Daily Archives: 7 Μαρτίου, 2009

Κωνσταντίνου Ρήγου «Τιτανικός» – από το Εθνικό Θέατρο στην Πειραιώς 260…

Ρέιβ-πάρτι στον «Τιτανικό»

  • Το πλοίο-θρύλος βυθίζεται και άνθρωποι βρίσκονται στη σκοτεινή παγωμένη θάλασσα του Ατλαντικού μετρώντας δευτερόλεπτα πριν απ’ το τέλος. Αυτό το χρονικό διάστημα καλύπτει θεματικά και μουσικοχορευτικά το καινούριο έργο του Κωνσταντίνου Ρήγου με τίτλο «Τιτανικός», που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο στις 13 Μαρτίου στην Πειραιώς 260.
  • Το μεγαλύτερο, το ωραιότερο, το γρηγορότερο πλοίο της εποχής του. Το αβύθιστο. Κι όμως, ο υπερπολυτελής «Τιτανικός» βυθίστηκε. Πάνω σ’ αυτή την ιδέα στηρίζεται η παράσταση του Κ. Ρήγου. Ενα υπερθέαμα ως ρέκβιεμ για τον θάνατο, την απώλεια του ονείρου, την άπιαστη Αμερική, υπερθέαμα που όμως συντελείται σ’ ένα τεράστιο κλαμπ… Οι ναυαγοί οδεύοντας προς την άβυσσο βρίσκονται καταμεσής ενός διεθνούς πάρτι ομαδικής παράκρουσης με dj τον ίδιο το Θεό…

Χάουζ στο χάος

  • Μετά το πρώτο σοκ, την υστερία, τον πανικό, τα κλάματα, τις ικεσίες και τα ουρλιαχτά, οι άνθρωποι πάνω στα παγόβουνα ετοιμάζονται για το μεγάλο μυστικιστικό ταξίδι. Και πώς να λείπει ο Θεός από μια τέτοια εκδρομή;.. Η αναζήτηση της πίστης μέσα από ψευδαισθήσεις ή την παρουσία αγγέλων αποτελεί σταθερό μοτίβο της παράστασης. Είναι οι στιγμές που η προσφυγή στο θείο, στην όποια άγνωστη δύναμη, γίνεται αυθόρμητα.
  • Κι αν στα επίγεια πάρτι τέτοιων μεγεθών τον τόνο δίνουν τα ναρκωτικά, στην παράσταση του Κ. Ρήγου η πρόσκρουση με το θάνατο, σ’ αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα διογκωμένα από το θεατρικό χρόνο, λειτουργεί ως σούπερ παραισθησιογόνο… Ο εγκέφαλος οξυγονώνεται, οι αισθήσεις χάνονται κι αρχίζουν οι παραισθήσεις ανάμεικτες με φλας μπακ απ’ τη ζωή των ηρώων.
  • Τη στιγμή που πνίγονται η ατμόσφαιρα μετατρέπεται, ερήμην τους, στην αισθητική του κλαμπ. Ενώ οι ίδιοι κινούνται αργά, περιγράφουν με αγωνία τις μαρτυρίες από το πλοίο, τραγουδούν για τις παλιές ωραίες μέρες, αναλογίζονται πόσο ωραίος θα ήταν ο 20ός αιώνας, ολόγυρα μπιτάτη μουσική και φωτορυθμικά χαλάνε τον κόσμο. Αστροναύτες, προϊστορικά ζώα, πάγοι μεταμορφωμένοι σε σεληνιακά τοπία εμφανίζονται ως γεννήματα παραισθήσεών τους.
  • Την παράσταση διαπερνά όλη η μουσική κουλτούρα των κλαμπ: χάουζ, τρανς και ελέκτρο, ακούσματα που παραπέμπουν στο πλοίο που τρίζει όταν σπάει ή στον ήχο του βυθού, συνθέσεις του Δημοσθένη Γρίβα συναντιούνται με τραγούδια των Εντίθ Πιάφ, της Νίνα Σιμόν αλλά και των Μπόι Τζορτζ και Ντέιβιντ Μπάουι.
  • Ολοι οι ναυαγοί δεν προσδιορίζονται από κοινωνική τάξη ή επαγγελματική ιδιότητα. Αριστοκράτες και φτωχοί μετανάστες, μπροστά στο θάνατο, φοβούνται το ίδιο, υποστηρίζει ο Κ. Ρήγος: «Αρχικά με ενδιέφερε η ταξική διάσταση του ναυαγίου. Οσο προχωρούσαν οι πρόβες συνειδητοποιούσα ότι αυτό το στοιχείο απομακρυνόταν από τις διαθέσεις μας δίνοντας χώρο στο ποιητικό και μεταφυσικό. Αυτοί οι άνθρωποι, ανέτοιμοι μπροστά στο θάνατο, φορτισμένοι με την προσδοκία της Γης της Επαγγελίας, νικήθηκαν από τη δύναμη της φύσης.
  • »Οι πάγοι έχουν κυριολεκτική και μεταφορική σημασία: σκοτώνουν αλλά και λιώνουν σήμερα ή στέκονται εμπόδια στην ανθρώπινη επικοινωνία. Συμπυκνώνουν τον απόλυτο κίνδυνο κρύβοντας όλα τα ωραία, ελκυστικά πράγματα που έρχονται ύπουλα καταπάνω μας μέχρι να μας καταπιούν. Ενα από τα κείμενα μάλιστα απαριθμεί όλα τα είδη παγόβουνων. Πάντως, ο χρόνος από τη στιγμή που αντιλήφθηκαν στο πλοίο το παγόβουνο μέχρι την πρόσκρουση ήταν μόνον 37 δευτερόλεπτα».

Το βαλς του αποχαιρετισμού

  • Το εγχείρημα ακούγεται θηριώδες όπως ο τίτλος του… Στη σκηνή προσεύχονται, χορεύουν, τραγουδούν, εκστασιάζονται και στο τέλος… πνίγονται 32 καλλιτέχνες. Ολοι οι ηθοποιοί (Μαρία Ναυπλιώτου, Δήμητρα Ματσούκα, Ιωάννα Παππά, Εμιλυ Κολιανδρή, Αρης Λεμπεσόπουλος, Αιμίλιος Χειλάκης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Ελένα Τοπαλίδου), χορευτές αλλά και δεκαέξι μαθητές της Β’ τάξης της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου φορούν επίσημο ένδυμα… κηδείας (κοστούμια Νατάσας Δημητρίου).

  • Μαύρες μακριές τουαλέτες οι γυναίκες και μαύρα κοστούμια οι άντρες. Υμνοι και τραγούδια ακούγονται πότε ως χορωδία και πότε ως μονωδίες. Ανάμεσά τους ένας εκκλησιαστικός ύμνος που παιζόταν στο πλοίο πριν βυθιστεί, καθώς και το βαλς «Φθινόπωρο» από ένα κουαρτέτο εγχόρδων. Ολος ο θίασος χορεύει και τραγουδά, εκτός από τον Αρη Λεμπεσόπουλο ο οποίος απαγγέλλει τον «Εκκλησιαστή» από την Παλαιά Διαθήκη.
  • «Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις δεκαέξι ζευγάρια να χορεύουν βαλς ή να τραγουδούν χορωδιακά όλοι μαζί», σχολιάζει ο σκηνοθέτης.
  • «Τα πρόσωπα ως μετακινούμενα τοπία λειτουργούν αρχιτεκτονικά μέσα στο χώρο. Οι φιγούρες από ομάδες γίνονται έως και μονάδες, η ερημιά δίνει τη θέση της στο πλήρες. Χρειάζεται μεγάλη τεχνολογική υποστήριξη στο επίπεδο ήχου και φωτισμού ώστε να δικαιολογηθεί η μεταφορά που επιχειρεί το έργο, η μεταφυσική ατμόσφαιρα ως μαζική διασκέδαση πριν τον θάνατο».
  • Τα κείμενα έχουν γράψει η δραματολόγος Ξένια Αηδονοπούλου, αλλά και ηθοποιοί και χορευτές της παράστασης. Υπάρχουν επίσης μαρτυρίες-ντοκουμέντα διασωθέντων του ναυαγίου (γίνονται αναφορές μέχρι και στη δημοπρασία αντικειμένων τους), καθώς κι ένα ποιητικό κείμενο του Μπάλαρντ.
  • Το σκηνικό είναι μια εικαστική εγκατάσταση μεγάλων διαστάσεων που ταιριάζει στο βιομηχανικό χώρο της Πειραιώς 260: πάγοι από φελιζόλ που μεταμορφώνονται στη διάρκεια της παράστασης με τη βοήθεια της τεχνολογίας: φωτισμοί (Σάκη Μπιρμπίλη), ρομποτικά λέιζερ, καπνοί.
  • «Δεν ξέρω πώς είναι το «μετά»» λέει ο Κ. Ρήγος. «Οσοι «επέστρεψαν» από το θάνατο, μιλούν για ένα λευκό φως που σε τυλίγει στην ευδαιμονία… Σ’ αυτό το φως του τέλους, το απόλυτα «στρογγυλό» στηρίζεται η παράσταση μέσα από ένα ταξίδι νεκρών. Υπάρχει αίσθημα, χιούμορ και αγάπη που βγαίνει απ’ τα τραγούδια, αλλά όχι έρωτας. Απ’ αυτόν πήραμε υπερβολική θα έλεγα δόση στο «Μπόσα Νόβα»… Αν η «Μπόσα Νόβα» ήταν εκ θέματος η μέρα, ο «Τιτανικός» είναι η νύχτα και μάλιστα παγωμένη σαν τον θάνατο.
  • »Ο ήχος και η εικόνα διεκδικούν θεατές από 17 έως 30 αλλά απ’ την άλλη, εννοιολογικά, το έργο δεν είναι τόσο απλό. Δεν διαβάζεται εύκολα από ανθρώπους χωρίς αναφορές σε πολλά πράγματα της ζωής, της τέχνης, της μεταφυσικής. Πάντως αν μπεις στη λογική της παράστασης, ταξιδεύεις μαζί της. Αυτός ο «Τιτανικός» δεν είναι δράμα. Προσωπικά, δεν αντέχω τη «σοβαρότητα». Ο,τι κάνω θέλω να το ειρωνεύομαι». *
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 08/03/2009

Απέδρασαν με σκηνή. Κι όμως, η ζωή αντιγράφει το θέατρο. Πέντε κατά λάθος δολοφόνοι το σκάνε από τον Κορυδαλλό

  • Ενα μεγάλο πάρτι γενεθλίων σ’ ένα κατάμεστο μπαρ με δυνατή μουσική και άφθονο αλκοόλ. Οι σαμπάνιες ανοίγουν, αλλά οι φελλοί καρφώνονται πάνω σε μια κοπέλα η οποία πεθαίνει… Μια παρέα συλλαμβάνεται επιτόπου για φόνο -τα δάκτυλά τους βρίσκονται ακόμα μέσα στα μπουκάλια απ’ όπου εκτοξεύτηκαν τα «βλήματα»- και οδηγείται στον Κορυδαλλό. Και το πανηγύρι αρχίζει. Μια ομάδα νέων παρουσιάζει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο «Ανεσις» την «Απόδραση» από τις φυλακές Κορυδαλλού. Οι κρατούμενοι δεν τα κατάφεραν με το ελικόπτερο. Ομως, η παλιά κλασική συνταγή του κουταλιού-εκσκαφέα κάπου τους οδηγεί…
  • Η παράσταση, χωρίς λόγια, ανήκει στο είδος του σωματικού θεάτρου και στηρίζεται στην τεχνική και τους αυτοσχεδιασμούς. Οι πέντε «κρατούμενοι» (Νίκος Αξιώτης, Λευτέρης Ελευθερίου, Νικόλας Μακρής, Κωνσταντίνος Πασσάς, Βασιλική Τσουπάκη) είναι από κοινού υπεύθυνοι για τη σύλληψη, σκηνοθεσία, μουσική-ενδυματολογική και φωτιστική επένδυση της «Απόδρασης».
  • Η παρέα από την πρώτη κιόλας μέρα γνωρίζει στο πετσί της τι σημαίνει Κορυδαλλός. Βρόμικα ντους με κρύο νερό, κελιά που η βροχή τα μετατρέπει σε κανάλια, μαγειρεία με κατσαρίδες να πηδούν μέσα στη σούπα, ψείρες που μεταπηδούν με χάρη από τον ένα στον άλλον, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, κλοπές. Η απόδραση είναι μονόδρομος κι ένας χάρτης της κάτοψης των φυλακών πολύτιμο εργαλείο. Καταστρώνουν το σχέδιο κι οργανώνουν τη μεγάλη έξοδο. Πίσω τους όμως κινείται κάθε φορά ο άγρυπνος φύλακας που, στο παρά πέντε, τους συλλαμβάνει. Με άκαμπτο ηθικό, η ομάδα συνεχίζει. Το τούνελ που δημιουργήθηκε από το σκάψιμο με το κουτάλι θα τους βγάλει σ’ ένα εμπορικό κέντρο. Αλλά ο φύλακας είναι ξανά μπροστά τους. Θα του ξεφύγουν;
  • Η παράσταση δεν είναι παντομίμα, ούτε καρτούν, ούτε κουκλοθέατρο, παρά το γεγονός ότι φέρει στοιχεία από το τελευταίο. Η μορφή της ακουμπά κυρίως στις ταινίες του βωβού κινηματογράφου, θυμίζοντας Μόντι Πάιθονς. Η παράσταση, με γρήγορους ρυθμούς, φαντασία και χιούμορ, ισορροπεί ανάμεσα στην υπερβολή και τη λιτότητα. Τα συμβατικά όρια θεάτρου καταργούνται για να εμφανιστούν, απ’ το τίποτα, εκατοντάδες χώροι και άφθονη δράση. Μοναδικό όχημα των ηθοποιών είναι το ίδιο το σώμα στην κίνηση και την ακινησία του μέσα σ’ ένα αόρατο φυσικό περιβάλλον.
  • Ανάμεσα στους δυο κούφιους πάγκους που μπροστά και πίσω τους παίζεται η παράσταση, είναι κρυμμένα γύρω στα τριακόσια σκηνικά αντικείμενα, χρήσιμα για τη δημιουργία καταστάσεων: όλων των ειδών τα λαχανικά και φρούτα, βόμβες, φάκες, περούκες, ποδήλατα, άλογα, μπάλες, καπέλα, πιστόλια, σεσουάρ, μοτοσικλέτες, τραμπολίνα, σκυλιά, αρμαθιές κλειδιών, αστακοί, γόνδολες. Κι αν πιστέψουμε ότι μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, το κείμενο στην «Απόδραση» είναι περιττό. Η ομάδα άλλωστε συστήνεται «Αλογοι», μια και το δικό τους, παράλογο έργο δεν έχει λόγο, αλλά ούτε λογική.
  • Η ιδέα ξεκίνησε από ένα παιχνίδι των ηθοποιών απ’ τη δραματική σχολή: ένα 15λεπτο αστείων περιστατικών, το οποίο σταδιακά βελτιωνόταν κινησιολογικά και δραματουργικά. Μετά την παρουσίαση της παράστασης στην Μπιενάλε του Μπάρι της Ιταλίας και τη θερμή αποδοχή του κοινού, η ομάδα ολοκλήρωσε την ιδέα σκηνικά. Τώρα παίζουν την τελευταία εμπλουτισμένη εκδοχή της «Απόδρασης», χωρίς λόγια αλλά με μουσική: κομμάτια κλασικά, ροκ, κινηματογραφικές μελωδίες, αυτοσχέδιες πειραγμένες συνθέσεις και ελληνικά τραγούδια ακολουθούν τα επί σκηνής ανατρεπτικά δρώμενα.
  • «Πρόκειται για μια ιστορία που αφηγούμαστε με τρόπο ρεαλιστικό μόνο μέσα από τη σωματική έκφραση» λέει ο Νικόλας Μακρής, ένας από τους Αλογους. «Βασική προϋπόθεση είναι η καλή λειτουργία της ομάδας πάνω στη σκηνή. Πίσω από τον πάγκο, παρόλο που μπορούμε να μιλάμε χωρίς να ακουγόμαστε, συνεννοούμαστε γρήγορα με τα μάτια. Σκέφτομαι ότι θα είχε ενδιαφέρον να τραβήξουμε με κάμερα όσα δεν βλέπουν οι θεατές. Στο έργο δεν υπάρχει καλός και κακός. Οι φυλακισμένοι είναι μέσα για φόνο εξ αμελείας και το μοναδικό πράγμα που τους κινητοποιεί είναι η προοπτική της απόδρασης. Η επόμενη δουλειά θέλουμε να είναι στο ίδιο ύφος: χωρίς λόγια και με παρόμοια σκηνική αντιμετώπιση του θέματος. Ισως προσθέσουμε τη χρήση βίντεο σε κάποια σημεία». *
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 08/03/2009

Στο σταθμό των μονάχων. «Indian Summer» στο θέατρο Altera Pars, σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά

  • Κυριακή βράδυ στο πολύβουο καφέ ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Δύο ηθοποιοί, δώδεκα μυστικά, δώδεκα διαφορετικές γυναίκες: Η καταθλιπτική, η καριερίστα, η ταλαιπωρημένη, η έφηβη, η χήρα. Με μια κούπα ζεστού καφέ θα μοιραστούν μια στιγμή, μια ελπίδα, ένα φόβο. Ενα ψηφιδωτό από γυναικείες ιστορίες συνθέτει το έργο «Indian Summer» που ανέβηκε μόλις στο θέατρο Altera Pars, σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά.
  • «Μια παράσταση η οποία με μεγάλη γενναιοδωρία και ειλικρίνεια καταγράφει το τι ακριβώς σημαίνει να έχεις ανάγκη την επαφή. Μιλάει για τους ανθρώπους που προσπαθούν να ευτυχήσουν, που η χαρά μετατρέπεται σε καθολικό ζητούμενο της ζωής τους», όπως λέει η σκηνοθέτρια.  Τους ρόλους των δύο σερβιτόρων καθώς και των πελατισσών που καταφθάνουν κρατούν η Κωνσταντίνα Τάκαλου και η Νάντια Σπηλιωτοπούλου. Η δράση του έργου τοποθετείται στο καφέ που εργάζονται η Λόρα και η Στέφι. Η πρώτη είναι μια 23χρονη, μόνη, δραστήρια, που λέει και ξαναλέει ότι θα φύγει στην Ινδία. Η δεύτερη, βασανισμένη στα 26 της, έχει υποταχθεί πλήρως στις συμβάσεις, έχει ήδη ένα παιδί που ακυρώνει τα όνειρά της κι έναν άντρα που την κακοποιεί. «Πραγματικά πιστεύω ότι είναι ένα έργο στο οποίο καθρεφτίζεται η γυναικεία ψυχοσύνθεση σε όλο της το μεγαλείο», λέει η Κωνσταντίνα Τάκαλου. «Όμως σίγουρα θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον να το δουν και οι άντρες. Θα καταλάβουν ποιες είμαστε, πώς μας αλλάζουν και τι επιπτώσεις έχει η συμπεριφορά τους στους ίδιους. Άλλωστε, όλους τους άντρες μια γυναίκα τους έχει κάνει. Άρα ακόμα κι όσα δεν ξέρουν, θα έπρεπε να τα μάθουν».

Κοριτσίστικες κουβέντες

  • Μια ήσυχη νύχτα τα δύο νέα κορίτσια δουλεύουν και παράλληλα μοιράζονται τις σκέψεις τους. Συγκρίνουν τις μετέωρες ζωές τους και ονειρεύονται μια διέξοδο. Συγχρόνως, κόσμος πάει και έρχεται, αλλά στο καφέ μπαίνουν μόνο γυναίκες που προσθέτουν στον διάλογο της Στέφι και της Λόρας την δική τους μαρτυρία. Καθεμία με διαφορετική διάθεση: από την απόλυτη χαρά στη βαθιά απόγνωση.
  • «Ωρες ώρες νομίζω ότι δεν παίζω στην παράσταση, ότι είμαι κι εγώ σε ένα καφέ με τις φίλες μου. Η δοτικότητα, ο έρωτας, η απιστία και η αγωνία σε όλα τα επίπεδα δεν έχει λείψει ποτέ από τις γυναικείες κουβέντες. Ούτε πριν από αιώνες, ούτε σήμερα», παραδέχεται η ηθοποιός.
  • Και πράγματι, οι πελάτισσες που εκείνο το βράδυ θα περάσουν από το καφέ μάς είναι εξαιρετικά γνώριμες: η ηλικιωμένη αστή, καταθλιπτική και ψυχαναγκαστική με τις δουλειές του σπιτιού. Η αδίστακτη καριερίστα που παραδέχεται πως «όλες μου οι αποφάσεις σχετίζονται με το κρεβάτι. Εκεί κλείνω τις περισσότερες συμφωνίες». Ενα 24χρονο άνεργο απελπισμένο κορίτσι. Δύο πιτσιρίκες πνιγμένες από το άγχος της εφηβείας. Η Σαμ, μια νεαρή που τυραννιέται από τις πολλαπλές προβληματικές της σχέσεις με τους άνδρες. Μια παντρεμένη γυναίκα αμφίθυμη και αναβλητική που, ενώ θέλει να κάνει παιδιά, παίρνει ανελλιπώς αντισυλληπτικά. Η Εμα, μια φοιτήτρια που γυρνά τον κόσμο και η γυναίκα που χήρεψε έπειτα από δεκαετίες ευτυχισμένης συμβίωσης.
  • Το «Indian Summer» είναι ένα από τα πρώτα θεατρικά έργα που έγραψε η Λούσι Μορίς και ανέβηκε πρώτη φορά πριν από 13 χρόνια στο Λονδίνο -με τη συγγραφέα να υποδύεται το ρόλο της Στέφι. Στόχος της εξ αρχής ήταν να δώσει μια γλαφυρή εικόνα της νέας γενιάς, η οποία έχει μεν ως μότο της το «πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου», αλλά παραπαίει από την ανασφάλεια. Οπως εύστοχα λέει και το κείμενο, «τελικά έτσι είμαι ή είμαι έτσι όπως νομίζει ότι πρέπει να είμαι;».

* Το «Indian Summer» ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Συμμετέχει ο μουσικός Mc Yinka, που όσο διαρκεί η παράσταση ετοιμάζει ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τις ιστορίες των γυναικών.

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 08/03/2009

Αλέξη Σταμάτη «Το Παιδί για τα Θελήματα» – «Καθρέφτης», στο θέατρο «Χώρα»

«Γένεση»

  • «Ο κύκλος κλείνει. Είμαι έτοιμος. Κοιμάμαι και τρώω με το θάνατο». Ο κύκλος του συνταγματάρχη Κερτζ στη ζούγκλα του Κονγκό είχε κλείσει στην τελευταία σελίδα της αριστουργηματικής «Καρδιάς του σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ. Εκεί όπου ο αρχέγονος ήχος των τυμπάνων των ιθαγενών στην καρδιά της ζούγκλας αντηχούσε την πορεία του Κερτζ από τις στρατιωτικές δομές της βρετανικής αποικιοκρατίας στο έρεβος του γρίφου της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο κύκλος ξανάνοιξε και ξανάκλεισε με έναν αλά Τ. Σ. Ελιοτ κρότο στην ταινία «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα και την πέρα από κάθε κριτική ερμηνεία του Μάρλον Μπράντο στο ρόλο του απόκοσμου, μεταξύ θηρίου και Θεού, Κερτζ.
    • Το μονόπρακτο του Αλέξη Σταμάτη «Το Παιδί για τα Θελήματα», που φιλοδοξεί να πιάσει την ιστορία από το τέλος της και να δείξει την πορεία του λοχία Ουίλαρντ, που είχε εντολή να τερματίσει τη θητεία του Κερτζ, χρησιμοποιεί τους συνειρμούς του έργου του Κόνραντ και της ταινίας του Κόπολα αλλά δεν προσθέτει τίποτα στο μύθο τους. Αντιθέτως, είναι γεμάτο κοινοτοπίες και βερμπαλισμούς που αποδυναμώνουν ακόμα και τον αρχικό αφηγηματικό ιστό. Ομοίως και το δεύτερο μονόπρακτο του ίδιου συγγραφέα, ο «Καθρέφτης», το οποίο δεν είναι παρά ένα συμπίλημα λέξεων χωρίς ζωή, χωρίς εικόνες, χωρίς σκηνικό καθρέφτισμα.
    • Τα συγγραφικά προβλήματα δεν έλυσε ούτε η σκηνοθετική γραμμή της Αύρας Σιδηροπούλου, που εύκολα παγιδεύτηκε στο δίπολο άντρας-θάνατος και γυναίκα-γέννηση, που θεωρητικά αντιστοιχούσαν στα δύο μονόπρακτα, δημιουργώντας ένα βαρετό, έως και απωθητικό, θέαμα που όζει θεατρίλα. Ακόμα και ο πάντα ερμηνευτικά εφευρετικός Χρήστος Στέργιογλου («Το Παιδί για τα Θελήματα») εδώ ήταν θολός και αμήχανος. Η δε Ρηνιώ Κυριαζή («Καθρέφτης») αναλώθηκε σε πολλούς και βαθείς αναστεναγμούς, σε πολλή και εμφανή προσπάθεια για το τίποτα. Τόσο νέο κορίτσι, τόσο παλιακό παίξιμο, τόσο γουρλωμένο μάτι. Σε μια εποχή όπου έχουμε χάσει το καθρέφτισμά μας και τα είδωλα απέναντί μας αντικατοπτρίζουν το κενό αξιών και ιδεών, το θέατρο είναι ανάγκη να «γεννήσει» το αντίπαλον δέος στα υπαρξιακά και ιδεολογικά αδιέξοδα της σύγχρονης πραγματικότητας. Ι.ΜΠ.

    ΧΩΡΑ: Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ.: 210-8673945

    • Ελεύθερος Τύπος, Σάββατο, 07.03.09

    Προχωρούν τα έργα αποκατάστασης του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

    dimotiko_th2

    • ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΦΑΣΟΥΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
    • Τα έργα αποκατάστασης του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, επιθεώρησε σήμερα ο Δήμαρχος Πειραιά Παναγιώτης Φασούλας, συνοδευόμενος από τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Αναστύλωσης Νεότερων Σύγχρονων Μνημείων Νικόλαο Χαλκιολάκη, τον υπεύθυνο της Ομάδας Επίβλεψης του Έργου Μάριο Μιχαηλίδη, το Γενικό Γραμματέα του Δήμου Γιώργο Οικονομόπουλο και υπηρεσιακούς παράγοντες. Ο Π. Φασούλας, μετά την επιθεώρηση των έργων, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

    • «Είχαμε μια συνάντηση-εργασίας στο Δημαρχείο Πειραιά, μαζί με τους εκπροσώπους του Υπουργείου Πολιτισμού, τους μελετητές και τους επιβλέποντες το έργο της αποκατάστασης του Δημοτικού Θεάτρου.Από κοντά διαπιστώνουμε  ότι το έργο  προχωρά με εντατικούς ρυθμούς και θέλω να συγχαρώ όλους όσους δουλεύουν πραγματικά με αυταπάρνηση. Είμαστε  χαρούμενοι γι΄ αυτό και περήφανοι που επί της Δημοτικής μας Αρχής, το πιο ιστορικό ίσως μνημείο   της πόλης θα αναμορφωθεί  και θα παραδοθεί στους Πειραιώτες και στον πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κόσμο της πατρίδας μας.
    • Θέλουμε να  πιστεύουμε ότι με την καλή συνεργασία που υπάρχει μέχρι σήμερα με το υπουργείο Πολιτισμού και με την αρχαιολογική υπηρεσία, θα είμαστε μέσα στους στόχους του χρονοδιαγράμματος που έχουμε  βάλει, το οποίο  είναι 23 μήνες για την αποπεράτωση του έργου. Πιστεύω ότι μέσα στο 2010, θα έχει τελειώσει και θα είμαστε όλοι έτοιμοι να παρακολουθήσουμε πάρα πολύ όμορφες παραστάσεις, μέσα από το πραγματικά μοναδικό αρχιτεκτονικό δημιούργημα, όχι μόνο για τον Πειραιά αλλά  για όλη την Ευρώπη..»

    «Ο φάκελος» του Spiro Scimone, «Γράφημα» στην «Τεχνόπολη», «Οι ωραίες» της Λίζας Νεοχωρίτη

    «Γράφημα» από τις «Πρώτες Υλες»
    • Το θέατρο «Altera Pars» παρουσιάζει τα έργα: «Ο φάκελος» του Spiro Scimone (μετάφραση – σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος, παίζουν: Πέτρος Νάκος, Δημήτρης Αγοράς, Γιάννης Κουρκουμέλης, Ελισάβετ Αραβίδου, Χρήστος Νικολακόπουλος). «Indian Summer» της Lucy Maurice (σκηνοθεσία: Ελένη Μποζά, παίζουν: Κωνσταντίνα Τάκαλου, Νάντια Σπηλιωτοπούλου, Μανώλης Olayinka Afolayan, Δευτ. Τρ). «Πολύχρωμο παραμύθι» (παιδική σκηνή). Κείμενο – σκηνοθεσία: Ιρίνα Μπόικο. Παίζουν: Πέπη Μοσχοβάκου, Ιρίνα Μπόικο (κάθε Σάββατο 5μμ). «Υπηρέτης δυο αφεντάδων» του Γκολντόνι (παιδική σκηνή). Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Μαρίνος. Παίζουν: Οδυσσέας Κιόσογλου, Γιάννης Μαριάς, Νίκος Σκέντζος, Ιωάννα Γκέρου, Αννα Σπυριδάκη, Αφροδίτη Τσιώλη κ.ά. (κάθε Κυριακή 12.30μμ).
    • Η αλήθεια και οι συνέπειές της είναι το θέμα του έργου «Γράφημα» που παρουσιάζει ο θίασος «Πρώτες Υλες» στην «Τεχνόπολη» (Πειραιώς 100, Γκάζι, «Αποθήκη») μέχρι τις 23/3. Βασισμένο σε αληθινά περιστατικά, το έργο των Καναδών συγγραφέων Robert Lepage – Marie Brassard είναι μια ιστορία μυστηρίου και αγάπης. Παίζουν: Τάσος Πυργιέρης, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Χρήστος Λύγκας, Νατάσσα Νταϊλιάνη. Σκηνοθεσία Χρήστου Λύγκα, μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, κοστούμια – σκηνικό Γιάννη Μετζικώφ.
    • Η δεκάχρονη «Θεατρική Ομάδα Δήμου Πυλαίας» παρουσιάζει σήμερα και αύριο (8.30 μ.μ., είσοδος ελεύθερη) στο «Δημοτικό Πολυχώρο Νέου Κόσμου», τη σοφόκλεια «Ηλέκτρα», σε σκηνοθεσία Ολγας Αλεξανδροπούλου – Κώστα Χαλκιά (πήρε έξι βραβεία στο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Ν. Ορεστιάδας 2008). Τη «ΘΟΔΠ» απαρτίζουν 150 μέλη κατανεμημένα σε τέσσερα τμήματα: παιδικό, προεφηβικό, εφήβων και ενηλίκων. Μέχρι τώρα έχει ανεβάσει 40 θεατρικές παραγωγές, με 6 ετήσιες παραγωγές, κατά μέσο όρο τα τελευταία 5 χρόνια.
    • Στην «Αθηναΐδα – Ζ.Λάσκαρη» παρουσιάζεται το έργο «Οι ωραίες» της Λίζας Νεοχωρίτη και της θεατρικής ομάδας «Les Belles», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κλίνη. Η μοίρα παίζει ένα περίεργο παιχνίδι σε πέντε κοπέλες. Τα μεταμορφώνει σε αστέρια, που με τραγούδι, χορό και χιούμορ ταξιδεύουν σε έναν κόσμο ονειρικό! Χορογραφίες Αμάλιας Μπένετ, βίντεο Παναγιώτη Φαφούτη, φωτισμοί Σάκη Μπιρμπίλη. Παίζουν: Ζωή Καραβασίλη, Λίζα Νεοχωρίτη, Ελευθερία Μπενοβία, Λία Τσίρου, Ελένη Σιδερά. Συμμετέχει το συγκρότημα «Exit». Μουσική τραγουδιού Γιάννης Χριστοδουλόπουλος, στίχοι Μίνου Θεοχάρη. Η παράσταση παίζεται εναλλάξ με τον «Καιρό των χρυσανθέμων» του Μάνου Ελευθερίου.