Daily Archives: 9 Απρίλιος, 2009

ΟΛΟΓΥΜΝΟΙ ΣΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: «Οι Έλληνες ξεπέρασαν το κόμπλεξ του γυμνού»

«Κάποιοι σεμνότυφοι μπορεί και ν΄ αντιδράσουν»  λένε οι- ολόγυμνοι- πρωταγωνιστές του  μιούζικαλ «Νaked Βoys Singing» Γιώργος  Βάλαρης και Μάνος Πίντζης. «Εμείς θα  γδυθούμε για εκείνους που θέλουν να  διασκεδάσουν και να γελάσουν»
  • «Γυμνοί άντρες τραγουδούν» τους προβληματισμούς τους ως «απάντηση στη γυναικεία ανασφάλεια» στο off Βroadway μιούζικαλ, που ανεβαίνει στην Πειραιώς . Πετούν τα ρούχα τους και μένουν γυμνοί μπροστά στα μάτια του κοινού. «Για να αποκαλύψουμε», όπως λένε, «γυμνή την εσωτερική αλήθεια των σύγχρονων αντρών». Με τραγούδι και χορό. Οι επτά πρωταγωνιστές του τολμηρού μιούζικαλ «Νaked Βoys Singing» ή αλλιώς «Γυμνοί άντρες τραγουδούν» φορούν μόνο… τις περούκες τους και ανεβαίνουν αύριο στην σκηνή του θεάτρου «Πειραιώς 131». Η off Βroadway επιτυχία που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1998 στη Νέα Υόρκη έρχεται για πρώτη φορά και στην Ελλάδα, στα ελληνικά, και με Έλληνες ολόγυμνους πρωταγωνιστές.
  • «Δεν φοβάμαι την αντίδραση των θεατών» λέει στα «ΝΕΑ» ο Μάνος Πίντζης, ένας από τους πρωταγωνιστές. «Το ελληνικό κοινό έχει ξεπεράσει τα κόμπλεξ. Άλλωστε από την δεκαετία του ΄90, παρουσιάζονται τολμηρές παραστάσεις, όπως η «Shopping and fucking» στο θέατρο «Αμόρε» με στοματικό έρωτα επί σκηνής. Πιστεύω ότι θα έρθουν περισσότεροι άντρες. Από ζήλεια δεν θα φέρουν τις αγαπημένες τους να δούνε γυμνούς άντρες».
  • Ο αυνανισμός, η πρώτη ερωτική επαφή, η διάπλαση του σώματος είναι μερικά από τα θέματα που απασχολούν τους άντρες, ομοφυλόφιλους και μη, που αναφέρονται στα τραγούδια του μιούζικαλ. «Το γυμνό είναι εμπορικό. Για να μη γίνει και χυδαίο πρέπει να υπάρχει λόγος που υπάρχει. Στους «Γυμνούς άντρες» ο ηθοποιός γυμνώνεται σωματικά και ψυχικά για να εξομολογηθεί μυστικά και σκέψεις. Ήρθε η ώρα να μιλήσουν και οι άντρες για τα δικά τους προβλήματα. Κάτι που μέχρι σήμερα κάνουν μόνο οι γυναίκες» λέει ο Μάνος Πίντζης, ο οποίος θα βρεθεί ολόγυμνος στη σκηνή για δεύτερη φορά μετά την «Ξανθιά φράουλα» (με τον Γιώργο Μαρίνο στο θέατρο «Κάππα»).
  • «Αν πρέπει ο ηθοποιός να φορέσει κοστούμι για να τον πάρουνε στα σοβαρά, τότε είμαστε πολύ πίσω. Το ταλέντο φαίνεται είτε είναι ντυμένος είτε όχι. Ο Γιάννης Μπέζος υποδυόταν τον ομοφυλόφιλο στους τηλεοπτικούς «Απαράδεκτους» και έκανε καριέρα». Ο ίδιος ο ηθοποιός την ντροπή της γύμνιας την έχει ξεπεράσει, καθώς «το άλλοθι που δίνει ο ρόλος τον βοηθάει να κάνει αυτά που δεν θα έκανε ποτέ στην καθημερινή του ζωή», καταλήγει ο Μάνος Πίντζης.
  • Η κίνηση των ηθοποιών να πετάξουν τα ρούχα τους χαρακτηρίζεται «επαναστατική» από τον Γιώργο Βάλαρη, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή της παράστασης, καθώς «είναι ένας τρόπος να φωνάξεις «αγαπήστε την αλήθεια μέσα σας, το σώμα σας, τον εαυτό σας». Τα ρούχα μπήκαν στη ζωή μας μέσα από θρησκευτικούς κανόνες και σεμνοτυφίες, με σκοπό να κρύψουν φοβίες». Στην πρωτότυπη εκδοχή οι ηθοποιοί κατεβαίνουν από τη σκηνή γυμνοί και πλησιάζουν το κοινό. Στην ελληνική διασκευή προτιμούν να φορούν εσώρουχα. «Δεν έγινε για λόγους σεμνοτυφίας ή σεβασμού προς το κοινό. Είναι θέμα αισθητικής. Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ σκηνής και πλατείας. Όταν ο ηθοποιός προσεγγίζει τον θεατή, χάνει τη γοητεία που του προσδίδει η σκηνή» λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Βάλαρης.

ΙΝFΟ: «Νaked Βoys Singing» σε ελληνική απόδοση- σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη και Στέλιου Παπαδόπουλου, στο θέατρο «Πειραιώς 131» (Γκάζι, τηλ. 210-3450.922), από αύριο έως 24/5.

Η λογική της «μαγκιάς» :

  • Το αντρικό γυμνό είναι ταμπού, σε αντίθεση με το γυναικείο, στην κοινωνία μας, πιστεύει ο Μάνος Πίντζης. «Το γυναικείο πορνό πουλάει περισσότερο καθώς είναι πιο αισθησιακό από το αντρικό. Η Ελλάδα είναι μια πατριαρχική κοινωνία. Ο πατέρας θέλει οι απόγονοί του να είναι «μάγκες», να πηγαίνουν στα γήπεδα και να ρίχνουν και δυο χαστούκια στη γυναίκα. Με τη λογική της «μαγκιάς», δεν είναι πρέπον για έναν άντρα να βγάλει τα ρούχα του. Θα χάσει τη «βαρύτητά» του». «Ζούμε σε μια εποχή που βασίζεται στην αισθητική, γι΄ αυτό και η θέα γυμνών ωραίων κορμιών ενδιαφέρει», συμπληρώνει ο Γιώργος Βάλαρης. «Το αντρικό γυμνό, όμως, είναι υποτιμημένο από την τέχνη. Είναι θέμα πουριτανισμού που προέρχεται από τους ίδιους τους άντρες και τη σχέση τους με το φαλλικό σύμβολο, που κάποτε υμνήθηκε και αργότερα αποσιωπήθηκε».
  • Δάφνη Κοντοδήμα, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 8 Απριλίου 2009

«Μια κοινωνία σαπισμένη μέχρι το κόκαλο…»

  • Μα γιατί δεν παίζουν τακτικότερα έργα με θέμα το Βυζάντιο; Στο λεγόμενο «mainstream» ελληνικό θέατρο; Απορώ δηλαδή. Αφού, στο παρασκήνιο, το Βυζάντιο δίνει και παίρνει…- σχεδόν η αποκλειστική τους ενασχόληση όταν δεν είναι επί σκηνής. Τόση άσκηση να πηγαίνει χαμένη…  Κρίμα. «Το στραβόξυλο», την κωμωδία με την οποία ο Δημήτρης Ψαθάς πρωτοεμφανίστηκε ως θεατρικός συγγραφέας το 1940, όταν την παρουσίασε ο Βασίλης Αργυρόπουλος με το θίασό του κρατώντας το βασικό ρόλο του Νίκου Μαρούλη, θα παρουσιάσει το χειμώνα, στο θέατρο «Γκλόρια», επωμιζόμενος τον ίδιο ρόλο, ο Δημήτρης Πιατάς (στη φωτογραφία). Σε σκηνοθεσία του ειδικότατου στο θέμα Κώστα Τσιάνου και με σκηνικά και κοστούμια Άγγελου Μέντη. Στο θίασο, Νικολέττα Βλαβιανού, Τάκης Παπαματθαίου. Κώστας Φλωκατούλας, Λουκία Στεργίου, Γεωργία Καλλέργη, Γρηγόρης Σταμούλης, Γεννάδιος Πάτσης, Αντιγόνη Δρακουλάκη.  Ο Δημήτρης Πιατάς επανέρχεται στον Δημήτρη Ψαθά του οποίου είχε παρουσιάσει στο «Ακάδημος» την κωμωδία «Ένας βλάκας και μισός», σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη, με ιδιαίτερη επιτυχία- παίχτηκε δυο σεζόν (1993- ΄94, 1994- ΄95)- με αφορμή και την επέτειο των τριάντα χρόνων απ΄ το θάνατο (13 Νοεμβρίου 1979) του διακεκριμένου δημοσιογράφου και συγγραφέα. Η εξαίρετη κωμωδία έχει να παιχτεί «επίσημα»- με βάση, τουλάχιστον, τα στοιχεία που διαθέτει το Θεατρικό Μουσείο- απ΄ τη σεζόν 1983- ΄84 όταν την ανέβασε ο Πάνος Παπαϊωάννου στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου- εναρκτήρια παράστασή του. Σημειώστε πως έχει μεταφερθεί δυο φορές στον κινηματογράφο: απ΄ τον Χρήστο Αποστόλου το 1952, με τον πρώτο διδάξαντα στη σκηνή το ρόλο του Μαρούλη, του «στραβόξυλου», Βασίλη Αργυρόπουλο, και το 1969 απ΄ τον Ορέστη Λάσκο, με τον Γιάννη Γκιωνάκη ο οποίος την προηγούμενη σεζόν είχε επαναφέρει στη σκηνή «Το στραβόξυλο» κάνοντας μεγάλη επιτυχία για να καθιερωθεί ως ο σημαντικότερος ίσως ερμηνευτής των χαρακτήρων του Δημήτρη Ψαθά.
  • Ο πατήρ Γιώργος Μπινιάρης (φωτογραφία) κάνει πρώτης γραμμής ερμηνεία στο «Αγγέλων Βήμα» ως Λούκα Λάμπαν στον «Επαγγελματία» του Κοβάτσεβιτς, σκηνοθετημένος απ΄ την Πηγή Δημητρακοπούλου. Ο υιός Άρης Μπινιάρης, που εντυπωσίασε πέρσι ως Καραγκιόζης στο έξοχο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» του Δήμου Αβδελιώδη κάνει, αβανταρισμένος κι απ΄ τη σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου, πολύ αισθητή τη βουβή παρουσία του στο «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ατάιντε πλάι στην Όλια Λαζαρίδου στην Νέα Σκηνή του «Απλού».

Όσο για το Άγιο Πνεύμα είναι, ως φαίνεται, παρόν στο Χάρισμα της οικογένειας Μπινιάρη.

  • Εγώ, αυτά δεν τα καταλαβαίνω καλά…: ο Πέτρος Φυσσούν παίζει στην Θεσσαλονίκη το μονόλογο «Η ζωή μου με τον Μότσαρτ» απ΄ το έργο του Ερίκ- Εμανουέλ Σμιτ που παρουσιάστηκε πέρσι την άνοιξη στο «Αμφι- Θέατρο», ως δεύτερη νέα παραγωγή του για το 2008- 2009. Η παράσταση παίζεται στην ίδια μετάφραση της Τέτας Χατζηχρήστου και με τον ίδιο Πάρη Μέξη που υπέγραφε πέρσι την επιμέλεια χώρου και τη βίντεο αρτ. Αλλά σε σκηνοθεσία, λέει, του ίδιου του Πέτρου Φυσσούν και όχι του Σπύρου Ευαγγελάτου. Μυστήρια πράγματα…
  • Πολύ καλή η σκηνοθετική δουλειά του Γρηγόρη Χατζάκη- φοβερό ζουζούνι ο μικρός, όλο και ψάχνει «αλλιώτικους» χώρους για τις παραστάσεις του- στην «Ξενάγηση» που ΄χει κάνει με κείμενα Διαμαντή Γκιζιώτη στο Μουσείο Σπύρου Βασιλείου- πηγαίνετε να τη δείτε έως την Κυριακή που παίζεται, θα υποστείτε ολίγη ορθοστασία αλλά θα σας αποζημιώσει ένα φινάλε- έκπληξη τόσο, μα τόσο συγκινητικό… Εξαιρετικές οι μουσικές του Χρήστου Θεοδώρου, καλά τα παιδιά της παράστασης, αφοπλιστικής αμεσότητας ο αφηγητής Χάρης Αττώνης αλλά η άλλη έκπληξη της παράστασης είναι η Μέλπω Κωστή (βασική φωτογραφία). Πού κρυβότανε αυτή η ηθοποιός; Έκανε, λέει, τηλεόραση. Μα τη θέλει τόσο η σκηνή! Ωραία γυναίκα, αρχοντική- κλάσης Μαρίας Ναυπλιώτου-, γλυκιά και ΤΙ ηθοποιός! Ώριμη, μεστωμένη, ουσιαστική, βαθιά… Την απόλαυσα.
  • Σαρώνει με την αμεσότητά του στην πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση του Ακύλλα Καραζήση «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς. Cannabis indica- Ρatria graeca» που παρουσιάζει το Εθνικό στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» ο Γιώργος Κοζομπόλης, ταβερνιάρης άλλοτε στην Χαϊδελβέργη, φίλος του συγγραφέα- σκηνοθέτη, που δέχτηκε ν΄ ανεβεί στη σκηνή. Ένας λεβεντόγερος με ιστορία: είναι ο Μανιάτης, ο Γιώργος, ο ήρωας του ντοκιμαντέρ «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα» του Λευτέρη Ξανθόπουλου, ενός απ΄ τα ντοκιμαντέρ που ΄χουν «γράψει» στον ελληνικό κινηματογράφο. Τότε ήταν 1978. Σήμερα 2009. Έχουν περάσει τριάντα ένα χρόνια.
  • Μια κοινωνία σαπισμένη μέχρι το κόκαλο: κλέφτες, ψεύτες, απατεώνες, θρησκόληπτοι, πατριδοκάπηλοι, φαύλοι, ποταποί, μικρόψυχοι, ευτελείς, χαμερπείς, χυδαίοι, γελοία ανθρωπάρια με επίστρωση λαϊφστυλίστικου λούστρου…: η ρώσικη κοινωνία που περιγράφει το 1868 ο Οστρόφσκι στη σάτιρά του «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα»- παρουσιάζεται απ΄ το Εθνικό, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, μέχρι την Κυριακή στη Σκηνή «Κοτοπούλη» του «Rex» και με εντυπωσίασε ως έργο. Μια κοινωνία που είχαν ήδη περιγράψει ο Γκριμπογιέντοφ στο «Συμφορά απ΄ το πολύ μυαλό» κι ο Γκόγκολ στον «Επιθεωρητή» του. Μια κοινωνία που, όπως είχε καταντήσει, απόλυτα λογικό και δίκαιο ήταν να συντριβεί, να σαρωθεί, πενήντα χρόνια μετά, από μια επανάσταση. Κάτι, μα κάτι δε σας θυμίζει η κοινωνία αυτή; Ε; Με την αφορμή: το έργο πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα ο Δημήτρης Ποταμίτης. Το 1989- ΄90 στο «Θέατρο Έρευνας. Το ΄χω γράψει και το ΄χω ξαναγράψει.
  • Ο φίλος της στήλης Γιώργος Παπαγεωργίου που κατοικοεδρεύει στην Κύπρο μού θυμίζει, όμως, πως στα ελληνικά το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1984- ΄85 απ΄ τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου με τον τίτλο «Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Σε σκηνοθεσία του μετακληθέντος Ρώσου Ευγένιου Ρανομισλένσκι με Γκλούμοφ – ο κεντρικός ρόλος τον Βαρνάβα Κυριαζή (φωτογραφία), νυν καλλιτεχνικό διευθυντή του ΘΟΚ.

Αυτό, να το ματαδώ, δε μου ΄χε τύχει: στο πρόγραμμα της παράστασης της κωμωδίας των Τσιφόρου- Βασιλειάδη «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς (Μια τρελή, τρελή οικογένεια)» που παίζεται στο θέατρο «Μπροντγουαίη», στη θέση του «σημειώματος του σκηνοθέτη» τι λέτε πως διάβασα;  Τον σκηνοθέτη κ. Μιχάλη Παπανικολάου να αναδημοσιεύει επιστολή του προς τη διεύθυνση περιοδικού όπου σε «ανυπόγραφο αρθρίδιο», λέει, «ανώνυμος συντάκτης» είχε αναφερθεί απαξιωτικά στους ηθοποιούς της παράστασης πριν η παράσταση ανεβεί. Ε, και τι μας κόφτει εμάς;

  • Το τέταρτο κουδούνι. Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 9 Απριλίου 2009

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΧΟΡΝ ΚΑΙ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΣΤΑ «ΝΕΑ»: «Πρώτα η ζωή, μετά το θέατρο»

«Είναι ευεργετικό συναίσθημα να μοιράζεσαι στο  θέατρο αυτό που έχεις στο κεφάλι σου με  κάποιους ανθρώπους. Κι αυτό οι περισσότερες  συνεργασίες μου το εμπεριείχαν», λέει ο  Ευθύμης Παπαδημητρίου- Βραβείο Χορν

  • Ο Ευθύμης Παπαδημητρίου και η Έλενα Μαυρίδου, οι φετινοί νικητές των Βραβείων Χορν και Μελίνα Μερκούρη, μιλάνε για τα ωραία και τα δύσκολα του θεάτρου και της γενιάς τους. Προσέξαμε και συμπονέσαμε το ευαίσθητο αγόρι που πάσχιζε στα σκοτάδια της μοναξιάς του, στο έργο του Σάιμον Στίβενς «Μotortown», που σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Το έλεγαν Λι και το έπαιζε ο Ευθύμης Παπαδημητρίου.
  • Ένα χρόνο πριν, είχαμε ξεχωρίσει τον ηθοποιό που έπαιζε με αμείλικτη σοβαρότητα τον μαθητευόμενο μάγο στο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Μόνο την αλήθεια». Κωμικός και ρολίστας. Και ζεν πρεμιέ στον «Μανδραγόρα» του Μακιαβέλι, που έπαιζε τον ερωτευμένο με τη Λουκρητία Καλλίμαχο, ο οποίος βρήκε το κόλπο για να την αποπλανήσει. Καθαρματάκι στον «Ρομπέρτο Τσούκο» ως αδελφός της φίλης του Τσούκο. Μετά το Πάσχα θα τον δούμε στην παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά «Ο εφιάλτης της ευτυχίας», που ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο.
  • Στα επτά χρόνια πορείας του στον χώρο (αποφοίτησε από τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2002), έχει αθροίσει 13 θεατρικούς ρόλους, δύο κινηματογραφικούς, δύο τηλεοπτικούς, έχει γράψει δύο έργα κι έχει σκηνοθετήσει μία παράσταση. Το Βραβείο Χορν, που δίνεται στον καλύτερο νέο άντρα ηθοποιό, μπορεί να το κέρδισε για την ερμηνεία του στο «Μotortown», αλλά για τον ίδιο είναι κάτι βαθύτερο. «Επειδή προέρχεται από ανθρώπους του θεάτρου είναι σαν ενθάρρυνση, σα να επενδύουν επάνω σου, ότι στο μέλλον θα δουν κάτι παραπάνω». Ηθοποιός με υποκριτική δύναμη, σκηνικό ήθος και προσωπικό ύφος, δεν πετάει στα σύννεφα. «Θεωρώ ότι είμαι από τους ευνοημένους της γενιάς μου. Πολύ τυχερός. Υπάρχουν καλύτεροι ηθοποιοί από μένα, που δεν είχαν την τύχη. Άργησα να μπω στο θέατρο. Σπούδαζα Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δεν πήρα το πτυχίο, ήμουν σε μια θεατρική ομάδα- Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού- ωραία παρέα. Άλλαξα κατεύθυνση. Αποφάσισα να δώσω εξετάσεις, πέρασα στο Εθνικό κι όλα πήραν τον δρόμο τους. Αλλά και τη Φυσική να ακολουθούσα πάλι δεν θα μετάνιωνα, γιατί θα ήταν επιλογή, όχι αβλεψία. Όταν αποφασίζεις τι επιλέγεις δεν γυρνάς πίσω».
  • Έχει καβατζάρει τα 30. Δείχνει μικρότερος και πολύ ερωτευμένος. «Οι επιλογές που έχω κάνει στηρίζονται στην ηρεμία της προσωπικής μου ζωής. Δεν είναι αυτοσκοπός η καριέρα. Θέλω να κάνω οικογένεια, να είμαι ευτυχισμένος με τη γυναίκα που αγαπώ και όλα τα άλλα θα έρθουν. Ούτε η υποκριτική, ούτε η σκηνοθεσία είναι το απόλυτο πάθος. Θέλω σε κάθε δουλειά να υπάρχει μια ισορροπία, να τηρούνται οι μίνιμουμ προϋποθέσεις, για να μην αγανακτώ όταν πηγαίνω στην πρόβα. Ο ηθοποιός κάνει ένα επάγγελμα. Κι από την άλλη όμως, το θέατρο δεν είναι επάγγελμα».

300 νύχτες «Γκόλφω»

  • Ανήκει στη νέα γενιά των ηθοποιών και χτίζει τα θεμέλια της πορείας της στο θέατρο, αρνούμενη τα στενά όρια που ορίζουν έναν ρόλο ή ένα θεατρικό κείμενο. Κάπως έτσι η Έλενα Μαυρίδου κέρδισε το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη, μετά το Βραβείο Κάρολου Κουν, υποδυόμενη τρεις διαφορετικούς ρόλους στο «Λιωμένο Βούτυρο» του Σάκη Σερέφα που ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο.
  • «Ακόμα φοράω την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη. Είναι ένα σύμβολο πίστης που θα με βοηθήσει να προχωρήσω. Άλλωστε και η Μελίνα Μερκούρη πίστευε σε ό,τι έκανε, από την πολιτική μέχρι την τέχνη. Η επιβράβευση δίνει στους νέους ηθοποιούς το κίνητρο να συνεχίζουν», λέει στα «ΝΕΑ» η 29χρονη ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και φοιτήτρια Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
  • Ταξίδεψε σε περίπου 300 μέρη μαζί με την Εταιρεία Θεάτρου «Χώρος», παρουσιάζοντας έξι διαφορετικές εκδοχές της «Γκόλφως», το 2003. «Για να “ψηθεί” ένας νέος ηθοποιός οφείλει να δοκιμάσει τον εαυτό του σε διαφορετικές συνθήκες. Μετά την εμπειρία μου από τις περιοδείες, νιώθω ότι μπορώ να προσαρμοστώ και να χειριστώ τα απρόβλεπτα και τις αντιδράσεις του κοινού», λέει η Έλενα Μαυρίδου.
  • «Μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικές θεατρικές φόρμες. Οι μάσκες, που χρησιμοποιήσαμε στο «Λιωμένο Βούτυρο», σε βοηθούν να μεταμορφωθείς σε κάτι διαφορετικό από την πραγματική σου εικόνα», προσθέτει η ηθοποιός, η οποία μετρά συνεργασίες με το ΚΘΒΕ, το Εθνικό Θέατρο, το Νέο Θέατρο και την Πειραματική Σκηνή Τέχνης της Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε επίσης στις ταινίες «Μονή σειρά μαργαριτάρια» του Βασίλη Κεχαγιά και «Κάτω από το σεντόνι» των Μελίνας Τσαμπάνης-Πέτρου Καλκόβαλη. Αυτή την περίοδο ετοιμάζεται για περιοδεία με την παράσταση του έργου «Ερωφίλη» του Χορτάτζη.
  • Η αντίληψή της γύρω από τις επιλογές που κάνουν οι ηθοποιοί στο ξεκίνημά τους; «Δεν υπάρχει συνταγή για την επιτυχία. Το σημαντικότερο είναι οι δουλειές να ανταποκρίνονται στον χαρακτήρα σου, τα θέλω και τις δυνατότητές σου. Γι΄ αυτό και δεν κατακρίνω τους νέους ηθοποιούς που επιλέγουν την τηλεόραση έναντι του θεάτρου. Εμένα πάντως με ενοχλεί η προχειρότητα των τηλεοπτικών παραγωγών, γι΄ αυτό και δεν συμμετέχω σε αυτές».
  • Της Έλενας Χατζηιωάννου. ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 9 Απριλίου 2009

Ιστορία της, αμαρτία της

  • Είναι εξαιρετικά λυπηρό ένα θέατρο που ιδρύθηκε από κάποιον όπως η Αννα Βαγενά (με γνωστή θητεία, από το Θεσσαλικό κι εδώθε), να ακυρώνει μια παραγωγή του, λόγω οικονομικών δυσχερειών. Εξίσου δυσάρεστο είναι ένα κράτος να μην ανταποκρίνεται καν στις βασικές υποχρεώσεις του προς τους επιχορηγούμενους. Η Αννα Βαγενά δεν είναι φυσικά η μοναδική που αντιμετωπίζει πρόβλημα. Ούτε είναι «ντεμπιτάντ» ώστε να μη γνωρίζει τι ποσοστό δονκιχωτισμού προϋποθέτει η έκφραση «κάνω τέχνη» στην Ελλάδα, πόσο πενιχρές είναι οι κρατικές παροχές για τον πολιτισμό και πόσο επικίνδυνα καθυστερεί κατά κανόνα η εκταμίευση των επιχορηγήσεων.
  • Δεν σημαίνει ότι περιμένει κανείς από οποιονδήποτε καλλιτέχνη, επειδή ξέρει την ελληνική πραγματικότητα, να μη διαμαρτύρεται, να μην οργίζεται και να κάθεται άπρακτος. Αλλά δεν περιμέναμε επίσης στο δελτίο Τύπου με το οποίο η κ. Βαγενά δημοσιοποίησε την ακύρωση αλλά και το χρέος (160.000 ευρώ) του θεάτρου, να «καρφώνει» τον Στάθη Λιβαθινό. Κι, όμως, αναφέρεται σαφώς πως «η προσπάθεια της Αννας Βαγενά να στηρίξει την ομάδα του Στάθη Λιβαθινού και να της δώσει χώρο να δημιουργήσει, ήταν τελικά από οικονομική άποψη δυσβάσταχτη και καταστρεπτική για την ίδια και το θέατρο «Μεταξουργείο» (…)».
  • Μα μήπως δεν πρόκειται για την ίδια που «μόλις πληροφορήθηκε το τέλος της Πειραματικής, έδρασε», όπως γράφαμε τότε, «ακαριαία. Δεν αρκέστηκε να παραχωρήσει στον Λιβαθινό στέγη για μία ή δύο παραστάσεις της ομάδας του. Του ανέθεσε εν λευκώ την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου της»; Που αναγνώριζε ότι οι 50 άνθρωποι που θα εργάζονταν αυτή τη σεζόν στο «Μεταξουργείο» «είναι τεράστιο οικονομικό ρίσκο και μεγάλη ευθύνη»; Και που στο περιθώριο ευχόταν το ΕΚΕΘΕΧ να είναι πιο αποτελεσματικό στο μέλλον;
  • Το ΕΚΕΘΕΧ δεν αποδείχτηκε μέχρι στιγμής αποτελεσματικότερο. Αλλά από εκεί μέχρι να ζητεί κανείς και τα ρέστα για το προσωπικό του καλλιτεχνικό ρίσκο έχει μεγάλη απόσταση. Οπως και το να «καρφώνει» εκ των υστέρων την επιλογή του.

Δυο βραβεία εξομολογούνται – ο Μάκης Παπαδημητρίου και η Ελενα Μαυρίδου

  • Ούτε ο Μάκης Παπαδημητρίου ούτε η Ελενα Μαυρίδου, βραβεία «Χορν» και «Μερκούρη» 2008 αντίστοιχα, γλέντησαν όπως θα ήθελαν τις διακρίσεις τους.

  • Νωρίς χθες το πρωί, μετά την προχθεσινή τελετή απονομής, τον πρώτο τον βρήκαμε στα γυρίσματα της σειράς «Μαύρα μεσάνυχτα» του Πάνου Κοκκινόπουλου, όπου αποδεικνύει για ακόμα μια φορά το ταλέντο του στον ρόλο του Ζαν Κλοντ. Η δεύτερη είχε φτάσει άυπνη στη γενέτειρά της, τη Δράμα, για να εξεταστεί για το δίπλωμα οδήγησης -με ατυχή έκβαση, αφού την έκοψαν.
  • Δεν είναι ωστόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς τα «φτερά» που έδωσαν και στους δύο οι δίκαιες διακρίσεις για ερμηνείες που πάντως είχαν ήδη βραβευτεί: Ο 33χρονος Παπαδημητρίου για τον Λι στο «Motortown» του Σ. Στίβενς (σκηνοθεσία Β. Θεοδωρόπουλου), που του χάρισε το «Χορν», τον περασμένο Δεκέμβριο είχε κερδίσει το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου των Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής. Ενώ η 29χρονη Μαυρίδου για τον ρόλο της Λούλας στο «Λιωμένο Βούτυρο» του Σ. Σερέφα (σκηνοθεσία Σ. Κακάλα), για την οποία πήρε το «Μελίνα», είχε τιμηθεί τον Δεκέμβριο με το βραβείο Κουν των Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής.
  • «Είναι τιμή τα βραβεία, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι μετά απ’ αυτά», λέει αφοπλιστικός ο Παπαδημητρίου, ο οποίος και πέρσι ήταν υποψήφιος για το «Χορν». Θέση που συμμερίζεται και η Μαυρίδου, παρ’ όλο που αισθάνεται πάνω της «το φορτίο της ευθύνης που απορρέει από μια τόσο σημαντική τιμή». «Νιώθω απλώς πολύ τυχερός για τους ανθρώπους που έχω συνεργαστεί και τους ρόλους που έχω παίξει», προσθέτει ο Παπαδημητρίου. «Από εκεί και πέρα ό,τι είναι να ‘ρθει θέ’ να ‘ρθεί. Δεν αισθάνομαι ότι τα βραβεία χρίζουν κάποιον αυθεντία. Εχω πολύ δρόμο ακόμα…».
  • Ο Μάκης Παπαδημητρίου από το 2002, οπότε τέλειωσε τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ταυτίστηκε με το «φυτώριο» νέων ταλέντων του Β. Θεοδωρόπουλου, το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Εκεί ξεχώρισε αμέσως στον «Υπολοχαγό του Ινισμορ» του Μακ Ντόνα (σε σκηνοθεσία Θεοδωρόπουλου). «Ο Βαγγέλης είναι το γούρι μου», τονίζει ο ηθοποιός. Τελευταία συνεχίζει εξίσου καίριος στο Εθνικό Θέατρο: τον απολαύσαμε ήδη στον «Ρομπέρτο Τσούκο» του Κολτές (σκηνοθεσία Εφ. Θεοδώρου), ενώ από τις 29 του μήνα θα παίζει στον «Εφιάλτη της Ευτυχίας» της Γιουστίνε ντελ Κόρτε (σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά).
  • Και να σκεφτεί κανείς ότι η θεατρική καριέρα του ξεκίνησε εντελώς τυχαία, ενώ σπούδαζε στο Φυσικό. Η παρότρυνση μιας φίλης να μετάσχει σε ερασιτεχνική θεατρική ομάδα έφερε τα πάνω κάτω. «Ξαφνικά αυτό που συνέβαινε στην ομάδα έγινε πιο σημαντικό από τις πανεπιστημιακές σπουδές», αποκαλύπτει ο Παπαδημητρίου. Το ’96 αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού. Κόπηκε, για να επανέλθει τρία χρόνια αργότερα και να περάσει πρώτος παίρνοντας και υποτροφία. Αναμενόμενο να εγκαταλείψει τη Φυσική. «Υπάρχουν όμως κοινά στοιχεία μεταξύ των θετικών επιστημών και του θεάτρου», υποστηρίζει. «Οσο και αν το θέατρο είναι τέχνη, πάντα υπάρχει σ’ αυτό το πείραμα και η απόδειξη».
  • Η Ελενα Μαυρίδου, απόφοιτος της Δραματικής του ΚΘΒΕ, από το 2001 συνεργάζεται με το Κρατικό και με το Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα, με τον Σίμο Κακάλα και τον Θοδωρή Οικονομίδη στήνουν τη δική τους ομάδα «Χώρος». «Θέλαμε να είμαστε ευέλικτοι, να περιοδεύουμε σε όλη την Ελλάδα και να πειραματιζόμαστε σε έργα ελληνικά», εξηγεί. «Για να κάνουμε, δηλαδή, αυτό που θέλαμε, φύγαμε κι οι τρεις απ’ την ασφάλεια του Κρατικού». Δεν το μετάνιωσαν.
  • Ηδη η πρώτη τους παράσταση το 2004, η «Γκόλφω», έγινε θεατρικό γεγονός, μακροημερεύοντας σε έξι εκδοχές. Ηταν η δουλειά όπου έκανε μεγάλη αίσθηση και η Μαυρίδου -ως Γκόλφω αλλά και ως Ζήσης. «Και με τον «Απόκοπο» του Μπεργαδή πήγαμε σε χωριά που είχαν να δουν θέατρο 50 χρόνια», προσθέτει με ενθουσιασμό. «Το θέατρο πρέπει να γίνεται παντού: σε πλατείες, σε κλειστά και αρχαία θέατρα». Σήμερα κάνει πυρετωδώς πρόβες για την «Ερωφίλη» του Χορτάτζη, σε σκηνοθεσία Σ. Κακάλα. Το όνειρό της, όμως, βρίσκεται εκτός σκηνής. «Στο σινεμά», αποκαλύπτει. *

Κι ένα δικό μας ρεκόρ: Σπάσαμε το φράγμα των 100.000!

  • Από τις 13 Νοεμβρίου 2008 μέχρι σήμερα οι επισκέπτες του μπλογκ ξεπέρασαν τους εκατό χιλιάδες [100.000]! Και για την ακρίβεια: 116,863… Είναι μεγάλο νούμερο. κι ο διαχειριστής αυτού του μπλογκ τους ευχαριστεί όλους ανεξαιρέτως και τους καλεί να έχουν ενεργότερη συμμετοχή, με ειδήσεις, σχόλια κ.λπ. Όπως θα έχετε διαπιστώσει, στο μπλογκ συγκεντρώνονται και τα δημοσιεύματα των κυριότερων αθηναϊκών εφημερίδων κι αυτό συνιστά μια ανετότερη ενημέρωση. Επίσης, για διευκόλυνση, δημιούργησα κι άλλες ιστοσελίδες, όπου καταχωρούνται οι συνεντεύξεις και οι κριτικές θεάτρου,  άλλο μπλογκ για το λυρικό θέατρο… Πολλές φορές τα δημοσιεύματα του μπλογκ κράτησαν την πρώτη ή και τις πρώτες θέσεις στην κατάταξη του wordpress, όπως επίσης και το ίδιο το μπλογκ. Εν ευθέτω χρόνω θα πούμε περισσότερα.

Βραβεία Χορν και Μερκούρη σε κλίμα συγκίνησης

  • Καταχειροκροτήθηκαν στη χθεσινή απονομή οι νικητές Ευθύμης Παπαδημητρίου και Ελενα Μαυρίδου

  • O Ευθύμης Παπαδημητρίου και η Ελενα Μαυρίδου είναι οι νικητές των Θεατρικών Βραβείων «Δημήτρης Χορν» και «Μελίνα Μερκούρη» 2009, αντιστοίχως, που απονεμήθηκαν χθες το βράδυ στο Θέατρο Χορν. Οι περυσινοί νικητές Θανάσης Αλευράς και Στεφανία Γουλιώτη παρέδωσαν τον σταυρό του Χορν και την καρφίτσα της Μελίνας, ενώ συγκινημένοι μίλησαν οι δύο νέοι που πήραν την εφετινή θεατρική σκυτάλη.
  • Επί σκηνής ο Σταμάτης Φασουλής μοιράστηκε τη συγκίνηση των δύο νέων, καθώς το κοινό χειροκροτούσε μαζί με τους υπόλοιπους υποψηφίους καθισμένους όπως πάντα στην πρώτη σειρά της πλατείας. Τους νικητές επέλεξε η επιτροπή υπό τον πρόεδρο Κώστα Γεωργουσόπουλο και τους Σταμάτη Φασουλή, Ξένια Καλογεροπούλου, Λυδία Κονιόρδου και τη δημοσιογράφο Αντιγόνη Καράλη, η οποία ψήφισε λίγο πριν από τις οκτώ το βράδυ. Ηταν η ώρα που είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος έξω από το θέατρο της οδού Αμερικής για αυτή τη θεατρική γιορτή που διοργανώνεται από το 2001. Ο οικοδεσπότης Σταμάτης Φασουλής, ο οποίος όπως κάθε χρόνο είχε την ευθύνη της βραδιάς μαζί με τη Μανουέλα Παυλίδου και τον Θεοδόση Ισσακίδη, αφού χαιρέτισε τους υποψηφίους και το κοινό είπε:
  • «Είναι ίσως το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει αυτά τα βραβεία». Στη συνέχεια κάλεσε τον Γιάννο Περλέγκα να μιλήσει για τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη, με τον τελευταίο να αναφέρεται με μεγάλη συγκίνηση στις «τρεις συναντήσεις που είχε μαζί του». Τη σκυτάλη πήρε ο Γιώργος Μοσχίδης, ο οποίος διηγήθηκε ένα χαρακτηριστικό και «σόκιν» στιγμιότυπο από τη συνεργασία του με τον Χορν στο έργο «Ο δικός μας». Τέλος, ο Γιάννης Πρετεντέρης θυμήθηκε τον φίλο του πατέρα του, Κώστα Πρετεντέρη, Τάκη Χορν, και τη δική του φίλη Μελίνα Μερκούρη, ενώ αναφέρθηκε στην ανάγκη να διατηρηθούν σύμβολα και μύθοι. Την εκδήλωση πλαισίωσε ένα βίντεο για τον Χορν και άλλο ένα για τη Μελίνα (το δεύτερο σε επιμέλεια του Δημήτρη Λιγνάδη). Στο φινάλε της βραδιάς η Στεφανία Γουλιώτη και η Ελενα Μαυρίδου τραγούδησαν το «Περάστε κόσμε» καλώντας τη Μελίνα να το ολοκληρώσει με τη φωνή της. Και του χρόνου! [ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 8 Απριλίου 200]

Υποσχέσεις ΥΠΠΟ για επιχορηγήσεις

  • «Χρήματα δεν υπάρχουν» είπε χθες το απόγευμα [7/4] παρά το εγκάρδιο κλίμα- ο υπουργός Πολιτισμού Α. Σαμαράς κατά τη συνάντησή του με τους εκπροσώπους των επιχορηγούμενων θιάσων. Με παρόντες τους Α. Αντύπα, Λ. Βογιατζή, Β. Θεοδωρόπουλο, Θ. Παπαγεωργίου, Β. Πουλαντζά, Δ. Τάρλοου, Δ. Χρονόπουλο, καθώς και τον πρόεδρο του ΕΚΕΘΕΧ Γ. Δραγώνα, ο υπουργός Πολιτισμού τόνισε ότι είναι δύσκολα τα οικονομικά, ενώ υπεραμύνθηκε της άποψης ότι πρέπει να αυξηθούν οι επιχορηγήσεις. Στη χθεσινή συνάντηση ξεκαθάρισε ότι την προσεχή εβδομάδα οι επιχορηγούμενοι θα λάβουν το μισό από την επιχορήγηση της σεζόν 2007-2008, ενώ θα μάθουν ποιοι είναι οι επιχορηγούμενοι θίασοι για την τρέχουσα περίοδο. Επίσης, τους ενημέρωσε ότι πολύ σύντομα θα προκηρυχθούν και οι επιχορηγήσεις για του χρόνου. Τέλος, τους είπε ότι από εδώ και στο εξής η επιχορήγηση θα δίνεται τμηματικά, με το 1/3 προκαταβολικά και τα άλλα δύο τρίτα στη μέση και στο τέλος της σεζόν. Οι επιχορηγούμενοι ένιωσαν ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι η συζήτηση για τις επιχορηγήσεις έχει πλέον ανοίξει για τα καλά, ενώ την ίδια στιγμή αισθάνθηκαν ότι «κάτι τρέχει» με τη λειτουργία του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού.

Δ. Γιατρά – Κ. Καποδίστρια «Ωραία και μόνη η Ζάκυνθος με κυριεύει»

  • To ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας σε συνεργασία με το Θέατρο τση Ζάκυθος – Αυλαία Τέχνης, παρουσιάζουν το έργο των Δ. Γιατρά – Κ. Καποδίστρια «Ωραία και μόνη η Ζάκυνθος με κυριεύει», στις 10, 11/4 στη Λευκάδα, στον πολυχώρο «ARTηρία». Πρόκειται για δραματοποίηση της ιστορίας και ανανέωση της προσέγγισής της. Τα κύρια ιστορικά γεγονότα, που αφορούν τη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και όλα τα Επτάνησα από την κατάκτησή τους από τους Τούρκους το 1480 και την ενετοκρατία, την έλευση των Γάλλων, μετά τη Συνθήκη του Κάμπο – Φόρμιο, την αγγλοκρατία και τελικά την ένωση με την Ελλάδα, το 1864, παρουσιάζονται με διαδραστικό και παραστατικό τρόπο, με video art και ζωντανό λόγο. Η παράσταση, στηριζόμενη στην παράδοση του ζακυνθινού λαϊκού θεάτρου, δίνεται με μορφή «ομιλίας», με αφηγητή τον Γιώργο Βούτο και πρωταγωνιστές τους Μπάμπη Σούλη (κόντε Βούλτσος) και Κώστα Καποδίστρια (εκφραστής των πρώην «ποπολάρων»). Σκηνοθεσία Mπάμπη Σούλη – Κώστα Καποδίστρια, σκηνικά – κοστούμια: Νίκης Πέρδικα, μουσική Βασίλη Σταμάτη.

Σκηνικές «προτάσεις» στη Θεσσαλονίκη

«Ο πρώτος έρωτας», με τον Δ. Καταλειφό
  • Για δεύτερη χρονιά φέτος, η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» οργανώνει σειρά παραστάσεων με γενικό τίτλο «Προτάσεις». Συμμετέχουν ανήσυχοι θίασοι, με τολμηρές σκηνικές προσεγγίσεις. Ετσι, από 25/4- 23/5, θα εμφανιστούν στο θέατρο «Αμαλία» (Θεσσαλονίκη) έξι θίασοι.
  • Η αρχή θα γίνει στις 25/4 με την ομάδα «Jouet» και το άπαιχτο έργο του Στάθη Μαυρόπουλου «Dracula in Far West», σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Χουμέτη. Μια παρωδία των ταινιών φρίκης, που υιοθετεί το στιλ των κόμικς και που ανεβάζεται με τη συνεργασία της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» (παραστάσεις έως 30/4).
  • Στις 5, 6, 7/5, ο Δημήτρης Καταλειφός, συνεργαζόμενος με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, θα ερμηνεύσει το μονόλογο του Μπέκετ «Πρώτος έρωτας», έργο για την αλήθεια στις ανθρώπινες σχέσεις, σε σκηνοθεσία Πάνου Παπαδόπουλου.
  • Ο θίασος των Χανίων «Μνήμη» στις 9-10/5 θα παρουσιάσει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα από τα τελευταία έργα του Πέτερ Χάντκε, το «Υπόγειο μπλουζ», σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη.
  • Στις 13-16/5 θα παρουσιαστεί το έργο του Θεσσαλονικιού συγγραφέα Σάκη Σερέφα «Λιωμένο βούτυρο», που ανέβασε το Ενικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα, με τους Μανώλη Μαυροματάκη, Θοδωρή Οικονομίδη, Ελενα Μαυρίδου.
  • Ακολουθεί (18-19/5) η ομάδα «Angelus Novus» του Δαμιανού Κωνσταντινίδη, με τους «Ηρακλείδες» του Ευριπίδη, με άνδρες ηθοποιούς, και σύγχρονη ματιά που θίγει προβλήματα της εποχής μας, όπως η λαθρομετανάστευση και η μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου.
  • Τέλος στις 21, 22, 23/5 οι «Sforaris» θα παρουσιάσουν τις «Πρακτόρισσες», μια παρωδία των ταινιών κατασκοπείας, σε κείμενο – σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού.