Daily Archives: 19 Απρίλιος, 2009

Ο θάνατος του βασιλιά και η ανάσταση του Ιονέσκο

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

  • Την εποχή όπου ανθούσε το λεγόμενο «θέατρο του παραλόγου», ο Ευγένιος Ιονέσκο (1909-94) γνώρισε μεγάλες δόξες σε όλον τον κόσμο καθώς και εδώ, χάρη στο Θέατρο Τέχνης, και οι επιτυχίες του, με πρώτη και καλύτερη τη φημισμένη Φαλακρή τραγουδίστρια, τον είχαν φέρει στην ίδια μοίρα με τον Σάμιουελ Μπέκετ. Σήμερα η φήμη του έχει ξεθωριάσει και τα έργα του δεν βλέπουν το φως της σκηνής με ιδιαίτερη συχνότητα. Ενα από αυτά ωστόσο,Ο βασιλιάς πεθαίνει, που παίζεται στο θέατρο Βarrymore (ως τις 14 Ιουνίου) τον φέρνει ξανά στην επιφάνεια με απροσδόκητα θετικό τρόπο. Η κριτική εκπλήσσεται που ένα τόσο σπουδαίο έργο βρήκε κατ΄ αρχήν τον δρόμο για το Μπροντγουέι και το αποκαλεί «ξεχασμένο πετράδι». Αλλοι ωστόσο επισημαίνουν με δηλητηριώδη ευθύτητα τις αδυναμίες του έργου.
  • Αυτή η κωμικοτραγική εξιστόρηση των τελευταίων ωρών του υπέργηρου (400 ετών) βασιλιά μιας διαλυμένης αυτοκρατορίας βαρύνεται, υποστηρίζουν, από την πολυλογία, την κοινοτοπία και τη χαμηλή ποιότητα της σάτιράς της, ελαττώματα που εξηγούν πλήρως τη λήθη στην οποία έχει περιπέσει ο άλλοτε ένδοξος γαλλορουμάνος συγγραφέας. Από τις θετικές γνώμες πάντως μεγάλο μερίδιο αποσπούν η σκηνοθεσία του Νιλ Αρμφιλντ και κυρίως η ερμηνεία του Τζέφρι Ρας στον ρόλο του βασιλιά. Ακολουθεί η Λορίν Αμπροουζ ως νεαρή βασίλισσα και αρκετά πιο πίσω έρχεται η γηραιά βασίλισσα της Σούζαν Σαράντον, η οποία επιστρέφει στο Μπροντγουέι ύστερα από δεκαετίες.
  • ARS… BREVIS, της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΖΕΝΑΚΟΥ, Κυριακή 19 Απριλίου 2009

Schaubuehne, ένα θέατρο της πρωτοπορίας

Thomas Ostermeier, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Schaubuehne

Thomas Ostermeier, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Schaubuehne

ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΝΤΑΒΑΡΙΝΟΥ, Η ΑΥΓΗ, 17/04/2009

    • Αν και ιδρύθηκε μόλις το 1962, η βερολινέζικη Schaubuehne κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια (κυρίως από το 1999 και μετά, όταν την καλλιτεχνική διεύθυνση αναλαμβάνει ο Thomas Ostermeier, μαζί  με τους Jens Hillje, Sasha Waltz και Jochen Sandi) να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο σημαντικά θέατρα της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας. Φέτος την άνοιξη στη Schaubuehne συνεχίζονται οι παραστάσεις δυο έργων του Ίψεν (Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν Έντα Γκάμπλερ), σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή της, Thomas Ostermeier, ενώ το εναλλασσόμενο ρεπερτόριο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις Τρεις αδερφές του Τσέχωφ, το Έρωτας και ραδιουργία του Σίλλερ, σε σκηνοθεσία Falk Richter, τον Άμλετ, σε σκηνοθεσία Ostermeier (παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη στο ελληνικό κοινό το περασμένο καλοκαίρι, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών), καθώς και προτάσεις σύγχρονων δημιουργών. και
    • Στις πρόσφατες πρεμιέρες συγκαταλέγεται το ανέβασμα του έργου Dei Tauben («Οι κουφοί»), του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα David Gieselmann. Τη σκηνοθεσία έχει επωμιστεί ο πολύ γνωστός και στην Ελλάδα Γερμανός θεατρικός συγγραφέας Marius von Mayenburg (Φωτιά στο πρόσωπο, Ο άσχημος, Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι και Eldorado, τα δυο τελευταία έργα, μάλιστα, παίζονται φέτος στην Ελλάδα). Ο Mayenburg εμπλέκεται, ως συγγραφέας αυτή τη φορά, σε μια ακόμη πρεμιέρα, καθώς το έργο του Der Stein («Η πέτρα») ανέβηκε στη Schaubuehne στις 22 Μαρτίου, σε σκηνοθεσία Ingo Berk. Η πέτρα έχει σαν βασικό θεματικό άξονα την πορεία της γερμανικής οικογένειας, μέσα από τα συγκλονιστικά ιστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα.
    • Η σύνθετη πλοκή συνυφαίνει τέσσερις χρονικές περιόδους: 1935 (Τρίτο Ράιχ), 1945 (τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου), 1953, όταν τα εναπομείναντα μέλη της εγκαταλείπουν την Ανατολική Γερμανία, και, τέλος, το 1993, όταν η νέα γενιά επιστρέφει στο πατρικό της οικογένειας στη Δρέσδη, όπου θα έρθει αντιμέτωπη, για μια ακόμη φορά, με το παρελθόν, τη «στοιχειωμένη» κληρονομιά των προγόνων. Στα τέλη Μαρτίου παρουσιάστηκε, επίσης, το νέο έργο του Mark Ravenhill Separation and Unification: Over There, μια συμπαραγωγή της Schaubuehne με το Royal Court Theatre του Λονδίνου. Το έργο του σημαντικού Βρετανού συγγραφέα (Shopping and fucking, Τολμηρές πολαρόιντ, Ο Φάουστ είναι νεκρός) ήταν μια παραγγελία της Schaubuehne, με θέμα την «κατάρρευση των ιδεολογιών».
    • Ο Ravenhill στράφηκε στην πρόσφατη ιστορία της Γερμανίας (η βρετανική ιστορία της αντίστοιχης περιόδου δεν τον ενέπνευσε), καθώς εντυπωσιάστηκε από τον αντίκτυπο που είχε η πτώση του τείχους στη ζωή των ανθρώπων που ζούσαν είτε στη μία είτε στην άλλη πλευρά. Το έργο αφηγείται την ιστορία δύο δίδυμων αδερφών που χωρίζονται, όταν η μητέρα τους δραπετεύει από την Ανατολική Γερμανία στη Δυτική, παίρνοντας μαζί της το ένα από τα δύο αδέρφια. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, και αφού έχει μεσολαβήσει η πτώση του τείχους του Βερολίνου, τα χαμένα αδέρφια καταβάλλουν προσπάθειες για να συναντηθούν ξανά. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν από κοινού ο Ramin Gray και ο συγγραφέας, ενώ τους ρόλους των δυο πρωταγωνιστών ερμηνεύουν οι αδερφοί Harry και Luke Treadaway, οι οποίοι, εκτός από ηθοποιοί, είναι και στην πραγματικότητα μονογενείς δίδυμοι. Η παράσταση παρουσιάστηκε πρώτα στο Λονδίνο. Στο Βερολίνο μεταφέρεται η ίδια παραγωγή με γερμανικούς υπέρτιτλους.
    • Τέλος, το πρόγραμμα των προσφερόμενων θεαμάτων εμπλουτίζεται με μια ακόμη συμπαραγωγή της Schaubuehne με το Εθνικό Θέατρο του Ισραήλ (Habimah) και το Theater der Welt, με τίτλο Dritte Generation («Η τρίτη γενιά»). Επικεφαλής του εγχειρήματος, που ξεκίνησε στο Ισραήλ και τη Γερμανία τον Ιούνιο του 2008 έχοντας τη μορφή εργαστηρίου, είναι ο Yael Ronen (υπεύθυνος για τα κείμενα και τη σκηνοθεσία), ενώ συμμετέχουν Ισραηλινοί, Παλαιστίνιοι και Γερμανοί ηθοποιοί. Το έργο αναφέρεται στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και πιο συγκεκριμένα στον τρόπο που οι βιωματικές αφηγήσεις των μελών των τριών διαφορετικών εθνοτήτων αντανακλώνται στη γενιά των απογόνων τους, στη λεγόμενη τρίτη γενιά.

    Θεατρικές Συναντήσεις 2009 στην Καλαμαριά

    Η Άννα Σκούμπικ και το πολωνικό θέατρο Wisczy ανοίγουν τις Θεατρικές Συναντήσεις στην Καλαμαριά με το έργο του Ρ. Βίτσα Ποκόισκι «Broken Nails, μια συνομιλία με τη Μάρλεν Ντήτριχ»

    Η Άννα Σκούμπικ και το πολωνικό θέατρο Wisczy ανοίγουν τις Θεατρικές Συναντήσεις στην Καλαμαριά με το έργο του Ρ. Βίτσα Ποκόισκι «Broken Nails, μια συνομιλία με τη Μάρλεν Ντήτριχ»

    • Γεμάτες θέατρο θα είναι οι μέρες αμέσως μετά το Πάσχα για το κοινό της Θεσσαλονίκης, αφού, αφενός, είναι πάρα πολλοί οι αθηναϊκοί θίασοι που δίνουν παραστάσεις στην πρωτεύουσα της βόρειας Ελλάδας, αφετέρου όμως είναι αρκετές και οι «φεστιβαλικές» διοργανώσεις που απευθύνονται στο θεατρόφιλο κοινό της συμπρωτεύουσας, προτείνοντας μάλιστα παραστάσεις μικρότερων σχημάτων, που για διάφορους λόγους, κυρίως οικονομικής στενότητας, αδυνατούν να παρουσιάσουν «αυτοδύναμα» τη δουλειά τους στην περιφέρεια.
    • Μια τέτοια πολυήμερη διοργάνωση, χρονικά η πρώτη (θα ακολουθήσουν αυτές της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» και της Ομάδας Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα), είναι οι Θεατρικές Συναντήσεις 2009 που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Καλαμαριάς, για δεύτερη συνεχή χρονιά και για διάστημα έξι εβδομάδων. Κεφαλαιοποιώντας την εμπειρία από την περσινή επιτυχημένη διοργάνωση, στοχεύει να καθιερώσει τις Θεατρικές Συναντήσεις ως έναν μόνιμο ετήσιο θεατρικό θεσμό στη Θεσσαλονίκη.
    • Γι’ αυτό το λόγο, ο Πολιτιστικός Οργανισμός της Καλαμαριάς εμπιστεύτηκε και πάλι την καλλιτεχνική διεύθυνση στον Θανάση Παπαγεωργίου, του Θεάτρου Στοά, που σχεδίασε και έχει την ευθύνη υλοποίησης. Για το σκοπό αυτό η φετινή διοργάνωση περιλαμβάνει καινοτομίες όπως η δυνατότητα που δίνεται στο κοινό να συζητήσει με τους συντελεστές κάθε παράστασης, τόσο για το συγκεκριμένο έργο όσο και γενικότερα για τα θεατρικά μας πράγματα (κάθε Κυριακή μεσημέρι στις 12). Ακόμη, παράλληλα με τις παραστάσεις, προβλέπεται σειρά σεμιναρίων, τα οποία απευθύνονται σε ειδικούς και μη και αφορούν την τέχνη του θεάτρου και τη μουσική που επενδύει τις θεατρικές παραστάσεις.

    Όλες οι παραστάσεις θα δοθούν στο θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» της Καλαμαριάς.

    Το πρόγραμμα των Θεατρικών Συναντήσεων

    Η διοργάνωση ξεκινά την Τετάρτη 22 Απριλίου, στις 8.00 μ.μ., με το πολωνικό θέατρο Wisczy από το Τορούν, τη γενέθλια πόλη του Κοπέρνικου, που θα παρουσιάσει το έργο Broken Nails – Μια συνομιλία με τη Μάρλεν Ντήτριχ, γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Ρ. Βίτσα Ποκόισκι (Romuald Wiscza Pokojski). Πρόκειται για ένα θεατρικό μονόλογο στον οποίο η ηθοποιός Άννα Σκούμπικ ενσαρκώνει, μέσα από μια κούκλα, τη Μάρλεν Ντήτριχ σε προχωρημένη ηλικία.

    Εαυτός και περσόνα βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση, αλλά και σε διάλογο, σαν να αποτελούν δύο ξεχωριστές οντότητες. Την Πολωνέζα ηθοποιό είχε την ευκαιρία να θαυμάσει το αθηναϊκό κοινό πέρσι στη σκηνή του Booze Cooperativa. Η παράσταση θα επαναληφθεί Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 9.15 μ.μ. και την Κυριακή στις 8.00 μ.μ., ενώ το Σάββατο 25 Απριλίου θα επαναληφθεί στις 7.00 μ.μ.

    Οι παραστάσεις που θα ακολουθήσουν είναι κατά σειράν: Η Τρελοβγενιώ της Ινές Κανιατί από τον Θεατρικό Οργανισμό «Στιγμή» (27-28/4), Νοσφεράτου Διδόντικους από την Ομάδα Ex Animo (5-10/5), Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές, με την Κάτια Γέρου, από το Θέατρο Τέχνης (13-17/5), Ζωρζ Νταντέν του Μολιέρου, από το Θέατρο Τόπος Αλλού (20-24/5), Το σφαγείο του Ιλάν Χατσόρ, από το Θέατρο του Νέου Κόσμου (27-31/5), που θα κλείσει τη διοργάνωση, ενώ στις 22 και 24/5 θα έχει προηγηθεί η παιδική παράσταση Το μπαούλο με τα παραμύθια του Νίκου Καμτσή, από το Αερόπλοιο και το Θέατρο Τόπος Αλλού.

    Σ.Κ.

    Η «Λέσχη της αυτοκτονίας» στο Αμφι-Θέατρο σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου»

    servefileactionviewlow1


    Ο Ν. Παπαγιάννης στη «Λέσχη της αυτοκτονίας»

    Με το διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον Η λέσχη της αυτοκτονίας ανά χείρας, η σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάτου και οι ηθοποιοί Νικόλας Παπαγιάννης, Στάθης Μαντζώρος, Λευτέρης Πολυχρόνης, Τάσος Δαρδαγάνης και Φώτης Μπάτζας, ακολουθώντας το παιχνίδι ζωής και θανάτου που περιγράφεται στις σελίδες του Άγγλου κλασικού, υποδέχονται τους θεατές στο φουαγιέ του Αμφι-Θεάτρου, για να τους πάρουν από το χέρι και να τους οδηγήσουν σε μια περιπλάνηση που καταλήγει στη σκηνή «Είσοδος Κινδύνου», στο σκοτεινό κλαμπ που στήνεται εκεί κάθε βράδυ… Έχοντας δουλέψει με βάση το διήγημα, ηθοποιοί και σκηνοθέτις διαμόρφωσαν στις πρόβες το κείμενο της παράστασης, μια συνταρακτική ιστορία για την ηδονή του ρίσκου και τα αδιέξοδα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η Λέσχη της αυτοκτονίας, διαμορφωμένη σκηνικά από τον Κωνσταντίνο Ζαμάνη και μουσικά επενδυμένη από τον Σταύρο Γασπαράτο, θα δέχεται  τους θεατές – μέλη της από την Πέμπτη 23 Απριλίου, για 20 μονάχα παραστάσεις, κάθε βράδυ στις 9.30 μ.μ. Παράλληλα, συνεχίζονται για λίγες βδομάδες ακόμη οι παραστάσεις του έργου Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τ. Ουίλιαμς, στην κεντρική σκηνή του Αμφι-Θεάτρου, με την Κατερίνα Χέλμη στον κεντρικό ρόλο.

    Ένα βυζαντινό θεατρικό έργο για τα Πάθη

    servefileactionviewlowΑπό την παράσταση του Εθνικού του 1964. Αριστερά: Φωτεινή Μανέτα (κορυφαία), Ελένη Κυπραίου, Χριστίνα Κουτσουδάκη. Στο κέντρο: Άννα Συνοδινού (Μήτηρ Θεού), Κάκια Παναγιώτου (Μαρία Μαγδαληνή), Ζωή Σκουρλά (κορυφαία). Πάνω: Λευκή Βεντουράτου, Χρυσούλα Καριώρη (κορυφαίες) [φωτογραφία από το ψηφιακό αρχείο του Εθνικού Θεάτρου]

    • ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΣΑΝΙΚΑ*, Η ΑΥΓΗ, 17/04/2009
    • Τις ημέρες αυτές και ιδιαίτερα μια ημέρα σαν και τη σημερινή ο νους μας, οι σκέψεις μας και το βλέμμα μας κινούνται σαν κάπως διαφορετικά, ίσως λιγότερο επιθετικά και με περισσότερη εσωστρέφεια και ενδοσκόπηση. Ίσως και τα διαβάσματά μας ακολουθούν ένα παρόμοιο μονοπάτι. Όταν λοιπόν συναντήθηκα και πάλι πριν από μερικές ημέρες με το συγκεκριμένο κείμενο, σκέφθηκα πως ίσως αυτή η συνάντηση να μην ήταν και τόσο τυχαία. Και να λοιπόν… ο Χριστός Πάσχων: το μόνο θεατρικό έργο που μας έφτασε ολόκληρο από το Βυζάντιο.
    • Στον βυζαντινό κόσμο δεν υπήρχε θέατρο έτσι όπως το γνώρισε τουλάχιστον αργότερα η Δύση με την άνθηση των Λειτουργικών Δραμάτων και των Μυστηρίων («mystery plays»). Στην προκειμένη περίπτωση όμως έχουμε να κάνουμε με ένα ακέραιο θεατρικό έργο. Οι διαφωνίες είναι πολλές, τόσο για την πατρότητά του όσο και για την ειδολογική του κατάταξη.
    • Το έργο είναι γνωστό από τον 16ο αιώνα και αποδιδόταν στον άγιο Γρηγόριο Θεολόγο τον Ναζιανζηνό. Η άποψη ότι επρόκειτο για δικό του έργο επικράτησε μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα. Τον 20ό αιώνα νεότερες έρευνες έκαναν τους μελετητές της βυζαντινής λογοτεχνίας να τοποθετήσουν χρονολογικά το έργο στον 12ο αιώνα, πράγμα που απέκλειε πια τη συγγραφή του από τον Γρηγόριο τον Θεολόγο. Κατά καιρούς η συγγραφή του έχει αποδοθεί σε διάφορα άλλα πρόσωπα, η επίσημη όμως πλέον άποψη είναι ότι πρόκειται για έργο αγνώστου ποιητή, ο οποίος ήταν άνθρωπος λόγιος, είχε πρόσβαση τόσο στην αρχαία όσο στη χριστιανική γραμματεία και ήταν οπωσδήποτε θεατρόφιλος.
    • Η κατάταξή του σε είδος έχει επίσης προκαλέσει διαφωνίες. Πρόκειται για τραγωδία ή για δράμα; Αυτό που είναι πάντως σίγουρο είναι ότι το έργο ανήκει σε μια τεχνική που ήταν πολύ διαδεδομένη στη βυζαντινή λογοτεχνία, στον «κέντρωνα». Μια συγκόλληση δηλαδή χωρίων από αρχαίους και εκκλησιαστικούς συγγραφείς που οδηγούσε σ’ ένα ενδιαφέρον ψηφιδωτό. Το συγκεκριμένο έργο αποτελείται από 2.610 δωδεκασύλλαβους στίχους, από τους οποίους το ένα τρίτο είναι παρμένοι από επτά τραγωδίες του Ευριπίδη (Μήδεια, Βάκχες, Ιππόλυτος, Ρήσος, Ορέστης, Εκάβη και Τρωάδες), δύο του Αισχύλου (Αγαμέμνων, Προμηθεύς) και του Λυκόφρονα. Οι υπόλοιποι στίχοι ακολουθούν την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, τα τέσσερα Ευαγγέλια, την Αποκάλυψη, αλλά και το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Νικόδημου.
    • Μορφολογικά το έργο εντάσσεται στην παράδοση των θρήνων της Παναγίας, η οποία παίζει και τον βασικό ρόλο. Αυτή είναι το κύριο τραγικό πρόσωπο του έργου κι όχι ο πάσχων Ιησούς, του οποίου παρακολουθούμε τα Πάθη από τη Σταύρωση μέχρι την Πεντηκοστή. Η Παναγία έχει εκτενείς μονολόγους, μοιρολόγια, που ο σπαραγμός τους θυμίζει τον πόνο της Εκάβης. Η μορφή της Παναγίας δεν είναι η γλυκιά μορφή που συναντάμε στις αγιογραφίες και στις νεότερες θεατρικές Παναγίες. Ο ποιητής παρασύρεται από τον συγκλονισμό και το πάθος της αρχαιοπρεπούς διήγησής του και έτσι η απελπισμένη μάνα κυριεύεται άλλοτε από τάσεις εκδίκησης και άλλοτε από διάθεση αυτοκτονίας. Ο Χριστός Πάσχων είναι ένα έργο σκληρό και παθιασμένο, το οποίο, κατά κοινή ομολογία όλων των μελετητών, γράφτηκε για ανάγνωση περισσότερο παρά για να παρασταθεί. Αποτελεί όμως ένα σημαντικό δείγμα βυζαντινού δράματος

    * Η Α. Σανίκα είναι θεατρολόγος-εκπαιδευτικός

    Όταν η Εκκλησία απαγόρευε την παράσταση και το Εθνικό… το χειροκρότημα

    • Το έργο Χριστός Πάσχων πρωτοπαίχθηκε από το Εθνικό Θέατρο, στις 23 Απριλίου 1964, σε σκηνοθεσία – διασκευή Αλέξη Σολομού, μετάφραση Θρασύβουλου Σταύρου (η οποία εκδόθηκε από την Εταιρεία Σπουδών της Σχολής Μωραΐτη το 1973), σκηνικά – κοστούμια Σπύρου Βασιλείου και μουσική επιμέλεια Σίμωνος Καρρά. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Παναγίας κρατούσε η Άννα Συνοδινού και του Χριστού ο Πέτρος Φυσσούν, ενώ ο Στέλιος Βόκοβιτς αυτόν του Ιωσήφ από Αριμαθείας και η Κάκια Παναγιώτου της Μαγδαληνής.
    • Μολονότι σήμερα ο βυζαντινός αυτός κέντρωνας φαντάζει στα μάτια μας ένα ευλαβικό θέαμα κατάλληλο για τη Μεγάλη Εβδομάδα, τον Γενάρη του 1964, όταν είχε αναγγελθεί από το Βασιλικό Θέατρο η παράσταση, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος είχε, με απόφασή της, «αποφανθεί ότι ο Χριστός Πάσχων δεν μπορεί να παιχθεί, γιατί δεν είναι επιτρεπτό να παρουσιάζονται από σκηνής ιερά πρόσωπα», όπως χαρακτηριστικά διαβάζουμε στην Αυγή της 16ης Ιανουαρίου 1964. Η εφημερίδα είχε πρώτη αποκαλύψει την ύπαρξη του σχετικού απαγορευτικού εγγράφου και τα διαβήματα προς τη διεύθυνση του Εθνικού για τη ματαίωση των παραστάσεων. Είναι χαρακτηριστικές για την ισχύ που μπορούσε να έχει μια τέτοια απόφαση οι δηλώσεις του σκηνοθέτη Αλέξη Σολομού στο ίδιο φύλλο της Αυγής: «Λυπάμαι πάρα πολύ, που δεν θα μου δοθεί η ευκαιρία να σκηνοθετήσω ένα έργο σαν τον Χριστό Πάσχοντα και για το ότι η Εκκλησία δεν εμπιστεύεται τα χριστιανικά μου αισθήματα»!
    • Τελικά, με νέα της απόφαση η Ιερά Σύνοδος επέτρεψε την παράσταση, όμως, όπως διαβάζουμε σε σχόλιο του Άλκη Θρύλου στην Ελευθερία της 9ης Μαΐου 1964, η διεύθυνση του Εθνικού (για λόγους… κοσμιότητος;) «απαγόρευσε τα χειροκροτήματα ή τουλάχιστον ζήτησε με τέτοιον τρόπο από το κοινό να μη χειροκροτήσει, όταν θα έκλεινε η αυλαία, ώστε η παράκλησή του δεν διέφερε από την απαγόρευση»… Βέβαια, από τότε το έργο παραστάθηκε αρκετές φορές απρόσκοπτα στις ελληνικές σκηνές, με τελευταίο ανέβασμά του μόλις αυτήν την εβδομάδα, στο θέατρο «Έναστρον», σε σκηνοθεσία Βασίλη Ρίτσου. [Σ.Κακουριώτης, 17/04/2009]