Daily Archives: 10 Μαρτίου, 2009

Με αφορμή το βιβλίο του Θανάση Καραγιάννη για τον Βασίλη Ρώτα

https://i0.wp.com/www2.fhw.gr/chronos/14/images/1940_1945/resistance/small/an_20.jpg

  • Γνώρισα τον Βασίλη Ρώτα το 1975. Τότε εργαζόμουν στο περιοδικό ΘΕΑΤΡΟ του Κώστα Νίτσου. Και χρειάστηκε να υπάρξει συνεργασία με τον Ρώτα διότι κυκλοφόρησαν, την εποχή εκείνη, και δυο τεύχη του περιοδικού αφιερωμένα στο Αντάρτικο Θέατρο και στο Θέατρο του Βουνού. Αδιαμφισβήτητη ήταν η συμμετοχή του Ρώτα στη δημιουργία του θεάτρου που εμψύχωνε τους αγωνιστές στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα τον καιρό της γερμανικής κατοχής.

https://i2.wp.com/www1.rizospastis.gr/wwwengine/getImage.do

  • Γνώρισα, λοιπόν, τον Ρώτα και τον είχα επισκεφθεί αρκετές φορές στο γραφείο του, εκεί στη Γενναδίου [ή Φειδίου;] και μάλιστα μου είχε δώσει δυο τεύχη του «Λαϊκού Λόγου» [ένα παλιό τεύχος πριν τη δικτατορία και το πρώτο και τελευταίο αν θυμάμαι καλά το 1975], καθώς επίσης μου είχε χαρίσει και τα βιβλία του «Αυγούλα» και «Παρά προστάτας νάχωμεν». Αργότερα παρακολούθησα και παραστάσεις έργων του από το θίασο των Ελεύθερων Καλλιτεχνών του Φοίβου Ταξιάρχη: Ελληνικά Νιάτα, Το Πιάνο – Καραγκιόζικα, Οι Γραμματιζούμενοι…
  • Αυτό το κεφάλαιο στην ιστορία του Ρώτα, που μιλούσε για την ουσιαστική συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση, με το Θέατρο στο Βουνό, καθώς επίσης και το «Λαϊκό Θέατρο Αθηνών» που ίδρυσε το 1930 και λειτούργησε μέχρι το 1937, οπότε το έκλεισε η μεταξική δικτατορία, αποτέλεσαν για μένα αφετηρία για τις μελέτες μου πάνω στο Λαϊκό Θέατρο.

Θα κάνω μια μικρή παρένθεση εδώ:

  • Το τέλος των θεατρολογικών σπουδών μου στο Παρίσι συνδέθηκε με αυτό το κεφάλαιο, διότι η εργασία που είχα αναλάβει και σχεδόν ολοκληρώσει είχε ως αντικείμενο το Λαϊκό Θέατρο. Κινητήρια δύναμη ήταν ό,τι είχα διαβάσει σχετικό με τον Ρώτα. Όμως σ’ ένα ταξίδι μου από το Παρίσι στην Αθήνα, μου έκλεψαν τις αποσκευές στο Μιλάνο. Μέσα στη βαλίτσα μου κι όλο το υλικό που είχα συγκεντρώσει για την εργασία. Η στεναχώρια μου ήταν φυσικά μεγάλη και δεν διανοήθηκα έκτοτε ν’ ασχοληθώ με το θέμα. Βλέπετε τότε δεν είχαμε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ό,τι είχα γράψει ήταν σε χειρόγραφα. Τέλος η παρένθεση.
  • Με τον Θανάση Καραγιάννη έχω μια μακρά γνωριμία. Παρότι δεν είχαμε στενή φιλία, σκέφτομαι ότι η σχέση μας στηρίχτηκε σε μια αμοιβαία εκτίμηση. Η πρώτη επαφή μου μαζί του, μου έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που αγαπάει τη δουλειά του. Η εκπαίδευση για τον Θανάση ήταν ο κόσμος του. Άνθρωπος ανήσυχος, έγραφε άρθρα, κριτικές για βιβλία, έκανε ομιλίες, ήταν πάντοτε ενημερωμένος για τη λογοτεχνία, και ιδιαίτερα για την παιδική λογοτεχνία… Θα διαβάσετε το βιογραφικό του και θα καταλάβετε. Όσα αναφέρονται εκεί είναι ελάχιστα μπροστά σε όσα έχει κάνει ο Θανάσης…
  • Η χαρά μου ήταν ανείπωτη όταν είδα να καθιερώνεται στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» ως κριτικός θεάτρου. Κι ακόμα περισσότερο να καθιερώνει την κριτική θεατρικών παραστάσεων για παιδιά. Νομίζω ότι αυτό δεν έχει ξαναγίνει σε ελληνικά έντυπα – τουλάχιστον απ’ όσο εγώ γνωρίζω. Εννοώ, ένα έντυπο να έχει σταθερή ημέρα κάθε εβδομάδα με κριτική για παραστάσεις παιδικού θεάτρου.
  • Η δουλειά του Θανάση νομίζω ότι έχει αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές. Με τη σοβαρή, και θεατρολογικά τεκμηριωμένη κριτική του για τα έργα και τις παραστάσεις άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην κριτική. Μέχρι τότε, σπανίως οι κριτικοί αναφέρονταν σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου. Κι όταν το έκαναν, μάλλον σε περιόδους γιορτών γινόταν αυτό και συγκεντρωτικά. Τώρα πλέον ο Θανάσης Καραγιάννης, με αγάπη και υπευθυνότητα καταγράφει με τον τρόπο του, με την θεμελιωμένη άποψή του, τα δρώμενα στο χώρο του παιδικού θεάτρου. Και ασχολείται με λεπτομέρειες: έργα, παράσταση, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σκηνογράφοι…
  • Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η χαρά μου όταν διάβασα ότι κυκλοφόρησε μια μελέτη του για τον Βασίλη Ρώτα. Στην αρχή σκέφτηκα ότι θα είναι μια σύντομη περιδιάβαση στο αχανές και πολυεπίπεδο έργο του Ρώτα. Και το λέω αυτό διότι αναλογιζόμενος την έκταση του έργου και της δράσης του Ρώτα, σκεφτόμουν ότι θα χρειαζόταν μια ζωή ολόκληρη για ν’ ασχοληθεί κανείς μαζί του. Δεν ήταν μονάχα η πρωτογενής λογοτεχνική δουλειά του, αλλά και η μεταφραστική!
  • Αυτό που έκαναν ο Ρώτας με τη συνεργασία της συντρόφου του, της Βούλας Δαμιανάκου, που είναι μια σημαντική πεζογράφος και μεταφράστρια, να αποδώσουν δηλαδή στη ζωντανή νεοελληνική γλώσσα το γιγάντιο έργο του μεγάλου ελισαβετιανού, του Ουίλιαμ Σέξπιρ, θα ήταν αρκετό για να τον μνημονεύουμε! Δεν υπάρχει μεταγενέστερη μετάφραση έργων του Σέξπιρ, ο μεταφραστής των οποίων να μην «πάτησε» στις μεταφράσεις του Ρώτα και της Δαμιανάκου. Είναι μεταφράσεις κλασικές, μεταφράσεις αξεπέραστες…
  • Όταν όμως πήρα το βιβλίο Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ [Θέατρο – Ποίηση – Πεζογραφία Κλασσικά εικονογραφημένα] έμεινα άφωνος. Και τώρα υποκλίνομαι στο τεράστιο έργο του Θανάση Καραγιάννη. Το ογκώδες αυτό βιβλίο [πάνω από 650 σελίδες] αποτελεί πλέον την αφετηρία για κάθε ερευνητή, αν και πιστεύω ότι θ’ αργήσει ν’ ασχοληθεί κάποιος άλλος στο μέλλον με το έργο του Ρώτα. Αυτή η θεμελιακή εργασία του Θανάση Καραγιάννη που καλύπτει όλους τους τομείς της πνευματικής, καλλιτεχνικής και κοινωνικής δράσης του Ρώτα, εκτιμήθηκε με άριστα από την επιστημονική κοινότητα του τόπου. Έχει τη σφραγίδα της επιστημονικής εγκυρότητας. Άλλωστε ο καθηγητής κύριος Κώστας Μαλαφάντης με το ειδικό βάρος του πανεπιστημιακού, έδωσε την πρέπουσα προβολή της ποιότητας της εργασίας αυτής του Θανάση Καραγιάννη στην αποψινή εκδήλωση.
  • ceb8ceb1cebdceaccf83ceb7cf82-cebaceb1cf81ceb1ceb3ceb9ceaccebdcebdceb7cf82Και ο Καραγιάννης είναι άξιος επαίνου διότι αφιέρωσε χρόνο για να βάλει σε τάξη και να αναδείξει ένα απέραντο υλικό, που έχει τοποθετήσει τον δημιουργό στους κορυφαίους του νεοελληνικού πολιτισμού. Αλλά νομίζω ότι είναι τυχερός επειδή έχει καλή και αγαπημένη οικογένεια και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι του στάθηκε πολύτιμος συμπαραστάτης, με τον τρόπο της. Άλλωστε οι καλοί άνθρωποι αξίζουν έπαινο. Και ο Θανάσης είναι ένας καλός άνθρωπος, που έχει να προσφέρει ακόμη πολλά στην εκπαίδευση και τη μελέτη της ελληνικής λογοτεχνίας. Να είναι πάντα γερός και δημιουργικός.

Το πραγματικό πρόσωπο του Σαίξπηρ

  • Ένα πορτρέτο που απεικονίζει το πραγματικό πρόσωπο του Άγγλου συγγραφέα Γουίλιαμ Σαίξπηρ υποστηρίζουν ότι ανακάλυψε Βρετανικό ίδρυμα.

Βρετανικό ίδρυμα ανακοίνωσε πως εντόπισε ένα πορτρέτο του Σαίξπηρ, το οποίο πιστεύεται ότι είναι η μόνη αυθεντική εικόνα του πιο διάσημου Άγγλου συγγραφέα. Το συγκεκριμένο πορτρέτο ολοκληρώθηκε το 1610, έξι χρόνια πριν από το θάνατό του, όταν ήταν 46 χρόνων, σύμφωνα με τον Πολ ‘Εντμοντσον από το The Shakespeare Birthplace Trust. Μέχρι τώρα μόνο δύο πορτρέτα του Σαίξπηρ θεωρούνται ότι αναπαριστούν με αυθεντικό τρόπο την εικόνα του, αλλά και τα δύο είχαν ζωγραφιστεί μετά το θάνατό του, περίπου το 1623. Η θεωρία του κ. Έντμοντσον υποστηρίζεται από τα στοιχεία που βρέθηκαν μετά την εργαστηριακή εξέταση της προσωπογραφίας με ακτίνες Χ και με τη μέθοδο της υπέρυθρης απεικόνισης. Το σημαντικό στοιχείο του πίνακα, είναι ότι ο Σαίξπηρ έχει περισσότερα μαλλιά σε σχέση με τα άλλα πορτρέτα του. Η προσωπογραφία, εδώ και γενιές, ανήκει στην οικογένεια Κομπ. Μάλιστα, ο Αλεκ Κομπ έμεινε έκπληκτος όταν το 2006 στην έκθεση «Αναζητώντας τον Σαίξπηρ» είδε έναν πίνακα που ήταν σχεδόν ίδιος με ένα πορτρέτο της οικογενειακής του συλλογής. Το πορτρέτο θα εκτεθεί μαζί με άλλα έργα που αφορούν τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ σε αναδρομική έκθεση στο Στράφορντ απόν Εϊβον από τις 23 Απριλίου ως τις 6 Σεπτεμβρίου.

A new view: is this the real Shakespeare?

  • Research suggests painting is the only portrait from life, leading expert says

Newly Identified portrait of William Shakespeare

The painting now believed to be of William Shakespeare has hung on the walls of the Cobbe family for about 300 years. Photograph: Oli Scarff/Getty Images

  • For many people he is the round-headed bald man seen on the First Folio of his collected works but evidence was presented yesterday arguing that we should rethink this. Instead we should visualise Shakespeare as a rosy-cheeked, long-nosed man who was something of a looker. New research revealed yesterday contends that the only portrait of Shakespeare painted in his lifetime has been found. Debates about the real image of Shakespeare often get mired in complicated, art historical detail, but Professor Stanley Wells, one of the world’s leading Shakespeare experts, announced in London he was 90% certain the portrait is that of the playwright.
  • Also, the story of the painting – known as the Cobbe portrait – once again raises questions about Shakespeare’s sexuality. Was he more than just good friends with the man who commissioned the painting, his patron the Earl of Southampton? Yesterday, the Shakespeare Birthplace Trust chose the grand Mayfair base of the English Speaking Union to unveil what they are convinced is the only authentic image of Shakespeare made from life. The trust’s director, Diana Owen, called it a «momentous, historical and fascinating event».
  • The painting has hung on the walls of properties owned by the Cobbe family for about 300 years. The sitter has always been unknown, although there was an erroneous thought that it might be Sir Walter Raleigh.In 2002, art restorer Alec Cobbe, joint heir of the Cobbe estate, was at the National Portrait Gallery’s Searching for Shakespeare exhibition and came upon a painting known as the Folger portrait, which itself, until 70 years ago, had been thought to be a life portrait of Shakespeare. The similarities between the two were obvious and Cobbe rang Wells immediately, setting in motion more than two years of extensive art historical, literary and scientific research.
  • The result is the firm belief that the Folger painting is a copy of the Cobbe original. It is also likely to have been used by the teenage engraver who produced one of the most recognisable of Shakespeare images – the copper engraving of a bald, round-headed man on the First Folio of Shakespeare’s plays, published in 1623. That the painting looks more like a 26-year-old than a 46-year-old – Shakespeare’s age when it was likely painted – may be down to the convention of the time when a painter should «polish out the wrinkles and increase the size of the pearls,» according to Mark Broch, curator of the Cobbe collection. It seems likely the Earl of Southampton commissioned the Cobbe portrait, emphasising once more his closeness to Shakespeare.
  • Over the years there have been many false alarms on images of Shakespeare, including the Chandos portrait in the National Portrait Gallery. Even experts at the gallery doubt its authenticity. The Cobbe portrait will be at the centre of an exhibition trying to unravel the intrigue that will open at The Shakespeare Birthplace Trust in Stratford-on-Avon on 23 April.

Olivier awards for Iraq play Black Watch that took West End by storm

From , March 9, 2009

The cast of Black Watch portrayed the proud history of the soldiers of Fife

The cast of Black Watch portrayed the proud history of the soldiers of Fife

In full: the winners of the 2009 Laurence Olivier Awards

  • No one who saw the electrifying premiere of Black Watch in an old drill hall at the 2006 Edinburgh Festival will forget it. With balletic grace, gallows humour and visceral horror, the play presented a squaddie’s view of the Iraq war and put the fledgeling National Theatre of Scotland on the map. Last night the judges of the leading awards in British theatre sealed Black Watch’s status as a modern classic when they gave it four Laurence Olivier Awards – the most for any single production.
  • Chief among them was the Best New Play award. Although Black Watch is three years old, it was not performed in London until the Barbican rebuilt its theatre last summer, and the Oliviers – once the Society of West End Theatre awards – still recognise only plays in the capital. At the ceremony at the Grosvenor House Hotel in Park Lane there were also plaudits for the Donmar Warehouse, with four awards for productions in three venues, and for the Royal Shakespeare Company. The National Theatre, London’s creative powerhouse in recent years, won only a single award for Best Set Design.
  • The Donmar’s residency at the larger Wyndham’s Theatre in Charing Cross Road was one of the most welcome developments in London theatre last year. Derek Jacobi’s performance there as Malvolio in Twelfth Night secured him the Best Actor prize. The RSC received three Oliviers for its mammoth staging of Shakespeare’s History Cycle at The Roundhouse. The eight plays, charting a tumultuous century of English history from the pomp of Richard II to the last, desperate flounderings of Richard III, were all directed by Michael Boyd. The 35-strong cast won the Best Company Performance award. The Histories also won for Best Costume Design and Best Revival.
  • Patrick Stewart received his third Olivier as Claudius in the much anticipated “David Tennant” Hamlet. Tennant, or “Doctor Who” as many of the heartbroken ticket-holders knew him, was ineligible for an award because his ricked back meant that he gave too few performances. There were also prizes for La Cage aux Folles, Jersey Boys, God of Carnage and Sadler’s Wells dance theatre, as well as a special award for the playwright Alan Ayckbourn.
  • But the night belonged to Black Watch, its writer Gregory Burke and the National Theatre of Scotland. Neil Murray, the company’s executive producer, said: “We were three years old two weeks ago. To win Oliviers at this stage of our development is something we had not even dreamt of.” Black Watch also won Best Director (John Tiffany), Best Theatre Choreographer (Steven Hoggett) and Best Sound Design (Gareth Fry). The play grew out of the decision to disband the Scottish regiment as its soldiers were about to be pitched into the killing zone around the city of Fallujah in 2004. Burke spent weeks with veterans of the operation. From their testimony he portrayed the fighting men of Fife, a working-class community with a proud military history.
  • After the Edinburgh Festival the production toured Scotland, playing at unlikely venues including a disused hydroelectric laboratory in Pitlochry, the Highland Football Academy in Dingwall and the Scottish Parliament. There was then a global tour. “Everywhere we’ve gone people have been blown away,” Mr Murray said. “People talk about the urgency of the story but that would be irrelevant if it wasn’t a brilliant piece of theatre too.”

Βραβείο «Λόρενς Ολίβιε» στον Πάτρικ Στιούαρτ

Βραβείο στον Πάτρικ Στιούαρτ

Το βραβείο Λόρενς Ολίβιε δεύτερου ανδρικού ρόλου για τον Κλαύδιο που ενσάρκωσε στον «Αμλετ» κέρδισε ο Πάτρικ Στιούαρτ. Πρόκειται για την τρίτη διάκριση του Βρετανού ηθοποιού στα εν λόγω βραβεία, τα οποία θεσπίστηκαν ως θεατρικός θεσμός το 1976 και έγιναν γνωστά με την επωνυμία «Ολίβιε», αφότου ο Σερ Λόρενς συμφώνησε να δίνονται στο όνομά του. Νικητής του πρώτου βραβείου στα επιφανή θεατρικά βραβεία του Λονδίνου ήταν ο Ντέρεκ Τζέικομπι ως Μαλβόλιο στη «Δωδέκατη Νύχτα».

From , March 9, 2009

In full: the winners of the 2009 Laurence Olivier Awards

Here are the winners of the 2009 Laurence Olivier Awards:

Best Actress Margaret Tyzack for The Chalk Garden at the Donmar

Best Actor Sir Derek Jacobi for Twelfth Night, Donmar at Wyndham’s

Best Performance in a Supporting Role Patrick Stewart for Hamlet at the Novello

Best Company Performance The Histories directed by Michael Boyd at the Roundhouse

Best New Play Black Watch by Gregory Burke at the Barbican

Best New Comedy God of Carnage by Yasmina Reza, translated by Christopher Hampton at the Gielgud

Best Revival The Histories directed by Michael Boyd at the Roundhouse

Best Entertainment La Clique at the Hippodrome

Best New Musical Jersey Boys: The Story Of Frankie Valli And The Four Seasons book by Marshall Brickman & Rick Elice, music by Bob Gaudio, lyrics by Bob Crewe at the Prince Edward

Best Musical Revival La Cage Aux Folles, music and lyrics by Jerry Herman, book by Harvey Fierstein, based on the play La Cage Aux Folles by Jean Poiret, at the Playhouse Theatre

Best Actress in a Musical Elena Roger for Piaf at the Donmar and Vaudeville

Γουίλιαμ Μαστροσιμόνε «Ακρότητες» στο «Επί Κολωνώ»

  • Το ανατρεπτικό έργο του Γουίλιαμ Μαστροσιμόνε «Ακρότητες» παρουσιάζεται στο Βlack Box του θεάτρου «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12, αρχές Λένορμαν, Κολωνός) έως την Κυριακή 29 Μαρτίου από τη θεατρική ομάδα «REPENTE», σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν. 24 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα του έργου στην Ελλάδα, υπό τη σκηνοθετική ματιά του Ζυλ Ντασσέν, οι «Ακρότητες» επιστρέφουν διαχρονικές και επίκαιρες όσο ποτέ.
  • Το έργο γράφτηκε το 1978, μετά από τυχαία συνομιλία του συγγραφέα με αληθινό θύμα βιασμού. Υπήρξε για την εποχή του κείμενο-σκάνδαλο και παραμένει έως τις μέρες μας προκλητικό, μιας και το θέμα ενός ενδεχόμενου βιασμού και των ολέθριων συνεπειών αυτού δεν είναι σπάνιο.
  • Οι «Ακρότητες», μετά από πολλές περιπέτειες και αντιδράσεις, ανέβηκαν για πρώτη φορά στο Μπροντγουέι το 1982 και έτυχαν παγκόσμιας αναγνώρισης. Ακολούθησε η κινηματογραφική τους μεταφορά και το ανέβασμά τους σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου. Κάθε φορά το έργο έσπαγε ταμεία και προκαλούσε πρωτόγνωρες, για θεατρικό έργο, αντιδράσεις από θεατές.
  • Το στόρι διαδραματίζεται ένα φθινοπωρινό πρωινό, σ’ ένα απομονωμένο προάστιο του Νιου Τζέρσεϊ, καθώς η Μάρτζορι περιποιείται τις γλάστρες της. Οι δυο συγκάτοικοί της, η Τέρι και η Πατρίσια λείπουν στις δουλειές τους. Από την ανοιχτή πόρτα μπαίνει ξαφνικά ένας νεαρός που ψάχνει για κάποιον Τζο. Η Μάρτζορι καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά και του ζητάει να φύγει, όμως ο νεαρός τής επιτίθεται και προσπαθεί να τη βιάσει. Η απόπειρα βιασμού θ’ αποτύχει και τότε ο θύτης και το θύμα θα αλλάξουν ρόλους. Όταν η Τέρι κι η Πατρίσια θα επιστρέψουν από τις δουλειές τους, θα βρουν τον νεαρό δεμένο και τη φίλη τους να ζητάει απεγνωσμένα μια δικαίωση. Η λύση θα έρθει βασανιστικά, αλλά θα είναι μια κάθαρση και για τους δυο: τον θύτη και το θύμα…
  • Τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία έκανε ο Αλέξανδρος Κοέν, τα σκηνικά και τα κοστούμια φιλοτέχνησε η Κική Μήλιου, τους φωτισμούς επιμελήθηκε ο Δημήτρης Ζωγραφάκης, την επιμέλεια κίνησης έκανε η Φρόσω Κορρού και τη μουσική επιμέλεια έχει η Αναστασία Μανιάτη. Παίζουν οι: Μάρτζορι: Κατερίνα Τσουτσουλίγα, Ραούλ: Δημήτρης Αθανασίου, Τέρι: Αγνή Χιώτη, Πατρίσια: Λίλα Σταμπούλογλου. Τιμές εισιτηρίων: 18 €, 12 € φοιτητικό

Απολαυστικό «Κλουβί» στο κατάμεστο Παλλάς

«Και να η Ζαζά» τραγουδά ο Σταμάτης Φασουλής καθώς εμφανίζεται με τη μοβ τουαλέτα με το βαθύ άνοιγμα στην πλάτη, έτοιμος για το πρώτο νούμερο στο ντραγκ-σόου του στο καμπαρέ «La cage aux folles». Και το κοινό καταχειροκροτεί τη μεταμφίεση του Αλμπέν σε Ζαζά… Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ δόθηκε η πρεμιέρα του μιούζικαλ «Το κλουβί με τις τρελές», σε ένα κατάμεστο Παλλάς- από επωνύμους και μη, οι οποίοι απόλαυσαν ένα πλούσιο, φαντασμαγορικό, θέαμα, από εκείνα που σπανίζουν στην Αθήνα.

Με τον Σταμάτη Φασουλή να ξεδιπλώνει την πληθωρική θεατρική περσόνα του: χορεύει, τραγουδά, μεταμορφώνεται, ερμηνεύει, συγκινεί. Με τον Γιάννη Μπέζο να ισορροπεί ανάμεσα στην ανδρική και στη θηλυκή πλευρά του ρόλου του. Με τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη να γεμίζουν τη σκηνή με υφάσματα, χρώματα και πολύ γούστο. Με τις «Κλουβινέτες», τον οκταμελή ανδρικό χορό, να κερδίζει τις εντυπώσεις… μαζί με το σύνολο ηθοποιών και συντελεστών. Βγαίνοντας είχαν όλοι μόνο καλά λόγια να πουν. Από τους υπουργούς και τον δήμαρχο Αθηναίων ως τους τους ηθοποιούς και τους τραγουδιστές, τους δημοσιογράφους και τις τηλεοπτικές προσωπικότητες. Μην το χάσετε! [ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Τρίτη 10 Μαρτίου 2009]

Αυθεντικό πορτρέτο του Σέξπιρ δηλώνουν ότι ανακάλυψαν Βρετανοί ειδικοί

Associated Press

Είναι πράγματι αυτή η όψη του Ουίλιαμ Σέξπιρ;

Ένα πορτρέτο του Ουίλιαμ Σέξπιρ που δημιουργήθηκε όσο ο δραματουργός ήταν ακόμη ήταν εν ζωή υποστηρίζει ότι ανακάλυψε ομάδα Βρετανών. Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το 1610 και απεικονίζει τον Σέξπιρ σε ηλικία 46 ετών. Ανήκει εδώ και δεκαετίες στην οικογένεια Κομπ. Οι ειδικοί πραγματοποίησαν σειρά μετρήσεων με ακτίνες Χ και υπέρυθρες ακτίνες για να εξακριβώσουν την αυθεντικότητά του. Τώρα θεωρούν ότι αποτέλεσε την έμπνευση για πολλά μεταγενέστερα πορτρέτα, δηλώνουν πάντως κατά 90% βέβαιοι ότι ο γενειοφόρος άνδρας είναι όντως ο Σέξπιρ. Η ακριβής μορφή του Ουίλιαμ Σέξπιρ είναι ένα ζήτημα που ακόμη απασχολεί τους ειδικούς. Υπάρχουν μόνο δύο πορτρέτα που θεωρείται ότι τον απεικονίζουν με σχετική πιστότητα αλλά και τα δύο δημιουργήθηκαν μετά το θάνατό του, το 1616. Ο πίνακας θα εκτεθεί στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον, την γενέτειρα του Σέξπιρ από τις 23 Απριλίου.

William Shakespeare portrait in Irish home painted from life, say experts

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα «Ματωμένος γάμος» στο ΚΘΒΕ

  • Το ΚΘΒΕ ανέβασε το έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα «Ματωμένος Γάμος», σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου και σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο «Μπεατρίθ» της Μαδρίτης, στις 8/3/1933 και αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του Λόρκα ως δραματουργού. Τη βραδιά της πρεμιέρας μάλιστα με το που ολοκληρώθηκε η δεύτερη πράξη, το κοινό ξέσπασε σε παραληρηματικό χειροκρότημα που υποχρέωσε τον Λόρκα να βγει στη σκηνή για να χαιρετήσει το κοινό. Σύμφωνα με τους μελετητές, ο «Ματωμένος γάμος» είναι το έργο που δείχνει καλύτερα μία από τις οπτικές γωνίες του λορκικού θεάτρου, αυτήν που συνεπάγεται τη θέαση του κόσμου ως οδηγημένου από τυφλές δυνάμεις.
  • Σκηνικά Γιώργος Λυντζέρης. Κοστούμια Κένι ΜακΛέλαν. Μουσική Δημήτρης Μαραμής. Χορογραφία Τατιάνα Μύρκου. Φωτισμοί Στράτος Κουτράκης. Video art Ανδρέας Τρούσσας. Παίζουν: Αντιγόνη Βαλάκου, Στάθης Παναγιωτίδης, Ρούλα Παντελίδου, Κωνσταντίνος Καϊκής, Ιφιγένεια Δεληγιαννίδη, Καλλιόπη Ευαγγελίδου, Βασίλης Μπισμπίκης, Μαρία Δερεμπέ, Ντίνα Νικολαΐδου, Κίμων Ρηγόπουλος, Ερρικα Μπίγιου, Γιάννης Σιαμσάρης κ.ά. [Ριζοσπάστης, Τρίτη 10 Μάρτη 2009]

Νέες θεατρικές πρεμιέρες: «Στάχτη στα μάτια», «Κύναστον», «Γράφημα», «Η πύλη των δακρύων. Επιστροφή στην Αβησσυνία»

«Στάχτη στα μάτια» στο «Από μηχανής θέατρο»
  • Στις 12/3 στο «Από μηχανής θέατρο» θα ανεβαστεί η κωμωδία του Ευγένιου Λαμπίς «Στάχτη στα μάτια». Ο Λαμπίς καταπιάνεται με την ταξική δυσφορία και την προσπάθεια για κοινωνική ανέλιξη. Μπουρζουάδες και υποψήφιοι μπουρζουάδες, ξεπεσμένοι επιχειρηματίες, σοβαροφανείς επαγγελματίες, ματαιόδοξες κυρίες, μετριότητες, κανένας μεσοαστός δε γλιτώνει από τη φοβερή πένα του οξυδερκή συγγραφέα, που έπλασε χαρακτήρες που μοιράζονται εξίσου τον τίτλο τού ήρωα και του καθάρματος, του αγίου και του ασώτου. Μετάφραση – σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου, σκηνικά Εύας Μανιδάκη, κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου, μουσική Θοδωρή Αμπαζή, φωτισμοί Λευτέρη Παυλόπουλου. Παίζουν: Λαμπρινή Αγγελίδου, Ακις Βλουτής, Νίκος Γιαλελής, Δημοσθένης Ελευθεριάδης, Γιώργος Ζιόβας, Σοφιάννα Θεοφάνους, Κώστας Μπερικόπουλος, Μάνια Παπαδημητρίου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου.
  • Στο «Από μηχανής θέατρο», επίσης, θα ανεβαστεί στις 18/3 η παράσταση «Η πύλη των δακρύων. Επιστροφή στην Αβησσυνία», βασισμένη σε κείμενα του Ζαν Πολ Γκιγμπό και σε φωτογραφίες τού σημαντικότατου Γάλλου φωτογράφου Ραϊμόν Ντεπαρντόν. Σκηνοθεσία – ερμηνεία: Διδώ Λυκούδη.
  • Η θεατρική ομάδα «t-shOrt» ανεβάζει (18/3 – 12/4) στο «Studio Μαυρομιχάλη», το νέο έργο του Στέφανου Κακαβούλη «Κύναστον», σε σκηνοθεσία Κυριάκου Χατζημιχαηλίδη. Παίζουν: Στέφανος Κακαβούλης, Χρήστος Λιακόπουλος. Σκηνικά Μιχάλης Τοπκαράς, κοστούμια Μαρία Κωνσταντινίδου, μουσική Δημήτρης Μαραμής. Η δράση του τοποθετείται στα μέσα του 17ου αιώνα στην Αγγλία, μετά τη χρυσή εποχή της Αναγέννησης και δανείζεται δύο πραγματικές φυσιογνωμίες, γνωστές στο θεατρικό τοπίο της εποχής εκείνης. Τον Εντουαρντ Κύναστον – τον τελευταίο άντρα ηθοποιό, που υποδυόταν γυναικείους ρόλους και από μικρός ήταν στο θίασο του εραστή και συνεργάτη του, Γουίλιαμ Τζόνσον, θιασάρχη και ηθοποιού, που είχε κληρονομήσει το θέατρο από τον ιδρυτή και πατέρα του. Η σχέση των δύο ανδρών έρχεται σε ρήξη και διαλύεται όταν ο Γουίλιαμ αποφασίζει να προσλάβει γυναίκα ηθοποιό στο θέατρό του. Ο Κύναστον τον εγκαταλείπει και προστρέχει σε ανταγωνιστικό θίασο, όπου, προκειμένου να σώσει την καριέρα του, αναγκάζεται να ερμηνεύει μόνον αντρικούς ρόλους.
  • Η αλήθεια και οι συνέπειές της είναι το θέμα του έργου «Γράφημα», που παρουσιάζει ο θίασος «Πρώτες Υλες» στην «Τεχνόπολη» (Πειραιώς 100, Γκάζι, «Αποθήκη») μέχρι τις 23/3. Βασισμένο σε αληθινά περιστατικά, το βραβευμένο έργο των Καναδών συγγραφέων Robert Lepage – Marie Brassard είναι μια ιστορία μυστηρίου και αγάπης. Παίζουν: Τάσος Πυργιέρης, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Χρήστος Λύγκας, Νατάσσα Νταϊλιάνη. Σκηνοθεσία: Χρήστος Λύγκας. Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη. Κοστούμια – σκηνικός χώρος: Γιάννης Μετζικώφ.