κολωνώ» αφού επαναληφθεί το «Ροτβάιλερ» του Γκιγιέρμο Έρας.
  • Ένας νέος Έλληνας συγγραφέας, ο Μανώλης Τσίπος, ένας νέος Έλληνας σκηνοθέτης, ο Ανέστης Αζάς, ένας πολύ καλός θίασος με επικεφαλής την εξαίρετη Μαρία Τσιμά και το Εθνικό πολύ καλά κλείνει τη φετινή σεζόν του και στην Α΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» την Κυριακή με το «Sabine Χ.». Πόσω μάλλον όταν το έργο προέκυψε ως Πρώτο Βραβείο απ΄ το Διαγωνισμό Συγγραφής Ελληνικού Έργου από νέους έως 35 χρόνων που το ίδιο το Εθνικό οργάνωσε σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς. Σας συνιστώ να δείτε την παράσταση.
  • Άλλη μόδα κι αυτή…: τα προγράμματα των παραστάσεων- μερικά, μάλιστα, πολύ προσεγμένα- στα οποία αραδιάζονται τα ονόματα των ηθοποιών που παίζουν- αλφαβητικά ή κατά σειρά «σπουδαιότητας»- αλλά αποφεύγεται πάσα… αναφορά στη διανομή- ποιος ηθοποιός παίζει ποιο ρόλο. Ώστε ο ενδιαφερόμενος θεατής να μην ξέρει ποιος είναι ο ηθοποιός που βλέπει.
  • Το ΄χα εντοπίσει για πρώτη φορά πρόπερσι στο πρόγραμμα της «Θείας από το Σικάγο» που ΄χε παιχτεί στο «Ήβη» και όλο και τακτικότερα το βλέπω τελευταία- από παραστάσεις «τρέντι» έως εναλλακτικές. Και καλά, σε κάποια έργα ιδιαίτερα, όπου ρόλοι διακριτοί δεν υπάρχουν. Ή σε κάποιες δουλειές ομαδικές, κολεκτιβίστικες, όπου όλοι τα παίζουν όλα- θυμάμαι το ΄κανε το «Ελεύθερο Θέατρο» απ΄ το ξεκίνημά του και για αρκετά χρόνια, τη δεκαετία του ΄70. Το βλέπω και σε έργα με σαφείς τούς ρόλους. Απορώ, οι ηθοποιοί δε διαμαρτύρονται; Ή είναι τόσο σίγουροι για την αναγνωρισιμότητά τους;
  • Πάντως, εμένα, αυτό μου θυμίζει εκείνες τις γιγαντοαφίσες νυχτερινών κέντρων με κάτι φάτσες τις οποίες- εγώ τουλάχιστον, που δεν πολυξέρω το χώρο- ποτέ δεν έχω ξαναδεί, χωρίς τα ονόματά τους. Τόσο πια διάσημοι, που είναι αυτονόητοι;
  • Με τις παραστάσεις να πέφτουν σαν το χαλάζι τη σεζόν που κλείνει, λογικά ήταν τα νταμπλ και τα… τριπλ. Κι αν το γκογκολικό «Ημερολόγιο ενός τρελού» παίχτηκε- σε διαφορετικές διασκευές για το θέατρο- και απ΄ τον Γιώργο Μεσσάλα στο «Αλκυονίς»- για ένατη χρονιά!!!- και απ΄ τον Δημήτρη Κωνσταντίνου για δεύτερη στο «Κέλυφος» αλλά και απ΄ τον Κώστα Αποστόλου στην Θεσσαλονίκη, στο «Σοφούλη», κι αν «Το μάθημα» του Ιονέσκο παρουσιάζεται ή παρουσιάστηκε επίσης σε τρεις Σκηνές- «Νέο Ελληνικό Θέατρο» απ΄ τον Γιώργο Αρμένη μαζί με τις «Καρέκλες» επίσης του Ιονέσκο, «Άλμα» απ΄ το θίασο «Μοντέρνοι Καιροί» σε σκηνοθεσία Κώστα Νταλιάνη και «Εξ Αρχής» σε σκηνοθεσία Σταύρου Καλού-, κι αν η «Τριλογία της Μήδειας» του Χάινερ Μίλερ ανέβηκε και απ΄ τον Δημήτρη Μπίτο και την Ομάδα «Ασίπκα» ως «Τρίπτυχο» στις τουαλέτες του «Βios» και απ΄ τον Νίκο Σακαλίδη στην Θεσσαλονίκη για την Ομάδα «Ακτίς Αελίου»- η παράσταση μόλις παίχτηκε και στην Αθήνα- το ιδιαίτερο είναι πως διπλοπαρουσιάστηκαν και τρία σύγχρονα ελληνικά έργα και μάλιστα ζώντων συγγραφέων:
  • «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου που παιζόταν ταυτόχρονα σε Αθήνα- στο «Χορν» όπου έσκισε και θα πάει για δεύτερη χρονιά- και σε Θεσσαλονίκη- απ΄ την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» που το ανέβασε πρώτη στο «Αμαλία» όπου παίχτηκε, διότι και εκεί έσκισε, και φέτος, για δεύτερη σεζόν. «Η πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη – και απ΄ την ομάδα «Fabrica» στο «Βαφείο» και απ΄ την ομάδα «Βραδινοί Επισκέπτες» στο «104». Και το «Ωχ, τα νεφρά μου» του Μπάμπη Τσικληρόπουλου απ΄ τις Δεύτερες Σκηνές των θεάτρων «Μπροντγουαίη» και «Μαίρη Αρώνη».

«Το Τέταρτο Κουδούνι» με βαθύτατο σεβασμό και ακόμα βαθύτερη εκτίμηση αποχαιρετάει τον Αλέξανδρο Αργυρίου που με τον τρόπο του φώτισε τον ελληνικό πολιτισμό και όλους μας.

«Μηχανή Αμλετ» από το «Deutsches Theater» του Βερολίνου

Ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, στο «Μηχανή Αμλετ»

© Freese/drama-berlin.de

  • Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, το Εθνικό Θέατρο, θα φιλοξενήσει στη σκηνή «Κοτοπούλη – Ρεξ», μόνο στις 5/6 (9μμ) την παράσταση του ιστορικού «Deutsches Theater» του Βερολίνου, με το έργο του Χάινερ Μίλερ «Μηχανή Αμλετ», σε σκηνοθεσία του βουλγαρικής καταγωγής Ντίμιτερ Γκότσεφ, με ερμηνευτή τον ίδιο. Η παράσταση του Ντ. Γκότσεφ, που το 2008 διακρίθηκε ως η «παράσταση της χρονιάς» στις γερμανόφωνες χώρες, έγινε δυνατόν να παιχτεί καθώς ο Ντ. Γκότσεφ βρίσκεται ήδη στην Αθήνα, προετοιμάζοντας την καλοκαιρινή παράσταση του Εθνικού Θεάτρου μας, με τους «Πέρσες» του Αισχύλου, σε μετάφραση Ελένης Βαροπούλου.
  • Το «Μηχανή Αμλετ», «καρπός» της μακρόχρονης ενασχόλησης του Χ. Μίλερ με τον σαιξπηρικό έργο, γράφτηκε το 1977, παράλληλα με τη μετάφραση του σαιξπηρικού «Αμλετ», για την παράσταση του Benno Besson στο «Deutsches Theater». Στο έργο του Μίλερ συμπεριλαμβάνονται χαρακτήρες και σκηνές – κλειδιά του σαιξπηρικού πρωτοτύπου, αλλά όχι διάλογοι. Κατά τη σκηνοθεσία του Γκότσεφ, ένας ηθοποιός που παριστάνει τον Αμλετ και την Οφηλία λειτουργεί σαν στοιχειωμένο φάντασμα ιστορικών προσώπων, από τα οποία αναδύονται διάφορες αντιθετικές συλλογικές ιστορικές εμπειρίες της Ευρώπης.

ΠΟΘΑ – ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΩΝ: Αποφασισμένοι για δυναμικές διεκδικήσεις

  • Την έντονη ανησυχία τους για τις εξελίξεις τα τελευταία χρόνια στα τρία κρατικά θέατρα και την απόφασή τους να διεκδικήσουν δυναμικά τα δικαιώματά τους, εκφράζουν με χτεσινή ανακοίνωσή τους η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος και σωματεία (Σύλλογος Εργαζομένων Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας, πάσης φύσεως Προσωπικού, Σωματείο Εργαζομένων Εθνικού Θεάτρου, Σύλλογος Χορευτών Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Σωματείο Χορωδών ΕΛΣ, Σωματείο Συντελεστών ΕΛΣ, Σωματείο Τεχνικού – Βοηθητικού και Λοιπού Προσωπικού ΕΛΣ).
  • Οπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, οι εξελίξεις «συνδέονται άμεσα με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των κρατικών θεάτρων» και αρχίζουν από τότε που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τα μετέτρεψε σε ΝΠΙΔ. «Από τότε μέχρι σήμερα τα οικονομικά των θεάτρων συρρικνώνονται με σταθερό ρυθμό. Κάθε μέρα γίνεται φανερό ότι η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθεί να δώσει τη χαριστική βολή στα συγκεκριμένα θέατρα, μην καλύπτοντας ούτε τις βασικές οικονομικές τους ανάγκες για μισθούς των εργαζομένων, παραδίδοντάς τα στα χέρια των χορηγών και ευεργετών. Αυτή η κατάσταση μετατρέπει σιγά σιγά τον πολιτισμό σε εμπορικό προϊόν και αφαιρεί από τον ελληνικό λαό τη δυνατότητα να χαρεί δωρεάν τέχνη υψηλού επιπέδου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εισιτήριο της ΕΛΣ στην «Αΐντα», όπου το φτηνότερο εισιτήριο στοίχιζε 48 ευρώ, ποσό απαγορευτικό για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Συγχρόνως, οι εργαζόμενοι υφίστανται συνεχή περικοπή δικαιωμάτων, όπως: μη καταβολή αναδρομικών της ΣΣΕ και του επιδόματος «πολιτιστικής επιμόρφωσης» σε όλους τους εργαζόμενους και επέκταση του καθεστώτος των συμβασιούχων».
  • Το ΥΠΠΟ, «αιφνιδιαστικά, χωρίς ενημέρωση των εργαζομένων», προτείνει νόμο περί κατάργησης του πενθημέρου για πολλές κατηγορίες εργαζομένων που το κατέκτησαν με αγώνες. Οι συνδικαλιστικοί φορείς τονίζουν ότι η ανοχή τους σε αυτή την πολιτική του ΥΠΠΟ «έφτασε στο τέλος της. Αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματα και στις τρεις κρατικές σκηνές, θα προχωρήσουμε σε ματαιώσεις καλοκαιρινών παραστάσεων σε Ηρώδειο και Επίδαυρο».
  • Η ΠΟΘΑ και τα σωματεία δηλώνουν αποφασισμένοι να διεκδικήσουν δυναμικά τα δικαιώματά τους: Αμεση καταβολή του επιδόματος πολιτιστικής επιμόρφωσης σε όλους τους εργαζόμενους, όπως προβλέπει ο Ν. 3746 (αρ. 77, παρ. 2). Αρση του άρθρου που επιβάλλει το εξαήμερο στα κρατικά θέατρα και θεσμοθέτηση του πενθημέρου σε όλες τις κατηγορίες εργαζομένων στα κρατικά θέατρα. Να σταματήσει το καθεστώς των συμβασιούχων και να προσληφθεί μόνιμο προσωπικό όπου υπάρχουν ανάγκες. Κατάρτιση εσωτερικών κανονισμών. Καταβολή των αναδρομικών της ΣΣΕ του 2008 – 2009 στους εργαζόμενους στο ΚΘΒΕ. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 28/5/2009]