«Λα Πουπέ». Η Αννα Κοκκίνου, απόλυτα μεταμορφωμένη…

«Λα Πουπέ»
  • «Ο κόσμος ζει μέσα στο μίσος. Το βλέπεις παντού, σε κάθε πρόσωπο που κοιτάς. Σφραγίδα», μονολογεί δυνατά μπαίνοντας φουριόζα στο θέατρο η Ρίκα, η πιο επιδέξια ράφτρα φορεμάτων κούκλας. Η θυελλώδης, κυκλοθυμική, λιχούδα, εμμονική ηρωίδα του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, που φέρνει εμφανισιακά στην Divine του Τζον Γουότερς αλλά εδώ έχει μελιτζανί μαλλί, διαθέτει «αναπτυγμένη φαντασία», κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανησυχίες, δεν τα πάει καλά με τα οικονομικά («μία φορά, μου έκαναν έξωση»), παραδέχεται ότι είναι «υπναρού, λαίμαργη, ψεύτρα, αδύναμος χαρακτήρας που οι άλλοι τσαλαπατούν», επικοινωνεί μέσω του σκαθαριού-φαντάσματος ενός μεταφραστή με το επέκεινα κι αποφεύγει να σκέφτεται «τις χάρες του θανάτου, γιατί αυτό μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκτονία. Οταν πεθαίνεις, δεν εργάζεσαι, δεν σε συκοφαντούν, δεν πας φυλακή. Εμένα με αγριεύουν οι ζωντανοί».
  • Ο συγγραφέας Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης μπάζει με την ορμή και τη ζωντάνια της Ρίκας μια φέτα ζωής, σκληρή, αστεία, φρέσκια, ζουμερή, μέσα στον προστατευμένο χώρο της σκηνής. Η ζωή της Ρίκας είναι μια σύνθεση από άδεια κουτιά (σκηνογραφία Νίκος Αλεξίου), τα οποία γεμίζει με επώδυνες μνήμες του παρελθόντος και ιλαροτραγικά συμβάντα του παρόντος. Στο τέλος αυτά τα κουτιά, παραταγμένα σε ευθεία διάταξη, γίνονται ένας κόσμος, ένα τείχος που εγκλωβίζουν και συνάμα προστατεύουν τη Ρίκα από την ανυπόφορη πραγματικότητα του έξω κόσμου. Η κόλασή της είναι σίγουρα οι άλλοι και συχνά το καθρέφτισμά τους μέσα της την υπερβαίνει. «Οι γονείς μου με μισούν. Οταν είσαι μικρό κοριτσάκι και σε μισούν, θες να πεθάνεις. Και καμιά φορά γλιστράς στο μίσος. Ομως, τη μεγαλύτερη δύναμη στη ζωή την έχει η μεγαλοψυχία. Να μπορείς να συγχωρείς».
  • Η Αννα Κοκκίνου, απόλυτα μεταμορφωμένη, όχι μόνο ως προς το σωματότυπό της, αλλά και στην κίνηση και την τοποθέτηση της φωνής της, που φέρει το βάρος του κορμιού της, αλλά και της συναναστροφής της με τον κόσμο, αποδεικνύει το πραγματικά μεγάλο υποκριτικό της μέγεθος. Η Ρίκα της Αννας Κοκκίνου είναι ένα μικρό, πληγωμένο κοριτσάκι παγιδευμένο στο σώμα μιας ευτραφούς πενηντάρας και στον άχρονο χρόνο του γενέθλιου τραύματος, που προσπαθεί με τη φροντίδα και την αγάπη που επενδύει στα φορεματάκια που φτιάχνει για «κουκλίτσες και μικρά κοριτσάκια» να ξορκίσει τις ενοχές και τα φαντάσματα του παρελθόντος, το μίσος της μαμάς και του μπαμπά προς το πρόσωπό της. Η Αννα Κοκκίνου είναι η απάντηση στο γιατί πρέπει να επιχορηγούνται κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου. Κι αν υπήρχε σοβαρή πολιτιστική πολιτική σε αυτόν τον τόπο, που κόπτεται πραγματικά για την περιβόητη εξαγωγή του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, αυτή τη στιγμή η παράσταση της Κοκκίνου θα περιόδευε στα πιο σημαντικά φεστιβάλ θεάτρου του εξωτερικού. Σε αυτή τη χώρα, όπου η μετριότητα βγάζει τελάλη για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της και η ευτέλεια κάνει παρέλαση πάνω στην ανοχή όλων μας, η επαφή με το ατόφιο, συμπαγές, πηγαίο ταλέντο δεν μπορεί παρά να είναι συγκινητική. Α, και φεύγοντας από το θέατρο μην ξεχάσετε να πάρετε την επαγγελματική κάρτα της Ρίκας. Οταν θα της τηλεφωνήσετε, θα ακούσετε ένα γλυκό μήνυμα που θα σας φτιάξει την ημέρα.

ΣΦΕΝΔΟΝΗ: Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ. 210-9246692. Εως τις 10/5.

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ET AGENDA, Σάββατο, 02.05.09
Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: