Monthly Archives: Απρίλιος 2009

Παράσταση – καταγγελία για τον κυνισμό και την υπερβολή

Παράσταση - καταγγελία για τον κυνισμό και την υπερβολή

Ο Jan Fabre με μουσικούς, χορευτές και ηθοποιούς ζωγραφίζει το προσωπικό του πανόραμα της ανεκτικότητας δημιουργώ­ντας μία παράσταση-καρτούν

  • Εικαστικός, χορογράφος, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας ο Bέλγος Jan Fabre είναι -θα έλεγε κανείς- ένας homo universalis της εποχής μας που αναζητά την καλλιτεχνική έκφραση μέσα από ετερόκλητες μορφές τέχνης. Eκείνο, όμως, που εντυπωσιάζει σε όλες τις ποικίλες ενασχολήσεις του είναι η μοναδική του ικανότητα να ξεχωρίζει και να αναγνωρίζεται τόσο για την επινοητικότητά του όσο και για την υψηλή του ποιότητα.
  • Aλλωστε, είναι ο δεύτερος εν ζωή εικαστικός καλλιτέχνης του οποίου το έργο παρουσιάζεται στο Λούβρο στην πτέρυγα της Φλαμανδικής Zωγραφικής, παράλληλα και σε διάλογο με τα έργα μεγάλων Φλαμανδών Zωγράφων. Oσο για τις θεατρικές παραγωγές του διακρίνονται για τη συνεχή έρευνα, την απόλυτη ομορφιά και τη στοχαστική τους δεινότητα και βέβαια κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι που ανεβαίνουν στο σύνολό τους σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στην Aμερική, την Iαπωνία και την Aυστραλία. Πάντως, σε γενικές γραμμές -και χωρίς καμία διάθεση υπερβολής- σχεδόν κάθε νέα του δουλειά αποτελεί παγκόσμιο καλλιτεχνικό γεγονός, απασχολεί τον κόσμο της τέχνης σε όλο της το φάσμα και κατά κανόνα προκαλεί έντονες συζητήσεις.

Εξερεύνηση

  • Στην καινούργια του ανατρεπτική παραγωγή «Orgy of tolerance» (Tο όργιο της ανεκτικότητας) που θα παρουσιάσει -στις 10 και 11 Iουνίου στο Παλλάς- με την ομάδα του «Troubleyn», ο πενηντάχρονος Jan Fabre διεισδύει στα βάθη της ύπαρξης σαν… σπηλαιολόγος, για να εξερευνήσει τα βάθη και τα όρια του κανονικού. Σχολιάζει δηλαδή εκείνο που θεωρείται σήμερα κανονικό, αυτό που έχει προκύψει μέσα από μία σειρά σιωπηρών, ανείπωτων κανόνων οι οποίοι ισχύουν στα συνηθισμένα κοινωνικά πλαίσια.
Παράσταση - καταγγελία για τον κυνισμό και την υπερβολή
  • Για τον Fabre, ωστόσο, οι ισχύοντες κανόνες έχουν ως επί το πλείστον προκύψει από καταστάσεις πίεσης και οι ειλικρινείς και καθαρές συμβάσεις έχουν εκλείψει προ πολλού. Eτσι, τα πάντα είναι ανεκτά και όλα μπορεί να αγοραστούν με μια πιστωτική κάρτα. Tο όργιο, λοιπόν, της ανεκτικότητας αντανακλά τον κυνισμό της εποχής μας -ό,τι νοσηρό εκτυλίσσεται στην κοινωνία γύρω μας. Mε την παράσταση αυτή επιχειρεί να δώσει διέξοδο -με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο- σε όλα εκείνα που αδυνατεί, εν τέλει, να κατανοήσει. Mε μουσικούς, χορευτές και ηθοποιούς ζωγραφίζει το προσωπικό του πανόραμα της ανεκτικότητας δημιουργώντας μία παράσταση-καρτούν και καταγγελία συγχρόνως, αλλά και μία ακραία αναφορά στον κόσμο της υπερβολής. Πρόκειται -στην ουσία- για μία σουρεαλιστική τοποθέτηση απέναντι σε έναν σύγχρονο αναίσχυντο κόσμο. H σύλληψη, σκηνοθεσία, χορογραφία και σκηνογραφία είναι του Jan Fabre, σε δραματουργία Miet Martens, μουσική και στίχους Dag Taeldeman με τους Linda Adami, Christian Bakalov, Katarina Bistrovic-Darvas, Annabel Chambon, Cedric Charron, Ivana Jozic, Goran Navojec, Antony Rizzi, Kasper Vandenberghe επί σκηνής. H συγκεκριμένη παράσταση θα ανέβει στα μεγαλύτερα θέατρα παγκοσμίως και έρχεται στην Aθήνα στο πλαίσιο της περιοδείας της.
  • Του Γιώργου Βαϊλάκη, ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 25/04/2009

Ο Γκοντό έστησε δυο σταρ…

  • «Το πιο σημαντικό αγγλόφωνο θεατρικό έργο του 20ού αιώνα», σύμφωνα με δημοσκόπηση του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ, βρίσκεται αυτόν τον καιρό σε καλά χέρια. Το δίδυμο Εστραγκόν-Βλαντιμίρ ερμηνεύουν δύο ιερά τέρατα της υποκριτικής, ο Ιαν ΜακΚέλεν και ο Πάτρικ Στιούαρτ. Τους σκηνοθετεί ο Σον Ματίας και κάνουν σήμερα πρεμιέρα στο «Haymarket» του Λονδίνου. Προηγουμένως, έκαναν μια καλή περιοδεία.
  • Ο σκηνοθέτης αρχικά είχε φανταστεί τον Ιαν ΜακΚέλεν ως «Γκογκό» και την Τζούντι Ντεντς ως «Ντιντί», τελικά όμως έδωσε τον ρόλο στον Στιούαρτ, του οποίου η τελευταία εμφάνιση με τον ΜακΚέλεν ήταν το 2000 στην ταινία «Χ-men» του Μπράιαν Σίνγκερ. Σον Ματίας και Ιαν ΜακΚέλεν είχαν ξανασυνεργαστεί στον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ και υπήρξαν ζευγάρι το ’80. Ο ίδιος ο ΜακΚέλεν προτίμησε τον ρόλο του Εστραγκόν, διότι, όπως είπε, «είμαι πολύ καλός στο να παίζω τα θύματα».
  • Ακόμα και ηθοποιοί τέτοιου μεγέθους τα βρήκαν… σκούρα με το αινιγματικό κείμενο. Το επιβεβαιώνει ο σκηνοθέτης στους «Τάιμς»: «Οι ηθοποιοί είναι πάντα ευάλωτοι, φυσικά, αλλά αυτό το δίδυμο ήταν σαν ηλικιωμένοι γονείς. Φοβόντουσαν. Δεν έχω ξαναδεί τον Ιαν να κουβαλάει συνέχεια ένα σενάριο. Ο Πάτρικ κόλλησε χαρτάκια post-it σε ολόκληρο τον καθρέφτη του, μην του ξεφύγει λέξη».
  • Το διασημότερο ίσως θεατρικό δίδυμο του 20ού αιώνα έχει ευτυχήσει ή ατυχήσει πολλές φορές επί σκηνής. Το «Περιμένοντας τον Γκοντό» έκανε πρεμιέρα το 1955 στο «Arts Theatre» σε σκηνοθεσία Πίτερ Χολ. Ο Χολ έπεισε τους Πολ Ντάνμαν και Πίτερ Γουντθόρπ να παίξουν. Οταν ο Γουντθόρπ -τότε 23 ετών και φοιτητής Βιοχημείας στο Κέμπριτζ- διάβασε το σενάριο, πανικοβλήθηκε. Δεν καταλάβαινα το κείμενο. Προσπάθησα, αλλά τελικά απέτυχα να σπάσω το συμβόλαιό μου», έλεγε. Ο Χολ το ξαναανέβασε το 1997 στο «Old Vic» με τους Αλαν Χάουαρντ και Μπεν Κίνγκσλεϊ. Ενα ακόμη μπεκετικό θεατρικό δίδυμο ήταν οι Ραλφ Ρίτσαρντσον και Τζον Γκόιλγκουντ.
  • Το έργο πάντως έχει περάσει από 40 κύματα. Η παράσταση του Μπρόντουγεϊ το 1956, με αποκλειστικά μαύρους ηθοποιούς, διήρκεσε μόλις 5 πέντε μέρες. Ενα χρόνο αργότερα ανέβηκε στη φυλακή «San Quentin». Σε μια παραγωγή στο Κέιπ Τάουν το 1976, ο Γκοντό έγινε σύμβολο του απαρτχάιντ. Ο ίδιος ο Μπέκετ προσπάθησε το 1988 να εμποδίσει μια γερμανική παράσταση με γυναικείο θίασο. Ενώ από τις ατυχείς παραστάσεις θεωρείται αυτή με πρωταγωνιστές τούς Ρόμπιν Γουίλιαμς και Στιβ Μάρτιν.
  • Ενα είναι σίγουρο: όλα τα παραπάνω θεατρικά ντουέτα στοίχειωνε η ερώτηση «ποιος είναι ο Γκοντό;». Ο Ιαν ΜακΚέλεν έχει την απάντησή του: «Το μέλλον. Δεν ξυπνάς μερικές φορές και σκέφτεσαι ότι κάτι καταπληκτικό πρόκειται να συμβεί;».
  • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

Το ελληνικό θέατρο «πατάει» στη Λωρίδα της Γάζας

  • ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ

Η Ηλέκτρα Γεννατά και ο Γιώργος  Μελισάρης στον «Αραβο-Ισραηλινό  τσελεμεντέ»
  • Το ελληνικό θέατρο γίνεται όλο και πιο γόνιμο έδαφος για την πολιτική: ξαφνικά ανεβάζονται αρκετά έργα με άξονα το ισραηλινοπαλαιστινιακό ζήτημα. Ένας Ισραηλινός συγγραφέας μιλάει με το στόμα των Παλαιστινίων. Μια Αγγλίδα συγγραφέας μιλάει με το στόμα των Εβραίων. Κι ένας ακόμη Ισραηλινός δραματοποιεί πραγματικές ιστορίες Αραβοεβραίων. Το «Σφαγείο» του Ιλάν Χατσόρ, τα «Επτά Εβραιόπουλα: ένα έργο για τη Γάζα» της Κάριλ Τσέρτσιλ και ο «Αραβο-Ισραηλινός τσελεμεντές» του επίσης Ισραηλινού Ρόμπιν Σόανς, που παίζονται σε σκηνές εκτός θεατρικής πιάτσας, φωτίζουν τις δύο πλευρές του ιδίου νομίσματος: της διαμάχης Ισραηλινών και Παλαιστινίων με κοινό παρονομαστή ιστορίες μέσα από τις οποίες εκφράζεται η επιθυμία για ειρηνική συνύπαρξη με την ελπίδα η δύναμη των ανθρώπων για αξιοπρεπή ζωή να υπερβεί τη δύναμη των πολιτικών και των όπλων.
  • Στο «Σφαγείο», που παίζεται στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» με κεντρικούς χαρακτήρες τρία αδέλφια από την Παλαιστίνη, παρουσιάζεται ο τρόπος με τον οποίο ο πόλεμος μεταφέρεται στο εσωτερικό μιας οικογένειας. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα ημιυπόγειο σφαγείο κάποιου αποκλεισμένου παλαιστινιακού χωριού, λίγο πριν από την εισβολή των ισραηλινών δυνάμεων στο πλαίσιο εκκαθαριστικής επιχείρησης. «»Σαν να το ΄γραψε Παλαιστίνιος», μου είπε ένας Παλαιστίνιος που είδε την παράσταση», διηγείται ο σκηνοθέτης του έργου Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. «Αν είναι έτσι, πρέπει να είναι ζόρικα εκεί κάτω», ψιθύρισε θεατής μπροστά μου στον διπλανό του που είχαν πάει να δουν την παράσταση βράδυ Τετάρτης, στην κατάμεστη αίθουσα, την ίδια ώρα που η τηλεόραση μετέδιδε αγώνα ποδοσφαίρου της Εθνικής για τα προκριματικά του Μουντιάλ.
  • «Έργο που μιλάει για τα δεινά του πολέμου από τη σκοπιά του «εχθρού». Όπως έκανε ο Ευριπίδης στις «Τρωάδες»», σημειώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, παρατηρώντας ότι μιλάει για έναν άτυπο παλαιστινιακό εμφύλιο. «Σκεφτείτε πως στην πρώτη ιντιφάντα, περίοδο κατά την οποία γράφτηκε το έργο, οι Παλαιστίνιοι μετρούσαν 1.000 νεκρούς και οι Ισραηλινοί 160. Μετά τον τερματισμό της, οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι είχαν άλλους 1.000 νεκρούς. Αλληλοσκοτώνονταν».

Το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» μοιάζει με πλάστιγγα.

Από τη μια το «Σφαγείο», από την άλλη τα «Επτά Εβραιόπουλα: ένα έργο για τη Γάζα». Λίγο πριν περάσει στην αίθουσα για το «Σφαγείο», ο θεατής θα παρακολουθήσει στο φουαγιέ και στη μικρή αυλή του κτιρίου- χωρίς επιπλέον εισιτήριο- και τους ηθοποιούς να παίζουν αφιλοκερδώς, σύμφωνα με την επιθυμία της Αγγλίδας συγγραφέως, τη μόλις δέκα λεπτών παράσταση- δρώμενο, σε μετάφραση Δημήτρη Τάρλοου και σκηνοθεσία Θανάση Χαλκιά (σε συνεργασία με τους άλλους έξι συναδέλφους του). Θα δει επτά Εβραιόπουλα να δέχονται με καταιγιστικούς ρυθμούς αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες για το παρελθόν, το παρόν και την αλήθεια της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης. Παράλληλα υψώνουν την φωνή τους με την ελπίδα να ακουστεί αυτή η αλήθεια που σχηματίζεται από την κοινή συνισταμένη των τραγικών βιωμάτων των αμάχων και από τις πλευρές.

  • «Το έργο είναι σαφώς τοποθετημένο κατά των Ισραηλινών. Όμως θέλαμε να το ανοίξουμε και να μιλήσουμε γενικότερα για τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία, την αλήθεια και πώς κατασκευάζεται σε βάρος των παιδιών συντηρώντας πάθη. Δεν αφορά μόνο το Ισραηλινο-παλαιστινιακό, αλλά κάθε τέτοιο ζήτημα σε όλο τον κόσμο», υποστηρίζει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης του έργου.

Η έναρξη παραστάσεων του «Σφαγείου» έγινε τον Γενάρη λίγο μετά τους πρώτους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα. «Συμπάθεια προς τους Παλαιστινίους έχουμε εισπράξει ώς τώρα. Άλλωστε οι Έλληνες διαδηλώνουμε, κάνουμε πορείες υπέρ του παλαιστινιακού λαού. Έχω διαπιστώσει ότι ο κόσμος ταυτίζεται με τους ήρωες του έργου γιατί έχουμε νιώσει στο πετσί μας και την Κατοχή και τον Εμφύλιο», λέει ο Γιώργος Παπαγεωργίου, που υποδύεται έναν Παλαιστίνιο σκληροπυρηνικό αγωνιστή στο «Σφαγείο» ο οποίος δεν διστάζει να ανακρίνει τον αδελφό του, θεωρώντας τον συνεργάτη του ισραηλινού στρατού. «Αν αλλάξει κανείς τα ονόματα, θα μπορούσε να είναι ένα έργο για τον δικό μας Εμφύλιο ή τη χούντα».

ΙΝFΟ

● «Αραβο-Ισραηλινός τσελεμεντές» του Ρόμπιν Σόανς, Δευτερότριτα στο «Χυτήριο» (Ιερά Οδός 44, τηλ.
210-3412.313).
● «Το Σφαγείο» του Ιλάν Χατσόρ και «Επτά Εβραιόπουλα: ένα έργο για τη Γάζα» της Κάριλ Τσέρτσιλ, στο «Θέατρο Νέου Κόσμου» (Αντισθένους 7 & Θαρύπου, τηλ. 210-9212.900).

«Πολιτικό θέατρο, αλλά χωρίς προπαγάνδα»

  • Υπάρχει χώρος για πολιτικό θέατρο στις μέρες μας, συμφωνούν ηθοποιοί και σκηνοθέτες. «Είναι απαραίτητο να υπάρχει πολιτικό θέατρο, που όμως δεν θα λειτουργεί προπαγανδιστικά», θεωρεί ο Γιώργος Παπαγεωργίου. «Το έργο ευαισθητοποιεί. Γνωστοί μου μετά το έργο μού είπαν πως μπήκαν στη διαδικασία να ενημερωθούν περισσότερο για το θέμα». «Η επικρατούσα τάση είναι «να περνάμε καλά μαζί με κάνα δυο φίλους». Έτσι οι περισσότεροι επιλέγουν κωμωδίες, έργα με τα οποία θα διασκεδάσουν και δεν θα προβληματιστούν. Όμως υπάρχουν και κάποιοι πολιτικοποιημένοι, υποψιασμένοι», υποστηρίζει η Ηλέκτρα Γεννατά. «Κανονικά μετά τα επεισόδια του Δεκεμβρίου η ανάγκη για περισσότερα πολιτικά έργα θα έπρεπε να ήταν μεγαλύτερη. Υπάρχει χώρος πάντως», σημειώνει η Κυριακή Σπανού. Οι πρώτοι σπόροι ήδη έπεσαν και φύτρωσαν…

«Ας φάμε χωρίς να αλληλοσκοτωθούμε»

  • Εν αντιθέσει με το «Σφαγείο», ο «Αραβο-Ισραηλινός τσελεμεντές» του Ρόμπιν Σόανς (Δευτερότριτα) στο θέατρο «Χυτήριο» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «θεατροποιημένο ντοκιμαντέρ». Δεν έχει πλοκή. Ο συγγραφέας αποτύπωσε στο χαρτί μαρτυρίες- προσωπικές ιστορίες Εβραίων και Παλαιστινίων από την καθημερινότητά τους εκεί, με αφετηρία και τερματισμό το φαγητό. «Δείχνει με άλλα λόγια πώς μπορούμε να καθήσουμε γύρω από ένα τραπέζι όχι μόνον για να επιλύσουμε διαφορές, αλλά και πώς θα φάμε όλοι μαζί χωρίς μετά να αλληλοσκοτωθούμε», εξηγεί η Κυριακή Σπανού, που έκανε τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία. «Το έργο είναι ισότιμα μοιρασμένο. Και γίνεται σαφές με συμβολικό τρόπο, διότι τη μια στιγμή βλέπεις έναν ηθοποιό να υποδύεται Ισραηλινό και στην επόμενη σκηνή να κάνει Παλαιστίνιο». «Εβραίοι που είδαν την παράσταση το βρήκαν φιλοπαλαιστινιακό. Αντιστοίχως σε Παλαιστίνιους θεατές φάνηκε φιλοϊσραηλινό», εξηγεί η Κυριακή Σπανού. «Γέρνει λίγο προς τη μεριά των Παλαιστινίων», θεωρεί η Ηλέκτρα Γεννατά με ρόλο και στον «Αραβο-Ισραηλινό τσελεμεντέ» και στα «Επτά Εβραιόπουλα». «Οι Παλαιστίνιοι είναι τα θύματα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως έτσι κι αλλιώς δεν υποφέρουν και οι δύο λαοί».
  • Του Χρήστου Ν.Ε. Ιερείδη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 29 Απριλίου 2009

Νέο ρεπερτόριο στον Νέο Κόσμο. Οι παραστάσεις «παντρεύουν» την επιτυχία αυτής της περιόδου με φρέσκες προτάσεις και καινούργια πρόσωπα.

Νέο ρεπερτόριο στον Νέο Κόσμο

  • Kι από Απρίλιο Οκτώβρης! Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, μετά από ένα σερί επιτυχημένων καλλιτεχνικά και εισπρακτικά σεζόν, σχεδιάζει το ρεπερτόριο της ερχόμενης χρονιάς, όπου το Θέατρο του Νέου Κόσμου, εκτός από την Αθήνα, θα δώσει το «παρών» και στη Θεσσαλονίκη, ενώ η φετινή σεζόν ολοκληρώνεται στις 17 Μαΐου. Ευριπίδης, Σαίξπηρ, Νιλ Λαμπιούτ, Μαρκ Τουέιν, μία διασκευή από κόμικς καθώς και τρεις επαναλήψεις, νέοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί δίπλα σε εξίσου νέους, αλλά πιο δοκιμασμένους συναδέλφους τους και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ηγετική φυσιογνωμία, δίνουν το στίγμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου για την ερχόμενη σεζόν.
  • Ετσι, στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου τον Ιανουάριο του 2010 και μετά την επανάληψη της παράστασης του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω», τη σκυτάλη θα πάρουν οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Την ευριπίδεια τραγωδία είχε παρουσιάσει το καλοκαίρι του 2008 ο σκηνοθέτης με Αλβανούς ηθοποιούς σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο Αλβανίας. Σε αυτή τη νέα παραγωγή πρωταγωνιστούν η Λυδία Κονιόρδου (στην πρώτη της συνεργασία με το Θέατρο του Νέου Κόσμου), η Μαρία Καλλιμάνη, η Μαρία Κίτσου, ο Μιχάλης Οικονόμου και ο Ορέστης Τζιόβας.
  • Οι «Τρωάδες» θα παίζονται εναλλάξ με τα «Λιοντάρια» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη, με τους Γιώργο Παπαγεωργίου, Κατερίνα Μαυρογεώργη και Μαρία Φιλίνη. Το κείμενο της παράστασης θα προκύψει από τις πρόβες και βασίζεται στο κόμικ «Τα λιοντάρια της Βαγδάτης». Στις υπόλοιπες σκηνές του θεάτρου θα παιχτούν οι νέες παραγωγές «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Μίλτου Σωτηριάδη (γιου του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και της Κοραλίας Σωτηριάδη), με νέους ηθοποιούς στη διανομή, άρτι αποφοιτήσαντες από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, κάτι σαν την κινηματογραφική μεταφορά του Μπαζ Λούρμαν με την Κλερ Ντέινς και τον Λεονάρντο ντι Κάπριο.
  • Επίσης, το «Fat Pig» του Νιλ Λαμπιούτ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Χριστοφιλάκη, μια σκληρή και ανορθόδοξη κωμωδία για τον έρωτα ενός «κανονικού» τριαντάχρονου άντρα με μια «XL» βιβλιοθηκάριο. Τέλος, το «Αδάμ & Εύα: η επιστροφή» (προσωρινός τίτλος), σε σκηνοθεσία και διασκευή Παντελή Δεντάκη, με τους Κατερίνα Λυπηρίδου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Δαυίδ Μαλτέζε. Το έργο βασίζεται σε δύο κείμενα του Μαρκ Τουέιν, «Τα ημερολόγια του Αδάμ και της Εύας» και «Γράμματα από τη γη».
  • Παράλληλα, θα επαναληφθούν, εκτός από το «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω», το «Σφαγείο», με τους Μιχάλη Οικονόμου, Γιώργο Παπαγεωργίου, Ορέστη Τζιόβα, ενώ τα μεσημέρια της Κυριακής θα επαναληφθεί στην Κεντρική Σκηνή και η περσινή παιδική παραγωγή «Τι γλώσσα μιλάμε;», σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη, που και φέτος θα επισκέπτεται παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα, αλλά θα κάνει μια κυριακάτικη στάση στο ΘΝΚ, με τα έσοδά της να διατίθενται στη Διεθνή Αμνηστία.

Θεσσαλονίκη

  • Το Θέατρο του Νέου Κόσμου, όμως, θα δώσει το «παρών» του χρόνου και στο Θέατρο Εγνατία με τις φετινές sold out παραγωγές «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά (από 7/10/09) και «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω» του Μ. Ντ’ Όρτα (αρχές Ιανουαρίου 2010).

Info

Θέατρο του Νέου Κόσμου
– Αντισθένους 7 & Θαρύπου, ΦΙΞ, τηλ. 210-9212900.

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη, 29.04.09

Φεστιβάλ Αθηνών: Εναρξη με Ρίτσο και Δάντη

Το Φεστιβάλ Αθηνών ανακοίνωσε χτες το πρόγραμμα των πρώτων παραστάσεων που αφιερώνει στον Γιάννη Ρίτσο, στα πλαίσια του «Ετους Γιάννη Ρίτσου», με τις οποίες εγκαινιάζονται οι φετινές του εκδηλώσεις, καθώς και τις ημερομηνίες της τρίπτυχης παράστασης του Ιταλού καλλιτέχνη Ρομέο Καστελούτσι, με τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη.Οι πρώτες παραστάσεις έργων του Γιάννη Ρίτσου, στα πλαίσια του αφιερώματος του Ελληνικού Φεστιβάλ για τον ποιητή, θα πραγματοποιηθούν από 1-5 Ιούνη, στην «Πειραιώς 260» (Χώρος Η’). Συγκεκριμένα θα παιχθούν:

1/6: 9 μ.μ. «Φαίδρα», με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη. 11 μ.μ. «Οταν έρχεται ο ξένος», με τον Ακύλλα Καραζήση, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη.

2/6: 9 μ.μ. «Οταν έρχεται ο ξένος». 11 μ.μ. «Η σονάτα του σεληνόφωτος», σε σκηνοθεσία – ερμηνεία Ρούλας Πατεράκη.

3/6: 7 μ.μ. «Φαίδρα». 9 μ.μ. «Οταν έρχεται ο ξένος». 11 μ.μ. «Η σονάτα του σεληνόφωτος».

4/6: 9 μ.μ. «Φαίδρα». 11 μ.μ. «Η σονάτα του σεληνόφωτος».

5/6: 7 μ.μ. «Οταν έρχεται ο ξένος». 9 μ.μ. «Φαίδρα». 11 μ.μ. «Η σονάτα του σεληνόφωτος».

Οι παραστάσεις της τρίπτυχης σκηνικής δημιουργίας του Ρομέο Καστελούτσι με τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, θα δοθούν:

1-3/6: «Πειραιώς 260» (Χώρος Δ’), 9 μ.μ. «Κόλαση» («Inferno»).

8-9/6: Μέγαρο Μουσικής, 9 μ.μ. «Καθαρτήριο» («Purgatorio»).

2-6/6: «Πειραιώς 260» (χώρος «Γκαράζ»), 7-9 μ.μ. «Παράδεισος» («Paradiso»). Είσοδος ελεύθερη.

Το ΚΘΒΕ σε κρίση, το ΥΠΠΟ σε ύπνο

  • Το Δ.Σ. του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος ακύρωσε χθες την παράσταση του «Βασιλιά Λιρ» στο Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου (28 και 29 Μαΐου).

  • Το αιτιολογικό είναι ότι δεν υπάρχουν χρήματα – το κόστος ανέρχεται σε 29.800 ευρώ. Εκτός και αν βρεθεί χορηγός, και μάλιστα σε λιγότερο από ένα μήνα. Οι παραστάσεις είχαν κλειστεί βάσει του πρωτόκολλου συνεργασίας που έχουν υπογράψει τα δύο θέατρα. Εξ ου και οι παραστάσεις του «Οιδίποδα Τυράννου» από το Εθνικό Θέατρο του Βελιγραδίου, που δόθηκαν στο Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης το περασμένο φθινόπωρο. Ο διευθυντής του θεάτρου, Μπόζινταρ Ντζούροβιτς, ήρθε ο ίδιος στη Θεσσαλονίκη, παρακολούθησε τον «Βασιλιά Λιρ» και κάλεσε το ΚΘΒΕ στο Βελιγράδι.
  • Και δεν είναι η μόνη απώλεια. Τον Ιούλιο το ΚΘΒΕ πρέπει να πάει στην Άγκυρα με τη καλοκαιρινή του παραγωγή, τις «Τρωάδες», για να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Θεάτρου ΝΑ Ευρώπης «Οψεις του Αρχαίου Δράματος». Το φεστιβάλ, στο οποίο φέτος συμμετέχουν 13 κρατικές θεατρικές σκηνές, διοργανώνει φέτος το Κρατικό Θέατρο της Σμύρνης. Το θέσπισε, όμως, το ΚΘΒΕ, που επίσης το εποπτεύει. Τι θα γίνει;
  • Το πολύπαθο ΚΘΒΕ τινάζεται για άλλη μία φορά στον αέρα. Αλλά το υπουργείο Πολιτισμού τηρεί σιγήν ιχθύος για τη νέα κρίση που χτύπησε τη δεύτερη κρατική θεατρική σκηνή της χώρας. Ο Νικήτας Τσακίρογλου είναι από τους μετρημένους στα δάχτυλα της μιας παλάμης καλλιτεχνικούς διευθυντές του ΚΘΒΕ που ολοκλήρωσαν μία θητεία. Οι περισσότεροι έφυγαν ή παύθηκαν στον τρίτο χρόνο. Τέτοια βαριά προϊστορία έχει το θέατρο.
  • Ο συνολικός απολογισμός της τωρινής κρίσης περιλαμβάνει: αίτημα του Δ.Σ. για παύση του διευθυντή, Νικήτα Τσακίρογλου, με το αιτιολογικό της κακής οικονομικής διαχείρισης. Παραίτηση του αναπληρωτή οικονομικού διευθυντή Κώστα Οικονόμου. Παραίτηση από το Δ.Σ. της ποιήτριας Ρούλας Αλαβέρα. Το υπουργείο δεν έχει απαντήσει σε τίποτα. Ούτε στο αίτημα του Δ.Σ. για παύση του Ν. Τσακίρογλου. Ούτε στα αιτήματα του καλλιτεχνικού διευθυντή για συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά και οικονομικό έλεγχο στο θέατρο. Ούτε στις δύο παραιτήσεις. Περιμένει να εξομαλυνθεί η ένταση; Πού στηρίζει την αισιοδοξία του;

Ματαίωση παραστάσεων της «Επίσκεψης της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ

*Λόγω ατυχήματος του ηθοποιού Μπάμπη Σαρηγιαννίδη ματαιώνονται οι παραστάσεις της «Επίσκεψης της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ στο θέατρο της «Οδού Κεφαλληνίας» έως και την Παρασκευή 8 Μαΐου. Θα συνεχιστούν κανονικά από το Σάββατο 9 Μαΐου (για να ολοκληρωθούν στις 17 Μαΐου). Οσοι έχουν προαγορασμένα εισιτήρια να επικοινωνούν με το ταμείο του θεάτρου.

Ο φόβος του έρωτα είναι ο σύγχρονος ιός

  • Η περίφημη γαλλική ταινία «Πορνογραφική σχέση» έγινε από τη Μαριάννα Κάλμπαρη θεατρική παράσταση. Φυσικά σ’ ένα ξενοδοχείο, το Fresh Hotel της Σοφοκλέους. Εκεί συναντιούνται οι δύο ήρωες για να ικανοποιήσουν τις ακραίες ερωτικές φαντασιώσεις τους κρατώντας μυστική την ταυτότητά τους

Στην... κρεβατοκάμαρα της κινηματογραφικής «Πορνογραφικής σχέσης», την οποία αναβιώνουν θεατρικά ο Διαμαντής Καραναστάσης και η Κατερίνα Λυπηρίδου

Στην… κρεβατοκάμαρα της κινηματογραφικής «Πορνογραφικής σχέσης», την οποία αναβιώνουν θεατρικά ο Διαμαντής Καραναστάσης και η Κατερίνα Λυπηρίδου

  • Η κινηματογραφική «Πορνογραφική σχέση» του Φρεντερίκ Φοντέν (σενάριο Φιλίπ Μπλασμπάν) προκάλεσε αίσθηση όταν βγήκε στις αίθουσες το 1999. Οχι λόγω του… πορνογραφικού περιεχομένου της -κάθε άλλο, ο τίτλος είναι άλλωστε προβοκατόρικος- αλλά λόγω της βαθύτητας με την οποία διαχειριζόταν μια υποτίθεται αδιαμεσολάβητη από συναίσθημα ερωτική σχέση μεταξύ δύο αγνώστων. Από απόψε η ταινία γίνεται θεατρικό γεγονός από τη σκηνοθέτιδα Μαριάννα Κάλμπαρη και ζωντανεύει στον φυσικό τόπο δράσης της, δηλαδή ένα ξενοδοχείο, το Fresh Hotel της «γκετοποιημένης» εσχάτως Σοφοκλέους (γωνία με Κλεισθένους). Τους χαρακτήρες, που στη μεγάλη οθόνη υποδύθηκαν συνταρακτικά η Ναταλί Μπαΐγ και ο Σερζί Λοπέζ, θα ενσαρκώνουν, εκτεθειμένοι πραγματικά στα αδιάκριτα μάτια των θεατών, η Κατερίνα Λυπηρίδου και ο Διαμαντής Καραναστάσης.
  • Το στόρι της ταινίας γνωστό: οι ήρωες -ένας άντρας και μια γυναίκα- γνωρίζονται μέσω ερωτικής αγγελίας με στόχο την πραγματοποίηση «μιας ακραίας ερωτικής φαντασίωσης». Ενας ο όρος της σχέσης τους: να κρατηθεί μυστική η ταυτότητα και των δύο. Ο όρος τηρείται καθώς το ζευγάρι συναντιέται στο ξενοδοχείο ολοένα και πιο τακτικά. Δεν θ’ αργήσει να συμβεί και το μοιραίο: ο έρωτας. Τότε θα τραπούν, τρομοκρατημένοι(;), σε… άτακτη φυγή.

Δοκίμιο για τον έρωτα

  • Στο έργο, ένα δοκίμιο στην πραγματικότητα για την ανθρώπινη επαφή και τον έρωτα, δεν μας απασχολεί το παρελθόν, το όνομα και το επάγγελμα των ηρώων, αλλά η φύση μιας σχέσης που λύνεται στο σημείο της κορύφωσής της. «Με γοήτευσε πάρα πολύ η ταινία όταν την πρωτοείδα. Το θέμα και ο χειρισμός του», λέει η σκηνοθέτιδα της ελληνικής παράστασης του έργου – έχει ήδη ανεβεί στο Βέλγιο, στο Παρίσι και πριν από δέκα μέρες και στο Βερολίνο. Μοναδική επιθυμία της, βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα, ήταν να διασκευάσει την ταινία για να μεταφερθεί και στη σκηνή. Αγνοούσε ότι ο σεναριογράφος της είχε ήδη επεξεργαστεί και τη θεατρική εκδοχή της. «Σ’ αυτή, ενώ κρατά πολλά στοιχεία από το σενάριο, διατηρεί σχεδόν αυτούσιους τους διαλόγους, είναι, δηλαδή, πανίσχυρος ο θεατρικός κώδικας. Γι’ αυτό τον λόγο», τονίζει η Μαριάννα Κάλμπαρη, «δεν υστερεί η θεατρική μορφή της «Πορνογραφικής σχέσης». Αλλωστε, ο Μπλασμπάν, εκτός από σεναριογράφος, είναι και θεατρικός συγγραφέας»».
  • Η θεματική του έργου, ο φόβος του έρωτα, σύμφωνα με την Κάλμπαρη είναι διαδεδομένη «σαν ιός στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες. Είναι ο φόβος που μας κάνει να προσφέρουμε ευκολότερα το σώμα από την καρδιά μας. Εξαιρετικά επίκαιρο πρόβλημα. Φοβάμαι ότι ενώ οι χαρακτήρες του Μπλασμπάν είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, φοβούνται να ζήσουν τη σχέση. Είναι ο πολύ χαρακτηριστικός φόβος «μην τυχόν και εκτεθούμε», που βάζει συχνά φρένο σε πολύ ωραίες ιστορίες. Μέσα από την παράστασή μας αυτό που θέλουμε να πούμε είναι «ερωτευτείτε, μη φοβάστε. Οποιο κι αν είναι τελικά το κόστος».
  • Η παράσταση ξεκινά από το Imperial Ice Bar στο ισόγειο του Fresh Hotel. «Είναι ο τόπος όπου οι δυο άγνωστοι δώσανε το πρώτο ραντεβού», εξηγεί η Κάλμπαρη. Για μία ώρα και δέκα λεπτά θα τους παρακολουθούμε και θα τους ακολουθούμε καθώς ανηφορίζουν προς τον πρώτο όροφο, στον μεγάλο συνεδριακό χώρο του ξενοδοχείου. Εκεί ο άντρας και η γυναίκα θα ανασυνθέτουν την ιστορία τους μέσα από ένα παιχνίδι μνήμης. Τι συνέβη μεταξύ τους; Πώς; Και τι ακριβώς συμβαίνει μεταξύ τους τώρα; Μέσω των βίντεο η μνήμη «ξεκλειδώνεται»: ανασυνθέτονται φωτογραφικά στα τσαλακωμένα σεντόνια ενός κρεβατιού του ξενοδοχείου στιγμές, σκηνές, βλέμματα, χειρονομίες και φράσεις.
  • «Το ξενοδοχείο είναι ο τρίτος πρωταγωνιστής της παράστασης», σύμφωνα με την Κάλμπαρη. «Οι τοίχοι του γνωρίζουν καλύτερα από όλους την αλήθεια της σχέσης των ηρώων. Ο χώρος είναι το φυσικό μας σκηνικό. Δεν είναι τυχαίο που επιλέξαμε για την αρχή ένα παγωμένο μπαρ. Συναιρείται με τον πάγο στον οποίο βάζουμε διαρκώς πράγματα και συναισθήματα».

**Η «Πορνογραφική σχέση» (συμπαραγωγή της Εταιρείας θέατρου «Συνενοχή» και του Imperial Ice Club – Fresh Hotel) ανεβαίνει σε μετάφραση Ιωάννας Μαντζαβίνου, σκηνικά-κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη και μουσική επιμέλεια Νέστορα Κοψιδά. Στην τιμή του εισιτηρίου συμπεριλαμβάνεται κατανάλωση ποτού πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά την παράσταση. Διάρκεια: έως 31 Μαΐου. *

Τα αρχαία θεσσαλικά θέατρα. Στα ίχνη των αρχαίων θεάτρων των Φερών και της Δημητριάδος

Η αρχαία πόλη των Φερών στη Θεσσαλία

  • Πού εντοπίζεται η πιθανή θέση του αρχαίου θεάτρου των Φερών; Ποια είναι η αρχιτεκτονική μορφή του αρχαίου θεάτρου της Δημητριάδος; Σε αυτά τα ερωτήματα απάντησαν η Δρ Aργυρούλα Δουλγέρη Iντζεσίλογλου Διευθύντρια της IΓ΄ Eφορείας Προϊστορικών και Kλασικών Aρχαιοτήτων Bόλου και ο κ. Μπάμπης Γ. Ιντζεσίλογλου Αρχαιολόγος -Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, σε εκδήλωση – συζήτηση με θέμα «Αρχαία Θέατρα στη Θεσσαλία» που πραγματοποιήθηκε στο Βόλο. Στη θέση του σημερινού Βελεστίνου, αναφέρει στο Αθηναϊκό Πρακρορείο Ειδήσεων η Δρ Aργυρούλα Δουλγέρη – Iντζεσίλογλου βρίσκεται η αρχαία πόλη των Φερών, μια από τις πιο σημαντικές της Θεσσαλίας, που ιδρύθηκε ως γνωστόν στα τέλη της Νεολιθικής Εποχής και διήνυσε μια τρισχιλιετή και πλέον λαμπρή πορεία μέχρι το τέλος της αρχαιότητας.
  • Σπουδαίο κέντρο της περιοχής ήδη από τη μυκηναϊκή περίοδο, έφθασε στο απόγειο της ακμής της κατά το πρώτο ήμισυ του 4ου αιώνα π.Χ., εποχή της διακυβέρνησής της από τους τυράννους Λυκόφρονα, Ιάσονα και Αλέξανδρο.  Τη σημαντικότερη θέση μεταξύ τους κατέχει ο Ιάσων, ο οποίος εξελέγη ταγός ολόκληρης της Θεσσαλίας, επικεφαλής του Κοινού των Θεσσαλών (371 π.Χ.), επεδίωξε την ηγεμονία όλων των ελληνικών πόλεων και οραματίστηκε πρώτος μια πανελλήνια εκστρατεία κατά των Περσών, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο Ισοκράτης στον «Πανηγυρικό» του. Μια πόλη με αυτή την ιστορική διαδρομή- τονίζει η ίδια- δεν είναι δυνατόν να μην διέθετε θέατρο. Πράγματι, την παρουσία αρχαίου θεάτρου στην πόλη των Φερών μαρτυρούν φιλολογικές πηγές.
  • Σύμφωνα με τον Πλούταρχο (Πελοπίδας, ΧΧΙΧ, 5), ο τύραννος των Φερών Αλέξανδρος (369-359 π.Χ.) παρακολουθούσε την τραγωδία «Τρωάδες» του Ευριπίδη στο θέατρο της πόλης. Η μαρτυρία αυτή θεωρείται ενδεικτική για την κατασκευή του θεάτρου πιθανότατα στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., εποχή της μέγιστης ακμής της πόλης. Χαρακτηριστική είναι, επίσης, η ανεύρεση ενός μολύβδινου σφραγίσματος («συμβόλου») ελληνιστικής εποχής με παραστάσεις της θεάς Ενοδίας, που ίσως χρησίμευε ως εισιτήριο σε θεατρική παράσταση.
  • Η πιθανή θέση του αρχαίου θεάτρου των Φερών, σύμφωνα με τη Διευθύντρια της IΓ΄ Eφορείας Προϊστορικών και Kλασικών Aρχαιοτήτων Bόλου, εντοπίζεται στη ΒΑ πλαγιά του χαμηλού λόφου «Καστράκι», εκτός Σχεδίου Πόλης του Βελεστίνου του Ν. Μαγνησίας, αλλά σε επαφή σχεδόν με το βόρειο όριό του. Εμπίπτει σε κεντρικό σημείο της αρχαίας πόλης των Φερών, όπου τοποθετείται η «Ελευθέρα Αγορά», της οποίας η ταύτιση βασίζεται σε αρκετά ισχυρά αρχαιολογικά δεδομένα.
  • «Θα πρέπει με την ευκαιρία αυτή να υπενθυμίσουμε- εξηγεί η αρχαιολόγος- ότι σύμφωνα με τον Αριστοτέλη (Πολιτικά, 7, 2, 1331 α-β), στις θεσσαλικές πόλεις υπήρχε η Ελευθέρα Αγορά, όπου ασκούντο οι δημόσιες λειτουργίες και η οποία βρισκόταν σε διαφορετική θέση από την «των ωνίων αγοράν ή αναγκαίαν», όπου λάβαιναν χώρα οι καθημερινές εμπορικές δραστηριότητες». Για την πρόταση ταύτισης της «Ελευθέρας Αγοράς» καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η αποκάλυψη τμήματος στοάς ελληνιστικής εποχής με ημίεργους κίονες δωρικού ρυθμού στη θέση τους πάνω στο στυλοβάτη, πολύ κοντά στην πιθανή θέση του θεάτρου, το οποίο είναι εύλογο να εντάσσεται σε ένα χώρο δημόσιων λειτουργιών.
  • Ο χώρος, επισημαίνει η αρχαιολόγος, είναι απαλλοτριωμένος και ανήκει στην ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτισμού. Στην χαρακτηριστική κοίλη διαμόρφωση της πλαγιάς του λόφου διαγράφεται το κοίλο του θεάτρου, ενώ ένας παλιός δρόμος που βρίσκεται ακόμη σε λειτουργία φαίνεται να ακολουθεί την καμπύλη πορεία του διαζώματος. Στους πρόποδες του λόφου, στο σημείο της κοιλότητας, διαμορφώνεται επίπεδος χώρος που θα μπορούσε να ταυτισθεί με την ορχήστρα. Η πιθανή θέση του θεάτρου των Φερών, παρατηρεί η αρχαιολόγος, ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που θέτει ο Βιτρούβιος (Περί Αρχιτεκτονικής, 5, 3, 1-2, 5-8) και συγκεκριμένα βρίσκεται σε υγιεινή περιοχή, μακριά από έλη, δεν είναι εκτεθειμένη στο Νότο, αλλά στραμμένη προς ΒΑ, προς την ανατολική θεσσαλική πεδιάδα και τη λίμνη Βοιβηϊδα, σε χώρο ανοιχτό, όπου δεν εμποδίζεται η διάδοση του ήχου και δεν δημιουργείται ηχώ.
  • Πρόσφατες, μικρής κλίμακας δοκιμαστικές γεωφυσικές διασκοπήσεις έδωσαν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, αλλά απαιτείται η διενέργεια δοκιμαστικών ανασκαφικών τομών για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη του θεάτρου στο σημείο αυτό. Έτσι, θα κερδίσουμε ένα ακόμη μνημείο που θα ενταχθεί στο δημιουργούμενο Αρχαιολογικό – Ιστορικό Πάρκο Φερών – Βελεστίνου, αλλά και έναν ακόμη χώρο πολιτισμού όχι μόνο για το σημερινό Βελεστίνο, αλλά και για το Νομό Μαγνησίας και για ολόκληρη τη Θεσσαλία, καταλήγει η ίδια.

Το θέατρο της Δημητριάδος

  • Το θέατρο της Δημητριάδος, σύμφωνα με τον Μπάμπη Γ. Ιντζεσίλογλου Αρχαιολόγο-Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου κατασκευάστηκε το 294-2 π.Χ. ταυτόχρονα με την ίδρυση της πόλης. Για κάποια χρονικά διαστήματα (το μεγαλύτερο ήταν μεταξύ του 1ου αι. π.Χ. και του 1ου αι. μ.Χ.) περιέπεσε σε αχρηστία λόγω καταστροφών του και τελικά εγκαταλείφθηκε τον 4ο αι. μ.Χ., όταν με την επικράτηση του Χριστιανισμού και την ανάπτυξη των νέων κοινωνικοπολιτικών δομών στις πόλεις, το θέατρο σταμάτησε να φιλοξενεί εκδηλώσεις της δημόσιας ζωής και όχι μόνον δεν χρησιμοποιείτο, αλλά μεταβλήθηκε σε ένα μεγάλο λατομείο γωνιασμένων λίθων που ήταν έτοιμοι να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή των νέων χριστιανικών Βασιλικών, οι οποίες αποτελούσαν τους λατρευτικούς χώρους της νέας θρησκείας.
  • Το θέατρο της Δημητριάδος, όπως αναφέρει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ο αρχαιολόγος, ως αρχιτεκτονική μορφή έχει όλα τα βασικά χαρακτηριστικά των ελληνιστικών θεάτρων, δηλαδή το κοίλο, την ορχήστρα και τη σκηνή. Το κατώτερο τμήμα του κοίλου, έχοντας ύψος 18 μ. και κατά πάσα πιθανότητα εννέα κλίμακες και οκτώ κερκίδες, αγκαλιάζει την ορχήστρα που είχε μορφή πετάλου. Ψηλότερα, το επιθέατρο εκτείνεται σε μικρότερη έκταση και καταλαμβάνει τα δυο τρίτα του εύρους του κάτω τμήματος του κοίλου. Από τη λίθινη επένδυση του κοίλου με τα εδώλια σώθηκαν μόνο δυο ομάδες εδωλίων πάνω στους βατήρες. Το υλικό κατασκευής των εδωλίων της πρώτης ομάδας είναι ο μαλακός πωρόλιθος. Τα εδώλια αυτά αποτελούν τα μόνα δείγματα των αρχικών εδωλίων που βρίσκονται ακόμη στο κοίλο, πα’ ρόλο που στη θέση που βρίσκονται σήμερα αποτελούν δείγμα μιας επιδιόρθωσης που έγινε κατά τη ρωμαϊκή περίοδο.
  • Κομμάτια εδωλίων- συνεχίζει ο αρχαιολόγος- βρέθηκαν κατά την περίοδο ανασκαφών του Δ. Ρ. Θεοχάρη, αλλά αναγνωρίστηκαν μόνον πρόσφατα και μάλιστα σε ένα από αυτά τα κομμάτια υπάρχουν χαραγμένα δυο γράμματα που δείχνουν αυτό που ήταν σύνηθες σε πολλά θέατρα να αναγράφονται, ονόματα, συντεχνίες, ή και ονόματα πόλεων όταν το θέατρο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος συνεδριάσεων των Κοινών, πράγμα που συνέβαινε στη Λάρισα με το Κοινό των Θεσσαλών και όπως φαίνεται γινόταν και στη Δημητριάδα με την περίπτωση του Κοινού των Μαγνήτων.
  • H πεταλόσχημη ορχήστρα, η οποία δεν έχει ιδιαίτερα διαμορφωμένο δάπεδο, έχει άνοιγμα 24.20 μ. Αποτελείται από πατημένο χώμα και ορίζεται περιμετρικά από έναν κτιστό αγωγό που περισυνέλεγε τα νερά της βροχής και τα απομάκρυνε νότια του θεάτρου. Tα νερά έμπαιναν στον αγωγό από κυκλικά ανοίγματα που υπήρχαν κατά διαστήματα στα καλύμματα του αγωγού, τα οποία ήταν απλές ακανόνιστες πλάκες από πράσινο σχιστόλιθο. Το τμήμα της σκηνής που είναι σήμερα ορατό (μήκους 23.75 μ., πλάτους 8.75 μ.) ανήκει στη περίοδο των αυτοκρατορικών χρόνων που κατασκευάστηκε μετά την περίοδο βασιλείας του αυτοκράτορα Tιβερίου (14-37 μ.X.). Στο συμπέρασμα αυτό, διαπιστώνει ο αρχαιολόγος, μας οδηγεί ένας ενεπίγραφος λίθος που είναι εντοιχισμένος στη σκηνή και αναγράφει Σεβαστώ Τιβερίω.
  • Η σκηνή είχε τρία δωμάτια στη σειρά κάθε ένα από τα οποία είχε πρόσβαση προς την ορχήστρα. Την περίοδο αυτή είχε τουλάχιστον ένα όροφο, όπως συμπεραίνεται από τα σωζόμενα πρώτα τρία κτιστά σκαλοπάτια μιας σκάλας στη NA γωνία του βόρειου δωματίου. Κατά τις ανασκαφές των τελευταίων ετών διαπιστώθηκε ότι, υπήρχαν αναλήμματα για τη συγκράτηση των χωμάτων στο πίσω μέρος, στην πλάτη του κοίλου, τουλάχιστον από τη βόρεια πλευρά, τα οποία αποτελούσαν ταυτόχρονα και το όριο του θεάτρου. Κατά μήκος των αναλημματικών αυτών τοίχων, εξωτερικά, το φυσικό έδαφος ισοπεδώθηκε πιθανόν για να δημιουργηθεί πρόσβαση προς το επιθέατρο εξωτερικά του θεάτρου ή ακόμη για να δημιουργηθεί ένα μονοπάτι από το οποίο θα μπορούσε να φθάσει κανείς στην κορυφή του λόφου πάνω από το θέατρο, όπου βρισκόταν το ηρώο των αρχηγετών και κτιστών της πόλεως.
  • ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 29 Απριλίου 2009  [ 11:01 ]

Θέατρο για παιδιά από τη γειτονιά μας

  • Δύο πλεξούδες παθιασμένες με τη ζωγραφική ταξίδεψαν στον κόσμο των χρωμάτων… Εκεί συνάντησαν ένα μολύβι, μια γόμα και τρία γουρουνάκια! Ολα αυτά έγιναν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στο κατάμεστο θέατρο «Αργώ» στο Μεταξουργείο, όπου πραγματοποιήθηκε το πρώτο διήμερο των εκδηλώσεων «Θέατρο για παιδιά από τη γειτονιά μας». Το National Theater of Children από την Αλβανία παρουσίασε την «Τρέλα των χρωμάτων» της Klaudia Hila και «Τα 3 Γουρουνάκια» ενώ αυτό το Σάββατο και την Κυριακή το Theater Pan της Βουλγαρίας θα δείξει το έργο «To tell the tale» του Panaiot Tzanev. «Στόχος είναι η δραστηριότητα αυτή να διευρυνθεί τα επόμενα χρόνια, περιλαμβάνοντας παραστάσεις και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις απ’ όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες, δημιουργώντας μια ετήσια γιορτή για τα παιδιά των μεταναστών που ζουν και μεγαλώνουν στη χώρα μας» σημειώνει η διευθύντρια του θεάτρου «Αργώ», Αιμιλία Υψηλάντη. «Παραμύθι ν’ αρχινήσει»: το έργο του Panaiot Tzanev χωρίζεται σε δύο μέρη, το πρώτο έχει σχέση με τον μύθο της Κοκκινοσκουφίτσας και το δεύτερο («Pulling the carrot») έχει σαν θέμα την προστασία του περιβάλλοντος και την ανακύκλωση. Η παράσταση συνοδεύεται από δύο εργαστήρια, μέρος της δημιουργικής συμμετοχής του κοινού, όπου τα παιδιά θα παίξουν μαζί με τους ηθοποιούς, θα τραγουδήσουν, θα μεταμφιεστούν και θα κατασκευάσουν αξεσουάρ και ρούχα που θα χρησιμοποιηθούν στην παράσταση και που μετά το τέλος της μπορούν να πάρουν μαζί τους.
  • Info: θέατρο «Αργώ», 2/5 (5 μ.μ.), 3/5 (11 π.μ και 5 μ.μ.). Κρατήσεις θέσεων: τηλ. 210 5201684. Γίνονται δεκτά εισιτήρια Εργατικής Εστίας.

Σαντρα Bουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 29 Aπριλίου 2009