Daily Archives: 10 Απρίλιος, 2009

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ (ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ) ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ: «Η ευτυχία περνάει από την κόλαση»

Είκοσι πρόσωπα αναζητούν την ευτυχία στο έργο  «Ο εφιάλτης της ευτυχίας». «Αυτός ο θίασος  είναι η καλύτερη δυνατή συνάντηση, όπου όλες  οι γενιές του θεάτρου ενώνονται. Ένα ευγενές  θηριοτροφείο από εξαιρετικά ταλαντούχους  ηθοποιούς, που είναι σαν να δουλεύουν χρόνια  μαζί» λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης  Γιάννης Χουβαρδάς
  • Τα διαμάντια είναι παντοτινά, ο χρυσός σταθερή αξία, αλλά το πετρέλαιο απειλείται από το φυσικό αέριο, οι αγορές είναι σε ύφεση, η οικονομία κλονίζεται. Μόνο η ευτυχία είναι το σταθερό imperium της ανθρώπινης ψυχής. Για όλους υπάρχει ένα «κάστρο» ευτυχίας. Ταπεινό ή αυτοκρατορικό, μυθικό ή πραγματικό. Τον δρόμο για την ευτυχία, φωταγωγημένο από φαντάσματα, έχουν πάρει τα πρόσωπα του πρώτου έργου της Αυστρομεξικάνας Γιουστίνε ντελ Κόρτε, «Ο εφιάλτης της ευτυχίας», που πρωτοπαρουσιάζει στην Ελλάδα ο Γιάννης Χουβαρδάς. Άνθρωποι εξέχοντες ή τσακισμένοι, συναισθηματικά ημιτελείς, καλλιτεχνικά ανασφαλείς, ψυχανεμίζονται πως το τίμημα της αναζήτησής τους είναι αναπόφευκτο. Σαν πεπρωμένο είναι η στιγμή που σταματούν για λίγο αυτή την πορεία, για να αφηγηθούν τις μικρές τους ιστορίες.
  • «Το έργο είναι σπονδυλωτό, φρέσκο, μ΄ έναν πρωτότυπο τρόπο γραφής. Όταν το διάβασα μού έκανε «κλικ». Έχει κάτι απροσδιόριστο που μου αρέσει. Φλερτάρει συνεχώς μεταξύ ελαφριού και σοβαρού, κωμικού και δραματικού. Ένα παιχνίδι. Οι ηθοποιοί δεν ήξεραν αν είχαν στα χέρια τους ένα αριστούργημα ή τερατούργημα. Σιγά σιγά το αγάπησαν» λέει ο Γιάννης Χουβαρδάς στα «ΝΕΑ» και δίνει στοιχεία αυτού του κόσμου που σκηνοθετεί: «Είναι ιστορίες ανθρώπων με θέμα το κυνήγι της ευτυχίας και πώς αυτό μπορεί να καταντήσει εφιάλτης. Μια σειρά εξομολογήσεων μέσα από μονολόγους κι αφηγήσεις κυρίως γυναικείων χαρακτήρων. Στιγμιότυπα, στιγμές καθοριστικές ανθρώπων που τους χωρίζει άβυσσος, αλλά σιγά σιγά συνδέονται. Όχι όμως στα μαύρα, αλλά με χιούμορ και συμπάθεια.
  • Μια γυναίκα ψαρεύει, ένα κορίτσι σε σχολική εκδρομή, μια νύφη, μια δασκάλα μπαλέτου, δυο γριές. Κάποιοι εμφανίζονται ξανά και ξανά, σαν ένα μικρό σίριαλ. Μια κοπέλα (Κόρα Καρβούνη) σε δύσκολη σχέση με τον πατέρα της, μια γυναίκα (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη) με εναλλασσόμενους άντρες, μια άλλη (Θέμις Μπαζάκα) που αναλώνει τη ζωή της ψωνίζοντας στο σούπερ μάρκετ, έχουν επαναλαμβανόμενες παρουσίες . Λάιτ μοτίφ το κάστινγκ που κάνει ένας νευρωτικός σκηνοθέτης, αναζητώντας τα πρόσωπα που θα απεικονίσουν στη σκηνή αυτά που συμβαίνουν έξω από αυτήν. Μια ψυχαναλυτική επιθεώρηση που αρχίζει μ΄ έναν άντρα να διηγείται το όνειρό του, έναν εφιάλτη, όπου κάποιος του μιλάει για την ευτυχία: «Μην αιωρείσαι στο πιθανό. Άδραξε με τόλμη το πραγματικό. Στην πράξη βρίσκεται η ευτυχία». Πώς γίνεται όμως αυτή η πράξη; Στο τέλος, κι ενώ έχουν μεσολαβήσει όλα τα επεισόδια, πάλι δεν ξέρει».
  • Η παράσταση θεαματική, με τον τρόπο του Χουβαρδά, επιχειρεί να μην έχει τίποτε θεατρικό. «Το μότο είναι, πολύ απλά κι αληθινά. Βρήκα ένα νήμα που ενώνει όλα αυτά τα πρόσωπα. Η σκηνή είναι άδεια, όπως κάποιοι ναοί στους οποίους μπαίνουν όλων των ειδών οι άνθρωποι. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι νιώθουν σαν επισκέπτες που κάτι τους κάλεσε εκεί. Και με την αίσθηση ενός ναού της τέχνης της θεραπείας, των προσωπικών, εκ βαθέων εξομολογήσεων, όπου οι φωνές ακούγονται σε μια ηχώ, αρχίζουν να μπλέκονται και να δημιουργούν ομαδικές ενέργειες».

ΙΝFΟ: Πρεμιέρα στις 29 Απριλίου, στη σκηνή «Κοτοπούλη- Ρεξ» του Εθνικού (Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-3305.074).

Με την αίσθηση του Ίρβιν Γιάλομ

  • «Στον «Εφιάλτη της ευτυχίας» τα πρόσωπα εξομολογούνται, το κοινό μπαίνει στη θέση του εξομολογητή» εξηγεί ο Γιάννης Χουβαρδάς στα «ΝΕΑ». «Στο τέλος υπάρχει μια σκηνή όπου περιμένουν τον γιατρό κι εκεί αποκαλύπτεται τι είναι αυτοί οι άνθρωποι». Όταν τελειώσουν οι ιστορίες, κάποιες πόρτες θα έχουν ανοίξει για τους θεατές, που μετά την παράσταση, παρακινημένοι, μπορεί να συνεχίσουν το «παιχνίδι» των εξομολογήσεων, προς ίδιον όφελος. Εξάλλου, όπως λέει, «από τον πρόσφατο χαμό που έγινε με την ομιλία του Ίρβιν Γιάλομ στο Μέγαρο Μουσικής, όλοι διαπίστωσαν ότι χρειάζονται ένα ντιβάνι». Έτσι κι αλλιώς, αρκετή μετριότητα παράγεται καθημερινά. Ας την διακόψει για λίγο, μια «ψυχαναλυτική επιθεώρηση».

  • Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου. ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 10 Απριλίου 2009

Θεατές και ηθοποιοί γίνονται ένα

  • Στο «Ανθρώπινο Μουσείο», που παρουσιάζεται στο «Σημείο», υπάρχει μεγάλη ελευθερία και κινητικότητα. Σκηνή και πλατεία δεν έχουν όρια. Μια ανθρώπινη… εγκατάσταση έχει στήσει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής στο θέατρο «Σημείο» (ως μεθαύριο Κυριακή).

Οι ηθοποιοί (Ελ. Αρβανίτη, Δ. Παπαδοπούλου, Ιω. Μακρή, Ν. Κυριάκου, Γ. Μερτζιάνης) δεν υποδύονται ρόλους. Φοράνε τα καθημερινά τους ρούχα και φέρνουν στη σκηνή τα θέματα που τους απασχόλησαν όλη την ημέρα

Οι ηθοποιοί (Ελ. Αρβανίτη, Δ. Παπαδοπούλου, Ιω. Μακρή, Ν. Κυριάκου, Γ. Μερτζιάνης) δεν υποδύονται ρόλους. Φοράνε τα καθημερινά τους ρούχα και φέρνουν στη σκηνή τα θέματα που τους απασχόλησαν όλη την ημέρα

  • Είναι το «Ανθρώπινο Μουσείο», ο σκηνικός «πρόλογος», με άλλα λόγια, για το έργο του Πέτερ Χάντκε «Οταν δεν ήξερε ο ένας για τον άλλο», που θα ανεβεί σύντομα. Είναι μια παράσταση, που αφήνει τους θεατές να κινούνται ελεύθερα μέσα στον χώρο ενώ οι ηθοποιοί Ιωάννα Μακρή, Ελένα Αρβανίτη, Γιώργος Μερτζιάνης, Νάσια Κυριάκου, Νίκος Παντελίδης, Αυγουστίνος Ρεμούνδος και Δανάη Παπαδοπούλου αποδίδουν, κινούμενοι το ίδιο ελεύθερα «συμπεριφορές, κείμενα, ήχους, τραγούδια, δηλώσεις, προθέσεις, χαρακτήρες ανθρώπινης κατάστασης». «Στο «Μουσείο» θέματα όπως η αγάπη, ο θεός, η σχέση του ανθρώπου με τη θρησκεία, με το φαγητό, με τα ζώα, με το κακό, με το σεξ, παρουσιάζονται με μια καινούργια απενοχοποιημένη ματιά», σημειώνει ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής.
  • Φυσικά πίσω απ’ όλη αυτήν την ελευθερία κρύβεται ένας ισχυρός «καμβάς» κειμένων, ένα «νταντά κολάζ», όπως το λέει ο Ν. Διαμαντής, που το συνέθεσε. Αποτελείται από έργα των Κάφκα, Κούτσι, Μπέκετ, Κέιν κ.ά., αλλά κι ανέκδοτα, τραγούδια, μεμονωμένα ρήματα και ρυθμικές φράσεις. Παρ’ όλα αυτά, η διατύπωση του σκηνοθέτη «αποδομώντας τα όρια του ανθρώπινου κόσμου που φτιάξαμε, δημιουργούμε στο «Μουσείο» μια καινούργια προοπτική», δεν παύει να ηχεί παράξενη. «Είναι μια καθαρά ρητορική διατύπωση των αμφιβολιών μας», αμύνεται ο Διαμαντής. «Στην πραγματικότητα, στην εκτέλεση του «Μουσείου» βρήκαμε τα όρια να μετακινούνται διαρκώς, να εφευρίσκονται καινούργιες πραγματικότητες, εν τέλει η ζωή η ίδια να ξεπερνάει τις συντεταγμένες της. Το ενδιαφέρον ήταν ότι μόλις νομίζαμε ότι αγγίζαμε τα όρια, αυτά εξαφανίζονταν και έπρεπε να προχωρήσεις σαν να χαρτογραφείς ένα πέλαγος, έναν ωκεανό. Μερικές σταγόνες του ωκεανού, λοιπόν, καταφέραμε να τις μαζέψουμε». Είναι πράγματι και οι δύο ώρες της παράστασης εν κινήσει; «Οι θεατές κινούνται ελεύθερα και μπορούν να επιλέξουν ανά πάσα στιγμή το θέμα, την ιστορία και τον ηθοποιό, που θα παρακολουθήσουν», εξηγεί ο σκηνοθέτης που ενθαρρύνει την αυτενέργεια του κοινού. «Μπορούν να καθήσουν λίγο, μπορούν να παρακολουθήσουν ένα θέμα πολλές φορές, μπορούν να απομονωθούν και να ανακατέψουν ήχους και θέματα, μπορούν να κοιμηθούν, να φύγουν, να στοχαστούν ακόμα και να βαρεθούν». Κι οι ηθοποιοί; «Λειτουργώντας σαν ζωντανά εκθέματα-γλυπτά μεταφέρουν τις ζωντανές ιστορίες τους. Δεν υποδύονται πρόσωπα, θεατρικές περσόνες ή ρόλους. Παρουσιάζονται με τα καθημερινά τους ρούχα, κουβαλάνε όλη την ημέρα τη συμπεριφορά τους και τα θέματά τους και τα ανασυγκροτούν το βράδυ μπροστά στον κόσμο. Ετσι, επαναδιατυπώνουν τα αιτήματά τους με μια πνευματική θεατρική διάσταση».

Στάση εργασίας στο ΚΘΒΕ

  • Στάση εργασίας πραγματοποιούν αύριο το βράδυ οι εργαζόμενοι στο Εθνικό Θέατρο και στο Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας (ΚΘΒΕ). Οι στάσεις εργασίας θα πραγματοποιηθούν από τις 9 το βράδυ ως τις 12 τα μεσάνυχτα. Οι εργαζόμενοι στις δύο κρατικές θεατρικές σκηνές διεκδικούν τη  καταβολή του πολιτιστικού επιδόματος, η οποία, όπως επισημαίνουν σε κοινή ανακοίνωσή τους, έχει καθυστερήσει αδικαιολόγητα, παρά το ότι το έχουν ήδη λάβει όλοι οι εργαζόμενοι του υπουργείου Πολιτισμού, στις 24 Μαρτίου. Το επίδομα είναι θεσμοθετημένο με το νόμο 3746 άρθρο 77, αλλά, αν και έπρεπε να έχει ενσωματωθεί στην τακτική μισθοδοσία των υπαλλήλων με αναδρομική ισχύ από 1/1/2008, αυτό ακόμη δεν έγινε. [enet.gr, 16:12 Παρασκευή 3 Απριλίου 2009]

Γυναικεία μποτίλια σε αντρικό πέλαγος

  • Σαν μια μποτίλια ριγμένη στο πέλαγος που αναζητεί παραλήπτη.

  • Οι δυο μικροί εικοσάλεπτοι μονόλογοι και το μονόπρακτο που συνθέτουν το τρίπτυχο «Ας μιλήσουμε για άντρες» στο Θέατρο της Ημέρας στους Αμπελοκήπους (κάθε Κυριακή και Δευτέρα). Μια χειροποίητη παράσταση γένους θηλυκού που αφορά και τα δύο φύλα, αφού η γυναίκα εκμυστηρεύεται τα εσώψυχά της με ποθητό και αόρατο αποδέκτη τον άντρα.
  • Κριτικός τέχνης, διδάκτωρ της Σορβόνης, πεζογράφος, ποιήτρια, μεταφράστρια, η Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή κάνει το πρώτο της θεατρικό βήμα με λόγο διεισδυτικό και ενίοτε χιουμοριστικό. Προσεγγίζοντας τη διαφορετικότητα των δύο φύλων, μακριά από φεμινιστικές ακρότητες, σαν έμπειρος παλμογράφος της γυναικείας καρδιάς αλλά και του αντρικού εγκεφάλου. Τους χαρακτήρες των ηρωίδων της με τα θετικά και αρνητικά τους αναδεικνύει εύστοχα η λιτή σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζολή.
  • Στον πρώτο μονόλογο, «Το σιδέρωμα», μια ευχαριστημένη από τον συζυγικό βίο 37χρονη γυναίκα σιδερώνοντας το πουκάμισο του άντρα της εξομολογείται ότι λατρεύει το σιδέρωμα. Την ηρεμεί, κόντρα στις απελευθερωτικές «σφήνες» μιας φίλης της μόνης που της δημιουργούν μικροανησυχίες (την ερμηνεύει πειστικά και αβίαστα η Ολγα Μουργελά).
  • Στον δεύτερο, «Η φωτογραφία», μια επιτυχημένη εργαζόμενη ψάχνοντας ένα χαρτί στο γραφείο της ανακαλύπτει μια καταχωνιασμένη φωτογραφία, «μνημείο και φάντασμα», με κάποιον που ήταν ερωτευμένη πριν από δέκα χρόνια. Τον θυμάται τρυφερά, τον βρίζει, κλαίει, θυμώνει για «τα λόγια τα μεγάλα», τη δειλία του να χωρίσει, χαϊδεύει και… σχίζει τη φωτογραφία (αρκετά καλή στις διακυμάνσεις της ηρωίδας η Τερέζα Λοΐζου).
  • Στο μονόπρακτο, «Ο ποθητός εραστής», σ’ ένα spa κάνουν ριλάξ δυο σαραντάχρονες. Η ελεύθερη και πιο αγχωμένη διηγείται στην παντρεμένη φίλη της τις κωμικοτραγικές συναντήσεις που είχε με άγνωστους άντρες βάζοντας αγγελία στις στήλες γνωριμιών σ’ εφημερίδα (σε ωραίο κοντράστ χαρακτήρων οι προαναφερθείσες ηθοποιοί).

Προκλητικές σκηνοθεσίες αναστατώνουν το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου

  • Αστακοί και άλλες προκλήσεις εν μέσω κρίσης

  • Αποδυναμωμένη η εφετινή διοργάνωση στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, με πέντε παραστάσεις να μοιράζονται ένα βραβείο

  • Μπορεί ένας αστακός και μερικά ποντίκια να φέρουν τα πάνω κάτω στο θέατρο; Ισως όχι. Σίγουρα όμως στους γραφικούς δρόμους του ιστορικού Βρότσλαβ της Πολωνίας, όπου φιλοξενήθηκαν οι εκδηλώσεις για το εφετινό Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου, έγιναν πολλές συζητήσεις από ανθρώπους του θεάτρου σχετικά με το ζήτημα της χρήσης ζώων για τις ανάγκες μιας παράστασης, ενώ η ένωση των πολωνών κριτικών εξέδωσε ανακοίνωση καταδικάζοντας παρόμοιες πρακτικές. Αφορμή αποτέλεσαν δύο προκλητικές σκηνοθεσίες του Αργεντινού Ροντρίγκο Γκαρσία, ο οποίος τιμήθηκε με το Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες». Ωστόσο και η ίδια η διοργάνωση συζητήθηκε πολύ καθώς φαίνεται πως το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου περνά τη δική του κρίση. Η απονομή σε πέντε καλλιτέχνες του Βραβείου «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες» μάλλον το αποδυνάμωσε παρά το ενίσχυσε, αφού οι παραστάσεις που παρουσιάστηκαν δεν είχαν πάντα την αναμενόμενη ποιότητα. Ανάγκη λοιπόν αναστοχασμού για τη μελλοντική πορεία ενός θεσμού που θέλει να τιμά ό,τι καλύτερο υπάρχει στο παγκόσμιο θέατρο.
  • Το μεγάλο βραβείο απονεμήθηκε στον πολωνό σκηνοθέτη Κρίστιαν Λούπα, έναν από τους «πατριάρχες» του θεάτρου της χώρας του και δάσκαλο πολλών νεότερων σκηνοθετών ανάμεσά τους ο σημαντικός Κριστόφ Βερλικόφσκι που τιμήθηκε πέρυσι στη Θεσσαλονίκη με το Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες». Γεννημένος το 1943 ο Λούπα σπούδασε κινηματογράφο και υπήρξε μαθητής του Κάντορ. Τα όρια ζωής και θεάτρου, η ψυχαναλυτική προσέγγιση των χαρακτήρων και οι μηχανισμοί του ασυνειδήτου, η αισθητική της φθοράς και η κεντροευρωπαϊκή παράδοση όπως εκφράζεται κυρίως μέσα από τη γερμανόφωνη λογοτεχνία είναι ορισμένα από τα βασικά θέματα που εντοπίζει κανείς στη δουλειά του. Δημιουργεί θεατρικά περιβάλλοντα που απεικονίζουν τη φθορά και την εύθραυστη πραγματικότητα χαρακτήρων που ακροβατούν ανάμεσα στην καθημερινότητα και στη φαντασίωση. Συχνά τα κείμενα της παράστασης προκύπτουν μέσα από πολύμηνη δουλειά με τους ηθοποιούς- όπως συνέβη στο «Φάκτορι 2», που παρουσιάστηκε στο Βρότσλαβ. Πρόκειται για οκτάωρη σπουδή στον Αντι Γουόρχολ και στους μποέμ της Νέας Υόρκης. Τα υπαρκτά πρόσωπα αποτελούν αφορμή για πειραματισμό πάνω στην υπόσταση του ηθοποιού, τον σκηνικό και πραγματικό χρόνο, το θέατρο και την υπέρβασή του.
  • Η ωμή πρόκληση που οδηγεί τον θεατή στα όριά του είναι ένα από τα κύρια συστατικά της θεατρικής κουζίνας του αργεντινού σκηνοθέτη, σκηνογράφου και συγγραφέα Ροντρίγκο Γκαρσία. Με εμμονή στην τροφή, στη βρωμιά που μας περιβάλλει, στο αίμα και στον πόνο ο σκηνοθέτης προτείνει ένα πολιτικό θέατρο σκληρότητας. Ο Γκαρσία εμπνέεται από την τελετουργία της καθημερινότητας για να στήσει, με τη χρήση ποιητικών κειμένων και βίντεο, δυνατές σκηνικές δράσεις. Στο κέντρο της δουλειάς του παραμένει ο ηθοποιός ως φορέας της θεατρικής ουτοπίας. Στο «Αξιντενς» θυμωμένοι θεατές εγκατέλειπαν την αίθουσα την ώρα που ο ηθοποιός Χουάν Λοριέντε ασχολιόταν με έναν αστακό: σε μόνιτορ ακούγονταν οι αγωνιώδεις κτύποι της καρδιάς του λίγο προτού τεμαχιστεί και φαγωθεί. Στο «Πετάξτε τη στάχτη μου πάνω στο Μίκι», πάλι, κέρματα και μπουκάλια εκσφενδονίστηκαν στη σκηνή τη στιγμή που δυο ποντίκια προσπαθούσαν εναγωνίως να αποφύγουν τον πνιγμό σε ένα ενυδρείο. Τα ποντίκια τελικά σώθηκαν, ωστόσο μια νέα γυναίκα έχασε βιαίως την πλούσια κόμη της και ηθοποιοί περιχύθηκαν με μέλι ή λάσπη- όλα αυτά επί σκηνής.
  • Το 11ο Ευρωπαϊκό Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες» μοιράστηκαν με τον Γκαρσία ο Βέλγος Γκυ Κασίερς, σκηνοθέτης που συνδέει με μιαν ιδιαίτερη αισθητική τη λογοτεχνία με την τεχνολογία και του οποίου τη δουλειά θα δούμε εφέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών, ο χαρισματικός ιταλός περφόρμερ Πίπο Ντελμπόνο, που δουλεύει με ευαισθησία πάνω στο θέμα του ΑΙDS με συνοδοιπόρους ανθρώπους όπως ο κωφάλαλος Μπόμπο, τον οποίο συνάντησε σε ψυχιατρείο, ο Ούγγρος Αρπαντ Σίλινγκ , γνωστός στην Ελλάδα από την παράσταση του τσεχοφικού «Γλάρου» στο Φεστιβάλ Αθηνών του 2007 καθώς και ο Γάλλος Φρανσουά Τανγκί με το Τεάτρ ντι Ραντό. Ο τελευταίος αποχώρησε αφήνοντας επιδεικτικά το βραβείο του στους κριτές και προκαλώντας συζητήσεις.
  • Τις εντυπώσεις κέρδισε πάντως η ίδια η μεσαιωνική πόλη του Βρότσλαβ, έδρα του γκροτοφσκικού Τεάτρ Λαμπορατόριουμ. Σήμερα το παλιό γερμανικό Μπρέσλαου με την όπερα και τη φιλαρμονική αριθμεί δέκα θέατρα. Σε ένα από αυτά, το Σύγχρονο Θέατρο του Βρότσλαβ, θα σκηνοθετήσει τον χειμώνα ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, κλείνοντας τις εκδηλώσεις για το Ετος Γκροτόφσκι. [ΓΙΑΝΝΑ ΤΣΟΚΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 10 Απριλίου 2009]

«Πογκρόμ» απολύσεων στο Κ.Θ.Β.Ε.

  • «Πογκρόμ» απολύσεων στο «Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος» καταγγέλλει σε ανακοίνωσή του το «Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών» (ΣΕΗ). «Οι ηθοποιοί που πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις για την υπογραφή της νέας ΣΣΕ, καθώς και εκείνοι που κατά δήλωση του καλλιτεχνικού διευθυντή χρεώθηκαν τη μη πραγματοποίηση της παράστασης «Μυθολογία», σε χώρο που χρησιμοποιείται ως αποθηκευτικός, δέκα μέτρα κάτω από τη θάλασσα, αντιμετωπίζουν τώρα τη μήνιν της Διεύθυνσης», τονίζει το ΣΕΗ. «Αν χτυπήσεις διακριτικά την πόρτα και ζητήσεις τον λόγο της απόλυσης, υποχρεούσαι να δώσεις τα στοιχεία σου στην… Αστυνομία». Ακόμα, όμως, κι αν η Αστυνομία δεν σε ξέρει, είναι πρόθυμος ο καλλιτεχνικός διευθυντής, κ. Τσακίρογλου, να σε δείξει, όπως εξάλλου έκανε στις 06/04/2009. Αυτά συνέβησαν σε χώρο πολιτισμού και, μάλιστα, στο Κρατικό Θέατρο. Το ΣΕΗ δηλώνει ότι δεν θα παραμείνει θεατής στο «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» εκ μέρους του διευθυντή και «θα κλιμακώσει τις κινητοποιήσεις μέχρι να ανακληθούν οι απολύσεις», καταλήγει η ανακοίνωση.

Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη

  • Προχώρησε η διανομή της «Μήδειας» του Μποστ που θα ανεβάσει το καλοκαίρι ο Πέτρος Φιλιππίδης, με Μήδεια την Κάτια Δανδουλάκη. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, λοιπόν, ο Θανάσης Τσαλταμπάσης θα ερμηνεύσει την… Καλόγρια, ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος την Αντιγόνη και ο Γιώργος Γαλίτης την Τροφό. Ο Λαέρτης Μαλκότσης έκλεισε να παίξει τον Ιάσονα, ο Μάνος Παπαγιάννης τον Ευριπίδη και ο Πάνος Σταθακόπουλος τον Οιδίποδα. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες μας, ο Πέτρος Φιλιππίδης μαζί με τον Γαλίτη και τον Γιώργο Λέφα θα κάνουν μικρές επεμβάσεις-προσθήκες στο κείμενο του Μποστ, προκειμένου να υπάρχουν αναφορές στη σύγχρονη πραγματικότητα. Τα σκηνικά θα φιλοτεχνήσει ο Μανόλης Παντελιδάκης, τα κοστούμια θα φτιάξει ο Κώστας Βελινόπουλος, τη μουσική θα υπογράψει ο Γιούρι Στούπελ και, τέλος, τις χορογραφίες η Ελπίδα Νίνου.

Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη
  • Αλλον Αλβανό γαμπρό θα έχουν το καλοκαίρι οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» και άλλον τον χειμώνα. Μπορεί ο Δημήτρης Τσέλιος να έκλεισε να αναλάβει τον ρόλο αυτό στην καλοκαιρινή περιοδεία του έργου των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου «Συμπέθεροι από τα Τίρανα», στην παράσταση όμως που θα δούμε τον επόμενο χειμώνα στο «Λαμπέτη» τον ίδιο ρόλο θα τον αναλάβει άλλος ηθοποιός. Και αυτός δεν θα είναι άλλος από τον Θεοχάρη Ιωαννίδη, που μας συστήθηκε φέτος τον χειμώνα ως ο μεγάλος γιος των «Λατρεμένων γειτόνων» που βλέπουμε στο Μεγάλο Κανάλι.
Μήδεια η Κάτια Δανδουλάκη
  • Ο Γιάννης Βούρος ετοιμάζεται να κάνει ένα δικό του θεατρικό χτύπημα τον επόμενο χειμώνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, έκλεισε το θέατρο «Προσκήνιο» της οδού Καπνοκοπτηρίου και διαβάζει αρκετά θεατρικά έργα προκειμένου να καταλήξει στο καταλληλότερο. Ψάξε Γιάννη, ψάξε, κατά το Τρέξε Λόλα, τρέξε και ελπίζουμε να κάνεις την πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.
  • Μαζί στον «Κλήρο του μεσημεριού» -μία από τις αρτιότερες παραστάσεις που παίζεται μέχρι την Κυριακή στο Πειραιώς 260 και πρέπει να σπεύσετε να δείτε γιατί θα νιώσετε τι σημαίνει θεατρική μέθεξη- μαζί και στους «Πέρσες». Νίκος Κουρής και Αμαλία Μουτούση συμφώνησαν να δουλέψουν και το καλοκαίρι μαζί, πρωταγωνιστώντας στους «Πέρσες» του Εθνικού. Η «χημεία» τους λειτουργεί εξαιρετικά και εμείς περιμένουμε με ενδιαφέρον και το νέο τους «πάντρεμα» στην παράσταση που θα κάνει ο Ντίμιτερ Γκότσεφ. [Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 10/04/2009]