Daily Archives: 3 Μαρτίου, 2009

Μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ για τον Κούν

  • Λόγος, έκφραση, ποίηση, μουσική, λιτότητα. Ολα στη συσκευασία μίας παράστασης με την υπογραφή του Βασίλη Νικολαΐδη (σύλληψη – σκηνοθεσία) και την Κάτια Γέρου να δίνει ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ στο «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης». Ο λόγος για το «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, φτιαγμένο «αγνά», θεατρικά, δίχως εντυπωσιασμούς και φανφάρες, αλλά άμεσα και γήινα. Με γνώση και συναίσθημα.

  • Η Κάτια Γέρου, μοναδική και απόλυτη πρωταγωνίστρια της παραγωγής, φέρνει μια «ριψοκίνδυνη» αποστολή σε πέρας που απαιτεί απόλυτη ισορροπία και μέτρο. Δανείζεται ηρωίδες (αλλά και ήρωες) του Ουίλιαμς, του Λόρκα, του Ανούιγ και του Μπρεχτ, τους δίνει σάρκα και οστά με ελάχιστα σκηνικά βοηθήματα. Με ένα καπέλο και μια βαλίτσα γίνεται Μπλανς Ντιμπουά, μια στέκα και στρογγυλά γυαλιά μυωπίας τη μεταμορφώνουν στη Λόρα του «Γυάλινου κόσμου», ένας μαύρος μπερές και μια ζακέτα τη θέλουν «Αντιγόνη» του Ανούιγ, το στρατιωτικό παντελόνι και το αμπέχονο ανήκουν στη Γρούσα, ένα μαύρο μεσοφόρι, δύο κοτσιδάκια, μια τηλεφωνική συσκευή, μια καμπαρντίνα, ένας καθρέφτης, αυτά όλα κι όλα για μια σειρά ρόλων σημαντικών και δύσκολων, από θεατρικά έργα που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το «Θέατρο Τέχνης» την περίοδο 1946-1960, μία από τις σημαντικότερες του θεάτρου και του Καρόλου Κουν.
  • Δεν ερμηνεύει μόνο μονολόγους των οικείων ηρωίδων αλλά και ολόκληρες σκηνές, περνώντας από πρόσωπο σε πρόσωπο, έτσι ώστε και ένας αμύητος ακόμη θεατής να έχει την πλήρη εικόνα όλου του έργου. Κι αυτό αποτελεί ένα ακόμη πλεονέκτημα του θεάματος, καθώς και ο τρόπος που έχει γίνει η συρραφή των κειμένων από την Αγαθή Δημητρούκα. Συνοδοιπόρος της οι νότες του πιάνου (και του ακορντεόν) του Θόδωρου Κοτεπάνου μέσα από τραγούδια και μουσική, αποκλειστικά του Μάνου Χατζιδάκι, μόνιμου συνεργάτη τότε του «Θεάτρου Τέχνης». Σε ειδικά γραμμένους από την Αγαθή Δημητρούκα στίχους για την παράσταση ακούγεται, επίσης, το κύριο μουσικό μοτίβο από το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι». Οι δύο, μάλιστα, πρώτοι στίχοι από το τραγούδι αυτό δίνουν και τον τίτλο στην παράσταση.
  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 03/03/2009

«Πρακτόρισσες» στο «Θέατρο του Ηλιου»

  • Ο Γιάννης Καλαβριανός, μετά το «Θείον βρέφος», γράφει και σκηνοθετεί τις «Πρακτόρισσες» στο «Θέατρο του Ηλιου». Ένα μήνυμα, τρεις παραλήπτες. Η Γαβριέλα Ουζμπεκιστάν, η Μικαέλα Μπελούτσι και η Συμέλα Τσανταμπασίδου είναι οι «Πρακτόρισσες», που μετά από χρόνια τεμπελιάς, θα κληθούν να αναλάβουν και πάλι δράση καθώς η σατανική Λουκρητία Στρογκανώφ απειλεί ξανά την ανθρωπότητα.

«Πρακτόρισσες» στο «Θέατρο του Ηλιου»
  • Πώς θα καταλήξουν στην Αθήνα; Γιατί θα γίνουν αεροσυνοδοί και χορεύτριες; Υπάρχει Λουκρητία ή όχι; Και ποιος είναι αυτός ο αδίστακτος Τιμοτέι που θέλει να τις σκοτώσει; Πώς όλοι αυτοί θα ξεπηδήσουν απ το πανί και θ’ αρχίσουν το πιστολίδι μπροστά σου; Μια «ωδή» στις μπι μούβις ταινίες περιπέτειας, δράσης, κατασκοπείας και δολιοφθοράς. Παίζουν: Αννα Ελεφάντη, Χρήστος Θεοδωρίδης, Γιάννης Καλαβριανός, Μαρία Κοσκινά, Ελλη Μερκούρη, Αλεξία Μπεζίκη, Αναστασία Μποζοπούλου, Ζωή Παρασκευοπούλου.

Ταξιδευτής χωρίς πατρίδα…

  • Ο Ακύλλας Καραζήσης μιλάει για το νέο του έργο «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», μια ανατρεπτική προσέγγιση στο θέμα του ξένου, που παρουσιάζει το Εθνικό

  • Μια διαφορετική, ποιητική αλλά και συγχρόνως ανατρεπτική προσέγγιση στο θέμα του ξένου, της ζωής μακριά από την πατρίδα, της αναζήτησης ταυτότητας σε έναν διαφορετικό τόπο, κατατίθενται στο καινούργιο έργο του Ακύλλα Καραζήση, «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» (Cannabis indica-patria graeca) που παρουσιάζει το Εθνικό Θέατρο στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» (Α΄ Σκηνή).
Ταξιδευτής χωρίς πατρίδα...
  • Την ώρα που το τογιότα διασχίζει τις κορδέλες του ορεινού όγκου των Αλπεων, ο ήρωάς μας αγνοεί ότι θα λείψει πάρα πολλά χρόνια, δεν θα παντρευτεί στα ξένα, θα περάσει αμέτρητα βράδια στο Στάμτις, μια ταβέρνα με φόντο γύψινους κίονες και πλαστικά σταφύλια. Υποπτεύεται μόνο ότι θα πίνει και θα χορεύει μέχρι το πρωί και θα ξυπνάει μεσημέρι. Στα μισά της δεκαετίας του ’70 ένας νέος άντρας αφήνει το σπίτι του στον Νότο για να ζήσει μια άγνωστη ζωή στον Βορρά. Από κει ξεκινάει η ιστορία του έργου. «Θα περιγράψω ως εξής τις δύο (περίπου) περιόδους που θα ζήσει τα επόμενα χρόνια» εξηγεί ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης που κρατάει κι έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Διαλέγει έναν τίτλο γι αυτή την περιπέτεια: «Μακριά Απ το Σπίτι».
  • Την πρώτη περίοδο τοπογραφικά την τοποθετεί στην περιοχή γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό μιας μικρής γερμανικής πόλης. «Ενα φτηνό σούπερ μάρκετ, δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας, ένα Ερος Σέντερ, ένα δωμάτιο σε φοιτητική εστία και ένα χορευτικό κέντρο για μοναχικές καρδιές, συνιστούν τον κόσμο του νεαρού ήρωα». Στη δεύτερη περίοδο βρίσκει καταφύγιο σε μια ελληνική ταβέρνα, στέκι μιας ανομοιογενούς παρέας που αποτελείται από αστούς, λαϊκούς, φοιτητές, τυχοδιώκτες. Εκεί θα γνωρίσει αυτήν. Είναι κοντούλα, ξανθιά, φοράει παλτά που κρύβουν το σώμα της και μιλάει λίγο. Ερχεται από τον σκανδιναβικό Βορρά. Ο ήρωας δεν σπουδάζει. Δουλεύει πού και πού γκαρσόνι, καπνίζει, πίνει και γνωρίζει τη βαθιά πλευρά της άγνωστης ζωής που ονειρεύεται. Στο τέλος το ζευγάρι χωρίζει κι ο ήρωας, ύστερα από μια μικρή ψυχεδελική οδύσσεια, γυρνάει σπίτι. «Είναι πραγματικότητα; Είναι μυθοπλασία; Η σκηνή είναι ο χώρος όπου η ποσόστωση μεταξύ αυτών των δύο λέξεων αλλάζει ανά δευτερόλεπτο», καταλήγει ο Ακύλλας Καραζήσης.
  • Τα σκηνικά φιλοτέχνησε η Ζιλιέτ Ζανκλόντ και τα κοστούμια η Κάτριν Κρούμπαϊν. Η μουσική είναι της Λόλα Τότσιου που παίζει πιάνο ζωντανά επί σκηνής. Παίζουν: Ευθύμης Θέου, Ακύλλας Καραζήσης, Γιώργος Κοζομπόλης, Θεανώ Μεταξά, Αλκηστις Πουλοπούλου, Ζωή Σιλλάτ, Μαρία Σκουλά, Γιώργος Τζαβάρας.
  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 03/03/2009