Daily Archives: 18 Απρίλιος, 2009

Ο Καραγκιόζης ως τέχνη

  • της ΑΝΝΑΣ ΣΤΑΥΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 18 Απριλίου 2009
  • Το θέατρο σκιών έρχεται στον μεσογειακό χώρο ακολουθώντας τον δρόμο του μεταξιού από την Κίνα: Περσία, Αίγυπτος, Τουρκία, Ελλάδα, μια διαδρομή αιώνων. Και κάθε νέος λαός που το παραλαμβάνει το παραλλάσσει. Το είδος καθιερώνεται στην Ελλάδα από το 1890 και μετά όπου ο νέος Καραγκιόζης είναι αποκαθαρμένος και εξελληνισμένος. Το είδος αρέσει και για να γίνει αποδεκτό,για να φύγει η οθωμανική “ρετσινιά”, φτιάχνονται έργα για τους ήρωες της ελληνικής επανάστασης. Οι καραγκιοζοπαίχτες διασκεδάζουν (κυρίως) τους αστικούς πληθυσμούς κάθε κοινωνικής τάξης. Πράγμα που καθιστά το θέατρο σκιών, από το 1890 έως το 1940, ως το πιο δημοφιλές θεατρικό είδος.
  • Ο Καραγκιόζης είναι θέατρο, συνδυασμός λόγου, εικόνας και μουσικής. Από εικαστικής απόψεως ακολουθεί τον δισδιάστατο χαρακτήρα της βυζαντινής παράδοσης και όχι την προοπτική της αναγεννησιακής ζωγραφικής. Λιτά χρώματα, λιτά σκηνικά, όλα πραγματοποιούνται με οικονομία. Το πλεονέκτημα είναι ότι αφήνει τεράστιο πεδίο στη φαντασία του θεατή.
  • Στην Ευρώπη, στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα,με το κίνημα του Μοντερνισμού παρατηρείται μια στροφή ορισμένων καλλιτεχνών προς πρωτόγονες μορφές τέχνης. Ο Αρτό στη Γαλλία παθιάζεται με το Μπαλινέζικο θέατρο, ο Πικάσο με τις αφρικανικές μάσκες. Στην Ελλάδα, κάποιοι εκπρόσωποι της γενιάς του 1930 (Τσαρούχης, Σικελιανός, Ρώτας, Θεοτοκάς) αναγνωρίζουν ότι η δική τους παράδοση τούς παρέχει το νήμα που τους συνδέει απευθείας με την Ανατολή. Δεν χρειάζεται να αναζητήσουν κάποια άλλη Ανατολή.
  • Η κυρία Αννα Σταυρακοπούλου είναι επίκουρη καθηγήτρια Θεατρολογίας στο ΑΠΘ. Εχει ασχοληθεί με τη μελέτη της παράδοσης του Καραγκιόζη στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και σε άλλα ιδρύματα.

Η «ζάλη» των Γάλλων για τον Δημητριάδη

  • Μεγάλο αφιέρωμα στον έλληνα συγγραφέα με παραστάσεις, εκδόσεις και συζητήσεις ετοιμάζει το θέατρο Οdeon στο Παρίσι ενώ, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, «δεν έχει παιχθεί στην Ελλάδα»

  • Ολα ξεκίνησαν πριν από δυόμισι χρόνια, όταν ο γάλλος σκηνοθέτης Ολιβιέ Πυ ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου Οdeon και ανακοίνωσε ότι τη θεατρική περίοδο 2009-2010 θα κάνει ένα αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη και στο θεατρικό του έργο. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους: Μια σειρά από θεατρικές παραστάσεις, εκδόσεις, συζητήσεις και συναντήσεις άρχισαν να διοργανώνονται με ορίζοντα την προσεχή σεζόν. Ο έλληνας θεατρικός συγγραφέας και ποιητής θα κυριαρχήσει στη γαλλική σκηνή.
  • Στην αφετηρία αυτού του αφιερώματος βρίσκεται ο σύμβουλος του Ολιβιέ Πυ, Πολ Μπλοντέν, ο οποίος και του πρότεινε να διαβάσει τη «Ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή», ένα έργο που το ελληνικό κοινό είχε παρακολουθήσει σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στο Αμόρε, το 2000.
  • «Μόλις το διάβασε ο Πυ»λέει σήμερα ο Δημήτρης Δημητριάδης, «το αποφάσισε. Δεν χρειάστηκε να διαβάσει κανένα άλλο έργο μου για να προχωρήσει στο αφιέρωμα. Μετά ζήτησε να διαβάσει και άλλα έργα μου. Κι αυτό γιατί τον ενδιαφέρει το ποιητικό θέατρο». Και αυτό φάνηκε από τις πρώτες κιόλας ανακοινώσεις της νέας διεύθυνσης του Οdeon, όταν στον προγραμματισμό ανακοινώθηκαν το εφετινό αφιέρωμα στον βρετανό συγγραφέα Χάουαρντ Μπάρκερ και αυτό στον δικό μας Δημητριάδη για του χρόνου.
  • Με το «Πεθαίνω σα χώρα», που σκηνοθέτησε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός (για το Φεστιβάλ Αθηνών 2007), θα ανοίξει το αφιέρωμα: Η παράσταση θα παιχθεί στο atelier Βerthier- σε συμπαραγωγή με το Festival d΄Αutomne (Φεστιβάλ Φθινοπώρου). Στις 27 Ιανουαρίου θα δοθεί, πάλι στον χώρο του atelier, η πρεμιέρα της παράστασης «Η ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή» σε σκηνοθεσία της ιταλίδας σκηνοθέτριας (που ζει στη Γαλλία) Κατερίνα Γκότζι. Στις 27 Μαΐου (και για έναν μήνα) στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Οdeon θα παρουσιασθεί «Ο κυκλισμός του τετραγώνου», μια (άγνωστη σε εμάς) παράσταση που αποτελεί μέρος ενός άλλου, νέου, εγχειρήματος του Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία του Ιταλού Τζιόρτζιο Μπαρμπέριο Κορσέτι. Παράλληλα, από τον Ιανουάριο ως τον Μάιο του 2010, θα πραγματοποιηθεί μια σειρά εκδηλώσεων με αναγνώσεις έργων, συναντήσεις και συζητήσεις, ενώ κάποια από τα έργα του θα μεταδοθούν και από το κανάλι France Culture. Αυτή την εποχή άλλωστε μεταφράζεται ουκ ολίγος Δημητριάδης- συνολικά θα ξεπεράσουν τις 10 οι μεταφράσεις έργων του στη γαλλική γλώσσα που θα κυκλοφορήσουν άμεσα. Τέλος, εκτός αφιερώματος, τον Μάρτιο του 2010 θα παρουσιασθεί το τρίπτυχο έργο του «Ομηριάδα» στη Μaison de la Culture στο Παρίσι.
  • «Είκοσι επτά έργα μου, εκ των οποίων τα είκοσι είναι ανέκδοτα, έδωσα στον Ολιβιέ Πυ, όταν θέλησε να διαλέξει ποια θα περιλάβει στο αφιέρωμα»λέει ο Δημήτρης Δημητριάδης, τονίζοντας εξαρχής ότι «ξεπερνάει τις προσδοκίες μου αυτό που συμβαίνει. Πρόκειται για κάτι πραγματικά μεγάλο στο οποίο έχει εμπλακεί πολύς κόσμος».
  • Θυμάται, ότι πριν από 40 χρόνια, και συγκεκριμένα το 1968, ο Πατρίς Σερό είχε ανεβάσει την «Τιμή της ανταρσίας στη μαύρη αγορά», μια κίνηση που δεν είχε όμως συνέχεια. «Ο Ολιβιέ Πυ πιστεύει στο ποιητικό θέατρο και το αναζητεί. Πρεσβεύει ότι πρέπει να του ξαναδοθεί ο λόγος. Αυτή την εποχή παίζεται στο Οdeon το “Ατλαζένιο γοβάκι” του Πολ Κλοντέλ,σε παράσταση ένδεκα ωρών… Για μένα η γλώσσα παίζει καθοριστικό ρόλο, χωρίς να γράφω γλωσσοκεντρικά. Υπάρχει μια οικονομία. Δεν μιλάμε για να κάνουμε ωραίες φράσεις. Απαιτείται λιτότητα,προσοχή στην κάθε λέξη».
  • Αν και εξακολουθεί να πιστεύει ότι το θέατρο που γράφει δεν μπορεί εύκολα να βρει χώρο υποδοχής εντός των τειχών («ίσως γιατί υπάρχουν άλλες ανάγκες», όπως λέει), ωστόσο παραδέχεται ότι νιώθει μέσα του «ανάμεικτα συναισθήματα. Είμαι ένας συγγραφέας που δεν έχει παιχθεί στην Ελλάδα. Υπάρχει μια ιδιομορφία σε σχέση με τη χώρα μου. Είναι αλλόκοτο αυτό που συμβαίνει τώρα- λογικά τα πράγματα θα έπρεπε να γίνουν με άλλη σειρά. Αυτό που γίνεται στη Γαλλία είναι σαν ένα είδος προειδοποίησης, ένα μήνυμα. Τα έργα μου δεν υπάρχουν στις λίστες με τα σημαντικά νεοελληνικά έργα». Ουσιαστικά στην Ελλάδα μόνον ο Γιάννης Χουβαρδάς με το Θέατρο του Νότου, στο Αμόρε, ασχολήθηκε με το έργο του:
  • «Πήρε ένα ρίσκο»επισημαίνει ο συγγραφέας. Πρώτα ήταν « Η αρχή της ζωής» σε σκηνοθεσία Στέφανου Λαζαρίδη (1995) ενώ στη συνέχεια ο ίδιος ο Χουβαρδάς ανέβασε τη «Ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή» (2000). «Η Αρχή διασύρθηκε ως παράσταση…» θυμάται- οι κριτικές είχαν ρίξει στο ανάθεμα την παράσταση. Ο ίδιος πάντως πιστεύει ότι«καλλιεργείται η ατολμία και παράλληλα μια κατεύθυνση προς την ελληνικότητα,την ιθαγένεια. Υπάρχει ο φόβος απέναντι στο ξένο. Οι Γάλλοι δεν είναι έτσι». Παράδοξο όλο αυτό που του συμβαίνει;
  • «Εδώ και χρόνια δουλεύω μόνος μου και για τον εαυτό μου. Δεν ζητάω τίποτα και από κανέναν. Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Αυτό που θα γίνει στο Παρίσι είναι μια μεγάλη τιμή για μένα. Και το γεγονός ότι ήρθε μόνη της, χωρίς να κάνω εγώ κάποια προσπάθεια,την κάνει ακόμη μεγαλύτερη. Δεν με ενδιαφέρει πια τι θα γίνει στη χώρα μου- έρχεται λίγο εκ των υστέρων, σαν μόδα. Μακάρι, από την άλλη, να αποτελέσει μιαν απαρχή, μια μικρή αφετηρία που να οδηγήσει μέρος του ελληνικού θεάτρου στην Ευρώπη» καταλήγει.
  • Κατά σύμπτωση το γαλλικό κοινό γνώρισε ήδη από εφέτος τον Δημήτρη Δημητριάδη, μέσα από τον μονόλογο της Αν Αλβαρό «Πεθαίνω σα χώρα» που σκηνοθέτησε η Αννα Δημητριάδη (απλή συνωνυμία) στο θέατρο ΜC93 στο Μπομπινί του Παρισιού. Πέρυσι τον μονόλογο είχαν μοιραστεί δύο ηθοποιοί- μία γυναίκα και ένας άνδρας, αλλά, αφού αποχώρησε ο άνδρας- επικράτησε η σκέψη να ανεβεί στο θέατρο με γυναίκα πρωταγωνίστρια. «Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο»σχολιάζει ο έλληνας συγγραφέας, ο οποίος γοητεύθηκε από την ερμηνεύτρια και τη σκηνοθετική ματιά της παράστασης.
  • της ΜΥΡΤΩΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 18 Απριλίου 2009

Σατιρική… φουρκέτα

Η Μαρία Καβογιάννη ως Αλίκη με τον Γιάννη Κόκλα στον ρόλο του συζύ­γου της, στη «Φουρ­κέτα».

Η Μαρία Καβογιάννη ως Αλίκη με τον Γιάννη Κόκλα στον ρόλο του συζύ­γου της, στη «Φουρ­κέτα».

Η σκληρή καυστική σάτιρα, ο λυρισμός, η ποίηση και η αλληγορία εναλλάσσονται στο έργο της Ελένης Γκασούκα «Φουρκέτα» που ευτυχεί στο ανέβασμά της στο θέατρο «Εμπορικόν» με τη Μαρία Καβογιάννη να πετυχαίνει ρεσιτάλ ερμηνείας.

Η Αλίκη, η ηρωίδα της Γκασούκα, πρέπει να ξέρει τα πάντα για τα ναρκωτικά – κι ας μην τα έχει δοκιμάσει ποτέ. Η Αλίκη, φτάνει να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο την επιτροπή απαλλαγών του στρατού κι ας είναι γυναίκα. Η Αλίκη, νιώθει ενοχή απέναντι στον άντρα της κι ας μην τον απάτησε ποτέ… Η Αλίκη πρέπει να παρηγορεί τους άλλους κι ας μην υπάρχει κανείς να παρηγορήσει την ίδια που το έχει τόσο πολύ ανάγκη. Μια λογίστρια που έμεινε χωρίς δουλειά λόγω της οικονομικής κρίσης, αντιμετωπίζει αλήθειες ζωής που αφορούν την οικογένειά της αλλά και την κλονισμένη υγεία της… Το έργο της Γκασούκα είναι δυνατό, σύνθετο, με ποικιλίες και με ανατροπές. Η ίδια σκηνοθέτησε με έμπνευση και με μεράκι.

  • Η Μαρία Καβογιάννη στην Αλίκη της πετυχαίνει την πληρέστερη θεατρική της ερμηνεία. Αμεση, με σπάνια εσωτερικότητα, ζηλευτή ακρίβεια, αλήθεια, συναρπάζει στις κωμικές της νότες αλλά και συνταράσσει στις δραματικές κορυφώσεις της. Εξαιρετικοί είναι στο πλάι της ο Κώστας Κόκλας στον ρόλο του συζύγου της, ο έμπειρος Μπάμπης Γιωτόπουλος στο ρόλο του πατέρα της, η Ματίνα Νικολάου στον ρόλο της αδελφής της, ο ανερχόμενος Πάρης Λύκος στον ρόλο του κολλητού του γιου της και η καλλίφωνη Βικτώρια Ταγκούλη σε ρόλο-έκπληξη – τι γκάμα και τι μέταλλο φωνής!

Ξεχωριστά αναφέρω τον χαρισματικό Θανάση Αλευρά -που ‘χει τιμηθεί με το Βραβείο Χορν- που στον ρόλο του «τζάνκι» γιου της ηρωίδας κλέβει στιγμές στιγμές την παράσταση.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • Πού: Θέατρο «Εμπορικόν». Σαρρή 11, Ψυρρή
  • Πότε: Τετάρτη, Κυριακή στις 8.00 μ.μ., Πέμπτη-Παρασκευή- Σάββατο στις 9.15 μ.μ. και Σάββατο στις 6.15 μ.μ.
  • Εισιτήρια: € 22, 20, 18, 15
  • Τηλέφωνο: 210-3211750

ΕΘΝΟΣ, 17/04/2009

«Εμείς είμαστε η… ευτυχία»

«Εμείς είμαστε η... ευτυχία»
  • Καραμπέτη, Γουλιώτη, Καρβούνη και Παπαθεοδώρου μιλούν για τον «Εφιάλτη της ευτυχίας», που «φέρνει» πρώτη φορά στη χώρα μας το Εθνικό, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά.

  • Το άπαιχτο στη χώρα μας έργο της Γιουστίνε Ντελ Κόρτε «Ο εφιάλτης της ευτυχίας» θα φιλοξενήσει από τις 29 Απριλίου το θέατρο «Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου και ο Γιάννης Χουβαρδάς (καλλιτεχνικός του διευθυντής) είναι αυτός που υπογράφει τη σκηνοθεσία του Στο ενδιαφέρον αυτό έργο τίθεται το εξής ερώτημα: «Τι σημαίνει ευτυχία; Υπάρχει μήπως μια… μαγική διαδρομή που οδηγεί με σιγουριά σε αυτήν;». Από τα μάτια μας κατά τη διάρκεια της παράστασης θα «παρελάσει» ένα πολύχρωμο μωσαϊκό με γυναικείους κυρίως χαρακτήρες. «Στην πράξη βρίσκεται η ευτυχία». Μια ατάκα που επαναλαμ­βάνεται στο έργο της Ντελ Κόρτε και εμπεριέχει όλη του την ουσία…

«Στην πράξη βρίσκεται η ευτυχία». Μια ατάκα που επαναλαμ­βάνεται στο έργο της Ντελ Κόρτε και εμπεριέχει όλη του την ουσία...

Πεπρωμένο

  • Μια γυναίκα που ψαρεύει, μια νύφη, μια δασκάλα μπαλέτου, ένα νεαρό κορίτσι στη σχολική του εκδρομή, δύο ηλικιωμένες γυναίκες… Ανάμεσά τους βρίσκεται ένας άντρας – σκηνοθέτης σε διαρκή αναζήτηση. Καθεμία από αυτές τις γυναίκες είναι μοναδική αλλά και ανεπανάληπτη. Και, όμως, έρχεται κάποια στιγμή που μοιάζει να μοιράζονται όλες τους ένα πεπρωμένο… Οι ηθοποιοί κατά τη διάρκεια των προβών λάτρεψαν το έργο ή το… μίσησαν, έλεγε ο Χουβαρδάς. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη σε ποιους ανήκε; «Στους πρώτους φυσικά, γιατί το έργο αυτό καταγράφει με μοναδικό τρόπο τη νεύρωση που έχουν οι άνθρωποι στη σύγχρονη κοινωνία.
  • Ο καθένας από τους ήρωές του αυτοψυχαναλύεται μπροστά στο κοινό και μέσα από τους μονολόγους βλέπουμε υπάρξεις μοναχικές αλλά και καταθλιπτικές, οι οποίες καταθέτουν τους προβληματισμούς που έχουν μέσα στην οικογένεια, στη δουλειά, στην κοινωνία. Κι έτσι ανεβαίνουν στη σκηνή η έλλειψη ιδανικών, η έλλειψη πίστης σε κάτι, η μοναξιά, η βία, η ζωή που περνάει χωρίς νόημα. Πολύ ενδιαφέρον έργο και με μηνύματα ζωής, με μεταμοντέρνα – ποιητική γραφή. Λάτρεψα ιδιαίτερα αυτό το κείμενο και τη γραφή του, τη δύναμη και τη δυναμική του».
  • Η Στεφανία Γουλιώτη χαρακτηρίζει «θρίλερ της ψυχής» το έργο στο οποίο πρωταγωνιστεί. «Είναι ένα έργο όπου τα πάντα συνδέονται υπόγεια, μέχρι και υποχθόνια θα έλεγα. Είναι ένα θρίλερ της ψυχής, το οποίο αναδεικνύει όλες τις κρυφές και εφιαλτικές πλευρές της οι οποίες εκ πρώτης όψεως φαντάζουν φυσιολογικές και όμορφες. Και όλα αυτά μέσα από τα ερεθίσματα, τραύματα και εμπειρίες μιας γυναίκας».
  • Τη ρωτώ για τον ρόλο της. «Δεν υπάρχουν καθαροί ρόλοι αλλά σύμβολα. Εγώ συμβολίζω το κομμάτι της ψυχής που αμύνεται με όποιον τρόπο βρει εύκαιρο προκειμένου να μην πληγωθεί από τα εξωτερικά ερεθίσματα και φυσικά πετυχαίνει το αντίθετο. Ενα άλλο κομμάτι πλάθει τα πράγματα όπως το συμφέρει, προκειμένου και πάλι να μην πληγωθεί αλλά ξαναπέφτει σε αδιέξοδο».
  • Και η ευτυχία; Ποια είναι η θέση σου γι’ αυτήν; «Η ευτυχία είναι ένας όρος που δεν τον καταλαβαίνω. Με το που την ονομάζουμε, αμέσως την τοποθετούμε έξω από εμάς και γίνεται αυτόματα κάτι απρόσιτο και μακρινό αντί απλά να είμαστε η ευτυχία… Στην πράξη βρίσκεται η ευτυχία, είναι μια ατάκα που επαναλαμβάνεται πολύ συχνά στο έργο και αυτή τα λέει όλα!». Η Κόρα Καρβούνη παίζει «μια κοπέλα την οποία την έχει εγκαταλείψει ο πατέρας της και αυτό την έχει στιγματίσει σε όλες τις πτυχές της ζωής της. Είναι ένα αριστουργηματικό έργο που ανεβάζει στη σκηνή τη γυναίκα μέσα από όλα της τα πρόσωπα, όλα της τα συναισθήματα, όλες της τις σκέψεις».
  • Η Εφη Παπαθεοδώρου, που συμπράττει στην παράσταση ερμηνεύοντας μαζί με την κ. Τιτίκα Σαριγκούλη δύο γηραιές κυρίες που παρακολουθούν τα δρώμενα και που τραγουδούν από Σούμπερτ μέχρι και εκκλησιαστικά θέματα, τονίζει: «Το σπονδυλωτό έργο της Ντελ Κόρτε μέσα από ένα παζλ σκηνών γραμμένων με σαρκασμό, χιούμορ, αλλά και σκληρότητα κάποιες φορές -που ίσως να σοκάρει κάποιους θεατές- επιχειρεί να δώσει απάντηση σε ένα ερώτημα που συνδέεται με την ίδια την ανθρώπινη φύση: τη βασανιστική αναζήτηση της ευτυχίας. Είναι ένα ανορθόδοξο έργο, με ανατροπές και ακρότητες που κεντρίζουν και ιντριγκάρουν». Εκείνη σοκάρεται με την έντονη βωμολοχία που υπάρχει στο έργο; «Δεν σου κρύβω πως όντως σοκάρομαι, αλλά μέσα απ’ αυτές τις εκφράσεις τονίζεται η σκληρότητα των εικόνων και των καταστάσεων». Η ίδια τι πιστεύει για την ευτυχία; «Η ευτυχία δεν είναι εφιάλτης. Και ξέρεις πότε δεν γίνεται τέτοιος; Οταν δεν παθαίνεις εμμονή και πανικό για να τη βρεις».
  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
  • Ο «Εφιάλτης της ευτυχίας» της Ντελ Κόρτε ανεβαίνει στις 29 Απριλίου στο «Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου σε μετάφραση Μαρίας Μαντή, επιμέλεια μετάφρασης Γιώργου Δεπέστα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, σκηνικά – κοστούμια της Κατρίν Κρούμπαϊν, φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου.
  • Παίζουν οι ηθοποιοί: Αλεξάνδρα Αΐδίνη, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Γιώργος Γλάστρας, Στεφανία Γουλιώτη, Ολγα Δαμάνη, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Κόρα Καρβούνη, Ελένη Κοκκίδου, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Λουίζα Κωστούλα, Δημήτρης Λιγνάδης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Θέμις Μπαζάκα, Ηλέκτρα Νικολούζου, Luciο Victor Dias, Εφη Παπαθεοδώρου, Μάκης Παπαδημητρίου, Σωκράτης Πατσίκας, Τιτίκα Σαριγκούλη, Hirohisa Ermis Hatanaka.

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 17/04/2009

Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα: Συνεχίζουν δημιουργικά παρά τα προβλήματα

«Λόγω φάτσας» από το «Θεσσαλικό»
  • Μπορεί τα ΔΗΠΕΘΕ να αντιμετωπίζουν πλείστα προβλήματα, κυρίως οικονομικά, αλλά δεν πτοούνται ευτυχώς. Συνεχίζουν δυναμικά και δημιουργικά, έστω κι αν χρειάζεται να καταφύγουν και σε συμπαραγωγές. Ηδη, κάποια ΔΗΠΕΘΕ ανακοίνωσαν τον προγραμματισμό τους για το καλοκαίρι, ενώ μερικά από αυτά φέρνουν στην Αθήνα τις παραστάσεις που παίχτηκαν στην πόλη τους.
  • Το «Λόγω φάτσας», λοιπόν, του Γιώργου Διαλεγμένου, που παρουσιάστηκε με επιτυχία από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού, κατεβαίνει στην Αθήνα και θα παρουσιαστεί στο Θέατρο «Βικτώρια» από τις 24 Απριλίου, για 20 μόνο παραστάσεις. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιώργου Λυντζέρη και οι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.
  • Ο Γιώργος Διαλεγμένος με πολύ χιούμορ παρουσιάζει στο θεατή στυγνά, αλλά και τρυφερά ένα καθημερινό κομμάτι ζωής. Δυο ηλικιωμένες γυναίκες, η μία πρώην ηθοποιός (Ελεάνα Απέργη) και η αδερφή της (Αννα Πολυτίμου), που έχουν περάσει την περισσότερη ζωή τους περιοδεύοντας με τα θεατρικά μπουλούκια στα κατσάβραχα της μεταπολεμικής ελληνικής επαρχίας, ζουν κάπου στην Αθήνα μαζί με τον μισότρελο αδερφό τους (Γιάννης Καλαντζόπουλος). Το οικογενειακό «πάνελ» συμπληρώνει ο άτακτος σκασιάρχης γάτος τους, ο «Βαρόνος». Η μίζερη καθημερινότητά τους, που συντηρείται με την ανακύκλωση εικόνων και βιωμάτων του «ένδοξου» παρελθόντος στα αυτοσχέδια θρυλικά παλκοσένικα, ανατρέπεται, όταν η ηθοποιός δέχεται μιαν απροσδόκητη πρόταση να πρωταγωνιστήσει, λόγω φάτσας, σε ένα ευτελές διαφημιστικό τηλεοπτικό σποτ για μια αυστριακή φίρμα που πουλάει γαλοπούλες για τα Χριστούγεννα. Το σενάριο προβλέπει ως «συμπρωταγωνιστή» έναν ηλικιωμένο πρώην δολοφόνο κατάδικο (Μανώλης Δεστούνης) που μόλις έχει αποφυλακιστεί και ο οποίος θα υποδυθεί, επίσης λόγω φάτσας, τον Αγιο Βασίλη που σφάζει «on camera» μια γαλοπούλα.
  • Η εισβολή του φαντασμένου νεαρού σκηνοθέτη (Λεωνίδας Γιαννακόπουλος) και της βοηθού του (Χαρά Τσιώλη) με το τηλεοπτικό συνεργείο τους, στο σπίτι της ιδιόμορφης οικογένειας, αναστατώνει τις ζωές των δύο γυναικών. Μέσα από σπαρταριστά κωμικές καταστάσεις και διαλόγους, οι ετερόκλητοι ήρωες του έργου, που είναι ταυτόχρονα άνθρωποι καθημερινοί, οικείοι, αλλά από διαφορετικούς κόσμους και πολιτισμούς ο καθένας, συναντιούνται με απρόβλεπτες για όλους συνέπειες.
  • Στο γλυκόπικρο αυτό έργο, ο Γιώργος Διαλεγμένος θέτει σε τροχιά σύγκρουσης το παρελθόν, το οποίο παρουσιάζεται ως η μόνη ζωή που αληθινά υπάρχει, με το απειλητικό και αδιαμόρφωτο χάος του σήμερα. Ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, και γνωρίζοντας καλά ότι το ενδεχόμενο μιας έκρηξης δημιουργεί μεγαλύτερες εντάσεις από αυτή καθαυτήν την έκρηξη, ο συγγραφέας, με όχημα το χιούμορ, διατηρεί, μέχρι το τέλος του έργου, τους ήρωές του σε κατάσταση βρασμού και απαλλάσσει θύματα και θύτες ως «σε πλήρη σύγχυση αθώους». Κατορθώνει να παντρέψει το τρυφερό και το βίαιο. Το μοναχικό και το αστείο. Του εαυτού μας και των άλλων.
Προετοιμάζονται για το καλοκαίρι
  • Το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – «Θεσσαλικό Θέατρο», μετά από 17 χρόνια, θα ανεβάσει φέτος το καλοκαίρι (πρεμιέρα στις 3 Ιουλίου), την αισχυλική τραγωδία «Χοηφόρες». Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 1992 στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, στην Κύπρο και σε όλη την Ελλάδα, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, καθώς θεωρήθηκε ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνικές προτάσεις στην αρχαία τραγωδία. Το δεύτερο αυτό δράμα της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» θα παρουσιαστεί σε μετάφραση – σκηνοθεσία – χορογραφία του Κώστα Τσιάνου, με την Λυδία Κονιόρδου στους ρόλους της Ηλέκτρας και της Κλυταιμνήστρας. Τον Ορέστη θα υποδυθεί ο Νίκος Ψαρράς. Τα εξαιρετικά κοστούμια, που έχουν παρουσιαστεί σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στην Αμερική, θα είναι πάλι της Ιωάννας Παπαντωνίου. Η μουσική είναι του Διονύση Τσακνή. Παίζουν επίσης: Δημήτρης Καλαντζής, Ελένη Ουζουνίδου, Θανάσης Χαλκιάς, Γιώργος Στάμος. Στο Χορό: Ελένη Ουζουνίδου, Νικολέττα Βλαβιανού, Στέλλα Γκίκα, Ευγενία Αποστόλου, Ηλέκτρα Γεννατά, κ.ά.
  • Τον «Κουρέα της Σεβίλης» του Μπωμαρσαί θα παρουσιάσει το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης το καλοκαίρι. Ο ηλικιωμένος γιατρός Μπάρτολο ερωτεύεται τη νέα κι όμορφη Ροζίνα, η οποία αγαπά το νεαρό κόμη Αλμαβίβα. Σ’ αυτήν την απλή ιστορία εμπλέκεται και ένας αθάνατος τύπος (προερχόμενος από την κομέντια ντελ άρτε), ο Φίγκαρο. Πρόσωπο που μπήκε όχι μόνο στην κοινωνική ζωή της Γαλλίας, αλλά ολόκληρου του κόσμου. Διευθύνει από τη φαινομενικά ταπεινή θέση του ολόκληρη τη δράση, και η δράση αυτή είναι το παλιό μα ανεξάντλητο θέμα: Η μονομαχία ανάμεσα στον έρωτα που συμμάχησε με τα νιάτα, από τη μια μεριά, και τα γεράματα με τον πλούτο, από την άλλη. Επίσης, τον πίνακα των ηρώων συμπληρώνουν, με την παρουσία τους, ο δάσκαλος της μουσικής Δον Μπαζίλιο και οι δυο υπηρέτες του γιατρού.
  • Μετάφραση: Ζάννα Αρμάου. Σκηνοθεσία – Διασκευή: Θανάσης Θεολόγης. Σκηνικά – Κοστούμια: Αντώνης Χαλκιάς. Μουσική: Γιούρι Στούπελ. Χορογραφίες: Πέτρος Γάλλιας. Στίχοι: Γιάννης Καλατζόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Παρτσαλάκης, Νίκος Δαδινόπουλος, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Αϊβάζης, Θάλεια Προκοπίου, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου. Η πρεμιέρα του έργου θα δοθεί στα Χανιά στις 29 Ιουνίου, και στη συνέχεια η παράσταση θα ταξιδέψει σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο.
  • Σ. Α., ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 18 Απρίλη 2009 – Κυριακή 19 Απρίλη 2009