«Λα Πουπέ»: Ολοστρόγγυλη, αλλά λεπτοδουλεμένη

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • «Λα Πουπέ». Γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας, απρόβλεπτης ψυχολογίας, δεξιοτέχνης στα ρουχαλάκια για κούκλες και κοριτσάκια. Βιρτουόζα στη δυσεύρετη τέχνη της, όσο και η Αννα Κοκκίνου στη δική της. Κάτω από τις ολοστρόγγυλες φόρμες τής αλλόκοτης ηρωίδας του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, η ηθοποιός την ερμηνεύει παραδειγματικά στο θέατρο «Σφενδόνη». Η φιγούρα που έπλασε θαρρείς πως ξεπήδησε από πίνακα του Μποτέρο.
  • Ογδοντάλεπτος μονόλογος είναι η «Λα Πουπέ». Υποφέρεται; ‘Η, κόντρα στις καλύτερες των προθέσεων, βαθμηδόν διολισθαίνεις στις γνώριμες σε μονολογικά «γυμνάσματα» αφασικές στιγμές…. άπνοιας και πλήξης; Και, από ένα σημείο και μετά, στριφογυρνώντας απεγνωσμένα στην καρέκλα σου (που δυστυχώς με τα τριξίματά της, σε προδίδει!), περιμένεις την ευκαιρία να γλιστρήσεις σαν τον κλέφτη μακριά απ’ το ατέλειωτο θεατρικό μαρτύριο; Ε, λοιπόν. «κιχ», πόσω δε μάλλον τριξίματα δεν ακούγεται στην παράσταση.
  • Η Αννα Κοκκίνου, αυτοσκηνοθετούμενη με κέφι και μεγάλη έμπνευση, στήνει ένα συναρπαστικό θεατρικό παιχνίδι, κεντώντας, όπως η Πουπέ τα λιλιπούτεια ρουχαλάκια, το μονόλογο-«διαμάντι» του Χατζηγιαννίδη. Μαστόρισσα της λεπτομέρειας, όπως στον «Βιζυηνό» (που παρεμπιπτόντως επανέκαψε στο «Σφενδόνη» τις Πέμπτες), η ηθοποιός δεν διολισθαίνει στο γκροτέσκο της σκηνικής περσόνας, ούτε πελαγοδρομεί στην υπερβολή της ιδιότυπης παραβατικότητας του οριακού μονολόγου. Ακροβάτισσα σε τεντωμένο σκοινί για μία ώρα και 20 λεπτά, μεθά τους θεατές της με καλό θέατρο.
  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/03/2009

ΥΓ. Όλα τα παραπάνω για την κυρία Άννα Κοκκίνου θα είχαν ισχύ εάν η κυρία Άννα αποφάσιζε να είναι συνεπής και τίμια με τους ανθρώπους που συνεργάζεται ή συνεργάστηκε. Εάν της λέει κάτι το γεγονός ότι χρωστάει και της Μιχαλούς, τι θα έλεγε; Τι να το κάνω εγώ ότι παίζει καλά; Όταν στην πραγματική ζωή κοροϊδεύει τον κόσμο; «Βιρτουόζα» στην κοροϊδία. Με κλαψουρίσματα, μια ζωή…

Αγαπητή Άννα, μήπως θυμάσαι ότι κάποτε συνεργαστήκαμε [επαγγελματικά] και δεν με πλήρωσες ποτέ; Με κορόιδεψες! Με εξαπάτησες! Και είπες ότι ο καιρός θα τα πάρει σβάρνα και θα ξεχαστούν. Εγώ δεν ξεχνώ. Δούλεψα σκληρά για την οργάνωση του Φεστιβάλ Μπέκετ [θυμάσαι;] και δεν με πλήρωσες ποτέ! Με εξαπάτησες! Πλέον σε ξέρω… Το «ήθος»  του καλλιτέχνη για σένα είναι ένα παραμύθι για βλάκες. Αλλά υπάρχει και το ήθος που πρέπει να έχουμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Να σεβόμαστε τους άλλους. Κάτι που εσύ δεν το κάνεις. Συνεπώς, γιατί κάνεις θέατρο;

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: