Από τη Γάζα στα «Δεκεμβριανά»

«ΧΩΡΟΣ ΑΜΛΕΤ»

«ΧΩΡΟΣ ΑΜΛΕΤ»

  • Πρόσφατα γεγονότα που αναστάτωσαν είτε την Ελλάδα, είτε και τον κόσμο γίνονται τώρα παραστάσεις από νέες θεατρικές ομάδες που ανεβάζουν την κοινωνία στο σανίδι
    • Η εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα αλλά και η εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη στην Αθήνα έδωσαν κιόλας τροφή στο θέατρο. Ενας «Αραβοϊσραηλινός τσελεμεντές», αλλά και «Επτά εβραιόπουλα» ξεφυλλίζουν συνταγές και σελίδες ιστορίας. Η Αθήνα των κινητοποιήσεων συναντά τον Αμλετ, ένα μουσείο υποδέχεται θεατρική παράσταση και μια ομάδα νέων «Λωτοφάγων» αυτοσχεδιάζει πάνω στην τρέλα της καθημερινής μας ζωής.
    • * Μαγείρεμα επί σκηνής και στιγμές από τη ζωή Παλαιστινίων και Αράβων διαδραματίζονται στο θέατρο «Χυτήριο». Η Κυριακή Σπανού μετέφερε στη σκηνή το έργο του Ρόμπιν Σόανς, βασισμένο σε μια σειρά συνεντεύξεων-μαρτυριών από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Στον «Αραβοϊσραηλινό τσελεμεντέ», άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής, κουλτούρας, θρησκείας από την Ιερουσαλήμ, τη Βηθλεέμ, τη Ραμάλα, το Τελ-Αβίβ διηγούνται την ιστορία τους και μαγειρεύουν τη δική τους συνταγή. Το διαχωριστικό τείχος «καταργείται» εν ονόματι του θεάτρου, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι έρχονται δίπλα-δίπλα στη σκηνή.
    • Η παράσταση, μέσα από εικόνες και αφηγήσεις, δίνει γεύση της καθημερινότητας: τους πυροβολισμούς ως απάντηση στον πετροπόλεμο των παιδιών της Παλαιστίνης, τον τρόμο των οδηγών λεωφορείων (Γιώργος Μελισσάρης) και των επιβατών για τον καμικάζι που απρόσμενα θα τους τινάξει στον αέρα, την παλαιστίνια μάνα «μάρτυρα» (Ηλέκτρα Γεννατά), την ηλικιωμένη γυναίκα (Ντόρα Σιμοπούλου) που έζησε από το σπίτι της το μακελειό στον ναό της Αναστάσεως.
    • Και, μέσα σ’ όλο αυτό, ένα γκέι ζευγάρι εβραίων (Σαμψών Φύτρος-Θανάσης Χαλκιάς) χαριεντίζεται μαγειρεύοντας κινέζικο. Μια αμερικανοεβραία χήρα (Βίλη Σωτηροπούλου) που έχει επιστρέψει στο Ισραήλ προσπαθεί να ξαναβρεί τη χαμένη για πάντα ανεμελιά, κάνοντας γυμναστική, πνίγοντας την πλήξη της συντροφιά με μια τραβεστί (Πέτρος Αποστολόπουλος). Οι συνταγές του «Αραβοϊσραηλινού τσελεμεντέ», σαν ο δρόμος για την ειρήνη να περνάει κι αυτός απ’ το στομάχι, ενώνουν επί σκηνής εχθρούς και φίλους. Η Κυριακή Σπανού ταξίδεψε μέχρι την Ιερουσαλήμ πριν ξεκινήσει τις πρόβες. «Βλέπεις απ’ τη μια ανθρώπους να ταπεινώνονται και ν’ αγωνίζονται κι απ’ την άλλη ανθρώπους να φοβούνται και να επιτίθενται. Αλλά υπάρχουν κι αυτοί που επιχειρούν ψύχραιμη αυτοκριτική. Οι Ευρωπαίοι είμαστε «ώριμοι» να παραδοθούμε στον εξευτελισμό των «τσέκποϊντ». Μας θεωρούν όλους ύποπτους».
    • * Δεν πρόλαβαν να αποχωρήσουν από τη Γάζα τα ισραηλινά στρατεύματα και η Κάριλ Τσέρτσιλ, μια απ’ τις σημαντικότερες θεατρικές συγγραφείς της γενιάς της στην Αγγλία, έγραψε ήδη νέο θεατρικό, εμπνευσμένο από την εισβολή στη Λωρίδα της Γάζας. Με τίτλο «Επτά εβραιόπουλα. Ενα έργο για τη Γάζα», η παράσταση ανεβάστηκε για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στο «Royal Court» του Λονδίνου, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις απ’ την ισραηλινή πλευρά, αρθρογράφους, διανοουμένους, καθώς και μέλη της επιτροπής βρετανών βουλευτών εβραϊκής καταγωγής.
    • Και πώς θα άφηνε την ευκαιρία να του ξεφύγει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, πάντα εναργής στις απαιτήσεις της επικαιρότητας; Το μόλις δεκαπεντάλεπτης διάρκειας έργο της Τσέρτσιλ παρουσιάζεται στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», σε μετάφραση Δημήτρη Τάρλοου, με τους Γεράσιμο Γεννατά, Ηλέκτρα Γεννατά, Ιωάννα Κανελλοπούλου, Ελίτα Κουνάδη, Απόστολο Πελεκάνο, Βασιλική Τσακίρη και Θανάση Χαλκιά, οι οποίοι συνυπογράφουν και τη σκηνοθεσία.

    Ελευθερία ή θάνατος

    • Στις επτά σύντομες σκηνές του έργου επτά εβραιόπουλα ταλαντεύονται, αμφισβητούν, συμφωνούν και διαφωνούν στις πληροφορίες που έρχονται καταιγιστικά πάνω τους και αφορούν την ιστορία του τόπου, τη μοίρα του λαού τους διατρέχοντας το ολοκαύτωμα, την ίδρυση του ισραηλινού κράτους, τις αιματηρές ιντιφάντες μέχρι και τα πρόσφατα γεγονότα.
    • Η συγγραφέας δεν προτείνει λύση, θέτει όμως ξανά το ίδιο πανάρχαιο ερώτημα σχετικά με την ελευθερία: πόσο η δική μας ύπαρξη, αυτονομία και ελεύθερη βούληση προσκρούει στα αντίστοιχα δικαιώματα των άλλων γύρω μας.  Η παράσταση παίζεται στο φουαγέ του θεάτρου πριν από την έναρξη των υπόλοιπων παραστάσεων, παράλληλα με το «Σφαγείο» του Ισραηλινού Ιλάν Χατσόρ, ένα ακόμα έργο για το παλαιστινιακό. Σύμφωνα με την επιθυμία της συγγραφέως, δεν θα υπάρχει εισιτήριο αλλά εθελοντικές προσφορές. Τα χρήματα θα σταλούν στην οργάνωση Medical Aid for Palestinians.
    • * Ο αθηναϊκός Δεκέμβρης των κινητοποιήσεων άφησε τα χνάρια του και στο θέατρο. Τι κι αν εμπλέκεται στα γεγονότα του κέντρου της Αθήνας το ανήσυχο πνεύμα ενός διάσημου πρίγκιπα απ’ το βασίλειο της Δανιμαρκίας; Ο «Χώρος Αμλετ», που παρουσιάζεται στον «Κινητήρα Στούντιο», είναι μια δοκιμή παράστασης, μια ανοιχτή πρόβα που δημιουργήθηκε όταν η ομάδα «ΙσονΕνα» δούλευε σε σεμινάριο τον σεξπιρικό Αμλετ. Η δολοφονία του νεαρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου εκείνες τις μέρες και οι συγκρούσεις που ακολούθησαν ανάμεσα στα ΜΑΤ και την εξεγερμένη νεολαία έδωσαν άλλο νόημα στο κείμενο. Θέατρο και καθημερινή ιστορία μπλέχτηκαν, ενώ η πόλη συνδέθηκε με την υπαρξιακή αγωνία του Αμλετ.
    • Η ομάδα έκανε πρόβες στα Εξάρχεια και την Πανεπιστημίου, σε πορείες, λεωφορεία, σε σημεία-ρήγματα της πόλης. Τα λόγια του κειμένου εισχωρούν ως θραύσματα από συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας και κείμενα εφημερίδων. Αρκετά μάλιστα είναι του Ευγένιου Αρανίτση και του Στέλιου Ελληνιάδη από το «7».  Η παράσταση καταργεί την απόσταση θεατή-ηθοποιού. Οι θεατές παίρνουν οι ίδιοι τα καθίσματα, πάγκους και καρέκλες που είναι στοιβαγμένα σε μια γωνιά, κάθονται όπου θέλουν και κάποια στιγμή οδηγούνται στην αφήγηση της ιστορίας απ’ τη δική τους διαδρομή μέσα στην πόλη.
    • Η σκηνοθέτρια Ιωάννα Ρεμεδιάκη μας εξηγεί τις προθέσεις της: «Προβάλλουμε-απευθύνουμε τον Αμλετ στα πρόσωπα των ανθρώπων της Αθήνας. Τα λόγια του ήρωα «Θεέ μου τι έρημος! Τι έρημος είναι αυτός ο κόσμος» βρήκαν την ακριβή θέση τους στη Σόλωνος, στο ύψος της Μπενάκη, ένα πρωί του Δεκέμβρη όπου δεν υπήρχε ψυχή, μόνο ένα αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο καμένο, αλλά και στην επίμονη και σταθερή σιωπή των ανθρώπων, στη γωνία Τζαβέλα και Μεσολογγίου. Στόχος δεν ήταν να πολιτικολογήσουμε ή να εξηγήσουμε τι πραγματικά εννοεί ο Αμλετ. Θέλαμε απλώς να μας συμβεί ξανά κάτι. Κάτι από κοινού, σε μια σκηνή-δημόσιο χώρο, σαν αυτούς που δεν έχουμε στην πόλη μας».

    Στο Μουσείο Σπύρου Βασιλείου

    • * Νέος και υπερδραστήριος, ο Γρηγόρης Χατζάκης ξαναχτυπάει… Μας έχει συνηθίσει σε παράτολμες παραστάσεις που διαδραματίζονται μέσα σε μπαρ, λεωφορεία, δρόμους αλλά και μουσεία. Μετά το Μουσείο Μπενάκη έχει σειρά το Μουσείο Σπύρου Βασιλείου, το ατμοσφαιρικό σπίτι-ατελιέ όπου στεγάζεται το αρχείο του ζωγράφου (1903-1985), στην οδό Γουέμπστερ 5α, στην Ακρόπολη. Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει έναν σημαντικό αριθμό έργων του καλλιτέχνη απ’ όλες τις περιόδους της δημιουργικής πορείας του.
    • Στον χώρο όπου έζησε και δημιούργησε, οι θεατές-επισκέπτες θα ξεναγούνται σε δώδεκα διαφορετικά έργα ζωγραφικής που αφορούν ξεχωριστές ιστορίες αλλά έχουν κοινή συνισταμένη: την αναζήτηση του ξεχασμένου συναισθήματος. Μια πρωτότυπη θεατρική προσέγγιση εικαστικού θέματος (σκηνικό-κοστούμια Δανάης Χατζάκη), με τους ηθοποιούς (Μέλπω Κωστή, Χάρης Αττώνης, Βάλλη Μαυρίδη, Αννα Κολιοφώτη) να ερμηνεύουν τα κείμενα που έχει γράψει ο Διαμαντής Γκιζιώτης, ενώ ο Χρήστος Θεοδώρου θα παίζει πιάνο. * Και μια τελευταία νέα θεατρική ομάδα: οι «Λωτοφάγοι» παρουσιάζουν την τρίτη τους δουλειά στο «Αλεκτον», με τίτλο «Μια φορά την εβδομάδα», εμπνευσμένη από τους τρελούς ρυθμούς της καθημερινότητας.
    • Τα κείμενα του Ρένου Πρελορέτζου σατιρίζουν τις σχέσεις, τις συνήθειες αλλά και τον κοινωνικό ρόλο των ανθρώπων, όταν αυτός προσκρούει στις επιθυμίες. Πώς είναι όταν ένα Ρημαδοσάββατο κάποια ζευγάρια (Τ. Αλεξοπούλου, Κ. Πέτρου, Α. Αρσένη, Ι. Αξής) προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους για ν’ απολαύσουν μικρές χαρές όπως το οικογενειακό μεσημεριανό τραπέζι, τη βραδινή έξοδο, το σεξ; Τι συμβαίνει όταν έρχεται ο διάβολος (Μάυ Χάννα) έτοιμος να διαλύσει τα πάντα;  Οι «Λωτοφάγοι» εκπαιδεύονται σιγά σιγά στο είδος του devised theater (θέατρο της επινόησης): αυτοσχεδιασμοί, ανάλαφρο χιούμορ, μινιμαλιστική σκηνογραφία και εναλλασσόμενοι ρυθμοί στην κίνηση, την εικόνα, τον ήχο, τη μουσική. *
    • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 22/03/2009
    Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: