Monthly Archives: Μαΐου 2009

«Μηχανή Αμλετ» για ένα βράδυ

«Μηχανή Αμλετ» για ένα βράδυ
  • Tο περίφημο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου όμως θα εμφανιστεί και στο Εθνικό Θέατρό μας, παρουσιάζοντας για ένα μόνο βράδυ -αυτό της 5ης Ιουνίου- τη «Μηχανή Aμλετ» του Χάινερ Μίλερ με τη σκηνοθετική υπογραφή του «πολύ» Ντίμιτερ Γκότσεφ, ο οποίος και πρωταγωνιστεί!

Η παράσταση που αναμένεται με ενδιαφέρον από το θεατρόφιλο κοινό θα φιλοξενηθεί στη σκηνή «Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου με τη σύμπραξη του Ελληνικού Φεστιβάλ. Το έργο του Χάινερ Μίλερ «Μηχανή Aμλετ» εκκινεί από τον μακρόχρονο διάλογο του συγγραφέα με έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Ο Χάινερ Μίλερ έγραψε αυτό το ανοίκειο και μυστηριώδες κείμενο το 1977 παράλληλα με τη μετάφραση του Aμλετ για την παραγωγή του Benno Besson στο Γερμανικό Θέατρο. Συμπεριέλαβε χαρακτήρες και σκηνές-κλειδιά από το έργο του Σαίξπηρ χωρίς όμως να αντιγράφει τη δράση και τους διαλόγους.

Ο Aμλετ ή μάλλον ένας ηθοποιός που παίζει τον Aμλετ και την Οφηλία στη μεταφορά του Ντίμιτερ Γκότσεφ εμφανίζεται ως στοιχειωμένο φάντασμα ιστορικών προσώπων. Σε ένα εφιαλτικό σενάριο, συγκρούονται διαφορετικές και αντιθετικές συλλογικές εμπειρίες και αναδύονται πολλοί συσχετισμοί με την Ευρωπαϊκή Ιστορία.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η «Μηχανή Aμλετ» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Ντίμιτερ Γκότσεφ και ότι στο πλευρό του θα δούμε τους εξαίρετους ηθοποιούς Alexander Khuon,Valery Tscheplanowa.

  • Β.Μπ., ΕΘΝΟΣ, 31/5/2009

Μονόλογοι Ρίτσου επί σκηνής

  • Τρεις σκηνοθέτες συναντούν την ποίηση του «απαρηγόρητου παρηγορητή του κόσμου»
  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  • Με ένα πολυσχιδές αφιέρωμα στον «απαρηγόρητο παρηγορητή του κόσμου», τον Γιάννη Ρίτσο, ξεκινάει τις φετινές του παραστάσεις το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, αποφασίζοντας να «ανεβάσει» την ποίηση στο σανίδι και να δώσει σύγχρονη ματιά και φωνή σε στίχους λυρικούς, ερωτικούς, παρηγορητικούς. Αλλωστε κι ο ίδιος ο ποιητής αυτή την έγνοια είχε για την ποίηση: «Η προσπάθειά μου –όσο μικρή και ασήμαντη– είναι να ξαναβρεί η ποίηση τον αληθινό της χώρο και τον αληθινό προορισμό της – χώρο πλατύ, κοινό πλατύ κι όχι χώρο κλειστού δωματίου. Προορισμός: να εγγίζει την ψυχή, να την ξυπνάει, να την τραντάζει με αισθήματα και με προβλήματα, να τη διδάσκει και να τη μεταπλάθει στο καλύτερο», έγραφε το 1959.
  • Ο χώρος «Η» της Πειραιώς 260 θα υποδεχθεί, από 1η έως 5 Ιουνίου, τρεις συνθέσεις από την «Τέταρτη διάσταση»: τη «Φαίδρα», τη «Σονάτα του σεληνόφωτος» και το «Οταν έρχεται ο Ξένος». Τρεις σκηνοθέτες, από διαφορετικές γενιές και με διαφορετική σχέση και επαφή με την ποίηση του Ρίτσου (Δημήτρης Λιγνάδης, Ρούλα Πατεράκη, Βίκτωρ Αρδίττης) θα επιχειρήσουν να αναπαραστήσουν θεατρικά το πάθος μιας ερωτευμένης γυναίκας σ’ έναν έρωτα αδιέξοδο (Φαίδρα), μια σχέση «σύγκρουσης και έλξης» (Σονάτα του σεληνόφωτος) και μια παρουσία θολή αλλά ισχυρή που παρηγορεί τους ανθρώπους από τον πόνο του θανάτου (Οταν έρχεται ο Ξένος).
  • Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Λιγνάδης δεν ήξερε καλά την ποίηση του Ρίτσου πριν καταπιαστεί με τη «Φαίδρα», όψιμος μονόλογος γραμμένος το 1975 (πρωταγωνιστούν Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και Αρης Χ. Παπαδημητρίου). Ομως, «με οτιδήποτε ασχολούμαι το αγαπώ, το υιοθετώ», λέει στην «Κ». «Η ποίηση στη σκηνή είναι το ερώτημα που ως σκηνοθέτη με βασανίζει για οποιοδήποτε έργο κάνω. Αυτή την ποίηση προσπαθώ να βρω, αλλά με μια ευρεία έννοια. Σε αυτή την παράσταση δεν προσπάθησα ούτε να κρύψω τα αρνητικά, ούτε να πλασάρω τα θετικά. Νομίζω ότι άφησα το κείμενο σε μια ησυχία, να μιλήσει από μόνο του ως σκηνική πράξη. Το concept της σκηνοθεσίας μου είναι η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στη Φαίδρα και τον Ιππόλυτο του Ρίτσου και ανάμεσα στην ποίηση του Ρίτσου και το σήμερα. Θα ήθελα ο Ιππόλυτος να θυμίζει σημερινό μαθητή της Γ΄ Λυκείου», λέει ο Δ. Λιγνάδης. (Η «Φαίδρα» παρουσιάζεται 1, 3, 4 και 5 Ιουνίου).
  • Η Ρούλα Πατεράκη δεν θέλησε να προδώσει την εικόνα της παράστασης «Η Σονάτα του σεληνόφωτος», από τους εμβληματικούς μονολόγους του Ρίτσου, γραμμένους το 1956. Κράτησε για τους θεατές την πρώτη έκπληξη. Προσπάθησε όμως να κάνει μια προσέγγιση του Ρίτσου «όσο το δυνατόν αντιλυρική και αντιρομαντική», λέει στην «Κ». «Δεν θέλησα να έχει τόσο ρομαντική διάθεση, γιατί το κάνει παλιό το ποίημα. Θέλησα να είναι όσο το δυνατόν πιο στεγνό». Αλλωστε, πιστεύει ότι το συναίσθημα «είναι τόσο ρευστό που αλλάζει από εποχή σε εποχή». Οσο για την ποίηση του Ρίτσου θεωρεί ότι εν μέρει είναι σπουδαία και εν μέρει ξεπερασμένη. «Εξαιτίας της πολυγραφότητάς του, είχε καλύτερες και χειρότερες στιγμές». Η Ρούλα Πατεράκη θα πρωταγωνιστήσει στην παράσταση που θα σκηνοθετήσει. («Η Σονάτα του σεληνόφωτος» παρουσιάζεται στις 2, 3, 4 και 5 Ιουνίου.)
  • Φτιάχνοντας ένα «εμείς»

  • Ο Βίκτωρ Αρδίττης είναι ένας ακόμα σκηνοθέτης που θα ανέβει στη σκηνή για να αποδώσει το «Οταν έρχεται ο ξένος» μαζί με τον Ακύλλα Καραζήση, ενώ στην παράσταση θα ακούγεται να απαγγέλλει η φωνή της Χρύσας Προκοπάκη – «μια υψηλού επιπέδου ανάγνωση», λέει ο σκηνοθέτης. Πρόκειται για ένα διαφορετικό μονόλογο, γραμμένο το 1958, με αφορμή το θάνατο ενός μικρού κοριτσιού, κόρης οικογενειακών φίλων του Ρίτσου. Ο Βίκτωρ Αρδίττης λέει ότι έχει κοινές προσλαμβάνουσες, κοινές διαδρομές και κοινές ευαισθησίες με τον Ακύλλα Καραζήση. Και οι δύο είχαν μια βαθιά όσο και λοξή σχέση μ’ έναν ποιητή «που σημάδεψε τη νεοελληνική μυθολογία. Ομως τον γνωρίσαμε ήδη μεγάλο, ολύμπιο, απόμακρο». Ο Βίκτωρ Αρδίττης δεν επεδίωξε καμιά σκηνική αναπαράσταση. «Βάλαμε μόνο το κείμενο ανάμεσά μας. Και φτιάξαμε έναν πληθυντικό αριθμό, ένα “εμείς”». Και αφήνει μετέωρο το ερώτημα ποιος είναι αυτός ο Ξένος, που έρχεται να παρηγορήσει, να κατευνάσει «να ξαναδιηγηθεί τον κόσμο ανασυνθέτοντάς τον». (Το «Οταν έρχεται ο Ξένος» παρουσιάζεται 1, 2, 3 και 5 Ιουνίου.)
  • Δύο ακόμα εκδηλώσεις

  • Το αφιέρωμα του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου στον Γιάννη Ρίτσο ολοκληρώνεται με δύο ακόμα εκδηλώσεις:
  • – Την Τετάρτη 10 Ιουνίου, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, παρουσιάζεται συναυλία με μελοποιημένα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου από τον Μίκη Θεοδωράκη. Τραγούδια από τον «Επιτάφιο», τη «Ρωμιοσύνη» και τα «Δεκαοκτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας» θα τραγουδήσουν οι Νένα Βενετσάνου, Δημήτρης Μπάσης, Καλλιόπη Βέττα και Αλέξανδρος Χατζής. Συμμετέχει η Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης».
  • – Στις 24 και 25 Ιουλίου, στη Μικρή Επίδαυρο, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαυρίκιος θα παρουσιάσει το «Τερατώδες αριστούργημα – Απομνημονεύματα ενός ήσυχου ανθρώπου που δεν ήξερε τίποτα». Ερμηνεύουν Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Μανώλης Δούνιας, Κώστας Καλλιβρετάκης, Αλέξανδρος Κλημόπουλος, Γιάννης Κότσιφας, Δημήτρης Ντάσκας, Ράνια Οικονομίδου, Αγγελική Παπαθεμελή, Τατιάνα Παπαμόσχου, Λυδία Φωτοπούλου.
  • Πλούσια έκδοση

  • Το αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο συνοδεύεται από μια καλοσχεδιασμένη έκδοση – πρόγραμμα του Μουσείου Μπενάκη (επιμ. Αικατ. Μακρυνικόλα, Δημ. Αρβανιτάκης – Λιάνα Τσομπάνογλου). Οι τρεις επιμελητές εκτός από τα κείμενα των σκηνοθετών, αλλά και του Γιάννη Ρίτσου και του Μίκη Θεοδωράκη, ανέσυραν κριτικά κείμενα παλαιότερα και νεότερα (Λουί Αραγκόν, Χρύσα Προκοπάκη, Χρίστος Αλεξίου, Παντελής Πρεβελάκης), ενώ η έκδοση συμπληρώνεται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από παλαιότερες παραστάσεις των τριών μονολόγων στο ελληνικό θέατρο.

Μήπως ο Παράδεισος είναι η Κόλαση;

  • Ο Ρομέο Καστελούτσι και οι Societas Raffaello Sanzio μετασχηματίζουν σε κίνηση και εικόνες τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη
  • Της Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  • Αύριο θα ξέρουμε τι εννοεί ο Ρομέο Καστελούτσι μιλώντας για Κόλαση με ανθρώπινο πρόσωπο. Πώς παρουσιάζεται θεατρικά αυτός ο αινιγματικός και ακαθόριστος χώρος, στον οποίο συνωστίζεται ένα πλήθος ανθρώπων, ενώ τα παιδιά, ο «καρπός της ζωής», έχουν καθοριστικό ρόλο. Πώς ο 48χρονος σκηνοθέτης, το «τρομερό παιδί» της ιταλικής πρωτοπορίας, εμπνεύστηκε από τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη μετασχηματίζοντας σε κίνηση και εικόνες ένα θεμελιώδες βιβλίο, «το πρώτο έργο τέχνης που γεννήθηκε μέσα από τη φαντασία», όπως λέει ο Καστελούτσι.
  • Οποιος περιμένει να δει την αλληγορική περιήγηση του ποιητή στις τρεις περιοχές του υπερπέραν, όπως δογματικά τις καθορίζει η Δυτική Εκκλησία (Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος) με οδηγό τον Βιργίλιο, σταλμένο από τη Βεατρίκη, η οποία έχει ήδη ανυψωθεί στον Παράδεισο και ενεργεί ως μεσολαβητική δύναμη ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, μάλλον θα απογοητευτεί…
  • Η πρώτη παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260 (σε αρμονική συνύπαρξη με το παρακείμενο αφιέρωμα στον Ρίτσο) έρχεται, με εγκωμιαστικές κριτικές από το εξωτερικό. Η ομάδα του Καστελούτσι προτείνει ένα θέατρο ριζοσπαστικό, εξπρεσιονιστικό και απολύτως αντινατουραλιστικό. Η αναγεννησιακή ζωγραφική και φιλοσοφία αλλά και οι πλαστικές τέχνες περιλαμβάνονται στις βασικές πηγές έμπνευσης του θιάσου.
  • «Εκλεισα το βιβλίο»

  • «Στον Δάντη υπάρχει ήδη το πρόβλημα της αναπαράστασης», δηλώνει ο σκηνοθέτης και εμψυχωτής. «Η Θεία Κωμωδία είναι ένα σχέδιο αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Το μεγαλείο του υπερβαίνει και τον πληρέστερο μελετητή. Αν θελήσουμε, δε, να το περιγράψουμε με θεατρικούς όρους είναι εντελώς μάταιο. Για να μπορέσω να αντιμετωπίσω το βιβλίο, το έκλεισα. Εχει προηγηθεί φιλολογική δουλειά, αλλά η φιλολογία μπορεί να σε οδηγήσει στην εικονογράφηση, που δεν έχει κανένα στοιχείο περιπέτειας. Η πρώτη σκέψη μου ήταν να μπω στη θέση του Δάντη. Να φανταστώ την Κόλαση, τον Παράδεισο και το Καθαρτήριο».
  • Τί σημαίνουν αυτές οι τρεις λέξεις σήμερα; Πού τις συναντάμε, πού κρύβονται μέσα στη μέρα; Πού βρίσκεται η Κόλαση και πού το Καθαρτήριο αν όχι στις 4 η ώρα κάθε Κυριακή απόγευμα; Τα ερωτήματα θέτει ο ίδιος ο Καστελούτσι και στρέφεται στο κοινό: «Να είστε θεατές 24 ώρες στο 24ωρο, μήπως δεν είναι μια καταδίκη στην Κόλαση;»
  • Για όσους ετοιμάζονται να δυσφορήσουν ή να εκφράσουν ενστάσεις, ο Ιταλός δημιουργός έχει έτοιμη την απάντηση: «Η Θεία Κωμωδία είναι μια κίνηση προς τον Δάντη αλλά επίσης και εναντίον του Δάντη». Η σύνθεση, σε τρία μέρη, είναι τρεις διαφορετικές οπτικές με κοινό άξονα: η εικόνα σε συνάρτηση με τη βία και την αλήθεια, η αναπαράσταση του δυνατού και του αδύνατου.
  • Η τριλογία και η μουσική της

  • Στην «Κόλαση» ο Καστελούτσι τοποθετεί ως κεντρική φιγούρα το πλήθος. Στην έναρξη, εμφανίζεται ο ίδιος επί σκηνής και συστήνεται στο κοινό. «Σε αυτή την ιδιαίτερη προσωπογραφία η ατομικότητα είναι πλήρως ενσωματωμένη στη μάζα, στο απρόσωπο πλήθος, που παρακολουθεί και παρακολουθείται παρελαύνοντας στη σκηνή», διαβάζουμε στις σημειώσεις της παράστασης. «Ακόμη και ο λόγος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ακαθόριστο σύνολο από φωνήεντα, σαν κραυγές στο χείλος του γκρεμού, που εισάγουν την αίσθηση του κινδύνου. Ενσταντανέ από συναντήσεις, εναγκαλισμούς, αγγίγματα, χαιρετισμούς».
  • Στο «Καθαρτήριο», η δράση τοποθετείται σε ένα πολυτελές σπίτι, όπου όλα μοιάζουν να είναι σε πλήρη τάξη και αρμονία. Ενα βίαιο γεγονός όμως στιγματίζει τον φαινομενικά αδιατάρακτο βίο, φέρνοντας στο προσκήνιο τη σχέση Πατέρα/Δημιουργού – Γιου. Η κυριαρχία του πατέρα αντιπαραβάλλεται με την αθωότητα του γιου. Κινηματογραφικές τεχνικές και ψυχεδελική εικονογραφία προτρέπουν τον θεατή να αναιρέσει τα όρια μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.
  • Σε τρία λεπτά

  • Στον «Παράδεισο», τα πάντα διαρκούν μόλις τρία λεπτά… Ο χώρος –πρόκειται ουσιαστικά για μια θεατρική εγκατάσταση– απογυμνώνεται και κατακλύζεται από άπλετο φως, καθιστώντας αδύνατη τη λειτουργία της όρασης. «Μπροστά στο αναπάντεχο ή πρωτόγνωρο αυτής της φωτεινότητας, ο θεατής χάνει τη διάσταση του χρόνου και του χώρου». Ο σκηνοθέτης «παίζει με την ιδέα της παράλυσης απέναντι στο μεγαλείο του Θεού και μετατρέπει το ρόλο του θεατή από παρατηρητή σε αντικείμενο παρατήρησης».
  • Η ηχητική επένδυση είναι ένα κεφάλαιο στην παράσταση ειδικά επεξεργασμένο που υποστηρίζει και ενισχύει τη σκηνική σύλληψη. Στην «Κόλαση» δούλεψε με τους ήχους του ανθρώπινου σώματος, τους οποίους ηχογράφησε στη διάρκεια μιας νεκροψίας. Τίποτα τρομακτικό. «Το βρίσκω πολύ ανθρώπινο, γλυκό και μελαγχολικό», διευκρινίζει ο Καστελούτσι. Στο «Καθαρτήριο», όλα μοιάζουν με ψίθυρο. Η κινηματογραφική τεχνική βοηθάει να δημιουργηθεί η αίσθηση ενός διαρκούς, υπόγειου μουρμουρητού. Στον «Παράδεισο» δεν υπάρχει μουσική. Μόνο ο ήχος του νερού.
  • Ο θεατής, συνδημιουργός

  • Ο Καστελούτσι δεν πιστεύει «σε στυλ, σχολές και δασκάλους». Μόνο στον θεατή, «συνδημιουργό» της παράστασης, τον οποίο και προσπαθεί να προσελκύσει σε μια νέα δραματική εμπειρία. Το κοινό, «αυτή η αποξενωμένη αλλά και τόσο οικεία παρουσία», έχει τον κύριο ρόλο στο θέατρο της Societas Raffaello Sanzio. «Μια προσηλωμένη ματιά αντιστοιχεί πάντοτε σε βλέμμα;» αναρωτιέται ο σκηνοθέτης και μας προσκαλεί σε ένα εσωτερικό ταξίδι παράλληλο με αυτό του Δάντη: προς το φως. Με μια αυξημένη δυσκολία. Ο Καστελούτσι δεν θέλει ένα προσηλωμένο αλλά ένα ενεργητικό κοινό. Που να «παράγει» το ίδιο φως, όχι να ακολουθεί απλώς τη διαδρομή…
  • Λάτρης της αρχαίας Ελλάδας

  • Ο Ρομέο Καστελούτσι, από τις σημαντικότερες δυνάμεις της ευρωπαϊκής θεατρικής πρωτοπορίας, γεννήθηκε στην Τσεζένα, ένα μικρό χωριό κοντά στην Μπολόνια, το 1961. Οι πρώτες του σπουδές ήταν γεωργικές, με σκοπό να γίνει αγρότης. «Στην πραγματικότητα με ενδιέφεραν τα ζώα», λέει, έστω και αν κατέληξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών για να σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης. Το 1981, σε ηλικία 20 ετών, υπέγραψε την πρώτη του σκηνοθεσία με την ομάδα Societas Raffaello Sanzio. Μέσα στα επόμενα χρόνια ασχολείται ιδιαίτερα με Σαίξπηρ και αρχαία ελληνική τραγωδία. Η σχέση του με το αρχαίο ελληνικό θέατρο δεν είναι «μουσειακή αλλά δομική» και θεωρεί την Ορέστεια «το αριστούργημα της ανθρωπότητας». Ο Καστελούτσι έχει έξι παιδιά, που μαθαίνουν αρχαία ελληνικά και λατινικά.
  • «Κόλαση» από 1 έως 3 Ιουνίου, στην Πειραιώς 260 (9 μ.μ.). «Καθαρτήριο», 8 και 9 Ιουνίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα Τριάντη, 9 μ.μ.) και «Παράδεισος» από 2 έως 6 του μηνός, στην Πειραιώς 260 (Γκαράζ Δ΄, από τις 7 έως τις 11 μ.μ., με ελεύθερη είσοδο).

Εθνικό Θέατρο: Νέοι, ξένοι και δημοφιλείς…

Η ΑΥΓΗ: 29/05/2009

Οικογενειακή… φωτογραφία των συντελεστών της νέας περιόδου του Εθνικού

Το επιτυχημένο μίγμα που στηρίζεται στο τρίπτυχο «νέοι, ξένοι και δημοφιλείς» ετοιμάζεται να εφαρμόσει και την επόμενη σεζόν το Εθνικό Θέατρο, όπως προκύπτει από την αναγγελία του προγράμματος για την περίοδο 2009-10, όπως την εξέθεσαν σε συνέντευξη τύπου, την Τρίτη, ο καλλιτεχνικός του διευθυντής Γιάννης Χουβαρδάς και η αναπληρώτριά του Έφη Θεοδώρου, παρουσία και του γ.γ. του ΥΠΠΟ Θ. Δραβίλλα.

Έτσι, για το μεγάλο γεγονός της επόμενης χρονιάς, την ολοκλήρωση, δηλαδή, των εργασιών στο κτίριο Τσίλλερ και την επαναλειτουργία της ανακαινισμένης Κεντρικής Σκηνής, το ψαλίδι των εγκαινίων δίνεται στον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον «Νίκο Γκάλη» του ελληνικού χορού, που συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Εθνικό και θα παρουσιάσει μια παράσταση φτιαγμένη ειδικά και μόνο για την Κεντρική Σκηνή, μικρής διάρκειας, με τον τίτλο Πουθενά, που θα παρουσιάζεται, με μειωμένο εισιτήριο, από τον Οκτώβριο. Θα ακολουθήσουν, σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, τα κλασικά Θείος Βάνιας (σκην. Γ. Χουβαρδά) και Δον Ζουάν (με τον Αιμ. Χειλάκη στην παρθενική του σκηνοθεσία) και Η κυρία από τη θάλασσα, σε σκηνοθεσία του πρώην διευθυντή του Εθνικού της Νορβηγίας Έρικ Στούμπε. Είναι η πρώτη από τις διεθνείς συνεργασίες της κρατικής μας σκηνής, για την οποία, σύμφωνα με τον Γ. Χουβαρδά, εξετάζεται το ενδεχόμενο να παρουσιαστεί αργότερα και στο εξωτερικό, ανοίγοντας προοπτικές για περισσότερο αμφίδρομες διεθνείς συνεργασίες.

Στη Νέα Σκηνή θα φιλοξενηθούν οι έτεροι δύο προσκεκλημένοι του Εθνικού (ο Λιθουανός Τσέζαρις ΓκραουζίνιςΖορμπά και ο Γάλλος Λοράν Σετουάν με Λεόντιο και Λένα του Μπύχνερ), καθώς και η Έ. Θεοδώρου με Μαρά/Σαντ. με μια διασκευή του

Προορισμένη για το ευρύτερο κοινό, η Σκηνή Κοτοπούλη του Ρεξ θα φιλοξενήσει το Τρίτο στεφάνι σε σκηνθεσία Στ. Φασουλή, αλλά και Τίτο Ανδρόνικο από την Άντζελα Μπρούσκου, ενώ η Παιδική Σκηνή θα δει τον Γιάννη Κακλέα να σκηνοθετεί Τριβιζά και Τα μαγικά μαξιλάρια.

Τέλος, το Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, στο Γκάζι, θα μετατραπεί την επόμενη σεζόν σε ένα ιδιόμορφο… πανδοχείο νέων καλλιτεχνών, αφού θα φιλοξενήσει, παρέχοντάς τους όλες τις δυνατότητες να δείξουν τη δουλειά τους, εν είδει «υποτροφίας», όπως είπε ο Γ. Χουβαρδάς, πέντε νέες θεατρικές ομάδες, που ξεχώρισαν τα τελευταία χρόνια, τις: Blitz, Χώρος, Κανιγκούντα, 1272 και Vasistas. Παράλληλα, στον ίδιο χώρο θα παρουσιαστεί η παράσταση The Bar of Lost Souls, αποτέλεσμα διεθνούς συμπαραγωγής ανάμεσα στο Εθνικό, τον κυπριακό ΘΟΚ και τη βρετανική ομάδα Imitating the Dog.

Ανθρωποι και ποντίκια. Παραβολή της κοινωνικής αλλοτρίωσης, «Οι Αρουραίοι» του Χάουπτμαν ανεβαίνουν στην Πειραιώς

  • Οι Γερμανοί ξανάρχονται στη φιλόξενη Πειραιώς 260. Το φημισμένο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου παρουσιάζει στις 9 και 10 Ιουνίου το έργο του Γκέρχαρντ Χάουπτμαν «Οι Αρουραίοι» στην πρωτοποριακή σκηνοθεσία ενός σημαντικού δημιουργού: του Μίκαελ Τάλχαϊμερ.

Γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη κι άρχισε την καριέρα του στο θέατρο ως ηθοποιός. Εκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1997 στο Theater Chemnitz και στη συνέχεια συμμετείχε σε θεατρικές παραγωγές στην Ελβετία και τη Γερμανία. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε το 2000 με το έργο του «Gerenc Molnar Liliom» στο θέατρο Thalia Theater του Αμβούργου. Πολλά έργα του Τάλχαϊμερ παρουσιάζονται συχνά στο Deutsches Theater Berlin, όπου τώρα διατελεί χρέη διευθυντή θεάτρου.

  • Σε μια σοφίτα

«Οι Αρουραίοι» είναι ένα σκοτεινό αλλά κι εκφραστικό συγχρόνως πορτρέτο της κοινωνίας που επιχειρεί να φωτίσει τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ανεκπλήρωτη επιθυμία για ένα μωρό, ο φόνος και η αυτοκτονία αποτελούν τα συστατικά ενός δράματος που εκτυλίσσεται σε μια σοφίτα. Οι πρωταγωνιστές του έργου, άνθρωποι χαμηλών κοινωνικών τάξεων, αναπτύσσουν άμεσα και γλαφυρά τα συναισθήματα και τα κίνητρα των αποφάσεών τους.

Η ιστορία γύρω από το διευθυντή ενός θεάτρου, τον Χάρο Χαζενρόιτερ, που παραδίδει ιδιωτικά μαθήματα υποκριτικής. Σ’ αυτή τη σοφίτα -μοναδικό σκηνικό του έργου- η Παουλίνε Πιπερκάρκα, μια νεαρή υπηρέτρια που είναι έγκυος, δέχεται να πουλήσει το ανεπιθύμητο μωρό που θα γεννήσει σε μία γυναίκα, στην κυρία Τζον η οποία έχασε πρόσφατα το δικό της νεογέννητο. Η υπηρέτρια, όμως, μετανιώνει και παίρνει πίσω την υπόσχεση.

Το γεγονός δημιουργεί πανικό στην κυρία Τζον και δρομολογεί δραματικές εξελίξεις. Η κα Τζον ανταλλάσσει το μωρό της Παουλίνε με το άρρωστο νεογέννητο των γειτόνων, ενώ παράλληλα στέλνει τον κακοποιό αδερφό της Μπρούνο να εκφοβίσει τη νεαρή. Ο Μπρούνο σκοτώνει τελικά το κορίτσι, αλλά και η κυρία Τζον, σε αλλόφρονα κατάσταση, αυτοκτονεί.

Η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, το σκηνικό-έκπληξη απογειώνουν την τραγικοκωμωδία. Ο Τάλχαϊμερ έφερε το έργο στην εποχή μας δημιουργώντας τη σύγχρονη παράσταση «Οι αρουραίοι -μία βερολινέζικη τραγικωμωδία».

Το σκηνικό, ένας μικρός ξύλινος κύβος, καταφέρνει άμεσα να αποτυπώσει τα έντονα συναισθήματα και την πίεση που αισθάνονται οι πρωταγωνιστές.

Ο Ολαφ Ολτμαν, σχεδιαστής του πρωτότυπου σκηνικού, αφήνει ελάχιστο χώρο στους ηθοποιούς να κινηθούν -κατά κύριο λόγο βαδίζουν με σκυμμένα τα κεφάλια αφού στη στενόχωρη σοφίτα δεν υπάρχει χώρος για να σταθούν όρθιοι-, δείχνοντας μ’ αυτό τον τρόπο πόσο στενά είναι τα περιθώρια όχι μόνο στις κινήσεις αλλά και στις αποφάσεις τους. Ο φωτισμός δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι οι ηθοποιοί είναι γλυπτά σώματα που κινούνται στα στενά όρια του σκηνικού με τρόπο αδέξιο, δημιουργώντας έτσι ένα κλίμα κωμικό και παράλληλα τρομακτικό.

  • Καταπιεσμένα συναισθήματα

Από τα πρώτα λεπτά, οι θεατές έχουν την αίσθηση ότι οι ήρωες είναι περιορισμένοι κυριολεκτικά μέσα στην ξύλινη κατασκευή και μεταφορικά καταπιεσμένοι από τα ίδια τους τα συναισθήματα και τις πράξεις. Η καταπίεση που προκαλεί το μικρό μέγεθος του σκηνικού προβάλλει την καταπίεση των κοινωνικών συνθηκών της βερολινέζικης κοινωνίας και όχι μόνον…

Ο γερμανός δραματουργός Γκέρχαρντ Χάουπτμαν, στον οποίο απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1912, γράφει με μελανά χρώματα για την υποδούλωση του ανθρώπου από το περιβάλλον του, ασκεί κριτική στις κοινωνικές συνθήκες που τον αλλοτριώνουν. Θεωρείται από τους κυριότερους εκπροσώπους του νατουραλιστικού κινήματος στη μοντέρνα γερμανική λογοτεχνία από το πρώτο του θεατρικό έργο «Vor Sonnenaufgang» («Πριν από την ανατολή») το 1889.

Ακολούθησαν δύο ψυχολογικά δράματα της μεσαίας τάξης («Η εορτή της συμφιλίωσης» – «Οι μονάχοι άνθρωποι»), οι σατιρικές κωμωδίες «Η γούνα» και «Ο κόκκκνος πετεινός» στις οποίες έπλασε υπέροχους χαρακτήρες, αλλά και το «Florian Geyer», μια νατουραλιστική προσέγγιση βασισμένη στην αγροτική εξέγερση τα χρόνια του Λούθηρου. Ο Χάουπτμαν χρησιμοποιούσε συχνά την τοπική διάλεκτο της πατρίδας του, της Σιλεσίας, για να τονίσει την αυθεντικότητα των έργων του.

Εγραψε πολλά νατουραλιστικά έργα (με εξαίρεση τα «Η Χάνελε πάει στον Παράδεισο», «Βουλιαγμένη Καμπάνα») όπως «Οι Αρουραίοι» («Die Ratten»), το οποίο στάθηκε η αφορμή για την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας αναγνωρίζοντας κυρίως την εξέχουσα προσφορά του στη δραματική τέχνη.

Πάντως «Οι Υφαντές», έργο εμπνευσμένο από την εξέγερση των υφαντών της Σιλεσίας το 1844, θεωρείται το καλύτερό του. Το τελευταίο του έργο, γραμμένο λίγο πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι μια τριλογία πάνω στην κατάρα των Ατρειδών.*

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / Επτά, Κυριακή 31 Μαΐου 2009

«Πού πας, ξένε, στο αρχαίο δράμα;». 14 η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

//

Η «Αριάδνη», σε σκηνοθεσία του Ισπανού  Ρικάρντο Ινιέστα, θα παρουσιαστεί στις 5  Ιουλίου
  • Στην έννοια του «ξένου» όπως διαμορφώνεται μέσα από το αρχαίο δράμα και στον σύγχρονο μετανάστη είναι αφιερωμένο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων της 14ης Διεθνούς Συνάντησης Αρχαίου Δράματος με θέμα «Ξένος- Μέτοικος» στους Δελφούς, από 3 έως 11 Ιουλίου. «Όταν όλα πηγαίνουν στραβά σε μια χώρα, ο πολιτισμός γεμίζει την ατζέντα των επισήμων» έλεγε χθες η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών.
  • Οι εκδηλώσεις αρχίζουν στο θέατρο «Φρύνιχος» με την όπερα- ορατόριο «Οιδίπους Τύραννος» του Ίγκορ Στραβίνσκι από την Εθνική Λυρική Σκηνή, στην πρώτη της συμμετοχή στο πρόγραμμα. Στις 4 Ιουλίου ακολουθεί «Η γυναίκα της Ζάκυθος» του Δ. Σολωμού από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, σε σκηνοθεσία Χρ. Καλαβρούζου. Οι «Τρωάδες», σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη (από το ΚΘΒΕ) και η «Άλκηστις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (από το Εθνικό) παρουσιάζονται στις 8 και 11 Ιουλίου αντίστοιχα.
  • Διήμερο διεθνές συμπόσιο με θέμα «Ξένος- Μέτοικος» και με επίκεντρο την αρχαιότητα, πραγματοποιείται στο Συνεδριακό Κέντρο στις 4 και 5 Ιουλίου. Ακολουθεί η ημερίδα «Μεταναστευτικές πολιτικές: Προβλήματα και προοπτικές» στις 6 Ιουλίου. Πενήντα νέοι καλλιτέχνες και φοιτητές δραματικών σχολών και τμημάτων θεατρικών σπουδών θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα της 3ης Συνάντησης Νέων Δημιουργών. Θεατρικά εργαστήρια, σεμινάρια, συζητήσεις, διαλέξεις και περφόρμανς νέων καλλιτεχνών θα γεμίσουν το πρόγραμμα της συνάντησης στο Συνεδριακό Κέντρο και τους υπαίθριους χώρους του από 6 έως 11 Ιουλίου. Αφιέρωμα στον Χάινερ Μίλερ και στον Γιέρζι Γκροτόφσκι πραγματοποιείται στις 8 και 9 Ιουλίου.
  • Μέσα από 11 γλυπτά, 97 σχέδια και 20 μικρά γλυπτά από μέταλλο και σχιστόλιθο παρουσιάζεται η συνολική καλλιτεχνική πορεία της Μπέλλας Ραφτοπούλου, στις 3 Οκτωβρίου. Στην έκθεση, σε επιμέλεια Έφης Ανδρεάδη και σε συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη Ελλάδας, θα παρουσιαστούν και έγγραφα με σχέδια και μετάλλια που έγιναν με τη βοήθεια του Γαλλικού Κρατικού Νομισματοκοπείου.

ΙΝFΟ: 14η Συνάντηση Αρχαίου Δράματος, 3-11 Ιουλίου στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών. Πληροφορίες στα τηλ. 210-3312.781 και 22650-82731. Εισιτήρια: 10-25 ευρώ.

ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

Θέατρο σε ξενοδοχεία και γραφεία του ΤΕΒΕ. ΘΙΑΣΟΙ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ «ΠΑΡΑΞΕΝΟΥ»

  • Παλιά γραφεία, ξενοδοχεία και μπαρ από πάγο «μεταποιούνται» εκ των ενόντων σε χώρους θεατρικών παραστάσεων, σε μια Αθήνα που μετράει ήδη 200 σκηνές και 400 παραστάσεις ετησίως
  • Πόσοι θεατές μπορούν να στριμωχτούν σε ένα μπαρ ξενοδοχείου ή στα παλιά γραφεία ένός ασφαλιστικού ταμείου; Πόσοι αντέχουν να δουν θέατρο σε έναν χώρο προβών, δίχως υποδομές; Και όμως. Τουλάχιστον οκτώ θεατρικές ομάδες στην Αθήνα των 200 «κανονικών» θεατρικών σκηνών επιλέγουν τέτοιους χώρους, αντισυμβατικούς θεατρικά, για τις παραστάσεις τους. Οικονομική λύση ή ανάγκη για εντυπωσιασμό; «Η πρόκληση κρύβεται στη δημιουργία της μαγείας του θεάτρου σε έναν μη κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο», υποστηρίζουν οι νεαροί σκηνοθέτες των εκτός θεατρικών σκηνών παραστάσεων.
  • «Ο οικονομικός παράγοντας παίζει σημαντικό ρόλο», λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Χατζάκης, που ανεβάζει τις παραστάσεις «Ο πουπουλένιος» και «Χάνσελ και Γκρέτελ» σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο στου Ψυρή, όπου πριν από τρία χρόνια στεγάζονταν γραφεία του ΤΕΒΕ. «Το ενοίκιο μιας σκηνής φτάνει τα 400 ευρώ την ημέρα. Έτσι, πολλές θεατρικές ομάδες επιλέγουν για παράδειγμα μπαρ, όταν ο ιδιοκτήτης το παραχωρεί δωρεάν για να διαφημιστεί και εκείνος».
  • «Η πληθώρα τέτοιου είδους παραστάσεων φανερώνει την ανάγκη των σκηνοθετών να εκπλήξουν τον «δύσκολο» και υποψιασμένο θεατή. Στη σκηνή, η παράσταση γίνεται πίνακας ζωγραφικής» λέει ο Γρηγόρης Χατζάκης, που στα «Φτερά του Έρωτα», το 2006, ταξίδεψε τους θεατές στους δρόμους της Αθήνας, με ένα λεωφορείο του ΟΑΣΑ. Σε ένα design κεντρικό ξενοδοχείο, το «Fresh Ηotel», ξετυλίγεται ο έρωτας ενός ζευγαριού που γνωρίζεται μέσω ερωτικής αγγελίας με στόχο την πραγματοποίηση μιας ακραίας ερωτικής φαντασίωσης. «Μια πορνογραφική σχέση», βασισμένη στην γαλλική ταινία (1999) του Φρεντερίκ Φοντέν θέλει το ζευγάρι των ηρώων να συναντιέται σε ξενοδοχείο.
  • Στο Ιce Club του ξενοδοχείου, όπου όλα είναι φτιαγμένα από πάγο και οι θαμώνες μπορούν να παραμείνουν για είκοσι μόνον λεπτά, συναντιούνται για πρώτη φορά. «Ο πάγος αντιπροσωπεύει τα συναισθήματά τους. «Τα βάζουν σε πάγο» και δεν προχωρούν σε σχέση από φόβο» λέει η σκηνοθέτρια Μαριάννα Κάλμπαρη. «Το θέατρο υπάρχει παντού» προσθέτει για το αντισυμβατικό θεατρικό εγχείρημα. «Ακόμα και στην καθημερινή μας επικοινωνία. Δεν το κάνει ο χώρος αλλά η συνθήκη θεατής- ηθοποιός».
  • Ανάμεσα στα βιολοντσέλα και τα πνευστά της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, στην αίθουσα προβών του Ωδείου Αθηνών ανεβαίνει η παράσταση «Μockob- Selim Μid-». «Ο Γ. Βιζυηνός δίδαξε δραματολογία στο Ωδείο Αθηνών, γνώρισε τον τελευταίο έρωτα της ζωής του και εκδήλωσε τα συμπτώματα που τον οδήγησαν στο Δρομοκαΐτειο. Επιλέξαμε έναν χώρο στον οποίο έχει βάλει τη σφραγίδα του ο λογοτέχνης για να φέρουμε το κοινό πιο κοντά στην πραγματικότητα» λέει ο σκηνοθέτης Γιώργος Σαχίνης που είχε ανεβάσει και παράσταση για τη ζωή του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στο σπίτι του ποιητή.
  • «Με την ομάδα «Όχι παίζουμε», εντοπίζουμε χώρους που συνδέονται με τη ζωή κάθε λογοτέχνη με τον οποίο θα ασχοληθούμε. Άλλωστε, μαζί με τους αρχαιολογικούς χώρους, είναι και αυτοί οι χώροι μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς μας» προσθέτει ο σκηνοθέτης που θεωρεί ότι οι μοντέρνες τάσεις στο θέατρο αποδεικνύουν «τη ρευστότητα και τη δυναμική τής τέχνης».

Παίζουν

●«Μockob- Selim Μid» στο Ωδείο Αθηνών (Ρηγίλλης και Βασ. Γεωργίου Β΄ 17-19, τηλ. 6947-247.218)

●«Ο πουπουλένιος» και «Χάνσελ και Γκρέτελ (Η Εποχή των Γουρουνιών)» στο Κτίριο (Σαρρή και Αριστοφάνους, Ψυρή, τηλ. 6978-195.726).

●«Μια πορνογραφική σχέση» στο Fresh Ηotel (Σοφοκλέους 26 και Κλεισθένους, τηλ. 6936-563.802).

●«Ρuerto Grande» στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης-Μέγαρο Εθνικής Ασφαλιστικής (Κοραή 4, τηλ. 6949-079.893).

●«Το σπίτι» στο Βios (Πειραιώς 84, τηλ. 210-3425.335).

●«Δε θα μείνω πολύ» στο ΑπλάΚαφέ Βar (Αδριανού 1, Θησείο, τηλ. 210-3255.552) ●«Οι αδέσποτες σκύλες στο βαλς των βρώμικων δρόμων» στο Κ44 Βar (Κωνσταντινουπόλεως 44, τηλ. 210-6430.605).

  • Δάφνη Κοντοδήμα, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

Και η ΑΠΟΨΗ του αναγνωστικού κοινού:

Αγαπητή συντάκτρια, ενδιαφέρον θα είχε να κάνετε ένα ρεπορτάζ για το κατά πόσο στις «μεταποιήσεις» των διαφόρων χώρων σε θέατρα και μπάρ λαμβάνονται υπόψη ουσιώδη ζητήματα ασφάλειας όπως πυρασφάλεια και κυρίως Στατικής ασφάλειας (Στατικής επάρκειας) έναντι των νέων φορτίων (θεατές σκηνή κλπ). Ρωτήστε έναν Πολιτικό Μηχανικό. Θα σας εξηγήσει σχετικά. ίσως σας πεί κιόλας ότι πολλές φορές η βεβαίωση στατικής επάρκειας εξαντλείται σε μία απλή σφραγίδα έναντι αμοιβής χωρίς να ελέγχονται και πολλά πολλά.

Επιστροφή Κ. Τσιάνου στο «Θεσσαλικό»

Λάρισα

Επιστροφή στα πάτρια για τον Κώστα Τσιάνο, ο οποίος, 11 χρόνια μετά αναλαμβάνει την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Ο γνωστός σκηνοθέτης επανακάμπτει στη Λάρισα με τις «ίδιες ιδρυτικές ανησυχίες» για να υλοποιήσει τα μεγαλεπήβολα σχέδια του «Θεσσαλικού Θεάτρου», ενόψει της Μεοσγειάδας.

  • Διαδέχεται στο τιμόνι του «Θεσσαλικού» τον Άκη Μητσιούλη, ενώ η 3η Ιουλίου σηματοδοτεί τον πρώτο σταθμό αυτών των σχεδίων, με την παράσταση των «Χοηφόρων» του Αισχύλου στη Λάρισα – με πρωταγωνιστές τη Λυδία Κονιόρδου και το Νίκο Ψαρά. Ωστόσο το μεγάλο στοίχημα είναι η πραγματοποίηση μιας παράστασης στο χώρο του αρχαίου θεάτρου της πόλης. Ο Κ. Τσιάνος, από τους συνιδρυτές – μαζί με την Άννα Βαγενά και τον Γ. Ζιάκα – του «Θεσσαλικού», επιστρέφει στο σπίτι του, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε με σκοπό να επαναπροσδιορίσει τη φυσιογνωμία του Θεάτρου που είχε πάντα κάτι το ξεχωριστό. «Το Θέατρο πρέπει να ξαναπλησιάσει ένα ευρύτερο κοινό και να πραγματοποιήσει παραστάσεις στην περιφέρεια καθώς και να λειτουργεί παράλληλες εκδηλώσεις σε συνεργασία με άλλους φορείς της πόλης», είπε, στη διάρκεια παρουσίασης του νέου διευθυντή από τον δήμαρχο Λαρισαίων Κ. Τζανακούλη και την πρόεδρο του «Θεσσαλικού» Μαρία Αγραφιώτη.

enet.gr, 19:55 Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

«Τίτλοι τέλους» για το Νίκο Παναγιωτίδη

  • Πέθανε σήμερα, σε ηλικία 56 ετών, από καρδιακή προσβολή, ο ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Νίκος Παναγιωτίδης. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα γίνει σήμερα, στις 12.30 μ.μ., από την Εκκλησία Αναστάσεως, στη Θέρμη Θεσσαλονίκης.
  • Ο Νίκος Παναγιωτίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Σπούδασε στο «Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης» και στη σχολή Σταυράκου. Παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής στο Μουσικό Εργαστήρι Σερρών. Υπήρξε στέλεχος στο Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης (1977-1986) και μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου. Εργάστηκε στο χώρο του Θεάτρου και του Πολιτισμού ανελλιπώς από το 1973.
  • Από το 1999 συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) σε 9 παραστάσεις. Τελευταία συμμετοχή του ήταν στην παράσταση «Ιουλιανός ο Παραβάτης» (2008 – 2009), όπου έπαιξε το ρόλο του Ασκητή. Ήταν μέλος της διοίκησης του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.) και σύμβουλος Κρατικών Θεάτρων, από το 2000. Το 2004 ήταν υποψήφιος με το ΚΚΕ στην Α΄ περιφέρεια Θεσσαλονίκης.
  • Τη βαθύτατη θλίψη του για τον απρόσμενο χαμό του ηθοποιού Νίκου Παναγιωτίδη, που τα τελευταία 10 χρόνια υπήρξε συνεργάτης του, εκφράζει -με ανακοίνωσή του- το ΚΘΒΕ. Τη βαθιά θλίψη του για τον αναπάντεχο χαμό του Νίκου Παναγιωτίδη, που «υπηρέτησε επί 36 χρόνια με ήθος και αγωνιστικότητα το σύγχρονο ελληνικό θέατρο», εκφράζει -με ανακοίνωσή του- το Πολιτιστικό Τμήμα της ΚΟΘ του ΚΚΕ.
  • enet.gr, 00:02 Σάββατο 30 Μαΐου 2009

«Εφυγε» ο Νίκος Παναγιωτίδης

  • Η επιβλητική φωνή του Θεσσαλονικιού ηθοποιού Νίκου Παναγιωτίδη, «φωνή» των εργαζόμενων ηθοποιών στο ΚΘΒΕ, έσβησε σήμερα, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα (12 μ.) στη Θέρμη.
  • Σε ανακοίνωσή του το Πολιτιστικό Τμήμα της ΚΟΘ του ΚΚΕ, εκφράζοντας τη «βαθιά θλίψη του για τον αναπάντεχο χαμό του, και συλλυπητήρια στην οικογένειά του», μεταξύ άλλων σημειώνει: «Ο ηθοποιός Νίκος Παναγιωτίδης υπηρέτησε επί 36 χρόνια με ήθος και αγωνιστικότητα το θέατρο. Πάνω απ’ όλα κατανόησε την αναγκαιότητα της οργάνωσης των εργατών της Τέχνης και της ιδεολογικής στήριξης του ηθοποιού στη διάρκεια της θεατρικής διαδικασίας, μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. Με τους αγώνες του έδειξε στην πράξη ότι ο ηθοποιός δεν μπορεί να είναι υποκείμενο στις ορέξεις της κάθε θεατρικής εργοδοσίας. Επόμενα, συνειδητοποίησε ότι ο ουσιαστικός σύμμαχος των αγωνιστικών προσπαθειών του ήταν οι ιδεολογικές θέσεις του ΚΚΕ και της συνδικαλιστικής του παράταξης».
  • Ο Ν. Παναγιωτίδης είχε εκλεγεί, με το ψηφοδέλτιο της «Δημοκρατικής Ενότητας Ηθοποιών», στο ΔΣ του ΣΕΗ, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του. Το 2004 ήταν υποψήφιος με το ΚΚΕ στην Α΄ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης.
  • Συλλυπητήρια εκφράζει και το ΚΘΒΕ, στο οποίο ο ηθοποιός εργαζόταν από το 1999 μέχρι χτες. Ο Νίκος Παναγιωτίδης σπούδασε στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, στη Σχολή Σταυράκου και φωνητική στο Μουσικό Εργαστήρι Σερρών. Υπήρξε στέλεχος και μέλος του ΔΣ του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1973. Η τελευταία θεατρική εμφάνισή του ήταν στην παράσταση «Ιουλιανός ο Παραβάτης». [Ριζοσπάστης, Σάββατο, 30 Μάη 2009]