Daily Archives: 29 Μαρτίου, 2009

Δυστυχώς, μένουμε Αθήνα!…

«Είναι δυνατόν η οικονομική κρίση να μην πλήξει και το θέατρο, που θεωρείται πολυτέλεια;», λέει ο Αλέξανδρος Ρήγας. Από τις 19 Απριλίου θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη με το «Δώρο» του.

«Είναι δυνατόν η οικονομική κρίση να μην πλήξει και το θέατρο, που θεωρείται πολυτέλεια;», λέει ο Αλέξανδρος Ρήγας. Από τις 19 Απριλίου θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη με το «Δώρο» του.

  • Η κρίση «χτυπάει» και το θέατρο, το γνωρίζουμε καλά από το γεγονός ότι ελάχιστες μόνο παραστάσεις πηγαίνουν αρκετά καλά, λίγες περισσότερες πηγαίνουν συμπαθητικά και πολλές πηγαίνουν… απογοητευτικά. Κρίση, λοιπόν και αυτό διαφαίνεται και από το ότι ελάχιστοι θίασοι ανηφορίζουν στη Θεσσαλονίκη, για να παρουσιάσουν εκεί τις παραγωγές τους. Παλαιότερα ήταν δεκάδες οι παραστάσεις που έκλειναν τον αθηναϊκό κύκλο τους και ανέβαιναν στη συμπρωτεύουσα γύρω στο Πάσχα. Τώρα πια οι παραγωγές που πάνε στη Θεσσαλονίκη είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. «Γκρινιάζουν που δεν ανεβάζουμε παραστάσεις μας στη Θεσσαλονίκη, αλλά έχουν πια ελάχιστα θέατρα που να μπορούν να φιλοξενήσουν πολυπρόσωπες παραγωγές», λέει ο Πέτρος Φιλιππίδης που μετέφερε τον «Μπακαλόγατο» στο «Ράδιο Σίτυ».

«Γκρινιάζουν που δεν ανεβάζουμε παραστάσεις μας στη Θεσσαλονίκη, αλλά έχουν πια ελάχιστα θέατρα που να μπορούν να φιλοξενήσουν πολυπρόσωπες παραγωγές», λέει ο Πέτρος Φιλιππίδης που μετέφερε τον «Μπακα

  • Προς το παρόν βρίσκονται εκεί η Δανδουλάκη με το «Παρακαλώ… ας μείνει μεταξύ μας», ο Φιλιππίδης με τον «Μπακαλόγατό» του και η Βαγενά με το «Γάλα» της και τη σκυτάλη θα πάρουν μετά ο Βαλτινός με το «Μη γελάτε, είναι σοβαρό», η Παπαδοπούλου με το «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» και ο Ρήγας με το «Δώρο» του. Δύσκολοι καιροί λοιπόν για… μετακινήσεις. Ας δούμε αναλυτικά ποιες παραστάσεις παίζονται στη συμπρωτεύουσα και ποιες θα ανηφορίσουν εκεί και ας δούμε γιατί δυσκόλεψε τόσο το εν λόγω «σκηνικό». Ο «Μπακαλόγατος» πήρε το… ποδήλατό του και ανηφόρισε έπειτα από δύο χρονιές μεγάλης επιτυχίας από το «Μουσούρη» στο «Ράδιο Σίτυ» της Θεσσαλονίκης, όπου και πάλι γίνεται το αδιαχώρητο.
  • Στο «Αριστοτέλειον» της συμπρωτεύουσας φιλοξενείται με μεγάλη επιτυχία το «Παρακαλώ… ας μείνει μεταξύ μας» των Ρήγα -Αποστόλου με τους Δανδουλάκη, Μαρίνο, Σπυρόπουλο, Μπαλανίκα, Μπουρδούμη, Λαμπράκη. Η παράσταση που… έδιωχνε κόσμο από πέρσι τον χειμώνα στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη» ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη με τον κόσμο να σχηματίζει ουρές έξω από το θέατρο της οδού Εθνικής Αμύνης. Στο «Κολοσσαίον» φιλοξενείται με σαρωτική επιτυχία το δυνατό «Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη που παίχτηκε για δύο χρονιές στο «Βασιλάκου» με την εξαίρετη Αννα Βαγενά. Μέσα στον Απρίλιο δύο άλλες αθηναϊκές παραστάσεις θα ανεβούν στις δύο παραπάνω θεατρικές στέγες της συμπρωτεύουσας. Το «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» της Δήμητρας Παπαδοπούλου θα ανεβεί στα μέσα Απριλίου στο «Αριστοτέλειον» για να πάρει τη σκυτάλη από το έργο των Ρήγα – Αποστόλου και την Κάτια Δανδουλάκη.
  • Την ίδια όμως περίοδο θα ανηφορίσει στη Θεσσαλονίκη και το θέατρο «Κολοσσαίον» ο Γρηγόρης Βαλτινός για να παρουσιάσει και στο κοινό της συμπρωτεύουσας την ξεκαρδιστική κωμωδία του Νόελ Κάουαρντ «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» που κέρδισε κοινό και κριτικό στο «Βρετάνια». Στις 19 Απριλίου ο Αλέξανδρος Ρήγας θα κάνει ένα… «Δώρο» στους θεατρόφιλους της πόλης ανεβάζοντας στο «Εγνατία» το δοκιμασμένο «Δώρο» που έγραψε με τον Δημήτρη Αποστόλου και σκηνοθέτησε ο ίδιος.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΕΣ ΟΙ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ

  • «Είναι δυνατόν η οικονομική κρίση να μην πλήξει και το θέατρο, που θεωρείται πολυτέλεια; Το είδαμε στην Αθήνα, το βλέπουμε και στη Θεσσαλονίκη», λέει ο Αλέξανδρος Ρήγας και συμπληρώνει: «Η κρίση που υπάρχει σε πολλούς τομείς έχει χτυπήσει και το θέατρο και απαγορεύει σε πολλούς να ανοιχτούν σε μετακινήσεις που παλιά θεωρούνταν ό,τι πιο συνηθισμένο. Το κόστος που ήταν μεγάλο, έγινε δυσβάσταχτο σε τόσο χαλεπούς καιρούς και ελάχιστοι αποφασίζουν να το τολμήσουν. Από την άλλη, παλιότερα υπήρχαν περισσότερα θέατρα στη Θεσσαλονίκη να φιλοξενήσουν παραγωγές μας. Τώρα είναι μετρημένα στα δάκτυλα. Μακάρι να υπήρχαν κι άλλα και με κατάλληλη υποδομή να αγκαλιάσουν τις δουλειές μας».
  • Σε αυτό συναινεί απόλυτα και ο Πέτρος Φιλιππίδης.«Γκρινιάζουν που δεν ανεβάζουμε παραστάσεις μας εκεί, μα έχουν πια ελάχιστα θέατρα που να μπορούν να φιλοξενήσουν παραγωγές πολυπρόσωπες και σκηνικά απαιτητικά. Ναι, να το αποφασίσουμε εμείς να ανηφορίσουμε εκεί, γιατί είναι και δική μας χαρά να παίζουμε για τους θεατρόφιλους της τόσο ζεστής πόλης, αλλά πού να παίξουμε; Πέρα απ’ τις σκηνές του κρατικού θεάτρου είναι ελάχιστα τα θέατρα που μπορούν να αγκαλιάσουν μεγάλες παραγωγές.
  • Και από την άλλη, ναι, η κρίση έχει αφήσει τα σημάδια της και σε αυτό! Παλιά ήταν πολλές οι παραστάσεις που ανέβαιναν Θεσσαλονίκη, τώρα είναι ελάχιστες. Με λυπεί αυτό. Θυμάμαι ήταν θεατρική… γιορτή να ανεβαίνουμε Κυριακή του Πάσχα εκεί, με το που κλείνανε Κυριακή των Βαΐων εδώ. Ημασταν όλοι μας εκεί, με το κοινό της πόλης να μας στηρίζει δυναμικά…». Παίρνει ξανά τον λόγο ο Αλέξανδρος Ρήγας.
  • «Είναι τιμή για μας να παίζουμε στη Θεσσαλονίκη. Πάντα η Θεσσαλονίκη ήταν μια ισχυρή θεατρική πιάτσα. Θυμάμαι ότι δεν ήταν λίγοι αυτοί που έκαναν πρεμιέρα της όποιας δουλειάς τους εκεί και μετά κατέβαιναν Αθήνα, όπως έκανε η Αλίκη στη «Μις Πέπσι». Την αγαπούσε τη Θεσσαλονίκη η Αλίκη – εκεί άλλωστε παίχτηκε και το κύκνειο άσμα της με τη Μελωδία της Ευτυχίας…».
  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 29/03/2009

7 γυμνοί άντρες τραγουδούν: «Αν θέλαμε να προκαλέσουμε, θα πηγαίναμε σε στριπτιζάδικο»

«Γυμνοί άντρες τραγουδούν» με «αισθησιακό τρόπο και όχι χυδαίο» παρουσιάζοντας τα προβλήματά τους, στο τολμηρό μιούζικαλ που θα ανεβεί στο «Πειραιώς 131». «Naked boys singing». ‘Η αν το προτιμάτε ελληνικά «Γυμνοί άντρες τραγουδούν». Το πασίγνωστο τολμηρότατο μιούζικαλ που σπάει ταμεία δέκα χρόνια τώρα σε οφ Μπροντγουέι σκηνές στην Αμερική και που ανεβαίνει επιτυχώς ανά τον κόσμο -από την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία μέχρι και τη Σουηδία, το Μεξικό και την Αργεντινή- πρόκειται να ανεβεί και στη χώρα μας.

«Οι ήρωες πετάνε τα ρούχα τους και μένουν γυμνοί, όχι μόνο εμφανισιακά αλλά και ουσιαστικά, ανεβάζοντας στη σκηνή τα θέματα που τους απασχο­λούν μέσα από πρόζα και τραγούδι», εξηγεί ο σκηνοθέτης Γιώργ

«Οι ήρωες πετάνε τα ρούχα τους και μένουν γυμνοί, όχι μόνο εμφανισιακά αλλά και ουσιαστικά, ανεβάζοντας στη σκηνή τα θέματα που τους απασχο­λούν μέσα από πρόζα και τραγούδι», εξηγεί ο σκηνοθέτης Γιώργος Βάλαρης.

  • Το μιούζικαλ θα φιλοξενηθεί στο «Πειραιώς 131» από τις αρχές Απριλίου και θέλει όλο τον αντρικό θίασο που θα παίξει σε αυτό, να γδύνεται και όχι να ντύνεται ρόλους! Οι πρωταγωνιστές του θα μείνουν αρχικά ημίγυμνοι και στη συνέχεια ολόγυμνοι, με τον Γιώργο Βάλαρη στον ρόλο του αφηγητή να μας μυεί στο θέαμα. Σε «οφ Μπρόντουγέι» σκηνές στην Αμερική αλλά και σε Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Σουηδία παρουσιάζεται το μιούζικαλ «Naked boys singing» («Γυμνοί άντρες τραγουδούν»).

Σε «οφ Μπρόντουγέι» σκηνές στην Αμερική αλλά και σε Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Σουηδία παρουσιάζεται το μιούζικαλ «Naked boys singing» («Γυμνοί άντρες τραγουδούν»).

  • Ο ίδιος ο Βάλαρης υπογράφει την απόδοση του έργου -μαζί με τον Στέλιο Παπαδόπουλο- και σκηνοθετεί την παράσταση που αναμένεται να ανάψει φωτιές και να συζητηθεί, σχολιαστεί ποικιλοτρόπως για την απίστευτη τολμηρότητά της.

Πρόζα και τραγούδι

  • «Το ζητούμενό μας», μας εξηγεί ο ίδιος σε μια μικρή ανάπαυλα των προβών, «δεν είναι να προκαλέσουμε για να προκαλέσουμε και μόνο. Αν ήθελα αυτό θα το ανέβαζα σε… στριπτιζάδικο το μιούζικαλ. Θέλω να φανεί η γυμνή αλήθεια των αντρών που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο μιούζικαλ του Ρόμπερτ Σροκ. Οι ήρωες πετάνε τα ρούχα τους και μένουν γυμνοί, όχι μόνο εμφανισιακά, αλλά και ουσιαστικά, ανεβάζοντας στη σκηνή τα θέματα που τους απασχολούν, μέσα από πρόζα και τραγούδι. Η παράσταση θα ‘ναι τολμηρή λόγω του γυμνού, αλλά θέλω να γίνει με αισθησιακό τρόπο και όχι με χυδαίο.
  • Το γυμνό θα ‘χει τον ρόλο του, αλλά παράλληλα θα υπάρχουν γέλιο, χιούμορ και πολλά βίντεο, θα υπάρχει ιντεράκτιβ στοιχείο με τη συμμετοχή του κόσμου. Θέλουμε να δώσουμε τον λόγο στον άντρα και παράλληλα να αποενοχοποιήσουμε το γυμνό που πια παίζει παντού γύρω μας -στην τηλεόραση, στη διαφήμιση, στα έντυπα, στο Ιντερνετ, παντού!». Σκεφτείτε τι έχει να γίνει από Απρίλη. Αν μια – δύο ημίγυμνες ή γυμνές εμφανίσεις στο σανίδι φέρνουν σχόλια και… θόρυβο, σκεφτείτε τι έχει να συμβεί με όλη την ομάδα της παράστασης «Naked boys singing» που θα ‘ναι ολόγυμνη στο «Πειραιώς 131».
  • Λάβετε θέσεις για βροχή αντιδράσεων… «Δεν τις φοβόμαστε τις αντιδράσεις, τις περιμένουμε!», λέει ο Γιώργος Βάλαρης και συνεχίζει: «Οταν ετοιμάζεις ένα τέτοιο τολμηρό θέαμα ξέρεις ότι κάποιοι θα σε περιμένουν στη γωνία, ότι κάποιοι θα σ’ την πέσουν πριν καν ανεβεί η παράσταση – ήδη συμβαίνει αυτό. Αλίμονο αν… μασούσαμε και αυτολογο­κρινό­μασταν.
  • Το ζητούμενό μας δεν είναι η πρόκληση για την πρόκληση. Η απόδοση που έχουμε κάνει αντιμετωπίζει χιουμοριστικά διάφορους προβληματισμούς του σύγχρονου άντρα, όπως οι προσδοκίες της οικογένειας και της κοινωνίας από εκείνον, οι σχέσεις, η ερωτική ζωή, η καριέρα, η μοναξιά, η αποξένωση των αστικών κέντρων κ.ά. Τόσο εγκληματικό είναι που θα βγει να πει την -όποια- αλήθεια του, τη γυμνή αλήθεια του με πάθος; Εν έτει 2009 που το γυμνό πρωταγωνιστεί παντού κι είναι μέσα στο σπίτι μας συνεχώς, θα σοκάρει ένα θέαμα στο οποίο οι άντρες πετάνε τα ρούχα τους και μιλάνε για τα θέματα που τους απασχολούν; Νομίζω πως όχι.
  • Σίγουρα θα γίνει ντόρος, αλλά όταν δούνε ότι δεν θα χυδαιολογήσουμε, θα καταλάβουν ότι με το γυμνό περνάμε απλά το μήνυμά μας για τον πολύπαθο σύγχρονο άντρα που ‘χει να αντιμετωπίσει μαινάδες γυναίκες – που από τη λύσσα για καριέρα γίνονται πιο άντρες από αυτόν!-, ανταγωνισμό καριέρας και ζωής, αλλά και κάρτες και λογαριασμούς που τον πνίγουν κ.λπ. Ο άντρας και η γυμνή του αλήθεια ανεβαίνουν επιτέλους στη σκηνή και είναι αυτή, αν θέλεις, μια απάντηση στο «Αιδοίου Μονόλογοι» που είχε ανεβάσει στο «Tessera» η Βάνα Μπάρμπα και στο οποίο οι γυναίκες ανέβαιναν στη σκηνή και έλεγαν για όσα τις πιέζουν, καταπιέζουν, κεντρίζουν, πικραίνουν, χαροποιούν. Εκείνες κριτικάριζαν τους άντρες και τώρα έρχονται αυτοί να δώσουν τη δική τους απάντηση, με καίριο τρόπο, με χιούμορ, αλλά και με θέσεις που ίσως και να ενοχλήσουν!».
  • Αλήθεια, πώς νιώθουν οι ηθοποιοί που από τις πρόβες ακόμα άρχισαν να πετάνε δειλά δειλά τα ρούχα τους προκειμένου να εγκλιματιστούν στην επιταγή του μιούζικαλ που τους θέλει από ημίγυμνους έως κι ολόγυμνους; «Με τέτοια κρίση που υπάρχει γύρω μας και με τόσο μεγάλη οικονομική ανέχεια που παίζει γύρω μας, δεν είχαμε λεφτά για… ρούχα, ενδυματολόγους κ.λπ. και έτσι βγαίνουμε όπως μας γέννησε η μάνα μας», λέει αστειευόμενος ο Μάνος Πίντζης που έχει βρεθεί ολόγυμνος και πάλι στη σκηνή στην «Ξανθιά φράουλα». «Μπορεί να μας κατηγορούν ότι θέλουμε να θορυβήσουμε, αλλά από αυτή την παράσταση θα περάσουμε και μηνύματα για την ανεργία, την οικονομική ανέχεια, το αδιέξοδο που έρχεται απ’ την κρίση, η οποία χτυπά παντού».
  • Οι γυναίκες μπορεί να μην… παίζουν στη σκηνή, αλλά πρωταγωνιστούν στο έργο μέσα από ουκ ολίγες αναφορές που γίνονται σ’ αυτές μέσα από τραγούδια και νούμερα. «Ολα τα έντυπα, οι εκπομπές, τα αφιερώματα ασχολούνται με το τι θέλουν οι γυναίκες!», τονίζει ο Στέλιος Κρητικός. «Τώρα ήρθε η ώρα να αρθρώσουν οι άντρες τη δική τους… γυμνή αλήθεια, για το τι είναι, τι πιστεύουν και τι θέλουν πραγματικά. Γυναίκες, δείτε τι περνάμε, είναι αν θες το μήνυμά μας, μήπως και μας καταλάβετε επιτέλους!». «Οσο και να μην παίζουν στην παράστασή μας», συμπληρώνει ο έως τώρα τραγουδιστής Φίλιππος Constantine των «One», «έχουν πρώτο ρόλο σε αυτή μια και πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν και στη ζωή μας! Γίνονται αναφορές κωμικές και μη γι’ αυτές και τους τα λέμε όλα άνευ φόβου και με πάθος!». Τον ρωτάω και για τις γυμνές τους εμφανίσεις.
  • «Το γυμνό παίζει παντού, απ’ το περίπτερο που ‘ναι κρεμασμένα τα περιοδικά, στην TV, στις διαφημίσεις Δεν το φοβόμαστε ούτε το κάνουμε για να προκαλέσουμε. Είναι επιταγή του ίδιου του μιούζικαλ κι εμείς απλά κάνουμε αυτό που μας ζητείται!». Ναι, αλλά ολόγυμνοι στο «Πειραιώς 131» και σε απόσταση αναπνοής από το κοινό; ρωτάω. «Οι γυμνές αλήθειες -κωμικές και δραματικές- που λέγονται επί σκηνής θα σοκάρουν περισσότερο και από αυτό το ίδιο το γυμνό», λέει ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης και «άλλωστε, όταν γίνεται με αισθησιακό τρόπο και όχι με χυδαίο, ποιος θα ενοχληθεί; Εμείς σιγά σιγά πετάμε τα ρούχα μας και… εγκλιματιζόμαστε!».
  • Ο Στράτος Μενούτης άγχεται με το αποτέλεσμα και το κατά πόσον καίριος θα είναι στο τραγούδι, στην πρόζα, στα χορευτικά «παρά για τις γυμνές εμφανίσεις μου. Βέβαια, ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα να βγούμε στη σκηνή με κοινό από κάτω, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα το αντιμετωπίσουμε χαλαρά. Ενα κοστούμι είναι και το γυμνό! Το κοστούμι που επιβάλλει το κείμενο!». «Στα λόγια καλά τα λέμε», συμπληρώνει αστειευόμενος ο Νίκος Νικολάου, «όταν έρθει η ώρα να μείνουμε ολόγυμνοι στη σκηνή, λουσμένοι στους προβολείς, με το κοινό σε μικρή απόσταση και μέσα σε όλο αυτό να πρέπει να παίζουμε, να χορεύουμε και να τραγουδάμε, να δούμε τι θα γίνει» (γελάνε όλοι ξεκαρδιστικά, ξορκίζοντας το δύσκολο που έρχεται!).

«…ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΣΤΟ ΦΩΣ»

  • Μπήκα στις πρόβες και… δανείστηκα στίχους από τα πολλά τραγούδια που πρωταγωνιστούν στην παράσταση. Ιδού…

1. «Ψυχή τε και σώματι»

  • «Γυμνοί, απόψε για σένα θα παίξουμε, γυμνοί, μελωδίες και στίχους θα μπλέξουμε. Γυμνός, την ψυχή μου θα βγάλω στο φως. Γυμνός, σαν ένας μικρός… θεός, χωρίς κοστούμια. Ηθοποιός, αληθινός. Και το ξέρω πως είσαι εδώ κι εσύ, Ψυχή τε και σώματι».

2. «Αυνανισμός – ο… μικρός αυνανιστής»

  • «Αυνανισμός, συνδυασμός, Ζιζέλ, Μπελούτσι, Πάρις Χίλτον, Βάνα Μπάρμπα, Κέιτ Μος. Αυνανισμός, ερεθισμός, για κάθε άντρα ήταν πάντα ένας μόνιμος δεσμός. Αυνανισμός… ηλεκτρισμός!».

3. «Η πρώτη φορά»

  • «Ημουν γύρω στα δεκάξι και έναν είχα σκοπό, από την παρθενιά ν’ απαλλαγώ. Τελευταίος μαθητής, με σπυράκια και ακμή, οι ορμόνες κάναν πάρτι στο κορμί».

4. «Αποδυτήρια»

  • «Τι βασανιστήριο να βγαίνεις γυμνός, στους άλλους εμπρός, σωστός πανικός. Γεμάτος ανασφάλειες τρελές, για το μέγεθος, αν είναι κανονικό, μήπως έχω κοιλιά, ή αν είμαι πλαδαρός… Δεν είμαι Θεός… Μη μασάς!».

5. «Γυμναστήριο»

  • «Κάτω απ’ την μπάρα τέσσερις μήνες. Εχω αρχίσει και πρωτεΐνες. Πόσο μπορεί το σώμα ν’ αντέξει; Δεύτερο σετ και τα ‘χω παίξει. Τα μάτια νο, τα χείλη νο, το στόμα νο. Οι γυναίκες; Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι! Αντρες, γυναίκες, στρέιτ και gay θέλουν να είναι όλοι ωραίοι!».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

  • Το «Naked boys singing» ανεβαίνει στις 9 Απριλίου στο θέατρο «Πειραιώς 131» για 40 παραστάσεις. Τη μετάφραση και την απόδοση των στίχων, το κείμενο και τη σκηνοθεσία του συνυπογράφουν οι Γιώργος Βάλαρης – Στέλιος Παπαδόπουλος, τη μουσική ενορχήστρωση ο Κωνσταντίνος Παγιάτης, τις χορογραφίες η Wendy Gibbins, τα σκηνικά και την επιμέλεια των κοστουμιών ο Peter C. Smith, ενώ τους φωτισμούς έκανε ο Αλέξανδρος Κοέν. Πρωταγωνιστούν οι Μάνος Πίντζης, Φίλιππος Constantine, Γιώργος Βάλαρης, Στράτος Μενούτης, Στέλιος Κρητικός, Δημήτρης Αϊβαλιώτης και Νίκος Νικολάου.

ΓΥΜΝΟ ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ

  • Κι άλλες χρονιές βλέπουμε ημίγυμνους ή ολόγυμνους άντρες σε διάφορες παραστάσεις, φέτος όμως το αντρικό γυμνό… πρωταγωνιστεί στις θεατρικές παραστάσεις. Η σεζόν άνοιξε με ολόγυμνους στη σκηνή τους Αλειφερόπουλο – Πουλάκη για τις ανάγκες του «Ξυπνήματος της άνοιξης» («Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας»).
  • Ο Δημήτρης Γιώτης μένει επίσης γυμνός στη σκηνή του «Προσκηνίου» λόγω των επιταγών που έχει το «Εκβους». Ολόγυμνος μένει στη σκηνή της «Τεχνόπολις» για το «Γράφημα» ο Χρήστος Λύγκας, ενώ ημίγυμνος στην ίδια παράσταση μένει και ο Τάσος Πυργιέρης. Με εσώρουχα μένουν στο «Δώρο» ο Νίκος Κοντογιάννης («Αθηνά»), ο Πέτρος Μπουσουλόπουλος στο «Φούστα-Μπλούζα» («Πειραιώς 131») και ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στο «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας» («Αριστοτέλειον» Θεσσαλονίκης), ενώ αρκούντως αποκαλυπτικοί μένουν οι νεαροί ηθοποιοί – χορευτές που… «ντύνονται» -ή να πω γδύνονται» – τις κλουβινέτες στο «Κλουβί με τις τρελές» («Παλλάς»).
  • Ημίγυμνος όμως μένει και στο «Χυτήριο» και στο έργο «Καλιφόρνια Ντρίμιν» ο Γιώργος Γεροντιδάκης.
  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 29/03/2009

Ελληνικό Φεστιβάλ: Λιγότερες μέρες, ίδια ποικιλία

Ο Ιθαν Χοκ στην παράσταση «Χειμωνιάτικο παραμύθι» που θα δούμε στην Επίδαυρο.

Ο Ιθαν Χοκ στην παράσταση «Χειμωνιάτικο παραμύθι» που θα δούμε στην Επίδαυρο.

Ο μειωμένος προϋπολογισμός δεν εμπόδισε τη συμμετοχή κλασικών, αλλά και πολλών πρωτοποριακών σχημάτων στο φετινό Ελληνικό Φεστιβάλ. Το ερώτημα είναι, ωστόσο, αν η οικονομική κρίση θα επηρεάσει την προσέλευση του κοινού στις παραστάσεις
  • Τι εκπλήξεις μάς επιφυλάσσει το Ελληνικό Φεστιβάλ; Υπομονή! Το πρόγραμμα που για τέταρτη χρονιά κατάρτισε ο Γιώργος Λούκος θ’ ανακοινωθεί, παρουσία του Αντώνη Σαμαρά, την ερχόμενη Τρίτη και οι μόνες πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει ώς τώρα σχετίζονται με τα Επιδαύρια: η έλευση του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας με την Ελεν Μίρεν και τη «Φαίδρα» του Ρακίνα, η παρουσίαση της αμερικανοβρετανικής παραγωγής του Old Vic «Χειμωνιάτικο παραμύθι» του Σέξπιρ σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Οσκαρ Σαμ Μέντες και πρωταγωνιστές τους Ιθαν Χοκ και Ρεμπέκα Χολ και η συνεργασία του δικού μας Εθνικού με τον βουλγαρικής καταγωγής σκηνοθέτη Ντίμιτερ Γκότσεφ για τους «Πέρσες» του Αισχύλου.
  • Το βέβαιο, επίσης, είναι πως το Φεστιβάλ συμμετέχει στο «Ετος Ρίτσου», τόσο με το ανέβασμα των θεατρικών μονολόγων του ποιητή όσο και με μια συναυλία στο Ηρώδειο με τα μελοποιημένα έργα του από τον Μίκη Θεοδωράκη.
  • Ωστόσο, σε αντίθεση με τις τέσσερις περσινές υπερπαραγωγές, το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει ούτε μία παράσταση όπερας. Μια απουσία που υπογραμμίζει τα στενεμένα οικονομικά του θεσμού. Ο φετινός του προϋπολογισμός είναι αισθητά περιορισμένος και η διάρκεια των αθηναϊκών του εκδηλώσεων συρρικνώνεται κατά ένα δεκαπενθήμερο (ολοκληρώνονται στις 15 Ιουλίου).
  • Σύμφωνα με τη Γιούλη Παπαθεοδώρου, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Φεστιβάλ, «όλοι οι οργανισμοί με τους οποίους συνεργαζόμαστε εμφανίζονται ανήσυχοι για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Το ερώτημα που βασανίζει και εκείνους και εμάς έχει να κάνει με την προσέλευση του κοινού». Πέρα από τη θλιβερή εικόνα τού να παίζει κανείς σε άδεια θέατρα, τα έσοδα από τα εισιτήρια καλύπτουν το ένα τρίτο περίπου του προϋπολογισμού του Φεστιβάλ, ποσοστό διόλου αμελητέο. Εξ ου και η φροντίδα του Γ. Λούκου να υπάρχει μία ισορροπία επιλογών ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική και το χορό, ώστε να μην αποδυναμωθεί το εν δυνάμει κοινό για κάθε είδος. Οσο για τις τιμές των εισιτηρίων, θα κρατηθούν όσο το δυνατόν χαμηλότερα.
  • Πρώτη φορά φέτος, στο εσωτερικό του οργανισμού ενεργοποιήθηκαν οι θέσεις του οικονομικού και του διοικητικού διευθυντή, κι όπως συμβαίνει πάντα, από την άνοιξη ώς το φθινόπωρο το ανθρώπινο δυναμικό του -που δεν ξεπερνά τους 20 μόνιμους υπαλλήλους- θα γιγαντωθεί.
  • Η δουλειά του τμήματος παραγωγής, στο μέτρο που αναζητά καλύτερες τιμές από παντού -είτε για τη φιλοξενία και τα μεταφορικά των καλλιτεχνών είτε για το στήσιμο σκηνικών- έχει δυσκολέψει. Οπως, ωστόσο, παραδέχονται τα νεαρά κορίτσια που το εμψυχώνουν, «τα ξένα σχήματα, μαθημένα στις περιοδείες, είναι πολύ οργανωμένα, δηλώνουν με σαφήνεια και εγκαίρως τις τεχνικές τους απαιτήσεις, δεν θεωρούν τίποτε αυτονόητο. Κάτι που δεν συμβαίνει πάντα με τους έλληνες καλλιτέχνες…».

Τι ζητούν οι τουρίστες

  • Τις εκδηλώσεις του Ε.Φ. καλύπτουν περίπου 400 δημοσιογράφοι από εγχώρια ΜΜΕ, αλλά η ανταπόκριση των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών, κατά κανόνα, είναι ανύπαρκτη. «Ας ελπίσουμε ότι η παρουσία του Ιθαν Χοκ θα τα συγκινήσει, όπως συνέβη πέρσι με τον Μπαρίσνικοφ», λέει ο Μιχάλης Σηφάκης από το γραφείο τύπου.
  • Κι ενώ οι επαφές με τους ξένους δημοσιογράφους καλλιεργούνται συστηματικά, «τους μεν Αμερικανούς κανένα πληρωμένο ταξίδι δεν μπορεί να τους δελεάσει, το θεωρούν αντιδεοντολογικό, τους δε Βρετανούς, σε αντίθεση με τους Γερμανούς και τους Γάλλους, πρέπει να ιδρώσεις για να τους πείσεις να έρθουν» όπως ομολογεί η Γιούλη Παπαθεοδώρου.
  • *Τι απήχηση έχει το Φεστιβάλ στους τουρίστες; «Αν κρίνουμε από την επισκεψιμότητα του σάιτ, ενδιαφέρονται κυρίως για τις παραστάσεις της Επιδαύρου και του Ηρωδείου», απαντά, η επικεφαλής του γραφείου τύπου Μαρία Παναγιωτοπούλου.
  • «Δυσκολεύονται, όμως, να συνδυάσουν εκ των προτέρων το ταξίδι τους με μια συγκεκριμένη εκδήλωση, καθώς το πρόγραμμα αργεί ν’ ανακοινωθεί και τα ταμεία ανοίγουν μόλις τρεις βδομάδες νωρίτερα. Οι θαυμαστές της Νάνας Μούσχουρη, για παράδειγμα, μήνες πριν από την τελευταία της συναυλία στο Ηρώδειο, μας βομβάρδιζαν με τηλεφωνήματα για να πληροφορηθούν την ακριβή ημερομηνία της εμφάνισής της, αλλά δεν μπορούσαμε να τους διευκολύνουμε…».
  • Απ’ ό,τι φαίνεται, το ζητούμενο για τον Γ. Λούκο δεν είναι τόσο η ανάδειξη του Φεστιβάλ σε τουριστική ατραξιόν, όσο η καταξίωσή του στη συνείδηση του κόσμου σαν μια γιορτή στους ρυθμούς της οποίας θα χορεύει όλη η Αθήνα. Δεν περισσεύουν, όμως, χρήματα για θεαματικές διαφημιστικές καμπάνιες, για προβολές σε οθόνες ή για χάπενινγκ στους δρόμους της πόλης. Οσο για τους χορηγούς, αν εξαιρέσει κανείς την Εθνική Τράπεζα και το Αττικό Μετρό που μένουν πιστοί στο θεσμό, οι υπόλοιποι είναι περιστασιακοί ακόμη… *
  • Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 29/03/2009

ΛΟΝΔΙΝΟ. «ΑΚΑΘΑΡΣΙΕΣ» ΚΑΙ «ΕΘΝΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ»

  • Γιατί «αυτοξεκοιλιάστηκε» ο Γιούκιο Μισίμα (1925-70); αναρωτιέται βρετανίδα κριτικός. Προφανώς, απαντά η ίδια, επειδή υποχρεώθηκε να δει πολλές φορές το θεατρικό του έργο Μαντάμ ντε Σαντ. Αυτό το παράτολμα ειρωνικό σχόλιο συνοψίζει τη στάση μέρους τουλάχιστον της λονδρέζικης κριτικής απέναντι στη Μαντάμ ντε Σαντ που παίζεται στο θέατρο Wyndhams (ως τις 23 Μαΐου).
  • Πολυσυζητημένος ο ιάπωνας συγγραφέας – κυρίως μετά την τελετουργική αυτοκτονία του – τόσο για το εκτεταμένο λογοτεχνικό έργο του όσο και για τις αναχρονιστικές ιδέες του, με πολλούς θαυμαστές αλλά και άλλους τόσους πολεμίους, στη Μαντάμ ντε Σαντ καταπιάνεται με τη σύζυγο του διαβόητου μαρκησίου, που έδωσε το όνομά του στον σαδισμό, με τη μητέρα της και με μερικές άλλες γυναίκες που τον είχαν γνωρίσει και που αφηγούνται τα κακόφημα κατορθώματά του, χωρίς ο ίδιος ο Μαρκήσιος ντε Σαντ να εμφανίζεται καθόλου.
  • Πέρα από αυτές τις αφηγήσεις, στο έργο δεν συμβαίνουν πολλά πράγματα. Οι βρετανικές κριτικές επιμένουν στις περιγραφές για να τονίσουν ότι η σχοινοτένειά τους αμιλλάται τη φρίκη τους. Αναγνωρίζουν ότι η παράσταση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του έργου όσον αφορά τη θεαματική πλευρά του, κυρίως χάρη στα πλούσια κοστούμια εποχής, τα οποία ωστόσο χλευάζουν και χαρακτηρίζουν «σπατάλη ταλέντου» τη συμμετοχή σε αυτήν την «ακαθαρσία», όπως τη λένε, του «εθνικού θησαυρού» Τζούντι Ντεντς.

ARS… BREVIS, της αναστασιας ζενακου, το βήμα, Κυριακή 29 Μαρτίου 2009

Το διαμάντι του Πειραιά θα ξαναλάμψει. Το Δημοτικό Θέατρο αποκαλύπτει την παλιά εντυπωσιακή ξύλινη σκηνή του, από τις ελάχιστες που σώζονται στην Ευρώπη

  • cf84cebf-ceb4ceb7cebccebfcf84ceb9cebacf8c-ceb8ceadceb1cf84cf81cebf-cf80ceb5ceb9cf81ceb1ceb9ceacΣτην εποχή του ήταν το στολίδι του Πειραιά κι ένα από τα ωραιότερα κτίρια της Ελλάδας. Το Δημοτικό Θέατρο ήταν επιβλητικό και μνημειακό. Κι όταν πέρασε ο καιρός που η αφρόκρεμα της περιοχής κατέφευγε στα εντυπωσιακά καθίσματα και τα βελούδινα μεγαλεία, άλλαξε χρήσεις και ενοίκους, όλοι αναγνώριζαν ότι το «διαμάντι» του Πειραιά είναι ένα σπουδαίο κτίριο. Ωστόσο, κανείς δεν έσπευδε να το «βοηθήσει» oυσιαστικά. Κάτι ο πόλεμος, κάτι οι σεισμοί και οι άστοχες επεμβάσεις, το θέατρο έπεσε θύμα της γραφειοκρατίας, σε κάποιες περιπτώσεις και της άγνοιας. Δεν το αντιμετώπισαν ως ένα σπουδαίο μνημείο της νεότερης αρχιτεκτονικής μας ιστορίας, γι’ αυτό δεν ελήφθησαν γενναίες αποφάσεις, με το όποιο οικονομικό κόστος αυτές συνεπάγονται.
  • Τώρα, τα νέα που αφορούν το λαμπρό οικοδόμημα είναι ευχάριστα. Οχι μόνο γιατί θα είναι έτοιμο (αν όλα πάνε καλά) ώς το τέλος του 2010, αλλά επειδή στα «σπλάχνα» του κρύβει μια έκπληξη: την παλιά εντυπωσιακή ξύλινη σκηνή του, από τις ελάχιστες που σώζονται στην Ευρώπη. Ενα ολόκληρο εργοτάξιο κάτω από την υπάρχουσα σκηνή. Τέσσερις – πέντε σκηνές υπάρχουν σαν κι αυτή, λένε οι ειδικοί. Αυτή προσπαθεί να σώσει η Διεύθυνση Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, που την αποτύπωσε με σκοπό να τη δώσει και πάλι προς λειτουργία. Οσο για τον Δήμο του Πειραιά, αυτός φρόντισε για τα περαιτέρω: τον οργανισμό λειτουργίας του. Δεν αρκεί να έχεις ένα πρωτότυπο έργο του ευρωπαϊκού κλασικισμού, αλλά πρέπει να ξέρεις και πώς θα το εκμεταλλευθείς σωστά.

Ενας ξύλινος σκελετός

  • Ας γυρίσουμε, όμως, πολλά χρόνια πίσω. Εφημερίς 15 Μαρτίου 1895: «Αι σκηνογραφίαι ανέρχονται και κατέρχονται υπό το δάπεδον χωρίς να διπλούνται, διότι το ύψος άνω της σκηνής και, το βάθος υπό το δάπεδον αυτής έχει τας αυτάς διαστάσεις με το ορώμενον μέρος της σκηνής. Διά των ποικίλων άνωθεν και κάτωθεν μηχανημάτων δύνανται μετά καταπληκτικής ευκαιρίας να εκτελώνται παντός είδους εναέριοι η υποχθόνιοι εμφανίσεις έστω και αι μάλλον πολυπρόσωποι». Ο αρθρογράφος έχει εντυπωσιαστεί από τη σκηνή «κάτι τι έκτακτον δι’ ελληνικόν θέατρον», τις εισόδους, τις εξόδους και τα 22 δωμάτια «εις χρήσιν των υποκριτών».

Εκπληξη

  • Οι εργάτες που ξήλωναν μήνες πριν τα παλιά σανίδια, έμειναν άναυδοι με αυτό που αντίκρισαν από κάτω. Ξύλινοι δυνατοί κύλινδροι που κάποτε στριφογύριζαν δίνοντας ώθηση στα σχοινιά, τροχαλίες και σταγκόνια. Η τεχνολογία του 1895. Ανάμεσα στα «ευρήματα» ακόμη και τραμπουκέτα: αυτά που εξαφάνισαν ή εμφάνιζαν στη σκηνή ηθοποιούς και σκηνικά.
  • Το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά θεμελιώθηκε επί δημαρχίας Ομηρίδη Σκυλίτση το 1884 και εγκαινιάστηκε το 1895. Τα σχέδια ήταν του Ιωάννη Λαζαρίμου, αρχιτέκτονα του Δήμου. Ανήκει στον τύπο του μεγαλόπρεπου γαλλικού θεάτρου Grand Theatre, όπου η σύνθεση των όγκων είναι αποτέλεσμα αισθητικών κριτηρίων και οργανικής έκφρασης των διαφορετικών λειτουργιών. Το πρότυπό του, βέβαια, ήταν η όπερα του Παρισιού. Ο υδραϊκής καταγωγής αρχιτέκτονας που σχεδίασε πολλά δημόσια κτίρια, αρχοντικά και μεγαλοπρεπείς ναούς, «από τον γερμανικό κλασικισμό –με πρότυπο την όπερα του Βερολίνου–, έλαβε τη σύλληψη των καθαρών όγκων με τα δύο κυρίαρχα στοιχεία, το επιβλητικό πρόπυλο της εισόδου και την αετωματική στέγη, καθώς και τα επιμέρους νεοκλασικά μορφολογικά στοιχεία», είχε επισημάνει ο Ν. Χαρκιολάκης (προϊστάμενος της Διεύθυνσης Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων) στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων. Τώρα, δρομολογείται να συζητηθεί πάλι στο ΚΣΝΜ προκειμένου να τροποποιηθεί η αρχική μελέτη ώστε να διατηρηθεί η αρχική σκηνή.

Ακμή και παρακμή

  • Από τη σκηνή του πέρασαν μεγάλες φυσιογνωμίες του θεάτρου, με κορυφαίο τον Ροντήρη. Και την πεταλόσχημη γαλλικού τύπου αίθουσα με την πλατεία, τις δύο σειρές θεωρείων, τον εξώστη και το υπερώο θαύμασαν πολλές γενιές. Οι ένοικοι επίσης ποίκιλλαν. Το Φρουραρχείο, το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, σωματεία, μαθητές και βέβαια οι πρόσφυγες της Μικρασιαστικής Kαταστροφής. Δέχθηκε όμως και επεμβάσεις ετερόκλητες που προκάλεσαν αλλοιώσεις στη φυσιογνωμία του. Τα σχόλια για την αδιαφορία άρχισαν από το 1904. Γράφει η εφημερίδα «Σφαίρα»: «Και θα είσαν αναμφιβόλως μεγαλείτεραι αι πρόσοδοι και επιτυχεστέρα η διοίκησις των οικονομικών εάν δεν ανεμίγνυεν όλως διόλου την ολίγον βρωμεράν μουρίτσαν της η πολιτική και το κόμμα και αι συμπάθειαι των κρατούντων».

Π. Φασούλας: «Ετοιμάζουμε τον οργανισμό»

  • «Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε έναν οργανισμό ώστε να ’ναι αυτόνομο το Δημοτικό Θέατρο. Να μπορέσει να αναπτύξει πολιτιστική δράση», λέει στην «Κ» ο δήμαρχος Πειραιά Παναγιώτης Φασούλας. «Κι αυτό γιατί κανένας δήμαρχος, όποιος και να ’ναι, δεν μπορεί να ταυτίζει τη λειτουργία ή δραστηριότητά του με αυτή του θεάτρου. Προχωρήσαμε στη δημιουργία οργανωτικής επιτροπής προγράμματος ώστε το 2010 που θα ’ναι έτοιμο το θέατρο να μπορέσει να λειτουργήσει». Η επιτροπή αποτελείται από ανθρώπους του πνεύματος, επιχειρηματίες, αρχιτέκτονες κ.ά. Ανάμεσά τους ο Βασίλης Βασιλικός, η Βάσω Παπαντωνίου, ο Μάνος Περάκης κ.ά. «Θα οργανώσουμε και διεθνές συνέδριο με προσωπικότητες τόσο του θεάτρου όσο και γενικότερα της τέχνης για να ανταλλάξουμε απόψεις και προτάσεις για την αξιοποίησή του σε βάθος χρόνου». Οι ιδέες είναι πολλές: ένα δίκτυο με τα εναπομείνοντα ανάλογα θέατρα στην Ευρώπη.
  • «Στα αξιολογότερα μνημεία της δημόσιας αρχιτεκτονικής μας του περασμένου αιώνα», όπως το εντάσσει η καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Ελένη Φεσσά – Εμμανουήλ, το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά όλοι εύχονται να ξεφύγει από την παρακμή του.
  • Το έργο άρχισε να εκτελείται εδώ κι ένα χρόνο από τις υπηρεσίες του ΥΠΠΟ με συνολικό προϋπολογισμό 36.000.000 ευρώ.
  • Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 29 Mαρτίου 2009

Τολμηρή ματιά. Ο Αντώνης Καλογρίδης ασχολείται για πρώτη φορά με νεοελληνικό έργο…

  • Ο σκηνοθέτης και σκηνογράφος της παράστασης Αντώνης Καλογρίδης ασχολείται για πρώτη φορά με νεοελληνικό έργο και με τη δική του τολμηρή ματιά αναδεικνύει όλα τα στοιχεία τα οποία συνιστούν μία, στην ουσία, «μαύρη κωμωδία» γεμάτη ανατροπές, που «παίζει» με την υφή των ονείρων του ανθρώπου. Αντιμετωπίζει «Το Μαύρο Κουτί» σαν το δικό μας καθρέφτη στον οποίο δεν προλαβαίνουμε ή και αποφεύγουμε να κοιταχτούμε και με ανάγλυφα χρώματα «καλύπτει» και «αποκαλύπτει» τους ήρωές του, τους σημερινούς νέους και τη θέση τους απέναντι στην οικογένεια, στον τόπο τους, στα ιδανικά τους.
  • Δίπλα στους πρωταγωνιστές Κώστα Καζάκο («πατέρα») όπως και τον συγγραφέα – ηθοποιό Γιώργο Ηλιόπουλο («γιο») οι Αννα Γεραλή, Αθηνά Μαξίμου και Ντορέττα Παπαδημητρίου. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση και τα τραγούδια είναι του Θοδωρή Οικονόμου σε στίχους και ερμηνεία του ίδιου – εκτός από ένα νανούρισμα σε στίχους Μ. Γκανά και τη φωνή της Π. Ζούνη. Οι φωτισμοί είναι της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και τα βίντεο-Αρτ του Αντώνη Μπακόπουλου. [Ριζοσπάστης, 29/03/2009]

Κώστας Καζάκος – Γιώργος Ηλιόπουλος: Σχέση δασκάλου – μαθητή

  • Ο Γιώργος Ηλιόπουλος, παλιός μαθητής του Κώστα Καζάκου, με συγκίνηση συνεργάζεται με τον δάσκαλό του – «ένα όνειρο ζωής» όπως ο ίδιος λέει – και μετά το επιτυχημένο έργο του «Τα μυστικά της αποτυχίας μου» καταπιάνεται με ένα επίκαιρο αλλά διαχρονικό θέμα, κλείνοντας παρόν και παρελθόν, αλήθειες και ψέματα, πραγματικότητα, ψευδαισθήσεις, όνειρα και εφιάλτες σε ένα «Μαύρο Κουτί», που αφιερώνει στον πατέρα του.«Ο δάσκαλός μου είναι σημείο αναφοράς», λέει ο Γιώργος Ηλιόπουλος, «μια βάση για να επιστρέψω. Δεν τον αγαπώ απλά, τον λατρεύω. Του είμαι ευγνώμων για τον κόσμο που μου χάρισε. Κάθε φορά που παίζω στο θέατρο, τον τοποθετώ σε κάποια θέση στην πλατεία – τον έχω πάντα μαζί μου. Από την πρώτη μέρα της σχολής ονειρευόμουν τη στιγμή να παίξω μ’ αυτόν και είναι τώρα πραγματικά απολαυστική. Είναι το χιούμορ του, ο τρόπος σκέψης του, η χαρά του όταν ανακαλύπτει κάτι, η γενναιοδωρία του στη σκηνή».
  • Αλλά και ο δάσκαλος μιλάει με συγκίνηση και περηφάνια για τον μαθητή του και το έργο του. «Το πρώτο του έργο το έγραψε και το ανεβάσαμε στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με τους συμμαθητές του. Ηταν η πρώτη σκηνική του εμπειρία για να ακολουθήσουν κι άλλες πολλές. Οταν μου έφερε το έργο του το περασμένο καλοκαίρι έπαθα σοκ. Δραματουργικά έχει μια πλήρη δομή. Θα μπορούσε, μάλιστα, να έχει μια διάσημη υπογραφή. Υπάρχει συνέπεια στην εξέλιξη των χαρακτήρων του, υπάρχει στόχος. Είναι ένα έργο σύγχρονο, επίκαιρο και μαζί ένα έργο διαχρονικό. Δίνει στο θεατή ζωντανές εικόνες της ζοφερής πραγματικότητας, που είναι γεμάτη βαρβαρότητα και πρωτογονισμό, ώστε ο καθένας να κάνει άμεσα τις αναγωγές στις προσωπικές του εμπειρίες».
  • Τρία έργα του Γιώργου Ηλιόπουλου σε ισάριθμες θεατρικές σκηνές μέσα στο Μάρτιο υποδηλώνουν μια εντυπωσιακή παρουσία. Ο ταλαντούχος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός δίνει το παρών με δύο καινούρια έργα, το «Μαύρο κουτί», στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», και στη Θεσσαλονίκη, όπου το ΚΘΒΕ ανεβάζει, στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών τη «Δεύτερη ευκαιρία» σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Μια ιστορία για δύο αδέλφια που ζουν μαζί έως ότου μια γυναίκα μπαίνει ανάμεσά τους. Ενώ από το Φλεβάρη παρουσιάζεται το έργο του «Bedtime stories», στο Θέατρο «Παραμυθίας» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη. [Ριζοσπάστης, 29/03/2009]