Γιαν Φαμπρ: «Δεν προκαλώ. Εξερευνώ»

  • Εννέα γυναίκες και άντρες ντυμένοι με «ελαφριά» ρούχα και ψηλές γόβες. Καθισμένοι σε πολυτελείς καναπέδες, με ύφος νωχελικό, καπνίζουν. Μοιάζουν να έχουν μόλις απολαύσει κάτι. Λίγο πριν κάποιες «καταναλώτριες» θα γεννήσουν τα «προϊόντα» τους μέσα στα καροτσάκια του σουπερμάρκετ. Και μερικοί άντρες με σλιπάκια θα διαγωνιστούν στον αυνανισμό.

  • Σε έναν κόσμο που καταναλώνει και δεν σκέφτεται, που καθοδηγείται και ανέχεται εστιάζει η νέα παράσταση του Γιαν Φαμπρ. Εχει τίτλο «Orgy of Tolerance» (Το όργιο της ανεκτικότητας) και θα την δούμε στο «Παλλάς».

«Η νέα μου παράσταση είναι ένας μεγάλος οργασμός. Από αυτούς που προσποιούμαστε, όχι τους αληθινούς», διευκρινίζει ο Γιαν Φαμπρ. «Ενας ψεύτικος οργασμός που αφορά τη σεξουαλικότητα, την πολιτική, κοινωνικές συμπεριφορές. Γι’ αυτό και η παράσταση ξεκινά με την ολυμπιάδα του καλύτερου ψεύτικου αυνανισμού. Θα έλεγα ότι είναι μια παράσταση φόρος τιμής στους Μόντι Πάιθονς. Την εμπνεύστηκα ένα βράδυ που έβλεπα διάφορα φρικτά στις ειδήσεις και συγχρόνως συνειδητοποιούσα πως είμαι ένας βολεμένος που παρακολουθεί τη δυστυχία των άλλων από τον καναπέ του».

Εικαστικός, χορογράφος, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, ο Γιαν Φαμπρ αναγνωρίζεται ως μία από τις προσωπικότητες της σύγχρονης τέχνης. Είναι, μάλιστα, ο δεύτερος εν ζωή εικαστικός καλλιτέχνης του οποίου το έργο παρουσιάζεται στην πτέρυγα της φλαμανδικής ζωγραφικής του μουσείου του Λούβρου, πλάι στα έργα μεγάλων φλαμανδών ζωγράφων. Κάθε νέα του σύλληψη προκαλεί έντονες συζητήσεις. Κάποιοι δυσφορούν με την τόλμη του.

  • Πόσο διαφορετικά καταναλώνει σήμερα η κοινωνία σε σχέση με παλιότερα;

«Θα σας απαντήσω με ένα παράδειγμα: αν το κομπιούτερ ή το κινητό που αγοράζεις παρουσιάσει πρόβλημα σε ένα με δύο χρόνια, είσαι υποχρεωμένος να το αντικαταστήσεις. Δύο χρόνια είναι αρκετά για να αλλάξουν από το καλώδιο μέχρι το μενού. Ολα σε οδηγούν στην κατανάλωση και φυσικά στο πλαστικό χρήμα που είναι ένας σύγχρονος θεός».

  • Μια και λέτε για πλαστικό χρήμα, πιστεύετε πως η παγκόσμια ύφεση δεν θα μας ταρακουνήσει λίγο;

«Μπα, κάθε άλλο. Οι άνθρωποι στις μέρες μας όταν ζορίζονται δεν ψάχνουν πώς θα μετριάσουν τα έξοδά τους, αλλά πώς θα αποκτήσουν κι άλλο χρήμα. Αλλωστε και εν μέσω κρίσης οι κυβερνήσεις ψάχνουν τρόπους για να μη σταματήσουμε να αγοράζουμε. Η μεγαλύτερη κρίση είναι αυτή των αξιών, που την έχουμε παρακάμψει. Δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον για την αληθινή ομορφιά της ζωής».

  • Εσείς δεν ψωνίζετε ποτέ;

«Μ’ αρέσουν τα μαγαζάκια της γειτονιάς όπου αγοράζω λαχανικά ή εκείνα που πουλάνε υλικά για τα σχέδιά μου. Τρελαίνομαι επίσης για τα συνοικιακά βιβλιοπωλεία, όπου οι άνθρωποι ξέρουν ποια βιβλία έχουν στο μαγαζί τους και γιατί. Αλλά σιχαίνομαι τα μεγάλα σουπερμάρκετ. Με κάνουν να αισθάνομαι ανύπαρκτος, σαν να είμαι πιόνι του καπιταλισμού».

  • Τα ΜΜΕ τι ρόλο παίζουν στην κοινωνία που περιγράφετε;

«Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε στο Βέλγιο μια έρευνα που κατέγραφε ποιους εμπιστεύονται οι πολίτες. Σας πληροφορώ ότι οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ κατέλαβαν την τελευταία θέση. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που κάνουν κουμάντο έχουν αποτύχει παταγωδώς. Από τη μια οι πολιτικοί είναι πια ταυτισμένοι με το ψέμα, γι’ αυτό και βυθίζονται στην εκτίμησή μας, κι από την άλλη τα ΜΜΕ που συνήθως παίζουν το παιχνίδι των πολιτικών αναγκαστικά τους ακολουθούν και στην απαξίωση. Ο τρόπος που παρουσιάζουν και τα πιο μικρά θέματα είναι τόσο προβοκατόρικος, που ποτέ δεν μαθαίνεις την αλήθεια».

«Δεν έχω ταμπού»

  • Πάντως, και οι δικές σας παραστάσεις είναι συχνά εξαιρετικά προκλητικές.

«Δεν νομίζω. Μάλλον τα μέσα τις παρουσιάζουν έτσι. Εγώ προτιμώ να λέω ότι ρισκάρω, ότι εξερευνώ, ότι αγωνίζομαι για να ανοίξω νέες πόρτες και να δείξω νέες προοπτικές, αλλά ποτέ δεν αναλώθηκα στην εύκολη πρόκληση».

  • Παρ’ όλα αυτά, το κοινό μοιάζει να περιμένει κάθε φορά κι άλλη πρόκληση από εσάς.

«Μπορεί, αλλά αυτό είναι μια κατάκτηση για μένα διότι μου ανεβάζουν ψηλά τον πήχη. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα με την τέχνη, έχω μόνο έναν στόχο: να εξερευνώ το ανθρώπινο σώμα. Αυτό είναι για μένα το εργαστήριό μου, το πεδίο βολής μου, η παγίδα μου».

  • Δεν υπάρχει ένα θέμα που δεν τολμάτε να ακουμπήσετε;

«Δεν νομίζω. Πιστεύω στην ομορφιά της ελευθερίας, άρα δεν θα μπορούσα να έχω ταμπού».

  • Η τελευταία παράστασή σας που είδα ήταν εκείνη στο Μέγαρο Μουσικής που καπνίζατε αρειμανίως. Σε ενάμιση μήνα από σήμερα η Ελλάδα κόβει το τσιγάρο. Τι μας συμβουλεύετε;

«Να συνεχίσετε -όπως κι εγώ- το κάπνισμα μέρα και νύχτα. Στο Βέλγιο κάναμε τη δική μας πράξη ανεξαρτησίας, βαφτίζοντας κάποια καφέ «μικρά καλλιτεχνικά καπνιστικά κλαμπ»». *

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: