Daily Archives: 26 Μαΐου, 2009

Το Φεστιβάλ Φιλίππων απλώνεται στην πόλη

Το Φεστιβάλ Φιλίππων απλώνεται στην πόλη
  • Με καινούργια πλέον ονομασία «Φιλίππων – Καβάλας» και νέο καλλιτεχνικό διευθυντή, τον κ. Θοδωρή Γκόνη, το Φεστιβάλ Φιλίππων, ύστερα από 52 χρόνια επιτυχημένης πορείας, γυρίζει σελίδα. Σημαντικά ονόματα της ελληνικής θεατρικής και μουσικής σκηνής θα κατακλύσουν από τις 4 Ιουλίου έως τις 2 Σεπτεμβρίου επτά χώρους της Καβάλας, ζωντανεύοντας και την τελευταία γωνιά της πόλης.
  • Ο Θοδωρής Γκόνης, καλλιτεχνικός διευθυντής και στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Φιλίππων – Καβάλας μόλις τον περασμένο μήνα. Αλλά πρόλαβε να καταρτίσει ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα, διάρκειας δύο μηνών, με 19 παραγωγές – θέατρο, μουσική, χορός και περφόρμανς. «Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε ένα φεστιβάλ πανελλήνιας εμβέλειας, που θα παράγει σπουδαίες παραστάσεις. Θα φιλοξενήσουμε επίσης σημαντικές παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, των ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας και Κοζάνης και του ελεύθερου θεάτρου».
  • Οι καινοτομίες του φετινού φεστιβάλ είναι «οι παραγωγές – παραγγελίες του και οι επτά νέοι χώροι της Καβάλας, που αναδεικνύουν την ομορφιά και την ιστορία της πόλης». Εκτός από το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, θα αξιοποιηθούν για πρώτη φορά καλλιτεχνικά ο λιμενοβραχίονας της Καβάλας, οι αποθήκες Οργανισμού Λιμένος – τελωνείο, το Χαλίλ Μπέη Τζαμί – Παλιά Μουσική, το Ιμαρέτ, το κάστρο και τα λασπόλουτρα Κρηνίδων. Σε σύνολο 19 παραστάσεων, οι εννέα είναι πρωτότυπες παραγωγές που εμπνεύστηκε ο κ. Γκόνης και «συνομιλούν» με το παρελθόν και το παρόν της πόλης.
  • Σπουδαίοι καλλιτέχνες οι οποίοι ξεκίνησαν από την Καβάλα, όπως οι Γιώργος Μοσχίδης, Λυδία Φωτοπούλου, Αργύρης Μπακιρτζής, Φιλαρέτη Κομνηνού, Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης, επιστρέφουν για να δημιουργήσουν στη γενέτειρά τους. «Το στοίχημά μας είναι να κερδίσουμε τον κόσμο. Το κοινό λειτουργεί αναδρομικά, αν του δώσεις κάτι καλό θα έρθει να σε δει». Ο Θοδωρής Γκόνης γνωρίζει καλά τη «συνταγή» για να κερδίσει την αποδοχή των θεατών, καθώς διοργάνωσε φέτος στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών το πρώτο χειμερινό φεστιβάλ στο ανακατασκευασμένο Δημοτικό Θέατρο Αστέρια, με μεγάλη επιτυχία. «Τρεις συναυλίες, τέσσερις χορευτικές παραστάσεις, επτά θεατρικές παραγωγές και 20.000 θεατές. Η επαρχία διψάει για καλλιτεχνική δημιουργία».
  • Το καλοκαίρι, το Δημοτικό Θέατρο Σερρών θα παρουσιάσει, σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο και το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής, τη «Βαβυλωνία» του Δημήτρη Βυζάντιου. «Μπορεί σήμερα να μη χρησιμοποιούμε διαλέκτους και ντοπιολαλιές, αλλά η συνεννόηση μεταξύ μας είναι αδύνατη όσο ποτέ, γεγονός που κάνει το έργο τραγικά επίκαιρο. Σαν να είμαστε “χαμένοι στη μετάφραση”, μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε». Η πρεμιέρα του έργου θα πραγματοποιηθεί στις 29 Ιουνίου στις Σέρρες
  • ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη, 26.05.09

Τα θεατρικά νιάτα ενός ποιητή

  • Ο Αργύρης Χιόνης εμπιστεύθηκε μια φάρσα και δύο παντομίμες που έγραψε στα 28 του χρόνια, στην Ολλανδία, στο χανιώτικο θέατρο «Κυδωνία» του Μ. Βιρβιδάκη

Οι ηθοποιοί Αντώνης Παλιεράκης, Γιάννης Βιολάκης, Salih Hatisaru, Μαρία Μπουλουγούρη, Λίλα Τρουλλινού, Θοδωρής Σεραφείδης και ο τσελίστας Arnold Smith στο φιλόξενο θέατρο «Κυδωνία» του Μιχάλη Βιρβιδάκη θα παίξουν έργα Αργύρη Χιόνη (μικρή φωτ.)

Οι ηθοποιοί Αντώνης Παλιεράκης, Γιάννης Βιολάκης, Salih Hatisaru, Μαρία Μπουλουγούρη, Λίλα Τρουλλινού, Θοδωρής Σεραφείδης και ο τσελίστας Arnold Smith στο φιλόξενο θέατρο «Κυδωνία» του Μιχάλη Βιρβιδάκη θα παίξουν έργα Αργύρη Χιόνη (μικρή φωτ.)

Ο 66χρονος ποιητής και πεζογράφος Αργύρης Χιόνης «ξέθαψε» από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 τρία θεατρικά του έργα. Τη φάρσα σε τέσσερις εικόνες «Μήνυμα» και τις δύο παντομίμες «Ο ρήτορας ή ο κανιβαλισμός» και «Αυτός εντός και εκτός τού κουστουμιού του». Η πρώτη θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη. Οι δεύτερες υπό τον γενικό τίτλο «Βροχή δωματίου» θα συνυπάρξουν με 32 ποιήματά του από τον συγκεντρωτικό τόμο «Η φωνή της σιωπής» (1966-2000) σε σκηνοθεσία Δέσποινας Πολλαναγνωστάκη. Οι δύο παραστάσεις θα παίζονται εναλλάξ στο θέατρο «Κυδωνία» των Χανίων Κρήτης (Υψηλαντών 12) από τις 30 Μαΐου ώς τις 14 Ιουνίου. Τα έργα θα εκδοθούν από την «Κίχλη» σ’ έναν τόμο με τον τίτλο «Το μήνυμα και άλλες φάρσες».

Ο ποιητής βρέθηκε σε ηλικία 28 χρόνων στην Ολλανδία για να σπουδάσει ιταλική φιλολογία. Ομως, στα 1971, χρονιά που προκηρύχθηκε διαγωνισμός μονόπρακτου για τις Κάτω Χώρες (Ολλανδία και Φλάνδρα) από τον θεατρικό οργανισμό «Sater» και το περιοδικό «Soma», τα ολλανδικά του δεν ήταν επαρκή. «Προσέφυγα στη λύση της παντομίμας, για την οποία απαιτούνταν μόνο σκηνικές παρουσίες», θυμάται. Εντούτοις, πήρε το βραβείο και κατά την ημέρα της απονομής τα έργα του παραστάθηκαν από τον ολλανδικό θίασο.

Στον «Ρήτορα», τον οποίο ο Αργύρης Χιόνης χαρακτηρίζει πολιτικό κείμενο, εμφανίζεται «ένας βουβός, αειφάγος και αδηφάγος πολιτικάντης, που γοητεύει το πλήθος». Οι δύο ατάκες που ακούγονται, στην αρχή και στο τέλος, παραπέμπουν στα συμφραζόμενα της δικτατορίας: «Λαέ της Νεφελοσκοτίας!» και «Απόψε εκτελέσαμε εσείς κι εγώ το καθήκον μας προς την πατρίδα!»

Στο «Αυτός εντός και εκτός τού κουστουμιού του» «παρακολουθούμε τον βίο και την πολιτεία ενός ανδρείκελου, που παριστάνει τον άνθρωπο», όπως λέει ο Αργύρης Χιόνης. Επί σκηνής παριστάνεται ως δύο πρόσωπα έντονα μακιγιαρισμένα, τα οποία παραπέμπουν σε νεκρικές μάσκες. Οι πράξεις τους καθοδηγούνται από τους ήχους ενός βιολοντσέλου, που ερμηνεύει ένα ρέκβιεμ. «Μέσω των ανδρεικέλων παρουσιάζω τους αδηφάγους και σαρκοφάγους πολιτικούς, οι οποίοι στην ουσία δεν λένε τίποτα και γοητεύουν το κουφό κοινό τους. Τους χαρακτηρίζει η αποκτήνωση, η δίψα για το χρήμα, η χυδαιότητα στη σεξουαλική πράξη», εξηγεί ο συγγραφέας.

Το τρίτο έργο, η φάρσα «Το μήνυμα», γράφτηκε στα ελληνικά, δύο χρόνια αργότερα, πάλι στο Αμστερνταμ. Αφορμή «στάθηκε μια ιστορία του Φράνκο Σακέτι, ελάσσονος συγγραφέα της πρώιμης ιταλικής αναγέννησης, στην οποία διέκρινα, εν σπέρματι, στοιχεία του σύγχρονου θεάτρου του παραλόγου και, πιο συγκεκριμένα, θεματική συγγένεια με το έργο του Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό»», εξηγεί ο Αργύρης Χιόνης. Εξού και «μπεκετικό» το θέμα της. «Δύο ανθρωπάκια, που δεν ξέρουν από πού έρχονται, ποιοι είναι και πού πάνε, μεταφέρουν ένα σπουδαίο, αλλά λησμονημένο μήνυμα σ’ έναν άγνωστο κύριο. Διανύουν, ακίνητοι και αμνήμονες, μια τεράστια απόσταση που αρχίζει και τελειώνει μέσα τους», περιγράφει ο συγγραφέας την τρίτη και τελευταία του εμπλοκή με τη θεατρική πράξη. «Εκτοτε δεν ξανάγραψα θέατρο. Παρέμεινα ωστόσο θεατής του και φανατικός αναγνώστης του».

Εχει μέχρι σήμερα εκδώσει ένδεκα ποιητικές συλλογές και πέντε συλλογές αφηγημάτων, ενώ έχει μεταφράσει ξένη λογοτεχνία από αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά και ολλανδικά (Πας, Εντσον, Οστεν, Γιάρος, Μισό, Πάρα κ.ά.).

Τη χανιώτικη παράσταση στηρίζουν μουσικά ο Δημήτρης Ιατρόπουλος και φωτιστικά η Μαρία Μπαλαντίνου. Παίζουν οι ηθοποιοί Αντώνης Παλιεράκης, Γιάννης Βιολάκης, Salih Hatisaru, Μαρία Μπουλουγούρη, Λίλα Τρουλλινού, Θοδωρής Σεραφείδης και ο τσελίστας Arnold Smith. *

  • Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 26/5/2009

Περί της γραφής θεατρικών έργων

  • Της Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου, Η Καθημερινή, 26/5/2009
  • Ζωή Σαμαρά: «Το βλέμμα του συγγραφέα – Πώς να γράφεις (ή πώς να μη γράφεις) θεατρικά έργα». Εκδόσεις University Studio Press, 2009, Θεσσαλονίκη.

  • ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΑ. Από τις εκδόσεις University Studio Press της Θεσσαλονίκης κυκλοφόρησε το βιβλίο «Το βλέμμα του συγγραφέα – Πώς να γράφεις (ή πώς να μη γράφεις) θεατρικά έργα» της καθηγήτριας θεωρίας της λογοτεχνίας και του θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Ζωής Σαμαρά. Πρόκειται για ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο, κομψό και εύχρηστο, ένα εμπνευσμένο κείμενο που μαρτυρεί την ώριμη ώρα της συγγραφέως αλλά και τη μεγάλη παιδεία της, τη σοφία που απεκόμισε στο μάκρος της διαδρομής της. Είναι τόσο ποιητικό και διορατικό, τόσο λυρικό και συνάμα ανατρεπτικό, που, καθώς το διάβαζα, μου θύμισε το αριστούργημα του Ρίλκε «Γράμμα σ’ έναν άγνωστο ποιητή». Μ’ έναν παρόμοιο λόγο γεμάτο σοφία και γνώση η Ζωή Σαμαρά καθοδηγεί τον νέο να μυηθεί στα μυστικά της θεατρικής τέχνης, να γνωρίσει την ομορφιά του θεατρικού λόγου, να την αποδομήσει, να βρει τα επιμέρους «υλικά» που συνθέτουν ένα θεατρικό έργο, για να μπορέσει να αναμετρηθεί μαζί τους και να δει καθαρά το ταλέντο του ή τις ικανότητές του. Διευκρινίζει ότι ο δραματουργός είναι περισσότερο τεχνίτης παρά λογοτέχνης και ότι «η συγγραφή δεν διδάσκεται». Η ίδια σημειώνει: «Το βιβλίο αυτό γράφεται με αφορμή το μεταπτυχιακό μάθημά μου “Θεατρική γραφή: θεωρία και πράξη”, το οποίο δεν είναι κατ’ ουδένα τρόπο οδηγός για τη συγγραφή θεατρικού έργου, αλλά σε πρώτο στάδιο προβληματισμός πάνω στη γραφή γενικά, πάνω στη γραφή ενός κλασικού θεατρικού έργου στη συνέχεια, και τέλος, σαν φυσικό επακόλουθο, άσκηση για γραφή». Και συνεχίζει: «Οι φοιτητές μαθαίνουν τους κανόνες για να ξέρουν τι ακριβώς θα μπορούν να υπονομεύσουν».
  • Η Σαμαρά είναι γνωστή τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό από τις σημαντικές μελέτες της σχετικά με τη θεωρία του θεάτρου και της λογοτεχνίας. Παράλληλα όμως είναι και μια καταξιωμένη δοκιμιογράφος και ποιήτρια.
  • Στο παρόν βιβλίο, με τη βαθιά γνώση της θεατρικής παιδείας που τη διακρίνει, αποβλέπει περισσότερο στην ανατροπή της ιδέας να γίνει κανείς θεατρικός συγγραφέας και όχι στην εύκολη αποδοχή. Με μια διαλεκτική επιχειρημάτων που ξεκινούν από την αρχαία τραγωδία, περνούν από το κλασικό θέατρο, από τον Μπέκετ μετά, τον Πίντερ, τον Ιονέσκο, τον Πιραντέλο, τον Μπρεχτ, τον Ανούιγ, τον Μίλερ, τον Ζενέ, τον Ιψεν, τον Καζαντζάκη, τον Καμπανέλη, και άπειρους άλλους, και με παράλληλη σταχυολόγηση των απόψεων μεγάλων θεατρολόγων και θεατρικών συγγραφέων, δημιουργεί επαγωγικά μια απαστράπτουσα όσο και ελκυστική δυνατότητα συγγραφής θεατρικού έργου, για να την αμφισβητήσει ευθύς μετά, να τη θέσει έναντι της ύπαρξης ενός προσωπικού ταλέντου και μιας άκρως προσωπικής ποιητικής θεατρικότητας, μόνης ικανής να γεννήσει τον θεατρικό λόγο.
  • Παρ’ όλα αυτά, το ποιητικό αλλά και γνωστικό όφελος, που αποκομίζει κανείς από το μικρό αυτό σε όγκο βιβλίο, είναι τεράστιο. Και για κείνον που θα διαπιστώσει ότι έχει ταλέντο και μπορεί να καταδυθεί στη μαγεία της θεατρικής γραφής, αλλά και για κείνον που μπορεί να διαπιστώσει ότι δεν έχει ταλέντο θεατρικού συγγραφέα, έχει όμως κατακτήσει, διαβάζοντάς το, τη μαγεία της θεατρικότητας που περιρρέει την καθημερινή μας ζωή – όσο αρνητικά και αν είναι τα επιμέρους «στοιχεία» που την απαρτίζουν.
  • «Γράφω θεατρικό έργο με ζωντανούς χαρακτήρες, σημαίνει: επιτρέπω στα πρόσωπα να με ψυχαναλύουν εκείνα, να με βλέπουν εκείνα, να με αναγνωρίζουν εκείνα. Είμαι θεατρικός συγγραφέας γιατί τα πρόσωπα μου επιτρέπουν να κινούμαι πάνω στη σκηνή της δικής τους φαντασίας», γράφει η Ζωή Σαμαρά.

Βραβείο Ίψεν 2009 στην Γαλλίδα σκηνοθέτιδα Αριάν Μνουσκίν

  • Ariane Mnouchkine, ou l’aventure théâtraleΣτο έργο της έχει ασχοληθεί με ιστορίες των μεγάλων κρίσεων του πολιτισμού, με μάχες που έγιναν πριν από πολύ καιρό και με τις διώξεις και την απελπισία των προσφύγων στην εποχή μας.
  • Η Γαλλίδα σκηνοθέτις Αριάν Μνουσκίν, ιδρύτρια του Θεάτρου του Ήλιου στο Παρίσι, κέρδισε σήμερα το Διεθνές Βραβείο Ίψεν 2009. Το βραβείο συνοδεύεται από έπαθλο 2,5 εκατομμυρίων κορωνών (285.000 ευρώ). Η επιτροπή του βραβείου, επικεφαλής της οποίας είναι η Νορβηγίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης Λιβ Ούλμαν, αναφέρει στη δήλωσή της πως οι παραγωγές της Μνουσκίν δίνουν στο κοινό το αίσθημα «ότι συμμετείχε σε μια γοητευτική αφήγηση. Μια αφήγηση με διαστάσεις πληθωρικές, υπερφυσικές, που όμως ταυτόχρονα αποκαλύπτει τη ζωή». Στο έργο της έχει ασχοληθεί με ιστορίες των μεγάλων κρίσεων του πολιτισμού, με μάχες που έγιναν πριν από πολύ καιρό και με τις διώξεις και την απελπισία των προσφύγων στην εποχή μας, προστίθεται στη δήλωση της επιτροπής. Η Μνουσκίν, οι παραγωγές της οποίας ξεκινούν από τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς και φθάνουν ως τον Σαίξπηρ, τον Μολιέρο και τον Άρνολντ Ουέσκερ, ίδρυσε το Θέατρο του Ήλιου το 1964. Η απονομή του βραβείου στην 70χρονη σκηνοθέτιδα θα πραγματοποιηθεί στις 10 Σεπτεμβρίου στο Όσλο. Ο Βρετανός σκηνοθέτης Πίτερ Μπρουκ είχε κερδίσει πέρυσι το βραβείο αυτό, το οποίο θεσπίστηκε από τη νορβηγική κυβέρνηση στη μνήμη του Νορβηγού θεατρικού συγγραφέα Ερρίκου Ίψεν (1828-1906).

Αρχαιολογία της Θεατρικής Εμπειρίας. Δέκατη Θερινή Ακαδημία Θέατρου: Αιτήσεις συμμετοχής

  • Θεσσαλονίκη, 21 Ιουνίου – 3 Ιουλίου 2009
  • Στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί φέτος από τις 21 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου 2009 η Θερινή Ακαδημία Θεάτρου που κάθε χρόνο οργανώνει το Εθνικό Θέατρο σε διάφορους τόπους της Ελλάδας και χώρους ειδικά επιλεγμένους με βάση το περιεχόμενο και τις ιδιαίτερες θεματικές της Ακαδημίας. Το μετεκπαιδευτικό και καλλιτεχνικό αυτό πρόγραμμα που απευθύνεται κυρίως στους ηθοποιούς της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου είναι φέτος το δέκατο σε μια σειρά που από το 2000 διευθύνει καλλιτεχνικά η θεατρολόγος Ελένη Βαροπούλου.
  • Η «Αρχαιολογία της θεατρικής εμπειρίας» είναι το βασικό θέμα του 2009 και αναφέρεται σε μια έννοια-κλειδί για τη σύγχρονη φιλοσοφία, τις τέχνες, τις περφόρμανς. Όχι μονάχα για τη σκέψη του Μισέλ Φουκό, του Φρόιντ ή του Χάινερ Μίλερ με τις χαρακτηριστικές προσεγγίσεις τους στη γνώση, το ασυνείδητο, την Ιστορία αλλά και για καλλιτέχνες της σκηνής, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συνθέτες, χορευτές, ζωγράφους συνιστά η αρχαιολογία ένα πολιτιστικό πεδίο και μια γόνιμη μεταφορά. Όπως ο αρχαιολόγος με τις εργασίες του, στις οποίες περιλαμβάνεται και η ανασκαφή, στέκεται απέναντι στα υλικά του παρελθόντος και τα ερείπια επιχειρώντας να αποκαταστήσει, να κατανοήσει, να ερμηνεύσει τα ίχνη ή τα υπολείμματα αρχαίων πολιτισμών έτσι και ο σύγχρονος καλλιτέχνης με αναδιφήσεις και ανιχνεύσεις επαναδραστηριοποιεί μνήμες, βιώματα και ντοκουμέντα και επανατοποθετεί στοιχεία του παρελθόντος σε ένα καινούργιο περίγυρο.
  • Σε τέσσερα κύρια εργαστήρια αντιμετωπίζεται η αρχαιολογία της θεατρικής εμπειρίας. Ο πολυβραβευμένος Λετονός ηθοποιός Γκούνταρς Άμπολινς, γνωστός για τις ερμηνείες του σε σημαντικές παραστάσεις του Άλβις Χερμάνις και για τις εμφανίσεις του σε μεγάλα θέατρα της Ευρώπης, θα διευθύνει εργαστήριο με τίτλο «Τι δεν χρειάζεται να ξέρει ο σκηνοθέτης». Στο εργαστήριο θα δοκιμαστούν τρόποι δημιουργίας μιας ατμόσφαιρας που βασίζεται στην ακρίβεια και στη λεπτομέρεια και θα προβληθεί η ερμηνεία του ηθοποιού σαν σκηνική εμπειρία που την καθορίζει η αρχαιολογία των σκηνικών αντικειμένων και του βιώματος.
  • Ο σκηνοθέτης, περφόρμερ και συγγραφέας Ούβε Μένγκελ με δράση στη Νέα Υόρκη και στον γερμανόφωνο χώρο θα διευθύνει εργαστήριο με θέμα την αυθεντικότητα. Θα εξερευνηθεί ο ευρύς κόσμος του βίαιου θανάτου, και μάλιστα του φόνου, με υλικά που θα αντληθούν από την εμπειρία, τη φαντασία, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, τα άλλα μίντια αλλά όχι την προσωπική ζωή των συμμετεχόντων. Για τους συμμετέχοντες που υποκαθιστούν τον ερευνητή ή τον ντετέκτιβ τα ίχνη, τα αντικείμενα, οι υποθέσεις και οι νοητικές κατασκευές ασκούν ιδιαίτερη γοητεία. Η εργασία του Μένγκελ συνδέεται με παραστάσεις διαδραστικές όπου όχι μόνο οι ηθοποιοί αλλά και οι θεατές είναι ενεργοί συμμέτοχοι σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο θεατρικό γεγονός.
  • Ο Χούμπερτ Μάχνικ, συνθέτης, κιθαριστής, μέλος του Ensemble Modern και στενός συνεργάτης του Χάινερ Γκέμπελς και του Ουίλιαμ Φόρσαίτ θα διευθύνει εργαστήριο με θέμα «Ερείπια / Φαντάσματα / Θραύσματα». Το εργαστήριο, μεταξύ μουσικού θεάτρου και εγκατάστασης, θα προσεγγίσει από την πλευρά της καλλιτεχνικής πρακτικής τις ιδέες της εξόρυξης, της ανίχνευσης, της ανασκαφής, της ανέλκυσης. Σε αυτό θα χρησιμοποιηθούν κείμενα των συγγραφέων Πόε, Γκαίτε, Ζέμπαλντ.
  • Εργαστήριο χορευτικής έκφρασης θα διευθύνουν διαδοχικά η Γιαπωνέζα χορογράφος και χορεύτρια Χάιντι Ντούρνινγκ και η Ελληνίδα χορεύτρια Μαριάννα Καβαλλιεράτου. Η πρώτη δουλεύοντας με κομμάτια από παραδοσιακούς ιαπωνικούς χορούς θα θέσει το ζήτημα της πολυπλοκότητας της καλλιτεχνικής μνήμης όσον αφορά στις μεγάλες θεατρικές παραδόσεις. Η Μαριάννα Καβαλλιεράτου, που από το 1992 μέχρι σήμερα συνεργάζεται στα θερινά σεμινάρια του Ρόμπερτ Ουίλσον στο Watermill και έχει χορέψει σε σπουδαίες παραστάσεις του Αμερικανού δημιουργού τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, θα δουλέψει με θέμα «Γύρω από το τραπέζι. Stillness – Reenactment – Movement». Γύρω από το τραπέζι είναι η κατάσταση των ηθοποιών από τον Στανισλάφσκι και ύστερα καθώς διαβάζουν το κείμενο και γύρω από το τραπέζι διαδραματίζεται η συνάντηση του Άδη, της Περσεφόνης, του Σκύλου, της Δήμητρας και του Παιδιού στην «Περσεφόνη» του Ρόμπερτ Ουίλσον.
  • Η φετινή Ακαδημία Θεάτρου ως ιδιαίτερη καλλιτεχνική κοινότητα θα πραγματοποιήσει ανοιχτά για το κοινό τραπέζια εργασίας στις 22 Ιουνίου με τη μορφή της Performance-Lecture. Καλλιτέχνες που είχαν πάρει μέρος σε παλαιότερες Ακαδημίες επιστρέφοντας ρίχνουν ένα σημερινό βλέμμα και πραγματοποιούν μια προσωπική αναδρομή ή σχολιάζουν παλαιότερες εμπειρίες των Ακαδημιών στην προοπτική μιας αρχαιολογίας. Μεταξύ άλλων στα τραπέζια εργασίας η περφόρμερ Έλενα Βάλντμαν, ο συγγραφέας Ανδρέας Στάικος, ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης, η σκηνοθέτρια Εύα Λέβινσον, η εικαστικός Βουβούλα Σκούρα.
  • Η Ακαδημία συνεργάζεται με φορείς από τη Θεσσαλονίκη. Την πρώτη θέση ανάμεσά τους κατέχει  το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που διευθύνει ο Ντένης Ζαχαρόπουλος και με το οποίο η Θερινή Ακαδημία έχει συνεργαστεί και στο παρελθόν (2007).
  • Αιτήσεις από 25 Μαΐου έως και 5 Ιουνίου. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε το τμήμα ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ του website του Εθνικού Θεάτρου, www.n-t.gr, και να κατεβάσετε την αίτηση εγγραφής ή να απευθυνθείτε στο interdept@n-t.gr.

«Μηχανή Άμλετ» από το Deutsches Theater στις 5 Ιουνίου

  • «Μηχανή Άμλετ» (Hamletmachine) του Χάινερ Μίλερ από  το Deutsches Theater στο Εθνικό Θέατρο για μία μοναδική παράσταση στις 5 Ιουνίου
  • Στα πλαίσια της γενικότερης συνεργασίας με το Deutches Theater του Βερολίνου, το περίφημο γερμανικό θέατρο (Θέατρο της Χρονιάς στις γερμανόφωνες χώρες το 2008) θα φιλοξενηθεί  από το Εθνικό Θέατρο σε μία και μοναδική παράσταση του έργου του Χάινερ Μίλερ «Μηχανή Άμλετ» σε σκηνοθεσία Dimiter Gotscheff, που θα δοθεί στη Σκηνή Κοτοπούλη με την σύμπραξη του Ελληνικού Φεστιβάλ.
  • Ο Dimiter Gotscheff μετά το «Germania.Stücke» και τους «Πέρσες», έρχεται αντιμέτωπος, ακόμα μια φορά με ένα κείμενο του Χάινερ Μίλερ, ανεβαίνοντας ο ίδιος στη σκηνή, σε μια παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στις 8 Δεκεμβρίου 2007 στο Deutsches Theater, στις 5 Ιουνίου στη Σκηνή Κοτοπούλη.
  • Το έργο του Χάινερ Μίλερ «Hamletmachine» εκκινεί από τον μακρόχρονο διάλογο του συγγραφέα με έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Ο Χάινερ Μίλερ έγραψε αυτό το ανοίκειο και μυστηριώδες κείμενο το 1977 παράλληλα με την μετάφραση του Άμλετ για την παραγωγή του Benno Besson στο Deutsches Theater. Συμπεριέλαβε χαρακτήρες και σκηνές – κλειδιά από το έργο του Σαίξπηρ χωρίς όμως να αντιγράφει τη δράση και τους διαλόγους. Ο Άμλετ ή μάλλον ένας ηθοποιός που παίζει τον Άμλετ και την Οφηλία στην μεταφορά του Dimiter Gotscheff για το Deutsches Theater εμφανίζεται ως στοιχειωμένο φάντασμα ιστορικών προσώπων. Σε ένα εφιαλτικό σενάριο, συγκρούονται διαφορετικές και αντιθετικές συλλογικές εμπειρίες και αναδύονται πολλοί συσχετισμοί με την Ευρωπαϊκή ιστορία.

Η ταυτότητα της παράστασης

  • Σκηνοθεσία: Dimiter Gotscheff. Σκηνικά – κοστούμια: Mark Lammert. Δραματολόγος: Bettina Schültke. Φωτισμοί: Henning Streck. Μακιγιάζ: Andreas Müller. Βοηθός σκηνογράφου: Ulrich Belaschk. Βοηθός ενδυματολόγου: Nehle Balkhausen. Βοηθός σκηνοθέτη: Jakob Fedler. Παίζουν: Dimiter Gotscheff, Alexander Khuon, Valery Tscheplanowa
  • Διάρκεια: 1 ώρα

Το πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου για τη θεατρική περίοδο 2009-2010

  • «Η θεατρική περίοδος 2009-2010 βρίσκει το Εθνικό Θέατρο ανανεωμένο και έτοιμο να ανταποκριθεί σε μια από τις πιο απαιτητικές στιγμές στη μακροχρόνια πορεία του», είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Χουβαρδάς, στη σημερινή παρουσίαση του προγράμματος του Εθνικού για την περίοδο 2009-2010. Σύμφωνα με τον κ. Χουβαρδά, το Εθνικό Θέατρο προετοιμάζεται για το άνοιγμα της Κεντρικής Σκηνής του ιστορικού κτιρίου Τσίλερ, η οποία, μαζί με τη Νέα Σκηνή -«Νίκος Κούρκουλος», που λειτούργησε ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο, θα αποτελέσουν την «αιχμή του δόρατος» του καλλιτεχνικού προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου για την περίοδο 2009-2010.
  • Η Κεντρική Σκηνή ανοίγει τον επόμενο Οκτώβριο για να υποδεχτεί σημαντικές παραστάσεις και καλλιτέχνες με πρώτο τον Δημήτρη Παπαϊωάνου, ο οποίος συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Εθνικό Θέατρο, σε μια παράσταση εμπνευσμένη από την ίδια την Σκηνή και τις καινούργιες δυνατότητές της. Οι δυνατότητες της Κεντρικής Σκηνής ανοίγουν δρόμο για την καθιέρωση στη συνέχεια του εναλλασσόμενου ρεπερτορίου, προσφέροντας πολλαπλές, ταυτόχρονες δυνατότητες και ευκαιρίες σε κοινό και καλλιτέχνες. Το ρεπερτόριο και οι συντελεστές όλων των σκηνών παραμένουν και φέτος υψηλών προδιαγραφών και απευθύνονται σε όλο το φάσμα του κοινού, με κλασικά αριστουργήματα, άπαιχτα ή όχι, καθώς και σύγχρονα άπαιχτα ελληνικά και ξένα έργα.
  • Επίσης, φέτος θα λειτουργήσουν και οι έξι σκηνές: Κεντρική και Νέα Σκηνή-«Νίκος Κούρκουλος» στο κτίριο Τσίλερ, Σκηνή Κοτοπούλη και Παιδική Σκηνή-Σκηνή Κατίνα Παξινού στο θέατρο Rex, καθώς και οι δύο σκηνές στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας. Συνεχίζοντας το άνοιγμα προς τους καλλιτέχνες του εξωτερικού το Εθνικό Θέατρο προσκαλεί ξένους σκηνοθέτες, τον Γάλλο Λοράν Σετουάν, τον Λιθουανό Τσέζαρις Γκραουζίνις, τον Νορβηγό Έιρικ Στούμπε και τους συνεργάτες τους, να συνεργαστούν για πρώτη φορά με το Εθνικό, ενισχύοντας την προσπάθεια του Θεάτρου να εδραιωθεί στον ευρωπαϊκό χάρτη. Οργανώνει επίσης μια νέα συνεργασία με τη βρετανική ομάδα «Imitating the dog» και τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου σε μια διεθνή συμπαραγωγή με την υποστήριξη του Βρετανικού Συμβουλίου.
  • Στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας εγκαινιάζεται από φέτος ένας ιδιόμορφος θεατρικός ξενώνας. Ένα «Group Hostel», όπως ονομάζεται αυτό το σχέδιο, ένας χώρος έκφρασης, ανοιχτός σε πειραματισμούς και νέες ιδέες, στον οποίο πέντε θεατρικές ομάδες που ξεχώρισαν με τη δουλειά τους τα τελευταία χρόνια, έχοντας στις «αποσκευές» τους σημαντικά κείμενα του θεάτρου και της λογοτεχνίας δημιουργούν πέντε διαφορετικές παραστάσεις. Το Εθνικό Θέατρο, θα συνεχίσει τις πετυχημένες «εκδρομές» του στην Παιδική Σκηνή με τα παιδικά και εφηβικά εργαστήρια, αλλά και τις παραστάσεις Καραγκιόζη. Φέτος επιχειρείται και ένα νέο άνοιγμα με τη δημιουργία μιας παράστασης για τους πολύ-πολύ μικρούς φίλους του Εθνικού Θεάτρου, η οποία θα παρουσιάζεται σε νηπιαγωγεία και παιδικούς σταθμούς
  • Εξάλλου, νέο κύκλο δράσης ανοίγει η Νεανική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η οποία λειτούργησε την προηγούμενη θεατρική περίοδο για πρώτη φορά με τη μορφή ενός ευέλικτου σχήματος, ταξιδεύοντας σε σχολεία και χώρους όπου οι νέοι δεν έχουν συχνά τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μια θεατρική παράσταση. Τέλος, θα συνεχιστούν και φέτος οι παράλληλες δράσεις του Εθνικού Θεάτρου: οι εικαστικές δράσεις μέσω της Κοινής Θέας, οι προπαραστάσεις, οι συζητήσεις με το κοινό, τα θεατρικά εργαστήρια, οι Αναγνώσεις. Ακόμα, θα συνεχιστεί και η συνεργασία του Εθνικού Θεάτρου με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.

Απεβίωσε η διακεκριμένη ηθοποιός Νανά Γεωργίου

  • Σε ηλικία 75 ετών πέθανε μια από τις πιο σημαντικές θεατρικές ηθοποιούς της Κύπρου.
  • Απεβίωσε τη Δευτέρα σε ηλικία 75 ετών η Νανά Γεωργίου, μια από τις πρωτοπόρους ηθοποιούς του κυπριακού θεάτρου. Η Αντριάνα Πτωχοπούλου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το 1934 στο Ριζοκάρπασο και ανέβηκε για πρώτη φορά σε θεατρικό σανίδι στο Λονδίνο σε ηλικία 21 ετών με το έργο του Ξενοπούλου «Το Φιόρο του Λεβάντε». Η εκλιπούσα αναδείχθηκε και καθιερώθηκε στη συνείδηση του κυπριακού λαού ως εκφραστής της κυπριακής διαλέκτου με τη χαρακτηριστική Καρπασίτικη προφορά της.
  • Συνεργάστηκε με τον ΟθΑΚ, τον ΘΟΚ και άλλα θεατρικά σχήματα και συμμετείχε σε επτά κινηματογραφικές ταινίες.  Στην τηλεόραση η Νανά Γεωργίου συνεργάστηκε με το ΡΙΚ σε αξέχαστα σίριαλ και σκετς, όπως «Κατωθκιόν της Μαδαρής», «Η Φροσού», «Βουνό μου Πενταδάκτυλε», «Οικογένεια Σολωμού» και «Ιντα Τζιαιρούς Εφτάσαμεν».
  • Το 1974 έσκισε το Βρετανικό διαβατήριό της, διαμαρτυρόμενη για τη στάση της Βρετανίας κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Για το θεατρικό κόσμο η Νανά Γεωργίου θα παραμείνει στη μνήμη του ως φίλη, συνάδελφος και αγωνίστρια της θεατρικής τέχνης, αναφέρει σε ανακοίνωση ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου (ΘΟΚ). Η οικογένεια του θεάτρου, συνεχίζει η ανακοίνωση, εκφράζει τα συλλυπητήρια στην οικογένειά της. Ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού ο ΘΟΚ θα καλύψει τα έξοδα της κηδείας της εκλιπούσης. Ο ΔΗΣΥ σε ανακοίνωση του τονίζει ότι θρηνούμε την απώλεια ενός πολύ ευαίσθητου και γλυκού ανθρώπου. Η εκλιπούσα, προστίθεται στην ανακοίνωση, ήταν από τους σκαπανείς του επαγγελματικού κυπριακού θεάτρου και διακρινόταν για το ήθος και για τη μεγάλη αγάπη της στο θέατρο.

http://www.kathimerini.grμε πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΛOΔΡΑΜΑ ΣΕ ΕΚΔΟΧΗ – ΠΑΡΩΔΙΑ «ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΔΡΕΣ». «Ορφαναί» και… αξύριστες

  • Η Εριέτη και η τυφλή Λουίζα, «αι δύο ορφαναί» του 19ου αιώνα, επανέρχονται στον 21ο με τις μορφές του Παύλου Χαϊκάλη και του Αργύρη Αγγέλου
  • Είναι δύο. Και είναι ορφαναί. Και πολύ δυστυχισμένες. Και σέρνουν μία ιστορία 135 χρόνων. Μόνο που το φύλο τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση- και παράσταση-, «παίζει». Διότι την Εριέτη θα υποδυθεί ο… Παύλος Χαϊκάλης και τη Λουίζα, που εκτός από ορφανή και δυστυχισμένη είναι και τυφλή, ο… Αργύρης Αγγέλου- δύο καλοί κωμικοί δύο διαφορετικών γενεών. Θα τους συμπαρασταθεί ο Γιάννης Βούρος στον ρόλο της Κόμισσας Αρτέμιδος Δεβοδρέ.
  • Πρόκειται για το γαλλικό λαϊκό μελόδραμα με αίσιον τέλος, ήτοι happy end- των Αντόλφ ντ΄ Ενερί και Εζέν Κορμόν «Οι δύο ορφανές» που ξεκίνησε ως έργο θεατρικό το 1874 και το 1887 μετασχηματίστηκε και σε μυθιστόρημα γράφοντας ιστορία ως ένα από τα δημοφιλέστερα αναγνώσματα και θεάματα δύο αιώνων- του 19ου και του 20ού – ενώ δεν είναι λίγες και οι μεταφορές του στον κινηματογράφο. Το οποίο ετοιμάζεται για μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία στην εκδοχή «μόνο με άνδρες»- αλλά όχι μόνο για άνδρες…- του Τάκη Χρυσικάκου. Μία δια σκευή- παρωδία που πρωτοπαρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1992 από το «Θέατρο της Γελοιότητας» σε σκηνοθεσία του Τάκη Χρυσικάκου με τον ίδιο ως τυφλή Λουίζα και τον Κωνσταντίνο Τζούμα ως ανοιχτομάτα Εριέτη, είχε γκραν σουξέ και συνεχίστηκε τον χειμώνα στα θέατρα «Μπουρνέλη» και «Γκλόρια».
  • Τη διασκευή επαναφέρει στην κυκλοφορία η «Θεατρική Διαδρομή» του Κώστα Μπάλλα με σκηνοθέτη και πάλι τον Τάκη Χρυσικάκο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα είναι της Άννας Μαχαιριανάκη, οι μουσικές επιλογές και οι στίχοι των τραγουδιών των Άγγελου Πυριόχου και Πάνου Χατζηκουτσέλη και οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου. Στον θίασο, επίσης, οι: Κώστας Φλωκατούλας, Γιάννης Θωμάς, Σπύρος Μπιμπίλας, Φώτης Σπύρος, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Σαμψών Φύτρος, Χρόνης Παυλίδης, Νίκος Τσιάμης, Ιωσήφ Ιωσηφίδης και ο τενόρος Φίλιππος Μοδινός που θα τραγουδάει άριες σατιρικά ενταγμένες στην παράσταση, γιος της σοπράνο Τζένης Δριβάλα και του βαρύτονου Τζων Μοδινού ο οποίος συμμετείχε με ανάλογο ρόλο στην παράσταση του 1992.
  • ΙΝFΟ: Πρεμιέρα στις 20 Ιουνίου στην Καλαμάτα.
  • Πρεμιέρα στην Αθήνα, στην Πετρούπολη, στις 24 Ιουνίου.

«Το χιούμορ που μας λείπει»

  • «Η επιλογή ενός έργου στους καιρούς μας αποτελεί μια δύσκολη αλλά δημιουργική δουλειά», λέει ο διασκευαστήςσκηνοθέτης Τάκης Χρυσικάκος. «Πώς ξεχωρίζει κανείς εκείνο το έργο που θα «μιλήσει» στον κόσμο και θα του δώσει την πολυπόθητη κάθαρση; «Αι δύο ορφαναί» είναι μία ομαδική δουλειά που ο καθένας από τους δημιουργούς της την ξεχώρισε ανάμεσα από μια πλειάδα έργων. Ίσως να φταίει το έξυπνο χιούμορ του έργου, που λείπει από την καθημερινότητά μας… Ίσως οι δυνατοί του χαρακτήρες που συνδυάζονται αρμονικά και που είναι ισοδύναμοι και συμπληρωματικοί… Ίσως το γεγονός ότι τους ρόλους υποδύονται μόνο άντρες… Τέλος, ίσως να φταίνε οι… λαμπερές πρωταγωνίστριες, «αι δύο ορφαναί», που αν και κατατρεγμένες από τις τραγελαφικές υπερβολές της μοίρας τους, καταφέρνουν να ανταμώσουν με την ευτυχία».

Η τυφλή και η «ακόλαστη»

  • Παρίσι 1800, πόλη της διαφθοράς και της ακολασίας. Δύο ορφανά κορίτσια καταφθάνουν από την επαρχία με σκοπό να θεραπευτεί η μία εξ αυτών που, αλίμονο, είναι τυφλή.  Ξαφνικά, με τον ερχομό τους, η μια πέφτει θύμα ερωτικής απαγωγής και τότε αρχίζει η Οδύσσεια των δυο νεανίδων. Η τυφλή αναγκάζεται από την μέγαιρα κυρά- Φροσάρ, ντυμένη με κουρέλια, να ζητιανεύει στους δρόμους του Παρισιού, η άλλη, στα χέρια διεφθαρμένου μαρκησίου, κινδυνεύει να χάσει ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει, την τιμή της.
  • Η τραγωδία των δύο κοριτσιών δεν έχει τέλος. Η απαχθείσα ορφανή φυλακίζεται από τον κόμητα αστυνομικό διοικητή ως ακόλαστη και η μικρή τυφλή, βαριά άρρωστη από τις κακουχίες σέρνεται στους δρόμους, από τους βασανιστές της.  Αλλά… Η συνέχεια σε κάποιο θερινό θέατρο κοντά στο σπίτι σας.

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Ο Μολιέρος χορεύει τέκνο. Με τον «Μισάνθρωπο» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή η ομάδα θεάτρου ΟΠΕRΑ επιστρέφει στον συγγραφέα με τον οποίο ξεκίνησε την πορεία της

Από τον Μολιέρο… στον Μολιέρο: η ομάδα θεάτρου ΟΠΕRΑ συστήθηκε στο αθηναϊκό κοινό το 2000 με τις «Σοφολογιότατες» του Μολιέρου, αφήνοντας εξαρχής τις καλύτερες εντυπώσεις. Εφέτος επιστρέφει στον γάλλο κωμωδιογράφο και προτείνει τη δική της προσέγγιση σε ένα από τα μεγάλα έργα του, τον «Μισάνθρωπο». Με το πείσμα των ανθρώπων που συνδέθηκαν για να κάνουν το θέατρο που ονειρεύτηκαν, απόφοιτοι οι περισσότεροι της σχολής του Εμπρός, και με τον Θοδωρή Αμπαζή σκηνοθέτη και μουσικό τους, τα μέλη της ΟΠΕRΑς ξεκίνησαν ήδη τις παραστάσεις τους στο ΒΙΟS.

«Πρέπει να ανανεώνεις διαρκώς το όραμά σου»λέει ο Θοδωρής Αμπαζής, που από το 1991 είχε φτιάξει στην Ολλανδία τη δική του ομάδα- προτού εγκατασταθεί και πάλι στην Αθήνα. Παρά τις δυσκολίες, οικονομικές και στεγαστικές, και με την ασταθή επιχορήγηση να επηρεάζει την πορεία της, η ομάδα έχει να επιδείξει ένα πλούτο παραγωγών με έργα των Τσέχοφ, Τζεφ Κουνς κ.ά., και οδηγό της την έρευνα (ο λόγος, η σύγκρουση των τεχνών, η σκηνική αφήγηση, ο μονόλογος, τα χορικά). Τώρα προέχει ο ποιητικός λόγος:

«Εχουμε το δικό μας φίλτρο ανάγνωσης σε κάθε έργο που επιλέγουμε. Η μουσικότητα παραμένει ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μας. Δουλέψαμε πολύ πάνω στη μουσικότητα του “Μισάνθρωπου” και κάναμε μια δραματουργικήεπεξεργασία. Ετσι, το μεγάλο “όχι” της Σελιμέν στον Αλσέστ είναι για μας και το τέλος της παράστασης- ο Μολιέρος το αφήνει ανοιχτό. Εμείς σταθήκαμε στην πίστη του ήρωα, στον έρωτά του για αυτή τη γυναίκα, στην αναζήτηση του παραδείσου που τον οδήγησε στην κόλαση. Πάνω σε αυτό το “όχι” στηρίζεται η δουλειά μας» εξηγεί ο σκηνοθέτης, ο οποίος τοποθετεί το έργο στον σύγχρονο κόσμο. «Ετσι, το σπίτι της Σελιμέν είναι ένα κλαμπ όπου μαζεύονται διάφοροι παράξενοι και ιδιόρρυθμοι τύποι·ακραίοι, μέσα στην ψευτιά και στο δήθεν. O Αλσέστ με μια βιντεοκάμερα καταγράφει τα γεγονότα, σαν να θέλει και ο ίδιος να τα καταλάβει» καταλήγει ο Θοδωρής Αμπαζής. Ολο αυτό το εμπνεύστηκε από έναν χρήστη του Ιnternet ο οποίος έγραφε μηνύματα στο σπίτι του και κάθε ημέρα τα μετέδιδε στον κόσμο. «Αυτός ο Αμερικανός ξεκίνησε προεκλογικώς να σχολιάζει όλα όσα συνέβαιναν, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Για μένα είναι ένας σύγχρονος μισάνθρωπος».

Εχοντας στα χέρια του τη μετάφραση («δώρο» την αποκαλεί ο ίδιος) της Χρύσας Προκοπάκη μετάφραση που γνωρίσαμε από την παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή -, ο σκηνοθέτης συνδύασε την ποίηση με μουσική τέκνο, με έναν DJ να δίνει το δικό του στίγμα. «Πρόκειται για μια πραγματικά μεγάλη παραγωγή για τα δικά μας δεδομένα- κάτι σαν την “Εξοδο του Μεσολογγίου”. Μέσα στη μιζέρια της εποχής είχαμε δύο επιλογές: έναν μονόλογο ή μια δυναμική παρουσία. Επιλέξαμε το δεύτερο. Αν είναι να φάμε τα μούτρα μας, να γίνει με φόρα» καταλήγει με την αισιοδοξία που τον διακρίνει. Και γιατί όχι: εννέα χρόνια μετά η ΟΠΕRΑ είναι ακόμη εδώ. «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου παρουσιάζεται από την ομάδα θεάτρου ΟΠΕRΑ, σε μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη, σκηνοθεσία και μουσική Θοδωρή Αμπαζή, σκηνικά- κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου. Παίζουν: Δανάη Σαριδάκη, Αντώνης Φραγκάκης, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Νέστωρ Κοψιδάς, Κώστας Κορωναίος, Καλλιρρόη Μυριαγκού, Γιάννης Κλίνης, Φανή Παναγιωτίδου, Λεονάρδος Μπατής. Live DJ Μikee. Οι παραστάσεις φιλοξενούνται στο Βios (Πειραιώς 84) από Τετάρτη ως Κυριακή. Ωρα έναρξης: 21.00 (ως τις 7/6).

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 26 Μαΐου 2009