Θεατές και ηθοποιοί γίνονται ένα

  • Στο «Ανθρώπινο Μουσείο», που παρουσιάζεται στο «Σημείο», υπάρχει μεγάλη ελευθερία και κινητικότητα. Σκηνή και πλατεία δεν έχουν όρια. Μια ανθρώπινη… εγκατάσταση έχει στήσει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής στο θέατρο «Σημείο» (ως μεθαύριο Κυριακή).

Οι ηθοποιοί (Ελ. Αρβανίτη, Δ. Παπαδοπούλου, Ιω. Μακρή, Ν. Κυριάκου, Γ. Μερτζιάνης) δεν υποδύονται ρόλους. Φοράνε τα καθημερινά τους ρούχα και φέρνουν στη σκηνή τα θέματα που τους απασχόλησαν όλη την ημέρα

Οι ηθοποιοί (Ελ. Αρβανίτη, Δ. Παπαδοπούλου, Ιω. Μακρή, Ν. Κυριάκου, Γ. Μερτζιάνης) δεν υποδύονται ρόλους. Φοράνε τα καθημερινά τους ρούχα και φέρνουν στη σκηνή τα θέματα που τους απασχόλησαν όλη την ημέρα

  • Είναι το «Ανθρώπινο Μουσείο», ο σκηνικός «πρόλογος», με άλλα λόγια, για το έργο του Πέτερ Χάντκε «Οταν δεν ήξερε ο ένας για τον άλλο», που θα ανεβεί σύντομα. Είναι μια παράσταση, που αφήνει τους θεατές να κινούνται ελεύθερα μέσα στον χώρο ενώ οι ηθοποιοί Ιωάννα Μακρή, Ελένα Αρβανίτη, Γιώργος Μερτζιάνης, Νάσια Κυριάκου, Νίκος Παντελίδης, Αυγουστίνος Ρεμούνδος και Δανάη Παπαδοπούλου αποδίδουν, κινούμενοι το ίδιο ελεύθερα «συμπεριφορές, κείμενα, ήχους, τραγούδια, δηλώσεις, προθέσεις, χαρακτήρες ανθρώπινης κατάστασης». «Στο «Μουσείο» θέματα όπως η αγάπη, ο θεός, η σχέση του ανθρώπου με τη θρησκεία, με το φαγητό, με τα ζώα, με το κακό, με το σεξ, παρουσιάζονται με μια καινούργια απενοχοποιημένη ματιά», σημειώνει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής.
  • Φυσικά πίσω απ’ όλη αυτήν την ελευθερία κρύβεται ένας ισχυρός «καμβάς» κειμένων, ένα «νταντά κολάζ», όπως το λέει ο Ν. Διαμαντής, που το συνέθεσε. Αποτελείται από έργα των Κάφκα, Κούτσι, Μπέκετ, Κέιν κ.ά., αλλά κι ανέκδοτα, τραγούδια, μεμονωμένα ρήματα και ρυθμικές φράσεις. Παρ’ όλα αυτά, η διατύπωση του σκηνοθέτη «αποδομώντας τα όρια του ανθρώπινου κόσμου που φτιάξαμε, δημιουργούμε στο «Μουσείο» μια καινούργια προοπτική», δεν παύει να ηχεί παράξενη. «Είναι μια καθαρά ρητορική διατύπωση των αμφιβολιών μας», αμύνεται ο Διαμαντής. «Στην πραγματικότητα, στην εκτέλεση του «Μουσείου» βρήκαμε τα όρια να μετακινούνται διαρκώς, να εφευρίσκονται καινούργιες πραγματικότητες, εν τέλει η ζωή η ίδια να ξεπερνάει τις συντεταγμένες της. Το ενδιαφέρον ήταν ότι μόλις νομίζαμε ότι αγγίζαμε τα όρια, αυτά εξαφανίζονταν και έπρεπε να προχωρήσεις σαν να χαρτογραφείς ένα πέλαγος, έναν ωκεανό. Μερικές σταγόνες του ωκεανού, λοιπόν, καταφέραμε να τις μαζέψουμε». Είναι πράγματι και οι δύο ώρες της παράστασης εν κινήσει; «Οι θεατές κινούνται ελεύθερα και μπορούν να επιλέξουν ανά πάσα στιγμή το θέμα, την ιστορία και τον ηθοποιό, που θα παρακολουθήσουν», εξηγεί ο σκηνοθέτης που ενθαρρύνει την αυτενέργεια του κοινού. «Μπορούν να καθήσουν λίγο, μπορούν να παρακολουθήσουν ένα θέμα πολλές φορές, μπορούν να απομονωθούν και να ανακατέψουν ήχους και θέματα, μπορούν να κοιμηθούν, να φύγουν, να στοχαστούν ακόμα και να βαρεθούν». Κι οι ηθοποιοί; «Λειτουργώντας σαν ζωντανά εκθέματα-γλυπτά μεταφέρουν τις ζωντανές ιστορίες τους. Δεν υποδύονται πρόσωπα, θεατρικές περσόνες ή ρόλους. Παρουσιάζονται με τα καθημερινά τους ρούχα, κουβαλάνε όλη την ημέρα τη συμπεριφορά τους και τα θέματά τους και τα ανασυγκροτούν το βράδυ μπροστά στον κόσμο. Ετσι, επαναδιατυπώνουν τα αιτήματά τους με μια πνευματική θεατρική διάσταση».
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: