Γίναμε κομάντος για το «Σκυλί»

Γίναμε κομάντος για το «Σκυλί»
  • «Εν θερμώ» γράφτηκε το κείμενο. «Εν θερμώ» ετοιμάστηκε η παράσταση. «Εν θερμώ» έγιναν όλα. Ωστόσο, «μερικές φορές, πράγματα που γίνονται «εν θερμώ» με πείσμα και διάθεση «κομάντος» μπορεί να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Αυτό δεν το ξέρει, εκ των προτέρων, κανείς. Ολα αποδεικνύονται στην πράξη και κρίνονται από το αποτέλεσμα» υποστηρίζει η Λίλλη Μελεμέ.

  • Το «αποτέλεσμα» αυτής της «εν θερμώ» συνάντησης παρουσιάζεται από σήμερα (έως και τις 2 Ιουνίου) στη σκηνή του «Από Μηχανής Θεάτρου» με την Αλεξία Καλτσίκη να φοράει ποδιά και κίτρινα λαστιχένια γάντια, προκειμένου να υποδυθεί την πρωταγωνίστρια στο «Κίτρινο σκυλί» του Μισέλ Φάις, ένα περιδινούμενο κείμενο, όπου ο ρεαλισμός της επιθυμίας χωνεύει μοτίβα της ετερότητας, του αποδιοπομπαίου θύματος και του απομαγευμένου κόσμου.
  • Το «Κίτρινο σκυλί» είναι ένα έργο επείγουσας γλωσσικής πραγματικότητας. Ο συγγραφέας, με αφορμή την επίθεση με βιτριόλι, τον περασμένο Δεκέμβριο, κατά της Βουλγάρας καθαρίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, έγραψε τον μακρύ, πυρετικό μονόλογο μιας νέας γυναίκας.
  • Η Ρούσκα Ρούσεβα αναπνέει μέσα από φωνές που καταλαμβάνουν την καθημερινότητά της· πρόσωπα οικεία, τυχαία, υπερβατικά τη μεταμορφώνουν σ’ ένα πολυφωνικό παραμιλητό. Αυτό είναι ένα αφηγηματικό παράδοξο. Η ηρωίδα του Φάις διεκδικεί έναν κόσμο αγάπης, ταυτόχρονα, μέσα από την πολιτική του ανυπεράσπιστου εαυτού και τη μεταφυσική του μη περαιτέρω εαυτού. Αυτό είναι ένα ηθικό παράδοξο.
  • «Παίρνοντας αφορμή από το βίαιο και αποτρόπαιο γεγονός που όλοι γνωρίζουμε, ο συγγραφέας μας παραδίδει το μονόλογο μιας γυναίκας, της Ρούσκα Ρούσεβα, η οποία στην πραγματικότητα είναι ένα πλάσμα που διψά και φλέγεται για αγάπη, φλέγεται από την επιθυμία να αγγίξει το απόλυτο, την αγάπη στον απόλυτο βαθμό» τονίζει η Λίλλη Μελεμέ που σκηνοθέτησε την παράσταση. Πρόκειται για ένα «πυρετικό, σχεδόν παραληρηματικό κείμενο, εκρηκτικό, παλλόμενο, που αποτελείται από θραύσματα και σπαράγματα μνήμης και ζωής, «χνούδια» όπως τα ονομάζει η ίδια η ηρωίδα».

Μίσος – αγάπη

  • Μια «ακροβασία ανάμεσα στο μίσος και την αγάπη, ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν της» που γράφτηκε μέσα σε είκοσι μέρες, «μια διαρκής ακροβασία και για τον ηθοποιό, του μυαλού και της ψυχής». «Ρούσκα Ρούσεβα, πρώην αρχαιολόγος, πρώην παντρεμένη, πρώην λυπημένη, κόκκινη καθαρίστρια για τη μαύρη εργοδοσία, για τους μαύρους επόπτες». Ετσι αυτοσυστήνεται η ηρωίδα-αφηγήτρια, η οποία συνδέεται με την Κούνεβα στο σημείο της εκκίνησης, της έμπνευσης, της αφορμής που οδήγησε τον συγγραφέα στο να γράψει το κείμενο.
  • Συνδέεται με το γεγονός διότι και η Ρούσκα Ρούσεβα είναι μια καθαρίστρια, αλλά δεν μένει στο γεγονός. «Δεν κάνουμε αναπαράσταση του γεγονότος, ούτε θα το θέλαμε. Μιλάει για το θέμα της αγάπης, για την αγάπη προς τον άλλο. Μια χαρακτηριστική φράση του έργου λέει ότι «ο μακρύτερος δρόμος είναι ο δρόμος προς τον άλλο. Ενας δρόμος στρωμένος σκατά και τριαντάφυλλα. Πώς περπατάς σε έναν δρόμο που δεν υπάρχει». Αυτόν ψάχνει η ηρωίδα, αυτό κάνει πράξη στη σκηνή». Ιστορίες της καθημερινότητάς της έρχονται και «μπλέκονται και φτιάχνουν μια αλυσίδα που οδηγεί ουσιαστικά στον δρόμο προς τον άλλο». Η ίδια η Λίλλη Μελεμέ είχε ευαισθητοποιηθεί με το θέμα της Κούνεβα. «Είναι ένα γεγονός που κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος καταδικάζει. Μια βίαιη κι αποτρόπαια πράξη». Γι’ αυτό όταν ο Μισέλ Φάις της μίλησε για το έργο? «συγκινήθηκα βαθιά. Οταν το διάβασα, πήρε φωτιά τόσο το μυαλό μου όσο και η καρδιά μου κι είπα ότι πραγματικά θέλω να ασχοληθώ με αυτό το κείμενο».
  • Εξάλλου βαθύ της πιστεύω αποτελεί η άποψη ότι το «θέατρο είναι από μόνο του πολιτική πράξη κι οφείλει να συνομιλεί με την πραγματικότητα, με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, να εμπνέεται από τη ζωή. Να είναι απολύτως «εδώ και τώρα»». «Οφείλουμε σαν καλλιτέχνες να συνομιλούμε με την εποχή μας, να επηρεαζόμαστε από αυτή και να δουλεύουμε σύμφωνα και κοντά στην εποχή μας» τονίζει. «Να ακούμε τον δρόμο, αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008, αυτός ο αναβρασμός, αυτό το κύμα οργής, νομίζω ότι επηρέασαν κάθε άνθρωπο και κάθε καλλιτέχνη. Και τα ίχνη αυτών των γεγονότων ακόμη δεν έχουν σβήσει. Είναι νωπά».
  • Κρίνει ότι το θέατρο, σήμερα, λειτουργεί ως πολιτική πράξη; Ως καταγγελία; «Γίνονται προσπάθειες προς αυτόν τον δρόμο. Είναι σημαντικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλη η θεατρική μας πραγματικότητα συνομιλεί απόλυτα με την εποχή της». Ο μονόλογος είναι ένα «δύσκολο» κείμενο και από τον ηθοποιό προς τον θεατή και αντίστροφα. «Το σημαντικό, όπως και σε όλα τα θεατρικά έργα, πολύ περισσότερο σε έναν μονόλογο, είναι να δημιουργηθεί μια ζωντανή σχέση με το κοινό. Να υπάρχει συνάντηση πραγματική με τους θεατές που κάθε βράδυ είναι διαφορετικοί. Κάθε βράδυ αυτή η συνάντηση πρέπει να είναι το ίδιο ζωντανή, αληθινή κι απόλυτα ειλικρινής από τον ηθοποιό που εκτίθεται στη σκηνή προς τους ανθρώπους που έχουν έλθει να παρακολουθήσουν την παράσταση».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

  • «Το Κίτρινο Σκυλί» του Μισέλ Φάις, από την «Εταιρεία Θεάτρου Συν, Επί (+,Χ)» και την Καλλιτεχνική Εταιρεία «Λίθο». Στο «Από Μηχανής Θέατρο» (Ακαδήμου 13, Κεραμεικός, τηλ. 210-5231131). Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Κυριακή 10 Μαΐου (απόψε). Διάρκεια παραστάσεων: έως και την Τρίτη 2 Ιουνίου. Παραστάσεις: κάθε Κυριακή 10.15 μ.μ. Δευτέρα και Τρίτη 9.00 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: € 20 και €  14 (μειωμένο-φοιτητικό). Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πατάκη».
  • Αντιγόνη Κάραλη, ΕΘΝΟΣ, 10/5/2009
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: