Daily Archives: 21 Μαΐου, 2009

Ενας Χίτλερ χωρίς ενοχές. Οι Βερολινέζοι συρρέουν στην παράσταση του μιούζικαλ «Οι παραγωγοί»

  • Πόσο ξεκαρδιστικός είναι ο Χίτλερ; Η πρεμιέρα του θρυλικού μιούζικαλ «Οι παραγωγοί», στη γερμανική γλώσσα και επί γερμανικού εδάφους, ανασύρει το αιώνιο ερώτημα: είναι οι Γερμανοί σε θέση να αστειευτούν με ένα τόσο μελανό κεφάλαιο της Ιστορίας τους; Βασισμένη στην ομώνυμη ταινία του Μελ Μπρουκς, η παράσταση θα φιλοξενηθεί στο θέατρο Αdmiralspalast του Βερολίνου για δύο ολόκληρους μήνες, με τον αυτοσαρκασμό να σερβίρεται στο πιάτο: πρέτσελ σε σχήμα σβάστικας προσφέρονται στους θεατές, δοκιμάζοντας τα όρια του χιούμορ και του εθνικού αυτοσαρκασμού τους. Στο θέατρο αυτό άλλωστε σύχναζε και ο ίδιος ο Χίτλερ. Οταν δεν ήταν πολύ απασχολημένος με το να εισβάλλει στην Πολωνία και στη Γαλλία, έκανε διάλειμμα παρακολουθώντας παραστάσεις βαριετέ.
  • Μέχρι στιγμής η αποδοχή του κοινού αποδεικνύει ότι οι νεότερες γενιές μοιάζουν πιο απενεχοποιημένες και αναζητούν χιουμοριστικές διεξόδους, προκειμένου να ξορκίσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος. Στη σκηνή πάντως όπου στρατιώτες των Ες-Ες υψώνουν τα χέρια σχηματίζοντας τον χαιρετισμό του Χίτλερ και φωνάζουν ναζιστικά συνθήματα, το κοινό σχεδόν πάντα παγώνει. Εξήντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Βερολίνο θεωρείται πλέον η μητρόπολη του «κουλ». Είναι ένα σημείο της Ευρώπης στο οποίο συρρέουν άνθρωποι από κάθε σημείο του πλανήτη, προκειμένου να νιώσουν ελεύθεροι, να παρακολουθήσουν εναλλακτικά θεάματα και να νιώσουν ότι μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα. Και ίσως η σημερινή τόσο φιλελεύθερη εικόνα του Βερολίνου να μην ήταν η ίδια αν δεν προϋπήρχαν οι μαύρες σελίδες του ναζισμού.
  • Ο Ολίβερ Πολκ, ο μοναδικός εβραίος ηθοποιός stand-up comedy στη Γερμανία, παρέστη στην πρεμιέρα της περασμένης Κυριακής. Στα νούμερά του, όπως δήλωσε ο 33χρονος καλλιτέχνης, διακωμωδεί συνεχώς τόσο τους Γερμανούς όσο και τους εβραίους. «Το Ολοκαύτωμα είναι κομμάτι της ζωής μου, οπότε είναι κομμάτι και της κωμωδίας μου» εξηγεί. «Οταν, για παράδειγμα, ζητώ νερό σε ένα εστιατόριο και ο σερβιτόρος με ρωτάει “με ή χωρίς αέρια (ανθρακικό)”, εγώ απαντώ “φυσικά χωρίς”. Ο θάλαμος αερίων ήταν και είναι ένα δύσκολο όσο και εύφορο τοπίο για χλευασμό» καταλήγει. Η Ιστορία είναι έτοιμη να γυρίσει σελίδα όταν ένας λαός αρχίζει να γελά, έστω και δειλά, με τα δεινά του.  [ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 21 Μαΐου 2009]

Ο «κομματισμός» στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών

  • Το ΣΕΗ επιλέγει τον αγώνα με το ΠΑΜΕ
  • Η παράταξη του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών «Κίνηση Ηθοποιών» (παράταξη του ΣΥΝ) στη συνεδρίαση της συντακτικής ομάδας για την εφημερίδα του ΣΕΗ κατέθεσε κείμενο προς δημοσίευση, όπου καταγγέλλουν το ΔΣ του ΣΕΗ ότι κάνει κομματικές παρεμβάσεις. Επί της ουσίας, όμως, στηρίζουν τη θέση που είχαν πάρει σε προηγούμενο ΔΣ για τη μη συμμετοχή του σωματείου στην πανελλαδική απεργία 2/4, γιατί όπως ισχυρίζονταν ήταν τέλος της σεζόν. Αντιτίθενται, γιατί το σωματείο συμμετείχε στην απεργία μαζί με το ΠΑΜΕ, ισχυριζόμενοι ότι τέτοιες συγκεντρώσεις είναι κομματικές, ενώ οι συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ δεν είναι.

Στη χτεσινή συνεδρίαση, το ΔΣ του ΣΕΗ έβγαλε την παρακάτω ανακοίνωση:

«Το ΣΕΗ από την ίδρυσή του, έως σήμερα, υπερασπίζεται με κάθε τρόπο τα δικαιώματα των εργαζόμενων ηθοποιών με καθημερινούς αγώνες και αιτήματα, στο πλάι όλων των ταξικών Σωματείων που παλεύουν για καλύτερες συνθήκες εργασίας. Οι εκλογές που γίνονται κάθε δύο χρόνια στο Σωματείο μας, εξασφαλίζουν χρόνια τώρα την εκπροσώπησή του από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος, που συσπειρώνει στους κόλπους της τους εργαζόμενους όλου του καλλιτεχνικού χώρου και ανήκει στο ΠΑΜΕ. Ετσι, το ΣΕΗ συντασσόμενο με την ΠΟΘΑ εδώ και χρόνια καλεί πάντα τα μέλη του σε συγκέντρωση στο χώρο που ορίζει η Ομοσπονδία τους, δηλαδή μαζί με το ΠΑΜΕ. Και είναι πράγματι άξιον απορίας που οι συνάδελφοι της Κίνησης Ηθοποιών ανακάλυψαν όψιμα αυτό το γεγονός. Αλλωστε, το ΣΕΗ έχει επιλέξει το δρόμο του αγώνα για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Απορρίπτει τη λογική του «κοινωνικού διαλόγου» και τη συναίνεση που υιοθετεί και υλοποιεί η ΓΣΕΕ, η οποία υπέγραψε την κατάπτυστη συμφωνία για αύξηση 1 ευρώ την ημέρα. Το ΣΕΗ μαζί με την ΠΟΘΑ και το ΠΑΜΕ διεκδίκησε και πέτυχε: α) Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αύξηση 11% μετά από μεγάλες κινητοποιήσεις του κλάδου μαζί με το ΠΑΜΕ πριν 2 χρόνια. β) Φέτος, αύξηση κατά μέσον όρο 6% το χρόνο. γ) Με κινητοποίηση του ΣΕΗ μαζί με το ΠΑΜΕ καταφέραμε επίσης, να ανανεωθούν οι συμβάσεις των 2 συναδέλφων στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας που η Διεύθυνση του Θεάτρου δεν ανανέωνε για συνδικαλιστικούς λόγους.

Κι αυτοί που τώρα μας «κατηγορούν» ότι καλούμε στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και όχι της ΓΣΕΕ είναι οι ίδιοι που στην ουσία δεν ήθελαν καν να απεργήσει ο κλάδος μας, κάνοντας πλάτες στην κυβέρνηση να περάσει ό,τι αλλαγές θέλει στο όνομα της κρίσης χωρίς καμία αντίδραση από τους ηθοποιούς. Είναι αυτοί που με ψεύτικη δικαιολογία ότι ο κλάδος των ηθοποιών δε θέλει να απεργήσει, ήταν οι μόνοι που ψήφισαν αποχή στο ΔΣ για να μην πάρει απόφαση το ΣΕΗ να γίνει η απεργία! Λες και τα προβλήματα λύθηκαν, λες και δεν έχουμε τίποτα άλλο να διεκδικήσουμε, τη στιγμή που όλοι οι εργαζόμενοι, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης είχαν κηρύξει απεργία! Ευτυχώς ο ίδιος ο κλάδος τους διέψευσε, παρά τις προσπάθειές τους για το αντίθετο, με την καθολική συμμετοχή του στην απεργία ακόμη και σε θέατρα με τεράστια προπώληση και για πρώτη φορά με μεγάλη συμμετοχή στον οπτικοακουστικό χώρο! Γιατί ο κλάδος γνωρίζει ότι παρότι υπογράψαμε Συλλογικές Συμβάσεις στο θέατρο, τα βασικά μας προβλήματα (ανεργία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ασφαλιστικό) παραμένουν ακόμα άλυτα».

Και καταλήγει χαρακτηριστικά: «Συμπαρατασσόμαστε με το ΠΑΜΕ γιατί τα αιτήματά του εκφράζουν τις σύγχρονες ανάγκες των ηθοποιών, γιατί διεκδικεί να δοθεί 2% του κρατικού προϋπολογισμού για τον πολιτισμό. Γιατί παλεύει κατά της ανεργίας και της αδιαφάνειας στα ελάχιστα χρήματα που δίνονται για το θέατρο. Γιατί διεκδικεί την αξιοποίηση των ελληνικών συγκροτημάτων στα θεατρικά φεστιβάλ. Το ΣΕΗ χρειάζεται όχι μόνο να συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση, αλλά και να δυναμώσει το επόμενο διάστημα τη συμπόρευσή του με το συνεπές ταξικό ρεύμα στο συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εμποδίσουμε τα χειρότερα, να αποσπάσουμε κατακτήσεις – όπως ουσιαστική υλοποίηση των ΣΣΕ στα θέατρα και υπογραφή ΣΣΕ στον οπτικοακουστικό τομέα – και ν’ ανοίξουμε δρόμο στην προοπτική της αληθινής καταξίωσης του πολιτισμού και των συντελεστών του». [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Πέμπτη 21 Μάη 2009]