Daily Archives: 21 Μαρτίου, 2009

Στήσε έναν μονόλογο, μπορείς

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΧΕΙ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΣΕ ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΘΗΝΑΪΚΩΝ ΣΚΗΝΩΝ ΜΕ ΔΕΚΑΕΝΝΕΑ ΜΟΝΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ, ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ, ΤΟ ΣΟΛΟ ΤΟΥΣ
  • Μονολογώ, μονολογείς, μονολογεί. Μονολογούμε, μονολογείτε, μονολογούν. Το ρήμα «μονολογώ» κλίνεται πια πολύ τακτικά στο ελληνικό θέατρο. Και δεν μιλώ ούτε για σταντ απ ούτε για παραμυθάδες. Μιλώ για μονολόγους θεατρικούς. Στη στήλη των θεαμάτων μετρώ δεκαεννέα!
  • Κάποτε, μόνο μία Έλλη Λαμπέτη- τη δεκαετία του ΄50 με την «Ανθρώπινη φωνή» και, κατόπιν, του ΄70 με ένα πρόγραμμα μονολόγων- ή ένας Δημήτρης Χορν με «Το ημερολόγιο ενός τρελού» τη δεκαετία του ΄60 θα τολμούσαν να σταθούν μόνοι τους στη σκηνή ενώπιον του κοινού. Από τη δεκαετία του ΄80, εφαρμόζοντας, όπως πάντα, τα εξ Εσπερίας παραδείγματα, η ελληνική σκηνή αρχίζει να παραδίδεται στους μονολόγους. Διστακτικά στην αρχή, ολοκληρωτικά και αμαχητί στη συνέχεια. Και φτάνουμε στο 2002 και το 2003 που η Πολιτιστική Ολυμπιάδα οργανώνει δύο προγράμματα μονολόγων με το άνθος των πρωταγωνιστών μας και με εξαιρετική επιτυχία. Ο μονόλογος πια γίνεται κοινή πρακτική που την ακολουθούν από παλαίμαχοι μέχρι νέοι, σχεδόν πρωτάρηδες και άσημοι. Και με αντίκρυσμα στο κοινό.
  • Είναι οι λόγοι οικονομικοί- φτηνή παραγωγή- που οι μονόλογοι έχουν τόση ρέντα; Μήπως έγινε μόδα; Ή μήπως έχει εισπραχτεί το ενδιαφέρον του κοινού; Ο Γιώργος Μεσσάλας κάνει το «Ημερολόγιο ενός τρελού» για ένατη συνεχή χρονιά! Η Άννα Κοκκίνου επανέρχεται για πολλοστή φορά στο εξαιρετικό «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» και, παράλληλα, παίζει για δεύτερη σεζόν το «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Τέταρτη σεζόν για τον Άγγελο Αντωνόπουλο και το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Η Νένα Μεντή θριαμβεύει για δεύτερη χρονιά με το «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου». «Πριν από λίγα χρόνια θα λέγαμε «ποιος θα ΄ρθει να δει έναν μονόλογο και να τον πληρώσει όσο μία κανονική παράσταση;» λέει η Νένα Μεντή. «Σήμερα η προσέλευση δηλώνει πως ο κόσμος βρίσκει στον μονόλογο κάτι το ιδιαίτερο. Ναι, οι μονόλογοι αρέσουν στον κόσμο. Και ναι, είναι πιο εύκολο να ανεβεί ένας μονόλογος. Αλλά με τίποτα δεν μπορώ να το δω σαν μόδα. Οι ηθοποιοί, κάποιας πείρας τουλάχιστον, το κάνουμε ίσως γιατί με έναν μονόλογο εκφράζεσαι πολύ πιο προσωπικά». Η Όλια Λαζαρίδου που παίζει το «Δεσποινίς Μαργαρίτα» αλλά έχει ήδη πείρα στην ερμηνεία μονολόγων συμφωνεί- «είναι μία ευκαιρία να εκφραστεί κάποιος πιο προσωπικά»- έχει όμως και ένα δικό της επιχείρημα: «Είναι όλοι αυτοί οι λόγοι αλλά είναι και αποτέλεσμα αμηχανίας. Γιατί ζούμε σε μία περίοδο που το συλλογικό δεν ευνοείται. Οι ομάδες με πυρήνα μακροχρόνιο και με παράδοση είναι πολύ λίγες πια».
  • «Σαφώς και υπάρχουν οικονομικοί λόγοι» λέει ο Άγγελος Αντωνόπουλος, πρωτάρης στους μονολόγους. «Αλλά υπάρχει και το προσωπικό ενδιαφέρον. Εγώ μόνο γι΄ αυτό ανέβασα το «Ο Μαρξ στο Σόχο». Και ξαφνικά το αντίκρυσμα ήταν πρωτοφανές».
  • «Εμένα σαν ανάγκη μου προέκυψε- να βρεθώ αντιμέτωπος με κάτι καινούργιο». Είναι η άποψη του Χρήστου Στέργιογλου που κάνει τον μονόλογο του Αλέξη Σταμάτη «Το παιδί για τα θελήματα» στην παράσταση μονολόγων «Γένεση». «Στην αρχή, πέρσι, που πρωτοέκανα μονόλογο, όταν μου το πρότειναν φοβήθηκα. Αλλά όταν άρχισα να ασχολούμαι τον είδα σαν ένα έργο κανονικό. Δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις μονόλογο. Είσαι μόνος με το κοινό».

Νιώθει δηλαδή μοναξιά ο ηθοποιός του μονολόγου;

  • «Είναι άλλου είδους λειτουργία ο μονόλογος» λέει η Όλια Λαζαρίδου. «Με την έννοια ότι στερείσαι τη χαρά της ανταλλαγής ενέργειας με τους άλλους ηθοποιούς, που είναι από τα πιο ωραία του θεάτρου- όταν αυτό πετυχαίνει. Από την άλλη γλιτώνεις από τη μοναξιά που, αν η ανταλλαγή δεν πετύχει, τότε είναι που θα τη νιώθεις στη σκηνή…».

cebcceb1cf81cebe-cf83cf84cebf-cf83cf8ccf87cebf

«Φταίει πάντα ο ηθοποιός»

Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κρατήσει «ξύπνιο» τον θεατή στον μονόλογο; Είναι θέμα κειμένου, προσωπικής ακτινοβολίας ή τεχνικής;

«Χρειάζεται πείρα» η γνώμη του Άγγελου Αντωνόπουλου. «Πρέπει να βρίσκεις διαρκώς ανανεωτικά στοιχεία. Αλλά το κοινό είναι που σου δίνει το κυρίως έναυσμα. Ποτέ δεν είναι προκατειλημμένο αρνητικά. Έρχεται να εξαργυρώσει το εισιτήριό του. Όταν δεν υπάρχει καλή επικοινωνιακή λειτουργία συνήθως λέμε πως φταίει το κοινό. Εγώ λέω πως φταίει πάντα ο ηθοποιός. Κάποιο ρεφλέξ σου δεν ήταν το ίδιο με το προηγούμενο βράδυ που η επαφή ήταν καλή».

«Όλα παίζουν τον ρόλο τους» λέει η Νένα Μεντή. «Χωρίς καθόλου έπαρση θα πω όμως πως πάνω απ΄ όλα είναι αυτό που ο ηθοποιός φέρει- η προσωπικότητά του. Και το κείμενο».

Ο Χρήστος Στέργιογλου, πάλι, πιστεύει πως το κοινό μπορείς να το κρατήσεις «όταν οι σκέψεις που σου προκαλεί το κείμενο είναι ελεύθερες να βγαίνουνε μέσα από το κείμενο και να έχουν το σωστό τάιμινγκ στην εκφορά τους».

Και η Όλια Λαζαρίδου; «Εκείνο που εγώ έχω νιώσει είναι ότι κάτω από τον μονόλογο τρέχει ένα παράλληλο, βουβό κείμενο που είναι η προσωπική σου επαφή με τους θεατές. Αυτό είναι που μπορεί να τους κρατήσει. Κατά βάθος, πάντως, ιδέα δεν έχω…».

ΜΟΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

  • Σμαράγδα Σμυρναίου: «Το υπέροχό μου διαζύγιο» («Αγγέλων Βήμα»).
  • Γιώργος Μεσσάλας:«Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Αλκυονίς»).
  • Όλια Λαζαρίδου: «Δεσποινίς Μαργαρίτα» («Απλό»/ Νέα Σκηνή).
  • Γιώργος Καπετανάκος: «Αληθινή ιστορία… Ταξίδι για άλλη στεριά» («Αργώ»/ Studio).
  • Νένα Μεντή: «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» («Βασιλάκου»).
  • Αλίσια Φωτιάδη: «Η πιο δυνατή» («Εκάτη»).
  • Άννα Ετιαρίδου: «Αδύνατος… χαρακτήρας» («Ημέρας»/ Μπλε Σκηνή).
  • Δημήτρης Κωνσταντίνου: «Το ημερολόγιο ενός τρελού» («Κέλυφος»).
  • Ανδρέας Ταρνανάς: «Η σύντομη Οδύσσεια της Κατερίνας Γώγου» («Κέλυφος»).
  • Δημήτρης Σακατζής: «Caveman» («Coronet»).
  • Γιάννης Τσορτέκης: «Μαύρη γαλήνη» («Νέου Κόσμου» / Δώμα).
  • Βαγγέλης Βαφείδης: «Σκουπίδι» («Ράγες»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Λα Πουπέ» («Σφενδόνη»).
  • Άννα Κοκκίνου: «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» («Σφενδόνη»).
  • Κάτια Γέρου: «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Άγγελος Αντωνόπουλος: «Ο Μαρξ στο Σόχο» («Τέχνης»/ Υπόγειο).
  • Χρήστος Στέργιογλου: «Το παιδί για τα θελήματα».
  • Ρηνιώ Κυριαζή: «Καθρέφτης»: παράσταση «Γένεση» («Χώρα» / Μικρή Χώρα).
  • Αθηνά Χατζηγιαννάκη:«Ο Μπέκετ ξαναχτυπά» («Χώρος Αλλού»).

Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Την Ειρήνη Παππά θα τιμήσει το Ελληνικό Κοινοβούλιο

Την Ειρήνη Παππά θα τιμήσει το Ελληνικό Κοινοβούλιο

Μια μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό με παγκόσμια αναγνώριση, την Ειρήνη Παππά, θα τιμήσει το Ελληνικό Κοινοβούλιο σε ειδική συνεδρίαση της ολομέλειας, την ερχόμενη Παρασκευή 27 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Τη σχετική απόφαση, η οποία ελήφθη από το Ιδρυμα της Βουλής, ανακοίνωσε χθες ο πρόεδρος της Βουλής Δ. Σιούφας, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες θα ακολουθήσουν κι άλλες ανάλογες εκδηλώσεις για σημαντικά πρόσωπα των Γραμμάτων και των Τεχνών.

ΣΕΗ: Ο Κωνσταντίνος Καραδήμας με την προσωπική του αξιοπρέπεια και ευαισθησία τιμούσε το επάγγελμα του ηθοποιού.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ

  • Σε ηλικία μόλις 30 χρονών έφυγε αναπάντεχα ο αγαπημένος μας συνάδελφος Κωνσταντίνος Καραδήμας. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ο Κωνσταντίνος αγαπήθηκε από τον κλάδο των ηθοποιών αλλά και από τον κόσμο μέσα από τη συμβολή του στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ένα νέο παιδί που με την αγάπη του για το θέατρο και συνολικότερα την τέχνη του ηθοποιού πάλευε για ένα καλύτερο μέλλον.
  • Στις εκλογές του Σωματείου του 2008 για πρώτη φορά κατέβηκε ως υποψήφιος για το Δ.Σ. και εξελέγη αμέσως γεγονός που αποδεικνύει τη μεγάλη αγάπη που του είχε ο κλάδος και ιδιαίτερα η νεότερη γενιά των ηθοποιών. Ένας συνάδελφος που από την πρώτη στιγμή έδειξε ιδιαίτερη διάθεση να βοηθήσει σε κάθε ανάγκη του Σωματείου και των συναδέλφων, ένας άνθρωπος που αφουγκραζόταν πάντα τις αγωνίες των νέων ηθοποιών και προσπαθούσε να βρει την καλύτερη λύση.
  • Θα είναι πάντα ζωντανή η εικόνα του μπροστά στον υπολογιστή του Σωματείου να προσπαθεί να βρει νέους τρόπους επικοινωνίας με τους συναδέλφους, να ενημερώνει για ακροάσεις και πολιτιστικά δρώμενα.
  • Ο Κωνσταντίνος Καραδήμας με την προσωπική του αξιοπρέπεια και ευαισθησία τιμούσε το επάγγελμα του ηθοποιού.
  • Συνάδελφοι, Για όποιον έχει τη δυνατότητα  υπάρχει λογαριασμός για να βοηθηθεί η οικογένεια στη μνήμη του Κωνσταντίνου μας: 2330101363465 ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ στο όνομα ΒΑΡΔΑΡΙΩΤΗΣ

Αποχαιρετισμός στη Νατάσα Ρίτσαρντσον

  • Βαρύτατο πένθος χτύπησε τη δυναστεία των Ρεντγκρέιβ αλλά και των Ρίτσαρντσον και, φυσικά, την οικογένεια Νίσον. Ο θάνατος της Νατάσα Ρίτσαρντσον, στα 45 της χρόνια, από ατύχημα στο σκι, που της προκάλεσε εγκεφαλική αιμορραγία και σε ένα τριήμερο τη χαρακτήρισαν «κλινικώς νεκρή», προκάλεσε σοκ στη διεθνή καλλιτεχνική κοινότητα. Ενα ταλαντούχο άτομο με προσωπικότητα και οικογενειακή ευτυχία, από μια ένδοξη δυναστεία του θεάτρου και του σινεμά, έφυγε με τον πιο άδικο τρόπο. Θα μου πείτε, υπάρχει «δίκαιος τρόπος» σε κάποιον που φεύγει; Οχι, αλλά μερικά πράγματα είναι πιο βαρύθυμα…

Καλλιτεχνικό «τζάκι»

  • Η Νατάσα ήταν κόρη του σκηνοθέτη Τόνι Ρίτσαρντσον, κορυφαίου εκπροσώπου του βρετανικού free cinema, που τάραξε τα νερά στη δεκαετία του ’60, και της Βανέσα Ρεντγκρέιβ για την οποία δεν χρειάζονται ξεχωριστές συστάσεις! Εγγονή του σερ Μάικλ Ρεντγκρέιβ, που ήταν ο κύριος εκπρόσωπος του σαιξπηρικού θεάτρου στην Αγγλία μαζί με τον Λόρενς Ολίβιε, τον Ραλφ Ρίτσαρντσον και τον Τζον Γκίλγουντ και με καριέρα στο σινεμά. Ανιψιά της Λιν Ρεντγκρέιβ, ηθοποιού πολλών διακρίσεων και του Κόριν, ο οποίος περισσότερο ακούστηκε στα νιάτα του ως τροτσκιστής και πολιτικός συνεργάτης της ανήσυχης αδελφής του Βανέσα, μαμάς της Νατάσα. Αδελφή της Τζόλι Ρίτσαρντσον, που αυτό τον καιρό κάνει επιτυχία στην τηλεόραση, στη σειρά «Nip/Τuck». Υπάρχει κι ένας ετεροθαλής αδελφός, από το δεσμό της Βανέσα με τον Ιταλό ηθοποιό Φράνκο Νέρο. Και, τέλος, σύζυγος του διάσημου Ιρλανδού ηθοποιού Λίαμ Νίσον, τον οποίο παντρεύτηκε το 1994, χρονιά του θριάμβου του στη «Λίστα του Σίντλερ», όπου γνωρίστηκαν στα πλατό, στα γυρίσματα της ταινίας «Νελ» με την Τζόντι Φόστερ. Από το γάμο αυτό απέκτησαν δύο γιους, αυτούς με τους οποίους έφυγε για σκι η Νατάσα στο Κεμπέκ και δεν ξαναγύρισε.

Σινεμά – θέατρο

  • Την είχα γνωρίσει το 1988 στις Κάννες, τότε που έκανε το πρωταγωνιστικό της άνοιγμα στο σινεμά με την ταινία «Πάτι Χιρστ», όπου έπαιζε την Αμερικανίδα κληρονόμο που ερωτεύτηκε τον απαγωγέα της. Ηταν πολύ μυαλωμένη, πολύ μορφωμένη, πολύ πρόσχαρη, σεβόταν απόλυτα τους γονείς της και τις ρίζες της, αλλά δεν πίστευε στη δύναμη των ονομάτων, στις «παγίδες του νεποτισμού», όπως έλεγε.
  • Τελικά, το θέατρο την κέρδισε περισσότερο παρά το σινεμά. Στην καριέρα δούλεψαν τα γονίδια των Ρεντγκρέιβ. Στην ατυχία, μάλλον, υπερίσχυσαν τα γονίδια Ρίτσαρντσον, ο οποίος πέθανε πριν από αρκετά χρόνια από AΙDS… H Νατάσα ανέβηκε τα δύσκολα θεατρικά σκαλοπάτια του West End και της Νέας Υόρκης και κατέληξε να διακριθεί σε έργα του Τσέχoφ, κυρίως ως Νίνα στον «Γλάρο» με Αρκάντινα τη μαμά Βανέσα, η οποία είχε παίξει τη Νίνα όταν βρισκόταν στην ηλικία της κόρης της, υπήρξε η πρώτη που έπαιξε στις ΗΠΑ το «Closer» και πήρε Τόνι για την ερμηνεία της στο «Καμπαρέ», στο τελευταίο μεγαλειώδες revival που έγινε, ανεβασμένο σε αληθινό καμπαρέ…
  • Οσο για την οικογένεια, ούτε ψύλλος στον κόρφο τους… Η Βανέσα Ρεντγκρέιβ, για τραγική ειρωνεία της μοίρας, μόλις είχε τελειώσει τις παραστάσεις του «The year of magical thinking», όπου υποδυόταν μια μητέρα που έχει χάσει την κόρη της κι ετοιμαζόταν για πρόβες σε έργο που θα έπαιζε στο Λονδίνο με τη Νατάσα, τη «Μικρή νυχτερινή μουσική». Δράμα!…
  • Ο δε Λίαμ Νίσον μόλις είχε ξαναπάρει τα πάνω του βλέποντας την ταινία «Taken» να παραμένει επί εβδομάδες στην κορυφή του box office και βρισκόταν στο Τορόντο όπου γύριζε το φιλμ «Chloe». Τα παράτησε σύξυλα κι έτρεξε στο πλευρό της Νατάσα… Από παρόμοια περιστατικά η ζωή είναι γεμάτη, τα διάσημα πρόσωπα, όμως, είναι εκείνα που συνοψίζουν το δράμα για λογαριασμό και των ανώνυμων και των φτωχών.
  • ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή, 20.03.09

«Οι τρομεροί γονείς»

  • Ο μύθος του Οιδίποδα και το μετέπειτα ψυχαναλυτικό οιδιπόδειο σύμπλεγμα, η αέναη πάλη ανάμεσα στην τάξη και το χάος, ο απογαλακτισμός και η προσπάθεια χειραφέτησης της εκάστοτε νέας γενιάς, ο πανδαμάτωρ χρόνος και οι επιπτώσεις του στην εύθραυστη ισορροπία των συναισθημάτων, τα παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα στο θηλυκό και το αρσενικό είναι μερικά βασικά μοτίβα που αναπτύσσονται στο έργο του Ζαν Κοκτό και διαμορφώνουν την πρώτη ύλη για την παράσταση που σκηνοθετεί ο Γιάννης Μαργαρίτης.
  • Το όνειρο και ο ελεύθερος συνειρμός, μαζί με τις τεχνικές του τσίρκου ή του περιοδεύοντος θιάσου, η χιουμοριστική προβολή του σοβαρού και η σοβαροφανής παρουσίαση του γελοίου αποτελούν βασικές επιλογές προσέγγισης του έργου. Παράλληλα, η επιλογή ανάδειξης κάποιων πιο «σκοτεινών» θεματικών του κειμένου, μέσα όμως από την υπονόμευση, χαρακτηρίζει αυτή την περιπέτεια ανεβάσματος του έργου του Κοκτό από το Θέατρο της Ανοιξης.
  • Ενα έργο που ακροβατεί ανάμεσα σε πολλά διαφορετικά αισθητικά ρεύματα, που αρνείται πεισματικά να αυτοπροσδιοριστεί, διεκδικώντας μερίδιο συμμετοχής σε όλες τις τάσεις που γεννούν τη μεγάλη και ανατρεπτική σχολή του μοντερνισμού.
  • Οι «Τρομεροί γονείς» είναι το έργο που χρησιμοποιεί το μπουλβάρ, το μπουρλέσκ, το τσίρκο, το οικογενειακό δράμα, το μιούζικ χολ, μέσα από το ρεαλισμό, την παρωδία, τα διδάγματα του σουρεαλισμού, οδηγώντας τη θεατρική δράση μέχρι τα όρια του γκροτέσκου και της μπουφονερί.
  • Εκτός από τη σκηνοθεσία, ο Γιάννης Μαργαρίτης επιμελείται τους φωτισμούς και τις μουσικές επιλογές της παράστασης. Το σκηνικό και τα κοστούμια υπογράφει ο Δημήτρης Κακριδάς και το video o Δημήτρης Καλογήρου. Τους ρόλους ερμηνεύουν: Γιάννης Μαργαρίτης (Ζορζ), Χρυσάνθη Δούζη (Ιβόν), Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη (Λεό), Δημήτρης Πασσάς (Μισέλ), Νικολέτα Κοτσαηλίδου (Μαντλέν).

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ: Γερμανικού 20, Κεραμεικός, τηλ. 210-5238870.

  • Ι. ΜΠ., ET AGENDA, 21/03/2009

Περί προσωπικών Τιτανικών

  • 10 Απριλίου 1912. Το βρετανικό υπερωκεάνιο «Τιτανικός» πραγματοποιεί τον παρθενικό του απόπλου από το λιμάνι του Σαουθάμπτον με προορισμό τη Νέα Υόρκη.
  • 14 Απριλίου 1912, ώρα 23:40, προσκρούει σ’ ένα παγόβουνο. Οι διαθέσιμες θέσεις στις ναυαγοσωστικές λέμβους δεν αρκούν για να καλύψουν τον αριθμό των επιβατών.
  • 15 Απριλίου 1912, ώρα 2:20, βυθίζεται στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού, παρασύροντας στο θάνατο περισσότερα από 1.500 άτομα. Εχει συμβεί το αδιανόητο. Το πλοίο-κολοσσός, που σύμφωνα με την πλοιοκτήτρια εταιρία White Star Line ήταν «πρακτικά αβύθιστο», βυθίζεται μέσα σε δυόμισι ώρες, 400 μίλια νότια της Νέας Γης.
  • 21 Μαρτίου 2009. «Σχεδόν έναν αιώνα μετά τη βύθισή του, ο “Τιτανικός”, το πλοίο των ονείρων σας, σαλπάρει και πάλι. Στην ερημιά των πάγων. Ανθρωποι ή φαντάσματα ανθρώπων, χαμένα στο λευκό τοπίο. Μια σκοτεινή electro-dance performance, στα όρια της παραίσθησης» μας εισάγει στην παράστασή του ο Κωνσταντίνος Ρήγος.

Ποιος όμως είναι ο δικός του «Τιτανικός», αλλά και των υπόλοιπων συντελεστών της παράστασής του;

  • Κωνσταντίνος Ρήγος: «Ο δικός μου “Τιτανικός” είναι ο φόβος μου να μη βουλιάξω χωρίς να το καταλάβω, χωρίς να έχω δει προηγουμένως τον κίνδυνο».
  • Αιμίλιος Χειλάκης: «Ο “Τιτανικός” ως έννοια σηματοδοτεί τη βύθιση μεγάλων ιδεών και ιδανικών. Ευτυχώς, τον προσωπικό μου “Τιτανικό” δεν τον έχω ζήσει ακόμα. Μόνο κάτι μικρές βυθίσεις και τορπιλισμοί έχουν καταγραφεί στη ρότα μου. Η πιο πρόσφατη βύθιση, που αγγίζει το μέγεθος της έννοιας του “Τιτανικού”, ήταν ο θάνατος του φίλου και συναδέλφου Κωνσταντίνου Παπαχρόνη. Αυτό το παιδί ήταν φτιαγμένο για πολύ μεγάλα πράγματα στην τέχνη του. Δεν έχω συνέλθει ακόμα από το χαμό του. Εχω ακόμα το ίδιο συναίσθημα που είχα και την ημέρα της κηδείας του. Γιατί οι εκλεκτικές συγγένειες είναι αυτές που πονάνε περισσότερο όταν έρθει η απώλεια».
  • Αρης Λεμπεσόπουλος: «Με την έννοια της απώλειας, “Τιτανικός” μου υπήρξε ο θάνατος του πατέρα μου. Μόνο με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποιείς το μέγεθος και τη σημασία μιας τέτοιας απώλειας. Οταν είναι εν ζωή το πρόσωπο που αγαπάς, δυστυχώς δεν καταλαβαίνεις την αξία που έχει στη ζωή σου. Πέρα από αυτόν, δεν θυμάμαι να έχω βιώσει κάποιον άλλο “Τιτανικό” στη ζωή μου».
  • Μαρία Ναυπλιώτου: «Δεν έχω κάποιον προσωπικό “Τιτανικό”, σε μεταφορικό επίπεδο. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ σε μέγεθος καταστροφής ως ανάλογο της βύθισης του “Τιτανικού” είναι το λιώσιμο των πάγων και η γενικότερη οικολογική καταστροφή που συντελείται στον πλανήτη».
  • Ιωάννα Παππά: «Από τη στιγμή που είδαν οι επιβαίνοντες στο υπερωκεάνιο το παγόβουνο μέχρι την πρόσκρουση μεσολάβησαν 37 δευτερόλεπτα. Μέσα σε αυτό το τόσο μικρό χρονικό διάστημα πέρασε μπροστά από τα μάτια τους όλη η ζωή τους. Οταν συμβαίνει ένα τόσο οριακό γεγονός, όπως το συγκεκριμένο περιστατικό, αυτό διαρκεί μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Κι αυτό το βρίσκω τρομακτικό. Γιατί η μικρή χρονική διάρκεια αποκλείει κάθε λογική αντίδραση. Ακόμα και οι απλοί καθημερινοί πανικοί διαρκούν κάποια δευτερόλεπτα μόνο. Αν είχα επιλογή, θα προτιμούσα να έχω πολλούς μικρούς καθημερινούς πανικούς παρά έστω κι έναν μεγάλο οριακό. Η πρώτη μου αντίδραση μπροστά σε ένα οριακό γεγονός για τη ζωή μου είναι στα πρώτα δευτερόλεπτα η αποστασιοποίηση και η αμηχανία. Μετά ακολουθεί το πάγωμα».
  • Εμιλυ Κολιανδρή: «Ο προσωπικός μου “Τιτανικός” είναι να ξυπνώ κάθε πρωί και να νιώθω ότι δεν κάνω τίποτα χρήσιμο για κανέναν άλλον άνθρωπο στον κόσμο πέρα από εμένα. Οτι δεν συνεισφέρω τίποτα πολύτιμο σε αυτό τον πλανήτη. Οτι δεν κάνω τίποτα για να βελτιώσω την ποιότητα της ζωής μας. Οτι επαναλαμβάνω συνεχώς τα ίδια λάθη ξανά και ξανά με μαθηματική ακρίβεια. Οτι η κάθε μου μέρα είναι ολόιδια με την προηγούμενη. Και ότι δεν θέλω να χάσω τα 4 κιλά που μου ζητά να χάσω ο Κωνσταντίνος Ρήγος».
  • Δήμητρα Ματσούκα: «Ο προσωπικός “Τιτανικός” όλων μας είναι οι φοβίες μας. Οταν αφηνόμαστε στην ατμόσφαιρά τους, είναι σίγουρο ότι θα καταποντιστούμε, θα ναυαγήσουμε».
  • Ελενα Τοπαλίδου: «Ο δικός μου “Τιτανικός” είναι συναισθηματικής υφής. Τρέμω μη χάσω την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που αγαπάω προς εμένα».
  • Κωνσταντίνος Ασπιώτης: «Οπως στον πλανήτη Γη λιώνουν οι πάγοι, έτσι και μέσα μου καμιά φορά “λιώνουν οι πάγοι”. Οι εσωτερικοί “λιωμένοι πάγοι” μπορεί να αφορούν τις σχέσεις που δημιουργούμε, αλλά και όλα τα πράγματα με τα οποία παραμυθιαζόμαστε σε νεότερες ηλικίες. Οταν είμαστε μικροί πιστεύουμε ότι θα ερωτευτούμε μια κοπέλα, θα την παντρευτούμε, θα ζούμε μια ζωή μαζί και στα 80 μας θα ατενίζουμε μαζί από ένα παγκάκι στο πάρκο την ευτυχία. Οταν μεγαλώνουμε συνειδητοποιούμε ότι η σχέση των ονείρων μας είναι διάφορες περιστασιακές σχέσεις, ότι τα πάντα κάνουν έναν κύκλο και τελειώνουν. Αυτό είναι ένα συναισθηματικό λιώσιμο των πάγων, που το βιώνεις όπως ο πιγκουίνος που λιώνει το σπίτι του λόγω των κλιματικών αλλαγών. Οταν λοιπόν ανεβαίνει πολύ μέσα μου η στάθμη των νερών, βλέπω τη Βενετία να χάνεται από τα μάτια μου σιγά σιγά».

INFO
ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ -ΣΚΗΝΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΣΚΗΝΗ Δ
Πειραιώς 260, Ταύρος, τηλ. 210-4838736, 210-3305074, 210-7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας). Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Τετ. έως Σάββ. 21:30 και Κυρ. 20:30.
Τιμές εισιτηρίων: €26, €20, €23, €16, €13 (φοιτ.).

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ET AGENDA, Σάββατο, 21.03.09

Ο Αντώνης Αντύπας σκηνοθετεί στο Απλό Θέατρο το τελευταίο έργο του Ντέιβιντ Χέαρ «Ανάσα ζωής»

  • Δύο γυναίκες κάνουν απολογισμό
  • Μια συνάντηση που διαρκεί κάτι λιγότερο από 24 ώρες, αλλά που είναι αρκετή να ανασύρει μνήμες, στιγμές, πρόσωπα και σχέσεις από το παρελθόν. Σ’ αυτό το πλαίσιο κινούνται οι δύο ηρωίδες του Ντέιβιντ Χέαρ στο θεατρικό έργο «Ανάσα ζωής» που παρουσιάζεται στο Απλό Θέατρο σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα.
  • Δύο γυναίκες είναι τα μόνα πρόσωπα που εμφανίζονται επί σκηνής. Δύο γυναίκες που υπήρξαν επί 25 χρόνια «συνδιεκδικήτριες» του ίδιου άντρα. Η μία, η Μαντλίν (Ράνια Οικονομίδου), είναι η διανοούμενη, η πολιτική ακτιβίστρια, η γυναίκα που ζει σήμερα αποσυρμένη σ’ ένα μικρό νησάκι, χωρίς φασαρίες, χωρίς κοσμικότητες, συντροφιά με τις αναμνήσεις της και τα διαψευσμένα της όνειρα. Η άλλη, η Φράνσις (Λυδία Φωτοπούλου), είναι η κοσμική Λονδρέζα, η ευπώλητη συγγραφέας, η σύζυγος του άνδρα που μοιράστηκε επί τόσα χρόνια με τη Μαντλίν. Εκείνος, ο Μάρτιν, είναι διαρκώς παρών στη συνάντησή τους, αλλά πολύ μακριά πια. Εχει φτιάξει νέα ζωή στην Αμερική.
  • Η Φράνσις εισβάλλει στη ζωή της Μαντλίν για να συγκεντρώσει πληροφορίες και μαρτυρίες για το νέο της βιβλίο. Τελικά αυτό αποδεικνύεται πρόσχημα. Ηθελε απλώς να δει, να αντιμετωπίσει πια, τη γυναίκα που ήταν επί τόσα χρόνια η αόρατη αντίζηλος. Σε μια παράσταση υποβλητική, οι δυο γυναίκες σιγά σιγά πλησιάζονται, ξεγυμνώνονται, εμπιστεύονται η μία την άλλη, μοιράζονται σκέψεις, φοβίες, όνειρα, ελπίδες που ακυρώθηκαν.
  • Ο Ντέιβιντ Χέαρ μοιάζει να στήνει ένα έργο που αφορά δυο ερωτευμένες και πληγωμένες γυναίκες, αλλά κάνει πολύ περισσότερα. Το κοινό βρίσκεται μπροστά σε δύο ώριμα πρόσωπα, που το καθένα αντιπροσωπεύει διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές κοινωνικές και πολιτιστικές ομάδες, διαφορετικά πρότυπα. Είναι οι σύγχρονοι ενήλικοι και η σύγχρονη κοινωνία που ιχνηλατεί ο συγγραφέας. Η Ράνια Οικονομίδου και η Λυδία Φωτοπούλου, πρώτη φορά μαζί επί σκηνής, ζωντανεύουν με ευαισθησία, τρυφερότητα, αποχρώσεις αυτούς τους δύο χαρακτήρες, σ’ ένα κείμενο που καταφέρνει να έχει χιούμορ, ειλικρίνεια, σκληρότητα και τρυφερότητα. Μια παράσταση που ικανοποιεί το κοινό, το οποίο φεύγοντας δεν μένει μόνο στη σχέση των δύο γυναικών, αφού δεν είναι αυτός ο στόχος του Χέαρ. Εχει πολλά να σκεφτεί για τις διαψεύσεις, τις απογοητεύσεις, τις τελικές επιλογές. Του καθενός μας.

Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου, σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Πάτσας, μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, φωτισμοί: Ανδρέας Σινάνος.

  • Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, Σάββατο, 21 Mαρτίου 2009