Daily Archives: 17 Απρίλιος, 2009

Ερώτηση στη Βουλή για τα ΔΗΠΕΘΕ

Την κατάσταση στα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα εκθέτει στη Βουλή η Μαρία Δαμανάκη τα οποία, ενώ έχουν υπογράψει τη νέα προγραμματική σύμβαση, η «υπογραφή της από τον υπουργό Πολιτισμού καθυστερεί και κανείς δεν γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι». Αποτέλεσμα αυτού είναι τα «ΔΗΠΕΘΕ να οδηγούνται σε διάλυση και να οφείλουν χρήματα σε προμηθευτές και βεβαίως στους εργαζόμενους σε αυτά. Ούτε λόγος ασφαλώς για την υλοποίηση του προγραμματισμού και γενικότερα των δραστηριοτήτων τους».

Για να ζεις καλά γίνε… κάθαρμα

  • «Ξέρω μόνο ένα πράγμα: στην εποχή που ζούμε, για να ζεις καλά, πρέπει να γίνεις κάθαρμα», κραυγάζουν αναφερόμενοι στη Ρωσία του 80 οι νεαροί πρωταγωνιστές στο κείμενο της Λιουντμίλα Ραζουμόβσκαγια «Αγαπητή Ελένα», που παρουσιάζεται από την ερχόμενη Παρασκευή έως τις 30 Απριλίου, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, στο «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης», μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις που δόθηκαν στο Αγρίνιο (παραγωγή «Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Αγρινίου»).

Για να ζεις καλά γίνε... κάθαρμα
  • Οπως παρατηρεί ο σκηνοθέτης της παράστασης, «το ίδιο πιστεύουν και οι σημερινοί νέοι της Παγκοσμιοποίησης που «τα σπάνε» στους δρόμους. Δεν είναι αλήτες, δεν ζουν στο περιθώριο, δεν αντιμετώπισαν τις δύσκολες συνθήκες της περασμένης γενιάς. Μεγαλωμένοι σε μια κοινωνία που βλέπει τις αξίες της νιότης της να παρακμάζουν, επιστρέφουν σε μακιαβελικές ιδέες και αρχές, για να κατακτήσουν αυτό που τους έμαθαν να κυνηγούν από μικροί: την επιτυχία. Γι αυτούς είναι πολύ χρονοβόρο να αρκεστούν στη «διαδρομή», το μυαλό τους παγιδεύει ο «στόχος»».
  • Οι τέσσερις μαθητές της Αγαπητής Ελένας Σερκέγιεβνας, έχοντας αποτύχει στις απολυτήριες εξετάσεις, εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους, όχι για να διεκδικήσουν, αλλά για να αρπάξουν μια δεύτερη ευκαιρία: το κλειδί του χρηματοκιβωτίου όπου φυλάσσονται τα γραπτά τους. Στο χρηματοκιβώτιο οι «μεγάλοι» δεν κρύβουν μόνο τις αποτυχημένες προσπάθειές τους αλλά και τις αξίες που δεν πρόλαβαν να τους διδάξουν.
  • «Αυτό που ζητάτε είναι ανήθικο», θα τολμήσει να προφέρει η καθηγήτριά τους, που αδυνατεί να καταλάβει τη σχετικότητα της Ηθικής. Η Ελένα όχι μόνο δεν θέλει, αλλά δεν μπορεί να δώσει το κλειδί. Θεματοφύλακας αξιών και ιδανικών, που οι μαθητές της δεν κατάφεραν να ενστερνιστούν, θα πολεμήσει μέχρι τέλους για τη διασφάλισή τους. «Το χάσμα πραγματικά είναι αγεφύρωτο. Τελικά στο έργο πρωταγωνιστής είναι η επικοινωνία που απουσιάζει. Καμιά πλευρά δεν καταφέρνει να καταλάβει την άλλη. Και το πείραμα αρχίζει… Πειραματόζωα θα γίνουν όλοι τους σε μια βραδιά που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Αντί για το χρηματοκιβώτιο θα ανοίξουν το «κουτί της Πανδώρας», απ όπου θα ξεχυθεί η βία για να καταλάβει τις ψυχές και να ποτίσει τις πράξεις. Η Βία, που θα γίνει τελικά ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Η Βία που σχεδόν ποτέ δεν λύνει το πρόβλημα. Συνήθως καταφέρνει να αναβάλει ή και να ματαιώσει τις λύσεις», καταλήγει ο σκηνοθέτης.
  • Τη μετάφραση υπογράφουν οι Βικτώρια και Ειρήνη Χαραλαμπίδου, τα σκηνικά ο Βασίλης Ραμμόπουλος, τα κοστούμια η Ανθία Λοϊζου. Παίζουν: Ιλιάς Λαμπρίδου, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κοιλάκος, Δώρα Σαμψώνα, Νίκος Φραγκιουδάκης. [Αντ. Καρ., ΕΘΝΟΣ, 17/04/2009]

Θεατρική χρονιά με μικρές και μεγάλες εκπλήξεις

  • Πολλές και ενδιαφέρουσες παραστάσεις- από πειραματικά δρώμενα ως μουσικά υπερθεάματα- σημάδεψαν την εφετινή σεζόν

  • Χωρίς μεγάλες προσδοκίες ξεκίνησε η εφετινή θεατρική σεζόν. Γι΄ αυτό και τελειώνει καλύτερα απ΄ ό,τι θα περίμενε κανείς: ενδιαφέρουσες απόπειρες και σημαντικές παραστάσεις πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας στις αθηναϊκές σκηνές, ενώ δύο πλούσια θεάματα κέρδισαν τις εντυπώσεις… και το κοινό. Στο δίπολο Εθνικό Θέατρο Ελληνική Θεαμάτων προστέθηκαν το Θέατρο του Νέου Κόσμου, με τις πολλές και εναλλασσόμενες παραστάσεις του, ο «Βιοπαλαιστής στη στέγη» και το εντυπωσιακό σκηνικό του, καθώς και μια σειρά από μικρά θεατρικά δρώμενα από νέους ή από εκείνους που αισθάνονται πάντα νέοι.

▅Τα πρόσφατα Θεατρικά Βραβεία Χορν (εφετινός νικητής ο Ευθύμης Παπαδημητρίου) επιβεβαίωσαν ότι αυτό το «κάτι τρέχει» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει και διάρκεια και αντοχές. Έτσι και εφέτος, εκτός από τους άρρενες υποψηφίους (οι πέντε στους έξι είναι «παιδιά» του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου), οι τρεις σκηνές φιλοξένησαν πρωτότυπα έργα (όπως οι «Εχθροί αίματος» του Αρκά) αλλά και σύγχρονα («Σφαγείο» του Ισραηλινού Ιλάν Χατσόρ ), δίνοντας το στίγμα ενός παρεμβατικού θεάτρου που βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση.

▅Κρατώντας τον πειραματικό χαρακτήρα του, το Εθνικό, στη δεύτερη σεζόν του υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιάννη Χουβαρδά, έδωσε στο κοινό και ορισμένα δείγματα διαχρονικού θεάτρου με ενδιαφέρουσες ερμηνείες. Πλάι στον εξαιρετικό «Κλήρο του μεσημεριού» σε σκηνοθεσία Γιόσι Βίλερ, το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Οστρόφσκι λειτούργησε απελευθερωτικά για το θεατρόφιλο κοινό, που γέλασε με τον εαυτό του. Την ίδια στιγμή, νεανικές απόπειρες όπως ο «Φάουστ», «Οι διψασμένοι» και η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» επιβεβαίωσαν ότι η σκυτάλη βρίσκεται σε καλά χέρια. Η καθυστέρηση στην παράδοση του πλήρως ανακαινισμένου κτιρίου Τσίλερ (στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου) προφανώς και προκάλεσε αναστάτωση. Η λύση τελικά βρέθηκε στις αίθουσες της Πειραιώς 260, ήταν όμως μια λύση που κόστισε στο Εθνικό Θέατρο.

▅Στο πλαίσιο των παραστάσεων του Ελεύθερου Θεάτρου, με την ΕΛΛ.ΘΕΑ. να κρατάει τα σκήπτρα στην ποσότητα, οι κωμωδίες είχαν και πάλι τη «μερίδα του λέοντος». Οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» σημείωσαν εξαρχής επιτυχία, όπως και το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης», ενώ η προπώληση για το «Κλουβί με τις τρελές» δημιούργησε από νωρίς την αίσθηση ότι στο Παλλάς ετοιμαζόταν κάτι πραγματικά μεγάλο. Και έτσι έγινε: από την πρεμιέρα κιόλας του μιούζικαλ με τον Σταμάτη Φασουλή και τον Γιάννη Μπέζο, έγινε εμφανές ότι το θέαμα είχε κερδίσει το στοίχημα.

▅Η αναμενόμενη από πέρυσι άφιξη του Λάκη Λαζόπουλου στη… στέγη πραγματοποιήθηκε με σχετική καθυστέρηση στο τέλος του περασμένου Νοεμβρίου στο Θέατρο της οδού Πειραιώς, ικανοποιώντας το ευρύ κοινό που περίμενε να τον απολαύσει και εκτός μικρής οθόνης («Αλ Τσαντίρι νιουζ»). Το σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά (σκηνογράφος και στο «Κλουβί») πραγματικά ξεχώρισε.

▅Με το Θέατρο Τέχνης να μην έχει πλέον πολλά να προτείνει (ίσως επειδή η ανανέωση δεν ήρθε ποτέ), εύκολα ξεχώρισε το Δημήτρη Χορν, τιμήθηκαν δεόντως με την έκθεση που διοργανώθηκε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και κατάφερε να περιλάβει τόσο τον ηθοποιό όσο και τον αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Κουν, κατ΄ αρχάς με την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη και στη συνέχεια με το αφιέρωμα του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου «Από της ζωής μας τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», με την Κάτια Γέρου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Οσο για τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του μύθο του- εξ ου και η μεγάλη επιτυχία της.

▅Κατά τ΄ άλλα, η χρονιά κύλησε με ορισμένες μικρές ή μεγάλες εκπλήξεις: Από τη νέα γενιά ξεχώρισαν, μεταξύ άλλων, τα έργα «Ρονβάιλερ» (Επί Κολωνώ) και «Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ» (Από Μηχανής), ενώ η μετά το Εθνικό περίοδος για την ομάδα του Στάθη Λιβαθινού στο «Μεταξουργείο» είναι άγνωστο αν θα έχει συνέχεια. Αντιθέτως, μεγάλη έκπληξη αποδείχθηκε η παρουσία της Ρένης Πιττακή στο Ιλίσια-Βολανάκη με τα «Εξι μαθήματα χορού σε έξι βδομάδες» σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Οχι γιατί υπήρχαν αμφιβολίες για τις υποκριτικές δυνατότητες της πρωταγωνίστριας, αλλά επειδή το έργο και ο χώρος ανέδειξαν και την ανάλαφρη πλευρά της. Επιτυχία και για την «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ με την Μπέτυ Αρβανίτη και τον Γιάννη Φέρτη.

▅Η ως τώρα απουσία του Λευτέρη Βογιατζή από τον θεατρικό χάρτη, και λόγω της ανακαίνισης του θεάτρου της οδού Κυκλάδων, αναμένεται να καλυφθεί από τη νέα δουλειά που ετοιμάζει με έργο του Χάουαρντ Μπάρκερ, μαζί με τον Δημήτρη Ημελλο, στο τέλος της άνοιξης.

▅Τέλος, η σεζόν 2008- 2009 «φιλοξένησε» μία ακόμη αλλαγή υπουργού Πολιτισμού, με τον Μιχάλη Λιάπη να παραδίδει τη θέση του στον Αντώνη Σαμαρά. Με κάθε νέο πρόσωπο ανανεώνονται και οι ελπίδες για ένα καλύτερο και πιο δημιουργικό θέατρο. Το θέμα των επιχορηγήσεων πρωτοστάτησε στις συζητήσεις των θιάσων με τον νέο υπουργό και ένα φως αρχίζει να λάμπει μακριά στον ορίζοντα. Μακάρι!

«Ο θάνατος της άνοιξης», σε σκηνοθεσία Στ. Λιβαθινού.

  • Ο αναπάντεχος θάνατος του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου, ενώ πρωταγωνιστούσε στο «Ξύπνημα της άνοιξης» του Βέντεκιντ, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη (Εθνικό), προκάλεσε μεγάλη θλίψη και όχι μόνο στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Δύο μήνες αργότερα η Αλέκα Παΐζη, σε ηλικία ενενήντα ετών και με πρόσφατη τη συμμετοχή της στις «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» του Χόρβατ , που ανέβασε ο Γιάννης Χουβαρδάς στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2008, «έφυγε» πλήρης ημερών και έργων.
  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 17 Απριλίου 2009

Ανοιξιάτικες πρεμιέρες από νεότερες ομάδες. Νέος κύκλος στις αθηναϊκές σκηνές

  • Οι σκηνές της άνοιξης εξορμούν στο ταλαιπωρημένο –εξ αιτίας της καθυστέρησης των επιχορηγήσεων– τοπίο, με καινούργια έργα, νέα ανεβάσματα και πολλές ελπίδες. Με μότο όλων τις λίγες παραστάσεις, διεκδικούν θεατές λίγο πριν αρχίσει ο δεύτερος κύκλος νέων παραγωγών από νεότερες ακόμη ομάδες.

Για δέκα μόνο παραστάσεις το Θέατρο Αττις παρουσιάζει από τις 22 του μηνός τον «Χορευτή» του Γερμανού ποιητή Εριχ Αρεντ σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου και μετάφραση του Τόρστεν Ισραελ. Τον βασικό ρόλο ερμηνεύει ο Τάσος Δήμας. Στην παράσταση συμμετέχει και ο σκηνοθέτης. Το κείμενο στο οποίο βασίζεται η σκηνική σύνθεση του Θ. Τερζόπουλου, είναι εμπνευσμένο από τη γνωστή μινωική τοιχογραφία με την ταυρομαχία. Πρόκειται για το πιο πολυσυζητημένο και σχολιασμένο από τα λεγόμενα ελληνικά ποιήματα του Αρεντ. «Και όχι άδικα, καθώς ο ποιητής με το έργο αυτό πραγματοποιεί μια καλλιτεχνική υπέρβαση, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα καινούργιο λογοτεχνικό είδος, στο μεταίχμιο της ποίησης και του θεατρικού λόγου», σημειώνει ο σκηνοθέτης. Το βασικό θέμα του «Χορευτή» είναι η σύγκρουση δύο δυνάμεων, που καταλήγει σε καταστροφή.

Η ομάδα Gestus σε συνεργασία με το θέατρο Σημείο παρουσιάζει κι αυτή για δέκα παραστάσεις το «Touch me in the morning». Μια παράσταση devised theatre βασιμένη στο άγγιγμα και στην αναζήτηση επαφής. Ανθρώπινες στιγμές, διαπροσωπικές σχέσεις, οικογενειακές ιστορίες και ερωτικά απρόοπτα απαντώνται μέσα από τις σχέσεις πέντε προσώπων. Τα κείμενα και τη δραματουργική επεξεργασία έχουν οι συντελεστές της ομάδας, τη σκηνοθεσία ο Μάνος Χασάπης. Παίζουν οι: Ελευθερία Γιαμβριά, Αλέξανδρος Μητρόπουλος, Βασίλης Νταρλαντάνης, Ελεάννα Παπαχρήστου, Μαρία Φραγκούλη.

Σε μια άλλη γειτονιά, στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου από τις 23/4 ανεβαίνει «Η λέσχη αυτοκτονίας». Μια συνταρακτική ιστορία για τη ζωή και το θάνατο, την ηδονή του ρίσκου και το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι η φετινή πρόταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου στη σκηνή «Είσοδος Κινδύνου», που ίδρυσε πριν από τρία χρόνια. Το κείμενο της παράστασης προέκυψε κατά τη διάρκεια των προβών από τη σκηνοθέτιδα και τους ηθοποιούς με αφορμή το ομότιτλο διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον. «Η λέσχη αυτοκτονίας» θα παίζεται για 20 παραστάσεις από τους: Νικόλαο Παπαγιάννη, Στάθη Μαντζώρο, Λευτέρη Πολυχρόνη, Τάσο Δαρδαγάνη, Φώτη Μπατζά, στο σκηνικό που ετοίμασε ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης.

Στον ιστορικό χώρο μνήμης, στα πρώην κρατητήρια της Κομαντατούρ στην οδό Κοραή (Μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής), στις 24 του μηνός ανεβαίνει το θεατρικό έργο «Puerto Grande» του Μάνου Λαμπράκη, που σκηνοθετεί η Ρούλα Πατεράκη.

Αρθρωμένο σε 24 σκηνές, πρόκειται για μια σύγχρονη διασκευή πάνω στον «Βόυτσεκ» του Μπύχνερ. Σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης παρακολουθούμε το βασανισμό και τη σταδιακή αποκτήνωση του κρατούμενου Bukner. Οι ήρωες του έργου, που υποδύονται οι: Κοσμάς Φοντούκης, Διονύσης Ποταμίτης, Ενκε Φεζολάρι, Λένικα Αρφάνη, Κώστας Σειραδάκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σαράντος Ρηγάκος, Αλέξης Πασπαρδάνης, Ανδρέας Αντωνιάδης, Ρίτα Λυτού, Ευτυχία Γιομελά, Θεανώ Βασιλείου, Ευτυχά Κιουρτίδου, Ευγενία Μαμάη, προσπαθούν να επιζήσουν σε έναν υπό κατάρρευση κόσμο. Ενα σύμπαν σε μέγιστη κρίση. Μια οργανωμένη φρίκη που οδηγεί στην πλήρη αποδιοργάνωση και την καταστροφή.

Το ίδιο βράδυ στο «Αλεκτον», με ελεύθερη μάλιστα είσοδο, η σκηνοθέτις Ελλη Παπακωνσταντίνου, η ηθοποιός Αγλαΐα Παπά και ο μουσικός Τηλέμαχος Μούσας προτείνουν κάτι διαφορετικό, αυτοσχεδιάζουν πάνω στο επεισόδιο της Οδύσσειας που εσείς διαλέγετε να ακούσετε.

Η παράσταση με τίτλο «ΟΔC» εντάσσεται σε έναν πολυετή κύκλο ερευνητικής δουλειάς της σκηνοθέτιδος πάνω στην ομηρική «Οδύσσεια».

Σε μιαν άλλη γειτονιά, στο Θέατρο Τέχνης (το υπόγειο), παρουσιάζεται η «Αγαπητή Ελένα» της Λιουντμίλα Ραζουμόβσκαγια σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Eίναι η κεντρική παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, όπου οι ήρωες (παίζουν οι: Ιλιάς Λαμπρίδου, Δημήτρης Κερεστετζής, Μιχάλης Κολάκος, Δώρα Σαμψώνα, Νίκος Φραγκιουδάκης) υποδύονται τέσσερις μαθητές οι οποίοι, έχοντας αποτύχει στις απολυτήριες εξετάσεις, εισβάλλουν στο σπίτι της καθηγήτριάς τους για μια δεύτερη ευκαιρία. Την «αρπάζουν», βρίσκοντας το κλειδί του χρηματοκιβωτίου στο οποίο φυλάσσονται τα γραπτά τους.

Ομως και το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας από τις 24/4 παρουσιάζει τη δουλειά του στο αθηναϊκό κοινό. Την παραγωγή του «Λόγω φάτσας», στο Θέατρο Βικτώρια. Στo γλυκόπικρο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Κομνηνός, παίζουν οι: Ελεάνα Απέργη, Αννα Πολυτίμου, Μανώλης Δεστούνης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Χαρά Τσιώλη. [Γιωτα Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/04/2009]

Γιουστίνε ντελ Κόρτε: «Ο εφιάλτης της ευτυχίας», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά, στο Εθνικό Θέατρο

  • «Ο εφιάλτης της ευτυχίας», το πρώτο έργο της Αυστρο-μεξικανής Γιουστίνε ντελ Κόρτε, θα παρουσιάσει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, από τις 29/4-31/5, το Εθνικό Θέατρο, στο «Κοτοπούλη – Ρεξ», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά.
  • Το σπονδυλωτό έργο, μέσα από ένα παζλ σκηνών, γραμμένων με τρυφερότητα, χιούμορ, σαρκασμό, αλλά και σκληρότητα κάποιες φορές, επιχειρεί να απαντήσει σε ένα ερώτημα για την ανθρώπινη φύση: Τη βασανιστική αναζήτηση της ευτυχίας. Τι σημαίνει ευτυχία; Υπάρχει μήπως μια μαγική διαδρομή που οδηγεί με σιγουριά σ’ αυτήν; Ενα πολύχρωμο μωσαϊκό, με γυναικείους κυρίως χαρακτήρες, περνά μπροστά από τα μάτια μας στη σκηνή: Μια γυναίκα που ψαρεύει, ένα νεαρό κορίτσι στη σχολική του εκδρομή, μια νύφη, μια δασκάλα μπαλέτου, δυο πολύ γριές γυναίκες… Ανάμεσά τους ένας άντρας – σκηνοθέτης σε διαρκή αναζήτηση. Κάθε μία από τις γυναίκες αυτές, ακόμα και όταν περιγράφεται με λίγες σειρές, είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Και όμως έρχεται κάποια στιγμή που μοιάζει σαν να μοιράζονται όλες ένα πεπρωμένο.
  • Μετάφραση: Μαρία Μαντή, επιμέλεια μετάφρασης Γιώργος Δεπάστας. Σκηνικά – κοστούμια: Κάτριν Κρούμπαϊν. Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Αλεξάνδρα Αΐδίνη, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Γιώργος Γλάστρας, Στεφανία Γουλιώτη, Ολγα Δαμάνη, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Κόρα Καρβούνη, Ελένη Κοκκίδου, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Λουίζα Κωστούλα, Δημήτρης Λιγνάδης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Θέμις Μπαζάκα, Ηλέκτρα Νικολούζου, Luciο VictorDias, Εφη Παπαθεοδώρου, Μάκης Παπαδημητρίου, Σωκράτης Πατσίκας, Τιτίκα Σαριγκούλη, Hirohisa Ermis Hatanaka.

Μεταπασχαλινές αυλαίες

«Puerto Grande», από το «Δραματικό Θέατρο»

Το έργο του Μάνου Λαμπράκη «Puerto Grande» θα παρουσιάσει το «Δραματικό Θέατρο» της Ρούλας Πατεράκη (24/4-10/6), στο Μέγαρο Εθνικής Ασφαλιστικής Κοραή 4 (πρώην κρατητήρια Κομαντατούρ). Το «Puerto Grande» (Μεγάλο Λιμάνι ή Μεγάλο Πέρασμα), αρθρωμένο σε 24 σκηνές, αποτελεί διασκευή του «Βόιτσεκ» του Γκέοργκ Μπίχνερ. Σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, παρακολουθούμε το βασανισμό και τη σταδιακή αποκτήνωση του κρατουμένου Bunker. Γύρω του, οι δήμιοι επινοούν ολοένα και πιο «εκλεπτυσμένες» μεθόδους ψυχοσωματικού μαρτυρίου, με ψευδή επιχειρήματα. Η φρίκη της εξουσίας, η επιστήμη ως αυτοσκοπός, ο άνθρωπος χωρίς όνομα, άθυρμα ενός παράλογου συστήματος που τον καταστρέφει αλλά καταστρέφεται, που οδηγεί στο αδιέξοδο και τον αφανισμό. Σκηνικά – κοστούμια: Αγγελος Μέντης. Κίνηση: Μπέτυ Δραμισιώτη. Μουσική επιμέλεια: Μάνος Λαμπράκης. Παίζουν: Κοσμάς Φοντούκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κωστής Συραδάκης, Λένικα Αρφάνη, Ενκε Φεζολάρι, Ρίτα Λυτού, Θεανώ Βασιλείου, Ευτυχία Γιομελά, Ευτυχία Κιουρτίδου, Ευγενία Μαμάη, Ανδρέας Αντωνιάδης, Σαράντος Ρηγάκος, Διονύσης Ποταμίτης, Αλέξης Πασπαρδάνης. Παραγωγή: Δραματικό Θέατρο Ρούλα Πατεράκη.

  • Από τις 23/4-31/5 στο «Αμφι-Θέατρο», θα παρουσιαστεί το έργο «Η λέσχη της αυτοκτονίας». Δυο φίλοι μπλέκουν στα δίχτυα μιας αδίστακτης εγκληματικής οργάνωσης, μιας λέσχης της αυτοκτονίας. Στο βυθό μιας σύγχρονης μητρόπολης, δεκάδες νέοι άνδρες παίζουν κάθε βράδυ ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου, με επικεφαλής τον μυστηριώδη πρόεδρο της λέσχης. Η περιπλάνηση ξεκινά από το φουαγιέ και καταλήγει στη σκηνή. Το κείμενο της παράστασης, βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, γράφτηκε στις πρόβες από την σκηνοθέτρια Κατερίνα Ευαγγελάτου και τους ηθοποιούς. Σκηνικό – κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης. Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος. Παίζουν: Νικόλας Παπαγιάννης, Στάθης Μαντζώρος, Λευτέρης Πολυχρόνης, Τάσος Δαρδαγάνης, Φώτης Μπατζας. Μετά το Πάσχα συνεχίζονται επίσης οι παραστάσεις του έργου «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» (σκηνοθεσία Σπ. Ευαγγελάτου) σε εναλλασσόμενο δραματολόγιο με τη «Λέσχη της αυτοκτονίας». Το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» θα παιχτεί εκτάκτως και τη Δευτέρα του Πάσχα (9μ.μ.).

Βαλκάνια… «Του νεκρού αδελφού»

  • Μετά τις επιτυχείς παραστάσεις της στην Αθήνα, η διαβαλκανική παράσταση «Του νεκρού αδελφού», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, αμέσως μετά το Πάσχα, θα παρουσιαστεί στα Τίρανα (23/4), στη Σόφια (27/4), στο Βουκουρέστι (29, 30/4) και το Βελιγράδι (3/5).

Η παράσταση στηρίζεται στη σύλληψη του σκηνοθέτη για σύνθεση κοινών στοιχείων του λαϊκού πολιτισμού των Βαλκανικών χωρών, βάσει της γνωστής σε διάφορες βαλκανικές γλώσσες παραλλαγής του δημοτικού ποιήματος «Του νεκρού αδελφού». Η παράσταση περιλαμβάνει διάσπαρτες παραλλαγές του ποιήματος, αλλά και αφηγήματα, μοιρολόγια, λαϊκά δρώμενα και χορούς (ελληνικούς, σέρβικους, αλβανικούς, βουλγάρικους, ρουμάνικους) και παίζεται και στις πέντε γλώσσες. Σκηνικά Ερσης Δρίνη, κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, χορογραφία Μαρίας Γκούτη, φωτισμοί Αντώνη Παναγιωτόπουλου.

Πρωταγωνιστούν: Mάγια Μόργκενστερν (Ρουμανία), Μαργαρίτα Τζέπα (Αλβανία), Μαρία Κατσιαδάκη, Νίκος Αρβανίτης, Κίτυ Σελμάνη-Τζέτσεβιτς. Στο Χορό συμμετέχουν οι Ελληνες ηθοποιοί Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ανδρομάχη Δαυλού, Χρήστος Νίνης, Ανδριανή Τουντοπούλου, Δημήτρης Τσολάκης, Μαριάνθη Φωτάκη, αλλά και οι μετανάστες στην Ελλάδα ηθοποιοί Λάουρα Ντουμίτρου (Ρουμανία), Νατάσα Μέντιτς (Σερβία), Κρις Ραντάνοφ (Βουλγαρία), Καραφίλ Σένα (Αλβανία). Μουσικoί επί σκηνής: Μάκης Κρέτσης, Simone Mongelli.

Μεταπασχαλινές αυλαίες

«Puerto Grande», από το «Δραματικό Θέατρο»
  • Το έργο του Μάνου Λαμπράκη «Puerto Grande» θα παρουσιάσει το «Δραματικό Θέατρο» της Ρούλας Πατεράκη (24/4-10/6), στο Μέγαρο Εθνικής Ασφαλιστικής Κοραή 4 (πρώην κρατητήρια Κομαντατούρ). Το «Puerto Grande» (Μεγάλο Λιμάνι ή Μεγάλο Πέρασμα), αρθρωμένο σε 24 σκηνές, αποτελεί διασκευή του «Βόιτσεκ» του Γκέοργκ Μπίχνερ. Σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, παρακολουθούμε το βασανισμό και τη σταδιακή αποκτήνωση του κρατουμένου Bunker. Γύρω του, οι δήμιοι επινοούν ολοένα και πιο «εκλεπτυσμένες» μεθόδους ψυχοσωματικού μαρτυρίου, με ψευδή επιχειρήματα. Η φρίκη της εξουσίας, η επιστήμη ως αυτοσκοπός, ο άνθρωπος χωρίς όνομα, άθυρμα ενός παράλογου συστήματος που τον καταστρέφει αλλά καταστρέφεται, που οδηγεί στο αδιέξοδο και τον αφανισμό. Σκηνικά – κοστούμια: Αγγελος Μέντης. Κίνηση: Μπέτυ Δραμισιώτη. Μουσική επιμέλεια: Μάνος Λαμπράκης. Παίζουν: Κοσμάς Φοντούκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κωστής Συραδάκης, Λένικα Αρφάνη, Ενκε Φεζολάρι, Ρίτα Λυτού, Θεανώ Βασιλείου, Ευτυχία Γιομελά, Ευτυχία Κιουρτίδου, Ευγενία Μαμάη, Ανδρέας Αντωνιάδης, Σαράντος Ρηγάκος, Διονύσης Ποταμίτης, Αλέξης Πασπαρδάνης. Παραγωγή: Δραματικό Θέατρο Ρούλα Πατεράκη.
  • Από τις 23/4-31/5 στο «Αμφι-Θέατρο», θα παρουσιαστεί το έργο «Η λέσχη της αυτοκτονίας». Δυο φίλοι μπλέκουν στα δίχτυα μιας αδίστακτης εγκληματικής οργάνωσης, μιας λέσχης της αυτοκτονίας. Στο βυθό μιας σύγχρονης μητρόπολης, δεκάδες νέοι άνδρες παίζουν κάθε βράδυ ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου, με επικεφαλής τον μυστηριώδη πρόεδρο της λέσχης. Η περιπλάνηση ξεκινά από το φουαγιέ και καταλήγει στη σκηνή. Το κείμενο της παράστασης, βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, γράφτηκε στις πρόβες από την σκηνοθέτρια Κατερίνα Ευαγγελάτου και τους ηθοποιούς. Σκηνικό – κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης. Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος. Παίζουν: Νικόλας Παπαγιάννης, Στάθης Μαντζώρος, Λευτέρης Πολυχρόνης, Τάσος Δαρδαγάνης, Φώτης Μπατζας. Μετά το Πάσχα συνεχίζονται επίσης οι παραστάσεις του έργου «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» (σκηνοθεσία Σπ. Ευαγγελάτου) σε εναλλασσόμενο δραματολόγιο με τη «Λέσχη της αυτοκτονίας». Το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» θα παιχτεί εκτάκτως και τη Δευτέρα του Πάσχα (9μ.μ.).